အခန်း (၉၃၁-၉၃၂)

အခန်း ၉၃၁ ပဉ္စမ မီးဖို

အချစ်...

အချစ်သည် လူတို့၏ ဘဝတွင် အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် ထောက်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူငယ်ချင်းများကြားရှိ အချစ်၊ ချစ်သူများကြားရှိ အချစ်၊ မိသားစု အချစ်နှင့် ကြင်နာမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော အချစ်တို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ အချစ်ကို ကမ္ဘာကြီးသို့ ပြသသောအခါ တူညီသော ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကို ဖော်ပြကြသည်။

နက်မှောင်တောင်က စုမင်ကို အိမ်အပေါ်ထားရှိသော အချစ်ကို ခံစားစေခဲ့သည်။ အကြီးအကဲက သူ့ကို ကြင်နာမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော အချစ်အား ပေးခဲ့သည်။ အဖော်များက သူ့ကို သူငယ်ချင်းများကြားရှိ အချစ်အား ပေးခဲ့ပြီး သူ့ဘဝတွင် ရှိသော အမျိုးသမီးများက သူ့ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာအား ခံစားစေခဲ့သော်လည်း စိတ်ကူးယဥ်ဆန်သည့် အချစ်ကိုမူ မပေးခဲ့ပေ။ ဤအရာ အားလုံးသည် စုမင်၏ အဖိုးတန်သော မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်သည်။

နဝမ တောင်ထွတ်အပေါ် သူ့အချစ်သည် မိသားစု အချစ်နှင့် ကြင်နာမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော အချစ်တို့ကြားရှိ အချစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့သွေးကြောများထဲတွင် ပျော်ဝင်နေပြီး မှတ်ဉာဏ်များ၌ ကမ္ဗည်းထိုးခံထားရကာ အမှောင်ထုအတွင်းဝယ် လွှမ်းခြုံခံရစဉ် မိခင်၏ တိုးတိုးရွတ်ဆိုသံများနှင့် မတူညီသော နွေးထွေးမှု တစ်မျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤအချစ်နှင့် နွေးထွေးမှုသည် အမှောင်ထဲတွင် မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း သူ့ကို ရှေ့ဆက်သွားရန် အားပေးခဲ့သော အရာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးသည်။ အသွေးအသားရှိသော လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် အကန့်အသတ်မရှိသော နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များ ရှိနေစေကာမူ၊ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ရှေးဟောင်း သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်နေစေကာမူ၊ သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းအပေါ် ထုံထိုင်းနေပြီ ဖြစ်စေကာမူ၊ ထို့ပြင် သူ၏ လက်များသည် သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေစေကာမူ... သူ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း အများဆုံး ပေါ်လာတတ်သော အရာများသည် နက်မှောင်တောင်ရှိ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ရယ်မောသံများနှင့် နဝမ တောင်ထွတ်တွင် စီနီယာ အစ်ကိုများနှင့် ဆရာတို့၏ ကာကွယ်မှုကို ခံရစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော နွေးထွေးမှုများပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့ဘဝက ရက်စက်သည်။ ထိုသည်က သူ၏ လွမ်းဆွတ်မှု အားလုံးကို အလှည့်အပြောင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေသော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် မှတ်ဉာဏ်များဟု ခေါ်သော ရွှံ့နွံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းတွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်။ သူသည် ထိုရွှံ့နွံထဲသို့ လက်တစ်ဖက် ဆန့်တန်းနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ အားလုံးကို မည်သည့်အခါမျှ ဆယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ထိုမှတ်ဉာဏ်များ၏ အပိုင်းအစ အနည်းငယ်ကိုသာ ဆွဲထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ထိုမြင်ကွင်းများကို အေးခဲသွားစေရန် နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များအား အမှန်တကယ် အသုံးပြုလိုခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို မအေးခဲနိုင်လျှင်ပင် ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျသွားသော ကျောက်စရစ်ခဲလေး တစ်လုံးက အမြဲရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး သိမ်မွေ့သည့် ရေလှိုင်းလေးများ ဖြစ်ပေါ်စေကာ သူ့ကို သတိရစေရန် အသာအယာ ပုတ်နှိုးပေးမည် ဖြစ်သည်။

အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများစွာ ရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ ဤတိတ်ဆိတ်သော စွန့်ပစ်ခံ မြေရိုင်းတွင် သူ့ဆရာကို ကြည့်ရင်း လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသော သက်ပြင်းချသံတစ်သံ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စုမင်သည် ရှေ့ရှိ ရုပ်တုကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုပ်တုတွင် ရှိသော ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်အား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဤလူကို မည်သို့ မေ့နိုင်မည်နည်း။

စုမင်သည် ရုပ်တုဘေးတွင် ဒူးထောက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။

တိကျိုမိုရှား၏ အသံက သူ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။ စုမင် ထိုအသံကို မကြားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဆရာ၏ ရုပ်တုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ့အကြည့်ကြောင့် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည်ကို မသိနိုင်သော အချိန်တစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် စုမင်သည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ ဆရာ၏ ခြေရင်းတွင် လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိသော ကျောက်တုံး ငါးတုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ကို ထိုနေရာတွင် ထားရှိပြီး ဧရာမ ရုပ်တုနှင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ရုပ်တု ဖန်တီးကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့သည့်အလားပင် ဖြစ်သည်။

