အခန်း (၃၉၉-၄၀၀)

အခန်း (၃၉၉) အဆိပ်

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချရင်း “မင်းက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ လူနှစ်ယောက်ကိုတောင် မယှဉ်နိုင်တာ၊ အခုလို လက်စားချေဖို့ ပြန်သွားတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ငါ သေသင့်နေတာ ကြာပါပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် သေမှပဲ စိတ်အေးရမှာလားမသိဘူး”

ရှောင်ဟန်ချိုးက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးမောကြည့်ရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မတတ်သာသဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းမိတော့သည်။ “ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်အထိ နှိပ်စက်နေရတာလဲ”

“ငါမကျေနပ်နိုင်ဘူး” ရှောင်ဟန်ချိုးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်စများ ဝေ့သီနေလေသည်။

“ကဲပါ... ထားပါတော့၊ မင်းနိုင်ပါတယ်။ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတော့ ရှိတဲ့အချိန်လေးကို တန်ဖိုးထားစမ်းပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ “ချင်ယွမ်ဖုန်း... နင့်အပေါ်မှာ ငါအကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ငါတကယ်ပဲ စိတ်မပါသေးဘူး။ နောက်ဘဝကျမှပဲ ဆပ်ပါရစေ...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံ့အားသင့်သွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရှောင်ဟန်ချိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ အင်္ကျီကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ခင်းလိုက်ပြီး “ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ မြန်မြန်အိပ်စမ်းပါ၊ အချိန်အနည်းငယ်လောက်တော့ အနားယူလို့ ရသေးတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်တော့သည်။ သူသည် အတော်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် ခဏချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးကတော့ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ ဘာတွေ တွေးနေသလဲဆိုသည်ကို မှန်းဆ၍မရဘဲ ရှိနေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း နိုးလာသည်။ နှစ်နာရီခန့်သာ အိပ်စက်ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လန်းဆန်းလျက် ရှိနေသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာလည်း မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ စားသောက်လိုက်ကြသည်။

“တကယ်ပဲ သွားတော့မှာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက မနေ့ကထက် ပို၍ လန်းဆန်းနေပုံရပြီး ပြုံးလျက် “ဘာလဲ... နင်က မခွဲနိုင်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မခွဲနိုင်လို့ပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြရင်း ရှောင်ဟန်ချိုးကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ “လူရှုပ်” ဟု စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်လေသည်။

“ငယ်တုန်းရွယ်တုန်းမှာ မရှုပ်ရရင် နှမြောစရာကြီး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားနာထိုးရင်း မနက်စာ စားပြီးကြသည်။

ကတိအတိုင်းဆိုလျှင် ယခုအချိန်သည် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲရမည့် အချိန်ပင်။ သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်မဖြောင့်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

သူသည် ရှောင်ဟန်ချိုးကို အခက်အခဲများစွာကြားမှ ကယ်တင်ခဲ့ရခြင်းမှာ သူမအား သေတွင်းသို့ သွားခိုင်းရန် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် သွေးကြွေးအာဃာတများ ပိုက်ထားရသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သူက သနားကရုဏာ သက်မိနေသည်။

“မင်း တကယ်ပဲ သွားမှာလား။ ဒါဟာ ပြန်လမ်းမရှိတဲ့ လမ်းဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိသားပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ “အဲဒီမှာ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါဘယ်တော့မှ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ကဲ... ထားပါတော့။ ငါ့အသက်ကို ရင်းပြီး မင်းနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ အံ့အားသင့်သွားကာ “နင်က ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲကို မသွားတော့ဘူးလား” ဟု မေးရှာသည်။

“မင်း သေတွင်းထဲ သွားနေတာကို ငါကတော့ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

“သွားကြစို့။ မင်းအိမ်က ဒီကနေ ဘယ်လောက် ဝေးလဲ”

ရှောင်ဟန်ချိုး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာ ပြုံးရိပ်လေး တစ်ခု ထင်ဟပ်သွားပြီး “နင့်ရဲ့ အရှိန်နဲ့ဆိုရင် နာရီဝက်လောက်အတွင်း ရောက်နိုင်ပါတယ်” ဟု လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် “ဒါဆို အချိန်မဖြုန်းဘဲ မြန်မြန်သွားကြစို့။ အချိန်မီဦးမှာပါ” ဟု ဆိုသည်။

