အခန်း (၃၉၅-၃၉၆)

အခန်း (၃၉၅) ဟူလုကျွန်း

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ရှောင်မိသားစုထံမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာချိန်တွင် ပင်လယ်ပြင်၏ တိုင်ပေါင် တစ်ဆယ့်သုံးယောက်မှာ သူမ ရှိရာကို နေရာအနှံ့ ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေနေကြသဖြင့် သူမသည် ကုန်းမကြီးရှိရာ အရပ်မျက်နှာသို့သာ အသည်းအသန် ပြေးလွှာခဲ့ရပေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမမှာ အင်အားကုန်ခမ်းသွားရုံမျှမက ဝိညာဉ်လှေငယ်မှာပင် ပင်လယ်သားရဲတစ်ကောင်၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ထိုအခြေအနေများကြောင့်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေ့ရှိခဲ့သည့်အတိုင်း သူမမှာ ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် မျောပါနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပင်လယ်ကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ မျက်နှာထက်၌ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များသာ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အတော်ပင် ခေါင်းခဲသွားရသည်။

"စိတ်ကို ရွှင်ရွှင်ထားစမ်းပါ၊ ငါတို့ မကြာခင် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ကို ရောက်တော့မှာပါ။ အဲ့ဒီမှာ ငါသိတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ မင်း သူ့ဆီမှာ ပညာသင်လို့ရတယ်၊ တစ်နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က အဲ့ဒီ တစ်ဆယ့်သုံးယောက်ကို ကျော်ဖြတ်သွားမှာပဲ။

အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ မင်း ကလဲ့စားပြန်ချေလည်း မနောက်ကျပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်၏

သို့သော် ရှောင်ဟန်ချိုးမှာမူ ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း နောက်သို့သာ ငေးငေးငိုင်ငိုင် လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မတတ်သာသော်လည်း ရှောင်ဟန်ချိုးကို ပင်လယ်ကျွန်း တစ်ကျွန်းလုံး အနှံ့ လိုက်လံပြသပေးခဲ့သည်။

ထိုပင်လယ်ကျွန်းမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော သစ်ပင်ပန်းမန်များနှင့် အဆောက်အအုံများစွာ ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် လှပသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်တတ်ပြီး ယင်းနေရာနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"မင်း ဒီကို အရင်က ရောက်ဖူးတာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ခေါင်းခါပြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များကြောင့် ရှောင်ဟန်ချိုးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ဒါကြောင့် မင်းက ဒီနေရာနဲ့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာကိုး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တဟားဟား ရယ်မောရင်း "ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ မင်း သဘောကျတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရွေးလိုက်၊ ငါတို့ ဒီည အဲ့ဒီမှာပဲ တည်းကြတာပေါ့"

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရှေ့ဘက်ကို ညွှန်ပြကာ "ဟိုဘက်မှာ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက ပန်းဥယျာဉ်ထဲမှာမို့လို့ ပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်းကောင်းပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါတို့ အဲ့ဒီကိုပဲ သွားကြတာပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှောင်ဟန်ချိုး ပြောသည့် တည်းခိုခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြက်ဥနှင့် ဂျုံမှုန့် အပါအဝင် ပစ္စည်းများစွာကို ဝယ်ယူခဲ့ရာ ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဘာလုပ်ဖို့လဲ" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းလေသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးရင်း "အခုတော့ မပြောသေးဘူး၊ ဒီညကျရင် မင်း သိရမှာပါ" ဟုသာ ပြန်ပြောခဲ့၏။

မကြာမီတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရှောင်ဟန်ချိုး ပြောပြခဲ့သည့် တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ဆူညံသံများနှင့် ဝေးကွာပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတွင် ရှိနေပေသည်။

တည်းခိုခန်းကို ဝါးများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသဖြင့် တစ်မျိုးတစ်ဘာသာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင်လည်း ပန်းများ ပွင့်ဖူးနေကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဆိုင်ရှင်ထံ၌ အခန်းနှစ်ခန်း တောင်းလိုက်သည်။ သူ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ တည်းခိုခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ငေးကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

ထိုတည်းခိုခန်းမှာ စားသောက်ရန်နှင့် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် နေရာဖြစ်ပြီး စားပွဲ တစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိလေသည်။ ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ထောင့်တစ်နေရာရှိ စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသော လူတစ်စုကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲတွင် အသက် ၃၀ ကျော်၊ ၄၀ ခန့်ရှိမည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သိတဲ့သူတွေလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့သို့ တိုးကာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ခေါင်းကို အမြန်ပင် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦး ခေါင်းလှည့်မကြည့်မီ သူမ၏ မျက်နှာကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အခန်းထဲကို အမြန်သွားကြရအောင်" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ထိုထောင့်ရှိ လူနှစ်ဦးကိုမူ သတိထား၍ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရှောင်ဟန်ချိုး၏ တုံ့ပြန်မှုအရ သူမသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို အသေအချာ သိနေသည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။

ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် ဘေးနားရှိ ရှောင်ဟန်ချိုးဆီတွင်သာ ဝဲနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ယခင်နှင့် များစွာ ကွဲပြားနေရာ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ သူမကို မမှတ်မိကြဘဲ ရင်းနှီးနေသလိုလိုသာ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဟန်ချိုးတို့သည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ မိမိတို့၏ အခန်းထဲသို့ အသီးသီး ဝင်သွားကြလေသည်။

"ဪ... ဒါနဲ့၊ ခဏနေရင် မင်းအတွက် အဝတ်အစား ဝယ်ဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ဦးနော်။ အခုထိ ငါ့အဝတ်အစားတွေပဲ ဝတ်ထားရသေးတာ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် မိမိကိုယ်မိမိ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိရာ သူမမှာ ထိုကိစ္စကို အချိန်အတော်ကြာ မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မလိုပါဘူး၊ ဒီအတိုင်းလည်း အဆင်ပြေပါတယ်" ထိုသို့ဆိုကာ ရှောင်ဟန်ချိုးသည် အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်လေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝယ်ယူလာသော ပစ္စည်းအားလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

ယနေ့သည် အထူးခြားဆုံးနေ့ ဖြစ်သဖြင့် သူ ပြင်ဆင်စရာများ ရှိပေသည်။

ဂျုံမှုန့်ထဲသို့ သကြားထည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးမီးဖိုထဲတွင် တိုက်ရိုက်ထည့်၍ ဖုတ်လိုက်သည်။

အခြေအနေ မပေးလျှင် မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးယူရမည်ဟူသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆောင်ပုဒ်ပင် မဟုတ်လော။

သူသည် ကြက်ဥထဲသို့ သကြားထည့်၊ နို့နှင့် ရောမွှေလိုက်ရာ ခရင်မ် ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံး အသင့်ဖြစ်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အပြင်သို့ တစ်ခေါက် ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။ ရှောင်ဟန်ချိုး၏ အခန်းတံခါး လုံခြုံစွာ ပိတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် တည်းခိုခန်းအောက်ထပ်သို့ တစ်ဦးတည်း ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟန်ချိုး တွေ့ခဲ့သည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာလည်း တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စပ်စုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် ထိုလူနှစ်ဦးနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် မျှသာ ရှိသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားရာ သူတို့အနေနှင့် လုံးဝ မသိရှိနိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၊ ဆေးမြက်များနှင့် နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများကိုသာ အများအပြား ဝယ်ယူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရှောင်ဟန်ချိုးနှင့် ဤလူများအကြား မည်သို့ ပတ်သက်မှု ရှိနေသလဲ ဆိုသည်ကို ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လျက် ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။

မကြာမီ ညမှောင်လာခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးတွင် ကိတ်မုန့်ဟူသည်မှာ မရှိသည့်အပြင် မတ်လ ၁၃ ရက်နေ့သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အလွန် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေ့သည် သူနှင့် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့၏ တူညီသော မွေးနေ့ ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤနေ့သည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း သေဆုံးခဲ့ပြီး ယခု ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် နေ့လည်း ဖြစ်သည်။

ယင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မွေးနေ့ဖြစ်သလို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း နေ့လည်း ဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက် များစွာ အရေးပါလှပေသည်။

သူသည် တည်းခိုခန်း တာဝန်ခံထံမှ ဟင်းလျာနှင့် အရက်များကို မှာယူလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် လုပ်ထားသော ကိတ်မုန့်ကို အလယ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ အခန်းတံခါးကို သွားရောက် ခေါက်လိုက်သည်။

သို့သော် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတန်ကြာ ခေါက်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တံခါးကို အရှိန်ဖြင့် ကန်ဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

အခန်းတွင်းရှိ ပစ္စည်းအားလုံးမှာ စနစ်တကျ သပ်ရပ်နေပြီး မည်သူမျှ နေထိုင်ခဲ့ပုံ မရသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ကို လေးလံသွားစေသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးနှင့် ခင်မင်မှုမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မရှိသေးသော်လည်း သူမကဲ့သို့ လူမျိုး မိမိကိုယ်မိမိ သေကြောင်းကြံရန် ကြိုးစားနေသည်ကိုမူ သူ မကြည့်ရက်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း ကလဲ့စားချေချင်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ် ရှိပေသည်။

