အခန်း (၄၀၁-၄၀၂)

အခန်း (၄၀၁) နိုးကြားလွန်းသူ

ပင်လယ်ကျွန်းကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် သောင်ပြင်များ ဝန်းရံလျက်ရှိပြီး အတွင်းဘက်သို့ တိုးဝင်သွားပါက သစ်ပင်ပန်းမန်များကို စိမ်းစိုစွာ စိုက်ပျိုးထားသည်ကို တွေ့မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျွန်း၏ ဗဟိုချက်မ တည့်တည့်တွင်မူ အဆောက်အအုံများ စုပြုံတည်ရှိနေပြီး ယင်းမှာ ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ဇာတိအိမ်တော်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုး၏ မျက်နှာထက်တွင် နာကျင်ခံခက်မှု အမူအရာများ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားများက သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခတ်စေကာ ရင်ထဲ၌ ကိန်းအောင်းနေသော အာဃာတတရားများကို ပိုမိုပြင်းထန်လာစေသည်။

"သူတို့အားလုံးကို ထိုက်တန်တဲ့ အဖိုးအခ ပေးစေရမယ်" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း "ဒါနဲ့ နေပါဦး... မင်းတို့ကျွန်းမှာ ဘယ်လိုရေမျိုးကို သုံးကြတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

"ပင်လယ်ကျွန်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိတယ်... ကျွန်မတို့ သောက်သုံးရေကို အဲဒီကန်ကနေပဲ ရတာပါ... ဒါ့အပြင် ရှောင်မိသားစုမှာ ရေကြည်အနည်ထိုင်အောင် လုပ်ထားတဲ့ သန့်စင်ပြီးသား ရေတွေ သိုလှောင်ထားတဲ့ ရေကန်ကြီးလည်း ရှိပါသေးတယ်" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက ရှင်းပြလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... သွားကြတာပေါ့... သူတို့ကို နောင်တရစေဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး အဲဒီရေကို သူတို့သောက်အောင် လုပ်ရမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ပင်လယ်ကျွန်းအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထူထပ်လှသော သစ်ပင်တောအုပ်များက သူတို့၏ ခြေရာလက်ရာများကို ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများကို ကြိုတင်ကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရေဒါတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြန့်ကြက်ထားလိုက်၏။

ရုတ်တရက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ တားဆီးလိုက်သည်။

"ခဏနေဦး..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြရင်း "သိပ်မဝေးတဲ့ ရှေ့နားမှာ တစ်ယောက်ရှိနေတယ်... ကင်းလှည့်နေတာနဲ့ တူတယ်" ဟု တိုးတိုးကပ်၍ ဆိုလိုက်သည်။

ပင်လယ်ပြင်၏ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထင်ထားသလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေထိုင်ကြသူများ မဟုတ်ချေ။

မတော်တဆမှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် ကင်းပုန်းများ ချထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးထဲတွင် ဤမျှကာလပတ်လုံး အသက်ရှင် ရပ်တည်နိုင်ခြင်းမှာ သူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နိုးကြားမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ" ရှောင်ဟန်ချိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း "ရှေ့ကလူက ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်လောက်ပဲ ရှိတာပါ... ခဏနေရင် ငါပဲ သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဘက်တစ်လမ်းတည်းတင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... တခြားအရပ်မျက်နှာတွေမှာလည်း ကင်းလှည့်နေတဲ့သူတွေ ရှိဦးမှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "နင် တကယ်ပဲ စိတ်ချရရဲ့လား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းရှာသည်။

"ဒါပေါ့... စိတ်ချပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ အမှန်စင်စစ် သူကိုယ်တိုင်မှာ ကိုးဆင့်မြောက် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤမျှအဆင့်ရှိသော ရန်သူကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သတ်ဖြတ်နိုင်မည်မှာ ဧကန်မသွေပင်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးဝင်သွားကြသည်။ ရှောင်ဟန်ချိုးက အကွာအဝေးမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မီတာတစ်ထောင်ခန့် ရောက်ရှိမှသာ လူရိပ်လူယောင်ကို မြင်တွေ့ရတော့သည်။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ မီတာတစ်ထောင်မျှ ဝေးကွာသော နေရာမှ လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သူ မည်သို့ သိရှိနိုင်ပါသနည်းဟု တွေးတောနေမိ၏။