“နင်.. တကယ်ပဲ ငါနဲ့ လိုက်မှာလား” ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ယခုတိုင် မယုံနိုင်သေးဘဲ ရှိနေသည်။

“ငါ စိတ်မပြောင်းခင်သာ လိုက်ခဲ့တော့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်ထဲမှာ ဘိုးဘေးနယ်ပယ်အဆင့် ရှိတဲ့လူ ပါနေတာကတော့ နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်”

“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ” ရှောင်ဟန်ချိုးက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ ထိုက်ပေါင် တစ်ဆယ့်သုံးယောက်က မင်းတို့ ရှောင်မိသားစုကို ဘယ်လိုမျိုး အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းကို ပြန်တွေးမိသည်နှင့် ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ဒေါသများ ငယ်ထိပ်စောင့်တက်သွားကာ “သူတို့က ယုတ်မာညစ်ပတ်ကြတယ်၊ အဆိပ်ကို သုံးခဲ့ကြတာ” ဟု ဆိုသည်။

“အဆိပ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ခုပ်တစ်ချက်တီးရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ “သူတို့က အဆိပ်သုံးတာဆိုတော့ ငါတို့လည်း အဆိပ်ပြန်သုံးလို့ ရတာပေါ့”

သို့သော် ရှောင်ဟန်ချိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်ကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ့် အဆိပ်မျိုး ရှာဖို့က မလွယ်ဘူးလေ” ဟု ဆိုသည်။

“အဲဒါကို စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ့ကိုသာ လွှတ်ထားလိုက်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျှို့ဝှက်ချက်ရှိနေသည့် အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ် စုံလင်ခြင်းကျမ်း ရှိနေသည် မဟုတ်လော။

လောက၌ ရှိသမျှ အဆိပ်အားလုံးမှာ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်အဆင့်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည့် အဆိပ်မျိုး ရှာဖွေရသည်မှာ သူ့အတွက် မခဲယဉ်းပေ။

သို့သော် ထိုအဆိပ်ကို ဖော်စပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သည့် ဆေးပစ္စည်းအချို့ကို ရှာဖွေရန်တော့ လိုအပ်သည်။

မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ခေတ္တခဏ ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သည့် ရိုးရှင်းသော်လည်း အစွမ်းထက်လှသော အဆိပ်တစ်မျိုးကို ရှာတွေ့သွားသည်။

ဘိုးဘေးနယ်ပယ်အဆင့်အတွက်ဆိုလျှင် အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်စာမျှ အချိန်အတိုင်းအတာအထိ ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထိုအချိန်တိုလေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဟန်ချိုးတို့အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

“ရှင်က အဆိပ်လည်း ဖော်စပ်တတ်တာလား” ရှောင်ဟန်ချိုးက အံ့ဩတကြီး ကြည့်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက “ငါ တတ်နိုင်တာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်” ဟု လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှာတွေ့ခဲ့သည့် အဆိပ်အတွက် ပင်လယ်သားရဲများထံမှ ရရှိသည့် ဆေးပစ္စည်းများ လိုအပ်သည်။ ရှောင်ဟန်ချိုးကို မေးမြန်းကြည့်ရာတွင် အဓိက ဆေးပစ္စည်းတစ်မျိုးမှာ ဟူလုကျွန်းအနီးတွင် ရရှိနိုင်ကြောင်း သိရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဟူလုကျွန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကုန်းမြေအရိပ်အယောင်ပင် မမြင်ရတော့သည့် ပင်လယ်ပြင်ကျယ်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

“ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးက ဒီမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ သေချာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးသည် အဆိပ်ဖော်စပ်ရန်အတွက် အဓိက လိုအပ်သည့် အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အကြေးခွံများသည် အလွန်အစွမ်းထက်သည့် အဆိပ်များ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့ကို အမှုန့်ကြိတ်လိုက်ပါက မဟာဆရာနယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကိုပင် အန္တရာယ် ပေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