မိမိမှာ မသန်မာသေးသည့်အချိန်တွင် တိတ်တဆိတ် အင်အားမွေးမြူရမည် ဖြစ်သည်။ အင်အားကြီးမားလာမှသာ ကလဲ့စားပြန်ချေရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက အသက်ကို အလဟဿ စတေးရရုံသာမက သေသည့်တိုင်အောင်ပင် အာဃာတနှောင်ကြိုးများ ပိုမို ကြီးထွားလာပေလိမ့်မည်။

"ဟိုလူနှစ်ယောက်ကများ..." ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။

သူသည် အောက်ထပ်သို့ အမြန်ပြေးဆင်းကာ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်အား ယနေ့ စားသောက်သွားသော လူနှစ်ဦးအကြောင်း စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ ထိုလူနှစ်ဦးကို မှတ်မိနေပြီး သူတို့မှာ ဟူလုကျွန်းသို့ ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မကြာမီ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်ဟု သိရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး 'ရှောင်ဟန်ချိုး တစ်ယောက် သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်' ဟု တွေးတောလျက် တည်းခိုခန်းထဲမှ အမြန်ပြေးထွက်ကာ အာရုံရသည့် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ အရှိန်အဟုန်နှင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ဟူလုကျွန်း၏ မည်သည့်အရပ်မှ ထွက်ခွာမည်ကို သူ မသိသော်လည်း ယနေ့ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်စက ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ အရှေ့ဘက်သို့ တစ်ခါတစ်ရံ ငေးကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အရှေ့ဘက် အရပ်မျက်နှာသို့သာ ဦးတည်၍ အသည်းအသန် ပြေးလွှားသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၃၉၆) - ဆယ့်နှစ်နှင့် ဆယ့်သုံး

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူသည် မူလက ရှောင်ဟန်ချိုးအား ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် သူမအတွက် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသော ဆရာသခင်တစ်ဦးကို ရှာဖွေပေးကာ သူမအား ကျင့်ကြံအားထုတ်စေပြီး ခွန်အားကြီးမားလာမှသာ ကပ်ငြိနေသော အာဃာတများအတွက် လက်စားချေရန် ပြန်လာစေချင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့ ဟူလုကျွန်းပေါ်တွင် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ဟန်ချိုးသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့ရသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အရှေ့ဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်လာခဲ့ရာ အရှိန်အဟုန်ကို တိုးမြှင့်လိုက်သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် လေပြင်းတစ်ချက်သဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာမူ မှောင်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ကျော်လွန်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ဘက်ကမ်းရိုးတန်း၌ နေ့လယ်ပိုင်းက တည်းခိုခန်းတွင် စားသောက်နေခဲ့သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် ဟူလုကျွန်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

၎င်းတို့သည် နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းကိရိယာ အမြောက်အမြားကို ဝယ်ယူထားကြရာ ယင်းတို့မှာ အချိန်အတော်ကြာ သုံးစွဲနိုင်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုစဉ် လူရိပ်တစ်ခုသည် ၎င်းတို့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုလူရိပ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုလူရိပ်က ၎င်းတို့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် ထိုသူကို သိရှိနေကြပြီး အမှတ်အသားလည်း ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဟန်ချိုးပါလား။ မင်းက ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့၊ သတ္တိကတော့ မဆိုးဘူးပဲ" ဟု လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။

"ဆယ့်နှစ်အစ်ကို၊ ဒီမိန်းမ ရူးသွားတာလား မသိဘူး။ ငါတို့ဆီကို ဘယ်လိုများ လာရဲရတာလဲ" ဟု အခြားတစ်ဦးကလည်း တစ်ဆက်တည်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် ရှောင်ဟန်ချိုးအား လှောင်ပြောင်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်ရှုကာ စကားလုံးများဖြင့် ထိုးနှက်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်ဟန်ချိုး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ နက်ရှိုင်းလှသော အာဃာတများသာ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ထိုအာဃာတမှာ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေသဖြင့် သူမ စိုက်ကြည့်ခံရသူတိုင်း ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထသွားရသည်။

"နင်တို့အားလုံး သေရမယ်" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အက်ရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည်လည်း သွေးစက်များကဲ့သို့ နီရဲနေခဲ့သည်။

ဤလူနှစ်ဦးမှာ ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ရန်သူများဖြစ်ကြသည့် ပင်လယ်ပြင်၏ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်အနက် ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံးနှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