"ဟိုမှာပဲ..." ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မှီလျက် ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုသူမှာ ရင်ဘတ်ကြီးကို ဟင်းလင်းဖွင့်ထားကာ မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ဖရိုဖရဲဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အတော်ပင် ညစ်ပတ်ပေရေနေပုံ ရချေသည်။

"အဲဒါ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်ထဲက ဆယ်ယောက်မြောက် တစ်ယောက်ပဲ" ရှောင်ဟန်ချိုးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "ငါ့ကို ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်နေပါ" ဟု မှာကြားခဲ့သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုလူရှိရာသို့ အသာအယာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

သစ်ပင်ပန်းမန်များကို အကာအကွယ်ယူ၍ အလွန်တရာ သတိထားကာ သွားရောက်ခဲ့ရာ ထိုလူနှင့် တစ်လှမ်းအကွာအထိပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆယ်ယောက်မြောက်လူသည် ငိုက်မြည်းနေရင်းမှ ညည်းညူပြောဆိုနေသည်မှာ "ဆယ့်နှစ်နဲ့ ဆယ့်သုံးကလည်း ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာကြသေးတာလဲ... ငါ အရက်မသောက်ရတာ နှစ်ရက်တောင် ရှိနေပြီ" ဟု ဖြစ်သည်။

ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သူတို့မျှော်လင့်နေသော အရက်များ မည်သည့်အခါမျှ ရောက်လာတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း တွေးတောကာ စိတ်ထဲမှ ခိုးပြုံးလိုက်မိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးသည် အသာအယာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုလူနှင့် ပို၍နီးကပ်အောင် တိုးကပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆယ်ယောက်မြောက်လူက ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့၏။

"ဝှူး..."

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပုန်းကွယ်နေသည့် နေရာသို့ ကိုယ်ရံစွမ်းအင်တစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။ ထိုသူ၏ နိုးကြားမှုမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေချေပြီ။

သို့သော် ထိုသူ ရိပ်မိသွားသည့် အချိန်မှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ တန်ခိုးတော်ကို အသုံးပြု၍ မူလနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်ယောက်မြောက်လူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဆယ်ယောက်မြောက်လူသည် အန္တရာယ်တစ်ခု နီးကပ်လာနေသည်ကို ကြိုတင်သိမြင်ရုံသာ ရှိသေးပြီး ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အလစ်အငိုက် အတိုက်ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးက ထိုသူ၏ ကိုယ်ရံစွမ်းအင်ကို ဖောက်ထွင်း၍ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးထံမှ လေတိုးသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဆယ်ယောက်မြောက်လူသည် မျက်လုံးပြူးကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေရင်း တစ်စုံတစ်ရာ အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရှာသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းသွားကာ ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးထံမှ တောက်လောင်လှသော မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ဆယ်ယောက်မြောက်လူ၏ မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်တို့မှ မီးတောက်များ ပန်းထွက်လာကာ ခဏချင်းမှာပင် ပြာပုံဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားရရှာသည်။

ဖြစ်ပျက်သမျှမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ရှောင်ဟန်ချိုး မြင်လိုက်ရသည်မှာ မီးတောက်တစ်ခု လင်းခနဲ ဖြစ်သွားခြင်းနှင့် ဆယ်ယောက်မြောက်လူမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... နင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား" ရှောင်ဟန်ချိုးက အပြေးလေး ရောက်လာကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြရင်း "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... လွယ်လွယ်လေးပါ... ကဲ... တခြားဘက်တွေကို သွားပြီး ကျန်တဲ့ ကင်းသမားတွေကို လိုက်ရှာကြစို့" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ပင်လယ်ကျွန်း၏ ဗဟိုတွင် အဆောက်အအုံများ စုဝေးနေပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် သစ်ပင်တောအုပ်များ ရှိနေသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ဤနေရာကို အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အခြားအရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ ခေါ်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင်မူ ကိုးယောက်မြောက်လူ ရှိနေသည်။ သူသည် ပညာတတ်တစ်ယောက်နှင့် တူပြီး ကင်းလှည့်နေစဉ်မှာပင် စာဖတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သို့သော် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ အဆိုအရ ဤကဲ့သို့ စာပေကို မြတ်နိုးဟန်ရှိသူမျိုးကသာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရှိန်အဝါ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်တတ်သည်ဟု သိရသည်။

ထိုသူသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် မည်သည့်အသံမျှပင် မထွက်နိုင်ဘဲ အေးဆေးစွာပင် အသက်ပျောက်သွားရပြန်သည်။