စုမင်သည် ထိုကျောက်တုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်သည် စတုတ္ထမြောက် ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုကျောက်တုံးသည် အနည်းငယ် ခရမ်းရောင် သန်းနေပြီး အခြား လေးတုံးနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေသည်။ စုမင်၏ အကြည့် ၎င်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ သူ့ဝိညာဉ်သည် ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရသကဲ့သို့ သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးက ဒီကျောက်တုံး ငါးတုံးကို ချန်ထားခဲ့တယ်။ သူ ပြောခဲ့တာက... တစ်နေ့ကျ သူ့တပည့်တွေ ရောက်လာလို့ရှိရင် သူတို့က ဒီငါးတုံးထဲက သူတို့ ကျောက်တုံးကို ရှာတွေ့ လိမ့်မယ်တဲ့။ အဲဒီကျောက်တုံးတွေကို အရည်ပျော်အောင် လုပ်နိုင်ရင် သူတို့ကို သံသယဝင်စရာ မလိုတော့ဘူးတဲ့။ အဲဒါ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေပဲ" တိကျိုမိုရှားက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုမင်သည် စတုတ္ထမြောက် ကျောက်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ တင်ထားလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်တွင် တိကျိုမိုရှားသည် မျက်လုံးများကို ကျောက်တုံးပေါ်သို့ စူးစိုက်ကာ အာရုံစိုက် ကြည့်နေသည်။

သူသည် ခရမ်းရောင် အလင်းတစ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုခရမ်းရောင် အလင်းသည် ချက်ချင်း ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကောင်းကင် တစ်ပြင်လုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ စုမင်၏ ပုံရိပ်သည် ထိုခရမ်းရောင် အလင်းထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားသည်။ တိကျိုမိုရှား ကြည့်လိုက်သောအခါ စုမင်၏ ပုံရိပ်ကို ခပ်ရေးရေးမျှသာ မြင်တွေ့ရတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

စုမင် တုန်ခါသွားသည်။ ခရမ်းရောင် အလင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်တွင် ထျန်းရှဲ့ကျီ၏ အငွေ့အသက်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအငွေ့အသက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဤနေရာတွင် အမြဲတမ်း တည်ရှိနေပြီး သူ့တပည့် ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ခရမ်းရောင် အလင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စုမင်သည် ထျန်းရှဲ့ကျီ၏ ရုပ်တုဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံး ငါးတုံးက ယခုအခါ လေးတုံးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ကျွန်တော် တိကျိုမိုရှားက စတုတ္ထ စီနီယာ အစ်ကိုကို ဂါရဝပြုပါတယ်" တိကျိုမိုရှား ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သူသည် လက်သီးဆုပ်ကာ စုမင်အား မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

စုမင် စကားမပြောခဲ့ပေ။ သူသည် တိကျိုမိုရှားဆီသို့ အကြည့်မလွှဲမီ သူ့အကြည့်သည် ရုပ်တုဘေးရှိ ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တယ်" စုမင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဘိုးဘေးက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ကို ရောက်လာပြီးတဲ့နောက် သူက နဝမ လူမျိုးစုကို ဉာဏ်အလင်း ပေးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ အမည်ခံ တပည့် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့် ဘိုးဘေးက သူ့ရဲ့ တပည့် လေးယောက်မှာ ရှိတဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်တွေ အကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက စတုတ္ထ ကျောက်တုံးကို နိုးထစေနိုင်တဲ့အတွက် ဘိုးဘေး မထွက်ခွာခင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေအရ ခင်ဗျားက စုမင် ဖြစ်ရမယ်" တိကျိုမိုရှားက ခေါင်းမော့ကာ စုမင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ ဆရာ လက်ခံခဲ့တဲ့ တပည့် လေးယောက်ထဲမှာ ငါက သာမန်အဖြစ်ဆုံးပဲ။ ငါ့ရဲ့ အကြီးဆုံး စီနီယာ အစ်ကိုက နိုင်းလီရဲ့ အရှင်သခင်၊ ငါ့ရဲ့ ဒုတိယ စီနီယာ အစ်ကိုက တစ္ဆေအားလုံးရဲ့ ဘုရင်၊ ငါ့ရဲ့ တတိယ စီနီယာ အစ်ကိုက မှော်သင်္ကေတနဲ့ ချိပ်တံဆိပ်တွေ အားလုံးထက် သာလွန်တယ်။ မင်းက ငါတို့ရဲ့ ဂျူနီယာ ညီလေး ဖြစ်လာဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ" စုမင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ စကားများတွင် ပါဝင်သော ကြမ်းကြုတ်သော လေသံတွင် သိမ်မွေ့သော၊ အေးခဲစေသော အရည်အသွေးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူသည် ယခုအခါ ရင့်ကျက်မှု မရှိသေးဘဲ သူ့နောက်ကွယ်တွင် အတွေ့အကြုံ လုံလောက်စွာ မရှိသေးသော ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်လေး မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် အရာများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး လောကကြီး၏ ရက်စက်မှုအပေါ် နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုလည်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို လွယ်လွယ်ကူကူ မယုံကြည်တော့ပေ။

လူတစ်ဦးက သူ့ကို စတုတ္ထ စီနီယာ အစ်ကိုဟု ခေါ်ပြီး ဆရာ၏ ပဉ္စမမြောက် တပည့် အမှန်တကယ် ဖြစ်နေလျှင်ပင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဤသည်က စုမင် တစ်ယောက်တည်းနှင့် သက်ဆိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။ ဤသည်က သူ၏ စီနီယာ အစ်ကိုများနှင့် မျှဝေရမည့် အရာ ဖြစ်သည်။ အခြား ဂျူနီယာ ညီလေး တစ်ယောက်ကို သူတို့ကြားတွင် အသိအမှတ်ပြုခြင်းသည် ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ပေ။

တိကျိုမိုရှားသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်က သိပ်ကို သာမန်ဆန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် လူမျိုးစုထဲမှာ နေတုန်းကတောင် ကျွန်တော်က သာမန်ပါပဲ။ ဘိုးဘေးက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ အမည်ခံ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ သူ မထွက်ခွာခင် သူက သူ့ရဲ့ တပည့် လေးယောက်ရဲ့ နာမည်တွေကို ပြောပြခဲ့ပြီး ဒီနေရာကို ခဏခဏ လာဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါမှ တစ်နေ့ကျရင် ဒီနေရာကို ရောက်လာနိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေကို စောင့်နိုင်မှာမို့လို့ပါ"

စုမင် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းဂြိုဟ်သာ ပြိုကွဲမသွားခဲ့လျှင် သူသည် ဤနေရာမှ ဂြိုဟ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော နဝမ တောင်ထွတ်ကို မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာက ဘာလို့ ပျက်စီးသွားရတာလဲ" အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ဝိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ" တိကျိုမိုရှား၏ မျက်လုံးများသည် ကြီးမားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် မုန်းတီးမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေပြီး ဤစကားများကို အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က မင်းတို့ကို ဘာလို့ ဝိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲ" စုမင်က ခပ်ရေးရေး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံး ပေါ်လာလို့။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးက အဲဒါကို ရသွားလို့ပဲ" တိကျိုမိုရှား လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့အသံက လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

စုမင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... ရှိသေးလား"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်လောက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးက ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို ယူပြီး ကျွန်တော်တို့အတွက် မျိုးနွယ်စု လေးစုကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ သူ အသက်ရှင်နေသေးလား ဒါမှမဟုတ် သေသွားပြီလား ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လျှို့ဝှက် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ သဲလွန်စ တချို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ မျိုးနွယ်စု လေးစုက ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို မရခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ဘိုးဘေးက အရင်က မသေခဲ့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်" တိကျိုမိုရှားက စုမင်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ သူ သိသမျှ အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးက ဘာလဲ"

"ခင်ဗျားမှာ အဲဒီကျောက်တုံး ရှိရင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိတဲ့ ပဉ္စမမြောက် ပင်လယ်ထဲ ရောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ ခင်ဗျား အဲဒါကို သုံးပြီး လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြခိုင်းလို့ ရတယ်။ အချိန် ကုန်လွန်ခြင်းထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကကြီးရဲ့ သော့ပေါ့။ အဲဒါနဲ့ဆိုရင် ခင်ဗျားက ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကထဲကိုတောင် ဝင်ရောက်နိုင်တယ်"

စုမင် ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

"ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို ဘယ်လို ရနိုင်မလဲ။ ပြီးတော့ အဲဒါက ဘယ်လို ပေါ်လာတာလဲ" တိကျိုမိုရှားကို ကြည့်ရင်း သူ မေးလိုက်သည်။

"ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို ရနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း နှစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ခုက အဲဒါ ရှိနေတဲ့ လူဆီကနေ လုယူဖို့ပဲ။ နောက်တစ်ခုက ပဉ္စမမြောက် မီးဖို နိုးထလာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ဖို့ပဲ"

"ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုက ဘယ်အချိန် နိုးထလာမလဲ ဆိုတာ မသိရဘူး။ တစ်ခါတလေ ဆယ်စုနှစ် တစ်ကြိမ် နိုးထတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ရာစုနှစ် တစ်ကြိမ် နိုးထတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ နိုးထဖို့အတွက် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်၊ သောင်းချီ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုကြာတတ်တယ်"

"ပဉ္စမမြောက် မီးဖို နိုးထလာပြီဆိုရင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားမယ့် မီးတောက်တွေ ပေါက်ကွဲ ထွက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အပြင်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ နဂါးငွေ့တန်းတွေကတောင် မြင်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ"

"မီးတောက်တွေက အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ အဆက်မပြတ် လောင်ကျွမ်းနေလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ အဲဒါက သက်ရှိ အားလုံးအတွက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုနဲ့ စမ်းသပ်မှု တစ်မျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ မီးကို ရှောင်ရှားဖို့ လိုတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမယ့် မီးဆီကို သွားပြီး ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ စစ်သည်တော် တချို့ ရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူတို့ဟာ ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှု တစ်ခုကို ရနိုင်ကောင်း ရနိုင်လိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေဟာ သန့်စင်ခံရသလို စင်ကြယ်သွားလိမ့်မယ်။ သူတို့ဟာ မှော်ရတနာတွေကိုလည်း ရနိုင်ကောင်း ရနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ရဖို့ အခက်ခဲဆုံးက ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ သေဆုံးနိုင်ခြေက အရမ်းကို မြင့်မားတယ်"

"ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုဟာ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ မှော်မီးဖို တစ်လုံးလို့ ပြောကြတယ်။ မီးဖို လောင်ကျွမ်းတဲ့အခါ ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကအတွက် အဆုံးမရှိတဲ့ ဝိညာဉ် စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်တဲ့ အထွတ်အထိပ် ရတနာတွေကို ဖန်တီးပေးနိုင်တယ်။ အဲဒါက ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကထဲမှာ ရှိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ မီးဖိုက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲမှာ ပေါ်လာတာပဲ"