“ဒီမှာပဲ ရှိတာပါ။ အရင်က ကျွန်မအဖေနဲ့အတူ ပင်လယ်ထွက်တုန်းက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့တာ။ တခြားလူတွေ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး” ရှောင်ဟန်ချိုးက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း “ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်လှေငယ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်ဟန်ချိုးနှင့်အတူ ပင်လယ်ထဲသို့ ငုပ်လျှိုးဝင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ မဟာဆရာနယ်ပယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ ပင်လယ်ထဲတွင် နာရီပေါင်းများစွာ အသက်အောင့်ထားနိုင်သဖြင့် စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပင်လယ်ထဲ၌ ကူးခတ်နေသည့် ငါးတစ်ကောင်ကိုပင် အမှတ်မထင် ဖမ်းမိလိုက်သေးသည်။

မီတာ ရာဂဏန်းခန့် အောက်သို့ ငုပ်ဆင်းသွားပြီးနောက် ပင်လယ်ရေထဲတွင် မျောနေသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ထိုကျောက်တုံးမှာ အိမ်တစ်လုံးခန့် ပမာဏရှိပြီး ပေါင်လုံးခန့်ရှိသည့် အပေါက်ကြီးတစ်ခုမှာလည်း မှောင်အတိ ကျနေသည်။ ထိုကျောက်တုံးမှာ ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ပေါ်တက်လာခြင်း မရှိဘဲ ထူးထူးခြားခြား မျောပါနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်တုံးပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ခပ်ပါးပါး ရစ်သိုင်းနေသည်မှာ ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးကြောင့် ဖြစ်တန်ရာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရေထဲတွင် စကားပြော၍မရသော်လည်း မငုပ်ဆင်းမီကပင် အစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးပြီးသား ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ အပေါက်ဆီသို့ ကူးခတ်သွားပြီး သူဖမ်းလာသည့် ငါးကို လက်ညှိုးဖြင့် ခြစ်လိုက်ကာ အပေါက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ငါးဆီမှ ထွက်လာသည့် သွေးစများမှာ ပင်လယ်ရေနှင့် ရောနှောကာ အပေါက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဟန်ချိုးတို့သည် အပေါက်ဝကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးကြီး ထွက်သွားပြီလားဟုပင် သံသယ ဝင်လာမိသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုမှာ အပေါက်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာနေသည်။ အစောဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရှည်လျားသည့် ဦးချိုနှစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဦးချိုများမှာ ရှောင်ဟေး၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဦးချိုများကဲ့သို့ပင် ရှည်လျားပြီး နွားချိုများနှင့် ဆင်တူလှသည်။ ရှောင်ဟေးသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာကာ ထိုအနက်ရောင် အရိပ်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေလေတော့သည်။

အခန်း (၄၀၀) နဂါးကြီး

သမုဒ္ဒရာ၏ နက်ရှိုင်းသော ရေအောက်ပိုင်းဖြစ်သောကြောင့် အလင်းရောင်မှာ သိပ်မလင်းဘဲ ထိုအမှောင်ရိပ်ကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို အတိအကျ မမြင်ရပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေသည့် မီးလျှံလုံးတစ်ခုမှာ သူ၏လက်မှ ပျံတက်သွားပြီး သူတို့၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် မီးသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဝဲပျံကာ ပတ်ဝန်းကျင် ပင်လယ်ပြင်ကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ထိုမီးအလင်းရောင်၏ အကူအညီဖြင့် ဂူဝမှ ထွက်ပြူနေသော အရာကို သူတို့နှစ်ဦး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတော့သည်။

၎င်းမှာ မြွေနှင့်တူသော သတ္တဝါဖြစ်ပြီး ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ဦးချိုတစ်စုံ ပါရှိကာ ရှောင်ဟေးနှင့် ပုံစံတူလှသည်။ သို့သော် ဤနဂါး၏ အကြေးခွံများမှာ မြစိမ်းရောင် ဖြစ်နေလေသည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါး ဖြစ်နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး ရှောင်ဟန်ချိုးကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖမ်းလာသော ငါးများကို စားသောက်နေသည့် ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးထံသို့ သူတို့နှစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

ဤဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးမှာ အရွယ်မရောက်သေးသော နဂါးပေါက်လေး တစ်ကောင်သာဖြစ်ပြီး အလွန်ဆုံးရှိလှ ပထမအဆင့် မြင့်မားသော သားရဲအဆင့်သာ ရှိသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဟန်ချိုးတို့အတွက် ဘာမှ အန္တရာယ်မရှိနိုင်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာလှသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဂူဝသို့ ကူးခတ်သွားချိန်တွင်မှ ထိုနဂါးပေါက်လေးမှာ သူတို့ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ဂူထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ဝင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လက်သွက်လှသဖြင့် ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဟန်ချိုးကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေပြီး ၎င်း၏ အားအင်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် လက်လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ဤခွန်အားမျိုးမှာ သာမန် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အရာမဟုတ်ပေ။