"နေ့လယ်ကတည်းက ကြည့်ရတာ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တူနေတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ တကယ်ပဲ နင်ဖြစ်နေတာကိုး။ နင်နဲ့အတူပါလာတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ၊ နင်ရှာထားတဲ့ အကူအညီလား။ သူ့မှာ အမွှေးအမျှင်တောင် စုံရဲ့လားကွ" ဟု တစ်ဆယ့်နှစ်အဆင့်ရှိသူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောဆိုသည်။

"ဒါ သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ဟန်ချိုးက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အို... သူက နင်မွေးထားတဲ့ လင်ငယ်လေးများလား။ နင်က ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အလိုက်သင့် ပြုစုပေးမယ်ဆိုရင် အဲဒီကောင်လေးကို လွှတ်ပေးမယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ဆယ့်သုံးအဆင့်ရှိသူကလည်း လှောင်ပြောင်ပြန်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်သွားခဲ့ရာ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေသော အာဃာတများက သူမ၏ ရင်ထဲမှ ပျံ့နှံ့လာပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာစေသည်။

"ဝမ်လင်း၊ လျိုဖု၊ နင်တို့နာမည်တွေကို ငါသိတယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက်တင်မကဘူး၊ ကျန်တဲ့ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်လုံးကို ငါ သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဓားရှည်တစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုလူနှစ်ဦးထံသို့ အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်လေတော့သည်။

ဝမ်လင်းနှင့် လျိုဖုဟူသည်မှာ ရှေ့မှောက်ရှိ ထိုက်ပေါင် တစ်ဆယ့်သုံးယောက်အနက်မှ လူနှစ်ဦး၏ အမည်ရင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့၏ အမည်ရင်းကို သိသူ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း ရှောင်ဟန်ချိုးက သိနေသည်ကို ၎င်းတို့ ထူးထူးခြားခြား အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က ရှောင်မိသားစုသည် ထိုက်ပေါင်

ဆယ့်သုံးယောက်ကို နှိမ်နင်းရန် စုံစမ်းထောက်လှမ်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးရာ ထိုက်ပေါင် တစ်ဆယ့်သုံးယောက်က သိရှိသွားပြီး ဦးအောင် လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိသားစုသည် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသည့်အပြင် ကြိုတင်၍ အဆိပ်ခတ်ခြင်း ခံထားရသောကြောင့် ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်သည် ရှောင်မိသားစု တစ်စုလုံးကို သုတ်သင်ရာတွင် အောင်မြင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်သည် ဤဒေသတွင် မီးရှို့ခြင်း၊ လူသတ်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်း အစရှိသော ယုတ်မာရက်စက်မှု မှန်သမျှကို ပြုလုပ်ကြသည့် နာမည်ကျော် ဓားပြများပင် ဖြစ်ကြသည်။

ရှောင်မိသားစုသည် အခြားမိသားစု အချို့နှင့် ပူးပေါင်း၍ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်ကို နှိမ်နင်းရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း မည်သို့မည်ပုံ သတင်းပေါက်သွားသည်မသိဘဲ ၎င်းတို့က သိရှိသွားခဲ့သည်။

အခြားမိသားစုများမှာလည်း အချိန်မီ လာရောက်ကူညီနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ရှောင်မိသားစု မူလက နေထိုင်ခဲ့သည့် ပင်လယ်ကျွန်းပေါ်တွင် ထိုက်ပေါင်ဆယ့်သုံးယောက်တို့ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေခဲ့ကြရသည်။

ဝမ်လင်းနှင့် လျိုဖုတို့သည် ရှောင်ဟန်ချိုးအား အရေးတယူ မရှိလှပေ။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် ဖြစ်ကြသော်လည်း နှစ်ယောက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့် အနိုင်ရရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်များပြားလှသည်။

ထို့ပြင် လက်ရှိအချိန်၌ ရှောင်ဟန်ချိုးသည် အာဃာတတရားများကြောင့် မျက်စိမှောင်ကျနေချေပြီ။

ဓားရှည်က ဝမ်လင်း၏ ရင်ဘတ်သို့ တည့်တည့် ဦးတည်ကာ ဓားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် တိုက်ခိုက်လာသည်။

ထိုစူးရှသော ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် ဝမ်လင်း၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သည့်အတိုင်း ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ အထူးလေ့ကျင့်ပေးမှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ ခွန်အားမှာ မသေးလှပေ။

သူမအတွက် လိုအပ်နေသည်မှာ အချိန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်လင်းသည် ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်အနက် တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတိုင်း တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသူ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် သူ၏ လက်ထဲ၌ ကြီးမားသော