"ဘယ်သူကမှ မှော်မီးဖိုကို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မှော်ရတနာအဖြစ် အသုံးပြုလို့ မရဘူး။ သူတို့ဟာ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးခြင်းထဲမှာ မီးဖို အကြိမ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲတာကိုပဲ ကြည့်နေနိုင်ပြီး ကံကောင်းမှုတွေကို ရှာဖွေဖို့ အဲဒီထဲကို ဝင်ရောက်တဲ့ လူတွေ အမြဲတမ်း ရှိတယ်"

"အခုဆိုရင် ဒီပဉ္စမမြောက် မီးဖိုဟာ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်သမုဒ္ဒရာထဲမှာ ရှိတဲ့ ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် လေးခုထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာပြီ" တိကျိုမိုရှားက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"တခြား လျှို့ဝှက်ချက် သုံးခုကတော့ တစ်ခုက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲမှာ တစ်ခါတရံ ပေါ်လာတတ်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဝဲဂယက်တွေ ဖြစ်ပြီး ဒါတွေဟာ နဂါးငွေ့တန်း မွေးဖွားကတည်းက ရှိနေခဲ့တာ။ လူတစ်ယောက် အဲဒီထဲ ကျသွားပြီဆိုရင် ပြန်ထွက်လာဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ဒီဝဲဂယက်တွေကို နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ ရွှံ့နွံတွေလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ မသိတဲ့ အခြား ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဦးတည်သွားနိုင်တယ်"

"ဒုတိယ လျှို့ဝှက်ချက်ကတော့ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ အဆုံးမရှိမှုပဲ။ ခင်ဗျား အလယ်ဗဟိုကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ရင်တောင် အဲဒီကနေ ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် ဝေးဝေးကို သွားသွား ခင်ဗျား နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနဂါးငွေ့တန်းဟာ အကန့်အသတ်မဲ့ ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အကောင်းဆုံး ဥပမာတစ်ခုနဲ့ တူတယ်"

"တတိယ လျှို့ဝှက်ချက်ကတော့ ဘိုးဘေး ဝိညာဉ်အားလုံး မွေးဖွားခဲ့တဲ့ နေရာပဲ။ အဲဒါကို ဝိညာဉ်အားလုံး ခန်းမလို့လည်း ခေါ်တယ်။ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ မူလအစ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အဲဒီမှာ သိမ်းဆည်းထားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝိညာဉ်အားလုံး ခန်းမ ပေါ်လာတဲ့အခါ ကံကြမ္မာနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင် မဟုတ်တဲ့ သူတွေက အဲဒီနေရာကို ဝင်ရောက်လို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ လူတွေ သိဖို့ အရမ်းကို ခက်ခဲတယ်" တိကျိုမိုရှားသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များအကြောင်း ပြောဆိုနေစဉ် သူ့အသံသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

စုမင်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ ဘယ်သွားလဲ မင်း သိလား"

"ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကရဲ့ အဝင်ဝကိုပဲ။ တကယ်တော့ ဆရာက ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကထဲကို ရောက်နေဖို့ အခွင့်အလမ်း အရမ်းများတယ်" တိကျိုမိုရှားက မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

စုမင် ခဏမျှ တွေးတောကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ စကားပြောတော့မည့် အချိန်တွင်ပင် တိကျိုမိုရှား၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ စူးရှသော လေချွန်သံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအသံတွင် ရှည်လျားသော လေချွန်သံ နှစ်သံနှင့် တိုတောင်းသည့် လေချွန်သံ သုံးသံ ပါဝင်ပြီး အလွန် အရေးကြီးသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းသည်။

အသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်တွင် တိကျိုမိုရှား၏ မျက်နှာအမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ လှည့်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာစဉ် သူသည်လည်း အသံများစွာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် တိုတောင်းသော လေချွန်သံ သုံးသံနှင့် ရှည်လျားသော လေချွန်သံ တစ်သံ ဖြစ်ပြီး ဤသည်က ဘာသာစကား တစ်မျိုးဖြစ်ကာ သူသည် ကနဦး လေချွန်သံအာ ပြုလုပ်ခဲ့သူ မည်သူကိုမဆို ပြန်လည် ဖြေကြားနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဤအသံကို ပြုလုပ်ပြီးသည်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အခြားအသံတစ်သံ ခပ်ရေးရေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ရှည်လျားသော လေချွန်သံ လေးသံနှင့် တိုတောင်းသည့် လေချွန်သံ သုံးသံ ဖြစ်သည်။

တိကျိုမိုရှား၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ သူသည် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားသော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူသည် စုမင်ကို ကြည့်ရန် လှည့်လာသည်။ သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်နေသော မျက်လုံးများတွင် ယခုအခါ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များနှင့် လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဘိုးဘေးက ကျွန်တော့်ကို လုပ်ခိုင်းတဲ့ အလုပ်ကို ကျွန်တော် ပြီးအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒီနေရာကို တစ်ခါတလေ လာပြီး သူ့ရဲ့ တပည့်တွေကို စောင့်ဖို့ပေါ့။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အသိအမှတ်ပြုသည်ဖြစ်စေ မပြုသည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော့်အတွက် အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်တော် တိကျိုမိုရှားက ဘိုးဘေးရဲ့ တပည့်ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် သေသွားရင်တောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဘိုးဘေးရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေမှာပါ" သူ ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် တိကျိုမိုရှား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားပြီး စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော အကြည့်တစ်ခု လက်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ အလင်းတန်း တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း အဝေးသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