နဂါးပေါက်လေးမှာ ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ ရှည်လျားသော အဆိပ်စွယ်နှစ်ချောင်း ပေါ်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အားရပါးရ ကိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လန့်ဖျန့်သွားပြီး သူ၏ အခြားတစ်ဖက်သော လက်ဖြင့် နဂါးပေါက်၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ဖမ်းချုပ်ကာ မလှုပ်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

"လိမ္မာစမ်းပါ၊ ငါတို့က မင်းရဲ့ အကြေးခွံတစ်ချက်ပဲ လိုချင်တာပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသောဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကြီးဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး နဂါးပေါက်လေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ ဤဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးကြီးမှာ သန့်ရှင်းသော သားရဲနယ်ပယ်သို့ပင် ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးပေါက်လေးမှာ နဂါးကြီးကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်ကို တင်းလိုက်သည်။ ရရှိပြီးသား အရာကို သူက မည်သို့ အလွယ်တကူ ပြန်ပေးနိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ချလိုက်ပြီး နဂါးပေါက်လေး၏ အကြေးခွံတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ခွာယူလိုက်တော့သည်။

နဂါးပေါက်လေးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ အတင်းရုန်းထွက်ကာ နဂါးကြီး၏ အနားသို့ အမြန်ကူးခတ်သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှည့်၍ ထွက်ပြေးရာ သူ၏ ခြေထောက်များမှ မီးလျှံများပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ထဲတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားတော့သည်။

မိဘဖြစ်သော ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ၎င်း၏ အကြေးခွံများမှာ လျင်မြန်စွာ ပွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် ဖြစ်သွားကာ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော လှိုင်းလုံးများမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို လိုက်ပါလာပြီး သူ့ကို မူးဝေသွားစေကာ အရှိန်ကိုလည်း မရည်ရွယ်ဘဲ လျော့ကျသွားစေသည်။

ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးကို 'ဝိညာဉ်ဖမ်း' ဟု ခေါ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများမှာ လူကို မူးဝေစေသည့် ဝိညာဉ်လှုပ်ခတ်သံများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နဂါးကြီးမှာ အလျင်အမြန် ကူးခတ်လာရာ ပင်လယ်ထဲရှိ ၎င်း၏ အရှိန်မှာ အလွန်အမင်း လျင်မြန်လှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ချက်ချင်း မှီလာပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တိုက်ရိုက်ကိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း ထိုခဏ၌ သတိပြန်လည်လာပြီး ခြေထောက်များမှ မီးလျှံများကို ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် အရှေ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး နဂါးကြီး၏ ပါးစပ်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာလည်း ထိုအချိန်တွင် ကူးခတ်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ရှောင်ဟန်ချိုးကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

သူ၏ ခြေထောက်မှ မီးလျှံများမှာ သူ့ကို ဂျက်လေယာဉ်ကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးနေပြီး အနန္တပုံရိပ်မှာလည်း သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ အတောင်ပံတစ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးတွင် ကပ်တွဲသွားပြီး သူ့ကို ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျံသွားစေသည်။

ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးကြီးမှာ ထိုထူးဆန်းသော ဝိညာဉ်လှုပ်ခတ်သံကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေရာ ထိုအသံကို ကြားရသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်သားရဲများနှင့် ငါးများမှာ ချက်ချင်းပင် ဗိုက်လှန်ကာ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်သို့ ပေါ်တက်ကုန်ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အနန္တပုံရိပ်တွင် စွမ်းအားများစွာ ရှိနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အမြန်လွတ်မြောက်အောင် သယ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်လှေငယ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး အမြန် ထွက်ပြေးတော့သည်။

ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါးမှာ သူတို့နောက်သို့ ကီလိုမီတာ တစ်ရာကျော်ခန့် လိုက်လံ မောင်းနှင်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဟူး..." ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း "နဂါးကြီးတစ်ကောင် ရှိနေမယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါရဲ့" ရှောင်ဟန်ချိုးမှာလည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေများဖြင့် လုံးဝ ရွှဲစိုနေပြီး အဝတ်အစားများမှာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်တွဲနေလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ကြည့်ရင်း မရည်ရွယ်ဘဲ တံတွေး မြိုချလိုက်မိသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိတ်တိုသလိုမျိုး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခြောက်သွေ့သွားစေရန် မီးမွှေးပေးဖို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ခိုင်းတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါး၏ အကြေးခွံကို အခြောက်ခံပြီးနောက် ၎င်းကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ထောင်းလိုက်သည်

။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြား ပင်လယ်သားရဲ အချို့ကိုလည်း ရှာဖွေကာ ၎င်းတို့ထံမှ ပစ္စည်းတစ်ခုစီ ရယူပြီးနောက် ပြင်းထန်သော အဆိပ်တစ်ခုအဖြစ် ရောစပ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘိုးဘေးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတွေကိုတောင် မလှုပ်နိုင်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အဆိပ်လား" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ ဤအဖြူရောင် အမှုန့်လေးမှာ ရနံ့ပင် အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော အဆိပ်ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါက ရှာရအလွယ်ဆုံးနဲ့ ဘိုးဘေးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ အဆိပ်ပဲ။ တတိယအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကိုတော့ အသက်ရှူနှုန်း သုံးကြိမ်စာလောက် မလှုပ်နိုင်အောင် လုပ်ထားနိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သုံးကြိမ်ပဲလား" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"ဒါတောင် မလွယ်ဘူးလေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုအဆိပ်ကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤအချိန်၌ တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ "သွားကြစို့၊ အခြေအနေကြည့်ပြီး ငါတို့ လှုပ်ရှားကြမယ်။ အသက်ရှူနှုန်း သုံးကြိမ်အတွင်းမှာ သူတို့ကို နှိမ်နင်းဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်"

ရှောင်ဟန်ချိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကပ်စေးနည်းသော လက်စားချေမှုအတွက် ဘေးအန္တရာယ် အနည်းငယ်ကို သူမ ဘာကြောင့် ဂရုစိုက်နေပါမည်နည်း။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရှောင်မိသားစု ယခင်က အခြေစိုက်ခဲ့ရာ ပင်လယ်ကျွန်းထံသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားကြသည်။

ဟူလုကျွန်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေပြင်တွင် ပင်လယ်ကျွန်းငယ်လေးများစွာ ရှိပြီး ထိုကျွန်းများပေါ်တွင် မိသားစုများစွာ နေထိုင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ပင်လယ်ပြင်၏ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက် ဟုခေါ်သော ထိုပင်လယ်ဓားပြ တစ်ဆယ့်သုံးယောက်မှာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆုံးတွင်တော့ လူများလေလေ လုယက်ရန် ပစ္စည်းများ ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိသားစုမှာ ဤကျွန်းများအကြားတွင် အတော်အတန် ကြီးမားသော မိသားစုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ကျယ်ဝန်းသော ပင်လယ်ကျွန်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ထိုကျွန်းမှာ ကန်များ၊ ကျောက်ဆောင် ဥယျာဉ်များနှင့် အခြား အရာအားလုံး ပြည့်စုံသော အိမ်တော်ကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် လုံလောက်လှသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ဤပင်လယ်ကျွန်းမှာ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်၏ အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်မိသားစုကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့မှာ ဤနေရာတွင်ပင် အခြေချ နေထိုင်လိုက်ကြသည်။

ညတွင်းချင်းပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဟန်ချိုးတို့မှာ ရှောင်မိသားစု၏ ပင်လယ်ကျွန်းသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်တွင် လူဆယ့်သုံးယောက်သာ ရှိသောကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ လက်ရှိတွင် ဗဟိုအဆောက်အအုံ၌ ရှိနေကြပြီး ပင်လယ်ကျွန်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ကာကွယ်ရေးများ မရှိပေ။

နံပါတ် ဆယ့်တစ်နှင့်ဆယ့်သုံးတို့မှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သဖြင့် လက်တွေ့တွင် ကျွန်းပေါ်၌ ဆယ့်တစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ဒါက ငါရဲ့ ရှောင်မိသားစု နယ်မြေပဲ" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီနေ့ အဲဒီလူတွေ အားလုံး ထိုက်တန်တဲ့ အဖိုးအခကို ပေးဆောင်စေရမယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။