တစ္ဆေခေါင်းပါ ဓားမကြီးတစ်စင်း ပေါ်လာပြီး အပေါ်သို့ ပင့်တင်ခုတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များက ဓားမကြီးကို ဝန်းရံသွားခဲ့သည်။

"ဂလောင်"

ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဓားမကြီးနှင့် ဓားစွမ်းအင်တို့ ထိတွေ့သွားပြီး ဝမ်လင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် လျိုဖုသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ လက်ဝါးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမည်းရောင် အလွှာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုအမည်းရောင်သည် နက်မှောင်သော သံမဏိလက်အိတ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်နှက်လိုက်လေတော့သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းအထက်မှ လေးလံသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏ ဓားရှည်မှာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန် အချိန်မရသေးသဖြင့် အကျပ်ရိုက်နေစဉ် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

လျိုဖု၏ လက်သီးချက်သည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံလှပြီး အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးအား ထိမှန်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူမက ကံကောင်းထောက်မစွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

"ဘုန်း"

မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်ပေါက်လာပြီး အက်ကြောင်းများ ဘေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သော ဝမ်လင်းသည်လည်း ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ တစ္ဆေခေါင်းပါ ဓားမကြီးဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဓားရိုး၏ အဆုံးရှိ တစ္ဆေခေါင်းထံမှ စူးရှသော ငိုရှုံ့သံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် သူမ၏ ဓားရှည်ကို အမြန်မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း လက်ဝါးထဲသို့ ကြီးမားသော အားအင်တစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး ဓားရှည်ကို တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားစေသည်။

သွေးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာပြီး ရှောင်ဟန်ချိုး၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ကင်းမဲ့သွားခဲ့ရသည်။

ပင်လယ်ပြင်၏ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်အနက် နောက်ဆုံးနှစ်ဦးသည်ပင် ဤမျှ ခွန်အားကြီးမားနေပါက သူမ၏ လက်စားချေလိုသော ဆန္ဒမှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှပေတော့မည်။

လျိုဖုနှင့် ဝမ်လင်းတို့သည် ရှောင်ဟန်ချိုးအား ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြရာ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ကွက်များကြောင့် ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်နေခဲ့ရပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင်လည်း ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိလာခဲ့သည်။

"ငါ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာပဲ သေရတော့မှာလား" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ တွေးတောနေမိသည်။

ထိုစဉ် လျိုဖုသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ သံမဏိလက်အိတ်မှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ရင်ဘတ်သို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာသည်။

ကြီးမားလှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကြောင့် ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်လင်း၏ တစ္ဆေခေါင်းပါ ဓားမကြီးသည်လည်း ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ဝန်းရံလျက် ထပ်မံကျရောက်လာပြန်သည်။

ထိုစူးရှသော ဓားစွမ်းအင်များက ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ကိုယ်ခန္ဓာသို့ မထိမှန်သေးသော်လည်း အရေပြားကို ခွဲထုတ်နေသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို သူမ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်တိမ်းရန် လမ်းစမရှိတော့သဖြင့် ရှောင်ဟန်ချိုးသည် သူမ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တစ္ဆေခေါင်းပါ ဓားမကြီးကို တားဆီးရန်နှင့် သူမ၏ ဦးခေါင်း ပြတ်မသွားစေရန်သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

"ဘုန်း"

တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံသော လက်သီးချက်သည် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားခဲ့ရာ သူမသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး "ဝေါ့" ကနဲ သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပတ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူမ လိမ့်နေစဉ်တွင်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ အရိုးများမှာ တဂျောက်ဂျောက်နှင့် ကျိုးပဲ့သွားသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည့်အခါ၌ ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ပုံပျက်ပန်းပျက် အနေအထားဖြင့် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ကောင်းလှပေတော့သည်။

"သူ သေသွားပြီလား" ဟု ဝမ်လင်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

လျိုဖုက ခေါင်းခါပြကာ "မသေလောက်သေးဘူး၊ သူ အသက်ရှင်နေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါသွားပြီး နောက်ထပ် တစ်ချက်လောက် ထပ်ရိုက်လိုက်ရင်တော့ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး"

"ကောင်းပြီ၊ ဒီမိန်းမကို သတ်ပြီးရင် အဲဒီကောင်လေးကိုလည်း သတ်ပစ်မယ်။ ဒါမှ နောင်ရေးအတွက် အမြစ်ပြတ်သွားမှာ။ အခြားမိသားစုတွေက ငါတို့ကို ဘာမှမလုပ်ရဲကြဘူး၊ ဒါ ငါတို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ"

ဝမ်လင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ရှောင်ဟန်ချိုးရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။