စုမင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆရာ၏ ရုပ်တုကို ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့လက်မောင်းကို တစ်ချက် လွှဲလိုက်ရုံဖြင့် ရွှီဟွေ့အား ပွေ့ချီကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်၏ နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းကို အသုံးပြု၍ သူသည် အဝေးတွင် ရှိနေပြီး အလျင်စလို ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေသော တိကျိုမိုရှား၏ ဘေးတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျား..." တိကျိုမိုရှား အံ့အားသင့်သွားသည်။

အခန်း ၉၃၂ သာမန်အသိ

"ဘာဖြစ်တာလဲ" စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

တိကျိုမိုရှားသည် အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်သူ စုမင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာ အမူအရာတွင် ကျေးဇူးတင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"မျိုးနွယ်စုက အန္တရာယ်ရှိနေပြီ။ ဒါ ကြားနာသူတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှု ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘိုးဘေးက မျိုးနွယ်စုကို နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကနေ ဒီနေရာကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကျော် ကာလတစ်လျှောက်လုံး ဆက်တိုက် ရွှေ့ပြောင်းနေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့က လူတိုင်းဆီကနေ ဆက်တိုက် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရတယ်။ လူမျိုးစု လေးစုက ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်မလိုက်တော့ပေမဲ့ သူတို့နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတဲ့ မျိုးနွယ်စုငယ်လေးတွေက ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုထဲက လူဦးရေကို အဆက်မပြတ် လျှော့ချနေခဲ့တယ်" တိကျိုမိုရှားက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူဦးရေ တစ်သိန်းနီးပါး ရှိတဲ့ မျိုးနွယ်စုကနေ လူ တစ်ထောင် အောက်ကို လျော့ကျသွားခဲ့တယ်..."

"မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုဆီ ငါ့ကို ခေါ်သွားပါ" စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တိကျိုမိုရှား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သွေးမြူခိုးများ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ အမြန်နှုန်းကို ချက်ချင်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြင့်သွားစေသည်။ စုမင်သည် သူ့ဘေးတွင် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ထိုခြေလှမ်းနှင့်အတူ သူသည် ခရီးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အလျင်စလို သွားလာနေကြပြီး နှစ်နာရီခန့် အကြာတွင် တိကျိုမိုရှားသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို ကြိတ်ချေကာ အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ကြဲလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့ ရှိနေသော နေရာနှင့် သိပ်မဝေးသော နေရာတစ်နေရာတွင် လက်ဝါး အရွယ်အစားရှိ ဝဲဂယက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းသည် ကြိတ်ချေထားသော ကျောက်တုံးမှ အမှုန့်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲက ဝဲကဂယက်တွေမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အသွင်အပြင်တွေ ရှိနိုင်ပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီကလူတွေ တွေ့ရှိခဲ့တာကတော့ ဝဲဂယက်တချို့ဟာ အမည်မသိ ဦးတည်ရာတွေဆီ သွားတဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲက သူတို့နဲ့ အမျိုးအစားတူတဲ့ တခြား ဝဲဂယက်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ဝဲဂယက်တချို့လည်း ရှိတယ်ဆိုတာပါပဲ"

"ကျွန်တော်တို့ ဒီဘေးကင်းတဲ့ ဝဲဂယက်တွေကို ရှာတွေ့သွားပြီဆိုရင် သူတို့ကို သဘာဝ အပြောင်းအရွှေ့ နေရာတစ်မျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲလို့ ရတယ်။ အစပိုင်းမှာ ဝေးကွာနေတဲ့ ခရီးတွေကို သိပ်မဝေးတော့အောင် သူတို့ကို အသုံးပြုလို့ ရတယ်"

"မျိုးနွယ်စုတိုင်းမှာ ရှိတဲ့ ဒီဝဲဂယက်တွေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေဟာ အရေးအကြီးဆုံး ရတနာတွေဖြစ်ပြီး ပြင်ပလူတွေကို အဲဒါတွေကို သိခွင့်မပေးနိုင်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ဒီအသိပညာကို သိရှိနိုင်တဲ့ လူမျိုးစုဝင် နည်းနည်းပဲ ရှိပါတယ်"

"ဘိုးဘေးက နဝမ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အပြောင်းအရွှေ့ ဝဲဂယက်တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ အမည်မသိ နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူက အဲဒါတွေကို အတော်များများ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဂြိုဟ်ကိုလည်း နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကနေ အစွန်အဖျားကို ဒီနည်းလမ်းနဲ့ပဲ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့တာပါ"

"တကယ်တော့ ဒီဝဲဂယက် လိုဏ်ခေါင်းတွေ မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့် မျိုးနွယ်စုဝင်တွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင် ကာလတစ်လျှောက်လုံး ဆက်တိုက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခံရပြီးတဲ့နောက် ဆက်လက် အသက်ရှင်နေနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီနေ့ထိ တခြား မျိုးနွယ်စုတွေ မသိသေးတဲ့ ဘိုးဘေး ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတဲ့ ဝဲဂယက် လိုဏ်ခေါင်းတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"

သိသာထင်ရှားစွာပင် တိကျိုမိုရှားသည် စုမင်ကို အပြင်လူတစ်ဦးအဖြစ် မဆက်ဆံတော့ပေ။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးမှ အမှုန့်များကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် သူ့အား အသေးစိတ် ရှင်းပြနေသည်။

"မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ဝဲဂယက် လိုဏ်ခေါင်း အားလုံးကို ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ်။ ဒီလိုမျိုး နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲမှာ သွားလာရတာ ခင်ဗျားအတွက် အများကြီး ပိုအဆင်ပြေပါလိမ့်မယ်" တိကျိုမိုရှား၏ မျက်လုံးများသည် ကျောက်တုံး အမှုန့်များ ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူသည် ထိုဦးတည်ရာရှိ လေဟာနယ်အား ဖမ်းယူရန် ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဝဲဂယက်ကို ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ထိရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။ ခင်ဗျားကို ရွှေ့ပြောင်းနေတဲ့ အချိန်မှာ မျက်လုံး မဖွင့်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အသက်ရှိုက်စာ ဆယ်ကြိမ်ကျော်လောက်မှာ တခြား လိုဏ်ခေါင်းကနေ ထွက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်"

တိကျိုမိုရှား၏ အသံသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားရှိ ဝဲဂယက်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။ ထိုဝဲဂယက်၏ အစွန်းများသည် နူးညံ့ပြီး ပျော့ပျောင်းနေသကဲ့သို့ ၎င်းသည် အရာဝတ္ထု အားလုံးကို ဝါးမြိုနိုင်စွမ်း ရှိသည့်အလား သူသည် ချက်ချင်း ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။

စုမင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားသည်။ ခဏမျှ တွေးတောကာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ ဝဲဂယက်ကို ထိလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် နူးညံ့သော အရာတစ်ခုခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို ဝဲဂယက်ထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ဆွဲသွင်းသွားသော အားကောင်းသည့် စုပ်ယူအားတစ်ခုကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

စုမင် မျက်စိမမှိတ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် မျက်လုံးများကို အဆက်မပြတ် ဖွင့်ထားခဲ့သည်။

သူ့ကို ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသော အင်အားတစ်ချို့ဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွှေ့ပြောင်းနေကြောင်း သူ ခံစားနိုင်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် မျက်စိမှိတ်ထားသော တိကျိုမိုရှားကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့အပြင် စုမင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်က ရောင်စုံ ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် တောက်ပနေသော ရေခူများနှင့် တူသည့် အဆုံးမရှိသော သက်ရှိများ ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် ဧရိယာတစ်ဝိုက်တွင် လွင့်မျောနေကြသည်။ သူ အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ အောက်ခြေ မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အမှောင်ထုသာ ရှိနေသည်။

စုမင် ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြည့်များ စူးစိုက်သွားပြီး အောက်ရှိ အမှောင်ထု၏ ဧရိယာငယ်လေး တစ်ခုတွင် အညိုရောင်သန်းသော အဝါရောင် မီးတောက် ခြောက်စ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာသည်အား သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် အမှောင်ထုထဲမှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရောင်စုံ ရေခူများနှင့် တူသော သတ္တဝါများ အုပ်စုကွဲသွားကြသည်။

ချက်ချင်းပင် စုမင်သည် အောက်ရှိ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသည့် မီးတောက် ခြောက်စက ပိုမို တောက်ပလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး အသက်ဝင်နေသော ဝိညာဉ် သုံးကောင် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"မျက်စိမှိတ်ထားပါ" စုမင်နှင့် သိပ်မဝေးသော နေရာမှ စိုးရိမ်တကြီး အသံတစ်သံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသော အင်အားကြောင့် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေသော တိကျိုမိုရှား၏ အသံ ဖြစ်သည်။ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူသည် မျက်စိကို ဆက်မှိတ်ထားသော်လည်း မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာသည်။

စုမင် မျက်စိမမှိတ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား အောက်ရှိ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက် ခြောက်စသည် ပိုမို နီးကပ်လာသည်။ အသက်ရှိုက်စာ ခြောက်ကြိမ်မှ ခုနစ်ကြိမ်ခန့် အကြာတွင် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများသည် အားကောင်းသော ရိုက်ခတ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင် သက်သက်ဖြစ်ကာ မီးတောက်များကို နင်းထားသော မြင်းတစ်ကောင်သည် စုမင် မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ခေါင်းနှစ်လုံးပါသော မြင်းသည် အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းပတ်ပတ်လည်တွင် မီးတောက်များ ရှိနေသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်လိုစိတ် ရှိနေပြီး နဂါးခေါင်း နှစ်လုံးသည် အဆက်မပြတ် ရမ်းခါနေသည်။ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများသည် လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး စုမင်ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ဤမျိုးခြား သတ္တဝါ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အားကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းသည် အလွန် အားကောင်းသဖြင့် ကံကြမ္မာနှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင် ဖြစ်လာခြင်းသည် လုံးဝ အကန့်အသတ် မဟုတ်ကြောင်း၊ တစ်စုံတစ်ဦးကို အသန်မာဆုံး ဖြစ်စေရန် အသိအမှတ် မပြုကြောင်း စုမင် ထပ်မံ နားလည်သွားသည်။

"ဘာကိုမှ မကြည့်နဲ့... ဟာ..." တိကျိုမိုရှား၏ အသံသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချသံ တစ်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ပုံရိပ်သည် ရောင်စုံ ကမ္ဘာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ခြေရာကိုပင် မတွေ့ရတော့ပေ။ ၎င်းသည် သူ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသော လက္ခဏာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

နဂါးခေါင်း နှစ်လုံးပါသော အနက်ရောင် မြင်းက ပိုမို နီးကပ်လာသည်။ သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံများသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးရှိ လေကို တုန်ခါသွားစေသည်။

သူ့ကို ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်နေသော အင်အားသည် တုန်ခါမှုများကြောင့် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေကြောင်း စုမင် ခံစားနိုင်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သော်လည်း မျက်စိမမှိတ်သေးပေ။

စုမင် ဤမြင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းကို မယုံနိုင်လောက်အောင် သဘောကျသွားသည်။ သတ္တဝါ၏ ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်နှင့် ကောင်းစွာ ကိုက်ညီနေသည်။ မြင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မီးတောက်များကို နင်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောအခါ ဤအသွင်အပြင်သည် တိကျိုမိုရှား၏ စကားများကို ကြားရချိန်၌ သူ့ခေါင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော အတွေးတစ်ခုနှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။

မြင်း၏ အမြန်နှုန်းကိုလည်း သူ အလွန် ကျေနပ်မိသည်။ သူသည် အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုမှ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ်သာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံတွင်လည်း မည်သည့် အားနည်းချက်မျှ မရှိပေ။

စုမင်၏ မျက်လုံးများသည် မြင်းကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားဘဲ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့အတွေးများအား အကြည့်တွင် ဖော်ပြနေသောကြောင့် နဂါးခေါင်း နှစ်လုံးပါသော အနက်ရောင် မြင်းသည် ဒေါသထွက်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ဤသည်မှာ ရှားပါးသော ခံစားချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူကို ကျွန်ပြုရန် ဟူသော စုမင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤသည်က သားရဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို ပိုမို အားကောင်းလာစေပြီး အမြန်နှုန်းအား ပိုမို မြန်ဆန်လာစေသည်။

သို့သော် ဤသည်က စုမင်အတွက် တိုတောင်းသော အပြောင်းအရွှေ့ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အသက်ရှိုက်စာ ဆယ်ကြိမ်ကျော် ကာလက ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ" စုမင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်တွင် ထိုစကားများကို ပြောခဲ့သည်။ အနက်ရောင် မြင်းသည် သူ့အသံအား ကြားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုလည်း နားလည်နိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

သူ့ရှေ့က အနက်ရောင် မြင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုစကားမျိုး ပြောဖူးသည်လော သူ မသိပေ။ အကယ်၍ ရှိခဲ့လျှင် စုမင် စကားများ၏ သက်ရောက်မှုက သိပ်ကြီးမားမည် မဟုတ်သော်လည်း မရှိခဲ့လျှင်...

ထိုသို့ဆိုပါက စုမင်၏ စကားများသည် အနက်ရောင် မြင်း၏ နှလုံးသားတွင် စိုက်ပျိုးမည့် မျိုးစေ့တစ်စေ့ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို ထိုစကားများ ပြောခဲ့ကြောင်း မှတ်မိနေသရွေ့ ထိုမျိုးစေ့သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် တည်ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ စုမင်၏ ပညာရပ် ဖြစ်သည်။

ဤသည်က ယုံကြည်သရွေ့ တည်ရှိနေမည့် ပညာရပ်မှ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အဆင့်အတန်း အရဆိုလျှင် မာန်မျိုးစေ့၏ မဟာပညာရပ်ထက် သာလွန်သော နတ်ဘုရား စွမ်းရည် တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

"ဟီး..."

အနက်ရောင် မြင်း၏ ဟိန်းဟောက်သံများ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားစဉ် စုမင်သည် ရောင်စုံ ကမ္ဘာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ပေါ်လာသောအခါ သူသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်နှင့် သက်ဆိုင်သော နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် မျက်နှာပေါ်၌ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည့် တိကျိုမိုရှား ရှိနေသည်။

"စတုတ္ထ စီနီယာ အစ်ကို၊ စောစောက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော့် အပြစ်ပါ။ ခင်ဗျားက ဝဲဂယက်ထဲက ကမ္ဘာမှာ ဘာကိုမှ မြင်တွေ့ခွင့် မရှိဘူး။ ခင်ဗျား အဲဒါကို မြင်တွေ့လိုက်ပြီး အဲဒါရဲ့ ပုံရိပ်က ခင်ဗျားရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ စွဲထင်သွားပြီဆိုရင် ဝဲဂယက်ထဲက ကမ္ဘာမှာ ရှိတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အင်အားက ခင်ဗျားကို မှတ်မိသွားလိမ့်မယ်"

"ခင်ဗျား သူတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သုံးပြီဆိုရင် ခင်ဗျား မြင်ခဲ့ရတဲ့ သက်ရှိ သတ္တဝါတွေက ခင်ဗျားကို ထွက်သွားခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ကံကောင်းလို့ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့ရင်တောင် အပြောင်းအရွှေ့ လုပ်ဖို့ ဝဲဂယက်တွေကို ဆက်သုံးနေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ခရီးစဉ်တွေဟာ ပိုပြီး အန္တရာယ် များလာလိမ့်မယ်" တိကျိုမိုရှားက သက်ပြင်းချကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ သူသည် သူ့မျိုးနွယ်စု၏ ဘေးကင်းမှုအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး စုမင်၏ ယခင် လုပ်ရပ်များအတွက်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်နေသည်။

စုမင်သည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်၊ "မင်း ဘာလို့ ဆရာရဲ့ အမည်ခံ တပည့်ပဲ ဖြစ်ပြီး သူရဲ့ တပည့်ရင်း မဟုတ်တာလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား"

တိကျိုမိုရှား ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အဲဒါက ကျွန်တော်က သာမန် အလားအလာပဲ ရှိပြီး သိပ်ကို သာမန်ဖြစ်နေလို့ပါ" တိကျိုမိုရှားက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မှားနေတယ်" စုမင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဝဲဂယက်ထဲက ကမ္ဘာမှာ မျက်စိမဖွင့်ရဘူးလို့ ဘယ်သူက မင်းကို ပြောလဲ"

"ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒါက အများသိတဲ့ သာမန်အသိပါ။ အဲဒါက ဒီမှာနေတဲ့ လူတိုင်းနီးပါး သိတဲ့ ယေဘုယျ အသိပညာ တစ်ခုပါ။ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မျက်လုံး ဖွင့်တဲ့သူတွေဟာ မကြာခင်မှာ ဝဲဂယက် တချို့ထဲကနေ ပြန်မထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ဒီလို ဖြစ်ရပ်တွေက နှစ်တွေတစ်လျှောက် အများကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ခင်ဗျားထက်တောင် ပိုပြီး တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်..." တိကျိုမိုရှားသည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို ဝဲဂယက်ထဲက သတ္တဝါတွေကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ပြီး အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်နိုင်တဲ့သူ ရှိလား" စုမင်က မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ မရှိဘူး" တိကျိုမိုရှားက မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မှားနေတယ်" စုမင်သည် တိကျိုမိုရှားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် နှုတ်ဖြင့် ဝန်မခံသေးသော်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် လက်ခံထားပြီးဖြစ်သော ပဉ္စမမြောက် ဂျူနီယာ ညီလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "သာမန်အသိ ဆိုတာ စက်ဝိုင်း တစ်ဝိုင်းပဲ။ မင်း အဲဒါကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် အဲဒါက မင်းဘဝမှာ တည်ရှိနေပြီး မင်းရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ကန့်သတ်လိမ့်မယ်။ အဲဒါက မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို ကန့်သတ်လိမ့်မယ်။ အဲဒါက မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကြီးထွားမှုကိုလည်း ကန့်သတ်လိမ့်မယ်"

"ဆရာက မင်းကို အမည်ခံ တပည့်အနေနဲ့ပဲ လက်ခံခဲ့တာ မင်းရဲ့ အလားအလာကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ သာမန်အသိကို စိန်ခေါ်ဖို့ သတ္တိ မရှိလို့။ ဒါမှမဟုတ် မင်းဆီမှာ ရှိတဲ့ သာမန်အသိကို ရိုက်ချိုးပစ်ဖို့ ဆန္ဒ မရှိလို့ပဲ"

"ဆရာက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတုန်းက တခြား မျိုးနွယ်စုတွေထက် ဒီဝဲဂယက် လိုဏ်ခေါင်းတွေ အကြောင်းကို ဘာလို့ ပိုသိရတာလဲ ဆိုတာ မင်း စဉ်းစားဖူးလား။ မျိုးနွယ်စု လေးစုက ဆရာ့ကို အချိန်အကြာကြီး လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေပေမယ့် ဘာလို့ အခုထိ ရှာမတွေ့သေးတာလဲ ဆိုတာ မင်း စဉ်းစားဖူးလား"

"တကယ်တော့ ဆရာ စီးထားတဲ့ အနက်ရောင် ဘီလူးကြီးဟာ မင်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သတ္တဝါ တစ်ကောင်ဆိုတာ ငါ သေချာတယ်။ အဲဒါက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲက သတ္တဝါ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒါ ဘယ်ကလာလဲဆိုတာ မင်း တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးဘူး" စုမင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့စကားများသည် တိကျိုမိုရှား၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဘိုးဘေး၏ ကြမ်းကြုတ်သော အနက်ရောင် ဘီလူးကြီးသည် သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော သက်ရှိ သတ္တဝါ တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

"အဲဒီကြမ်းကြုတ်တဲ့ သတ္တဝါဟာ ဝဲဂယက်ထဲက ကမ္ဘာက လာတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဆရာက ဝဲဂယက်ထဲက ကမ္ဘာမှာ မျက်လုံး ဖွင့်ခဲ့လို့ တခြား လူမျိုးစုတွေထက် ဝဲဂယက် လိုဏ်ခေါင်းတွေကို ပိုရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ သူက အဲဒီက သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကိုတောင် ကျွန်ပြုခဲ့သေးတယ်" စုမင်က ခပ်ရေးရေး ပြောလိုက်သည်။

တိကျိုမိုရှား၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် စုမင်ကို တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ စုမင် အသံသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး စကားလုံးတိုင်းက သူ့နှလုံးသားကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်ရောက်မှသာ တပည့် လေးယောက်ထဲတွင် ဘိုးဘေးက သူ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာ အစ်ကို၊ ဒုတိယ စီနီယာ အစ်ကို သို့မဟုတ် တတိယ စီနီယာ အစ်ကိုအစား သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော စတုတ္ထမြောက် စီနီယာ အစ်ကို အကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့် အများဆုံး ပြောခဲ့သနည်း ဆိုသည်အား သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။