ခေါင်းဆောင် သုံးယောက်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်၏ အဖွဲ့ဝင်များမှာ မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်သာ ရှိကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမှ မပေးနိုင်ကြချေ။

ကျန်ရှိသော အရပ်မျက်နှာ နှစ်ခုတွင် ဆယ်ယောက်မြောက်နှင့် ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်တို့ ရှိနေကြသည်။ ဆယ်ယောက်မြောက်ကိုလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်နှင့် တွေ့သောအခါတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်း လက်မနှေးခဲ့ချေ။

ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်မှာ ပုပုကွကွနှင့် မျက်နှာပေးမှာလည်း မရိုးမသား ဖြစ်နေသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နှင့် အစဉ်မပြတ် လှုပ်ရှားနေတတ်ရာ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အမြင်မကြည်လင်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒီကျွန်းပေါ်မှာ လူဘယ်နှယောက် ကျန်သေးလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးဖြင့် ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်၏ ကျောကို ထောက်ကာ အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်သည် ကြောက်လန့်တကြား လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး "ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ... သိသမျှ အကုန်ပြောပါ့မယ်" ဟု တောင်းပန်လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်သည် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှောင်ဟန်ချိုးကို မြင်သွားကာ ကိုယ်လေး သိမ့်သိမ့်တုန်သွားပြီး "မင်း... မင်းပါလား" ဟု ဆိုလိုက်မိသည်။

"မထင်ထားဘူးမလား... ငါ ပြန်လာပြီလေ" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အာဃာတအပြည့်ဖြင့် အေးစက်စက် ဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ယခုပင် ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်ကို ဓားဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထည့်ချင်နေမိသည်။

ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်မှာ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ရှောင်ဟန်ချိုးကို ကြည့်ကာ "ဒါ ကျွန်တော့်အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့ ခိုင်းလို့ လုပ်ရတာပါ... ကျွန်တော်သာ မလုပ်ရင် သူတို့ ကျွန်တော့်ကို သတ်မှာမို့လို့ပါ..." ဟု ဆင်ခြေပေးရှာသည်။

"စကားတွေ အပိုပြောမနေနဲ့... ကျွန်းပေါ်မှာ လူဘယ်နှယောက် ကျန်သေးလဲပဲ ပြောစမ်း" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အပါအဝင် ဆိုရင် တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်ပါ... ဆယ့်နှစ်နဲ့ ဆယ့်သုံးကတော့ အရက်နဲ့ အသား သွားဝယ်ကြပါတယ်..." ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်က ကမန်းကတန်းပင် ဖြေလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်သည် အမှန်တကယ်ပင် လိမ်ညာနေပုံ မရချေ။

"ကောင်းပြီ... အဲဒီလူတွေ ဘယ်မှာ ရှိနေကြလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြ... မင်း ပြောမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို မသတ်ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကတိပေးလိုက်သည်။

ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကာ အားလုံးကို ဖော်ကောင်လုပ်ပြီး ပြောပြတော့သည်။ သူသည် ဆယ်ယောက်မြောက်၊ ကိုးယောက်မြောက်နှင့် ကျန်ရှိသော သူများ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေကြသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တစ်ခုမကျန် အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၄၀၂) ကပ်ငြိနေသော ရန်ကြွေးကို စတင်ချေဖျက်ခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် များစွာစိတ်ကျေနပ်သွားရလေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အစောင့်သုံးယောက်၏ တည်နေရာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

“ငါ ပြောသမျှ အကုန်လုံးဟာ အမှန်တွေချည်းပဲ၊ တစ်ခွန်းမှ မလိမ်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ငါ့ကို လွှတ်ပေးလို့ ရပြီမလား” ဟု ဆယ့်တစ်က တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခနဲ့ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ကာ သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို တစ်ဆယ့်တစ်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် အလုံးအရင်းနှင့် သွန်းလောင်းထည့်လိုက်ရာ တစ်ဆယ့်တစ်၏ သွေးကြောများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် တစ်စစီ ပျက်စီးသွားရတော့သည်။

တစ်ဆယ့်တစ်မှာ သွေးအန်ထုတ်လိုက်ရပြီး “မင်း... မင်း ကတိမတည်ဘူး...” ဟု နာကျင်စွာ ဆိုလေသည်။

သူ၏ သွေးကြောများ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ တစ်ဆယ့်တစ်မှာ ယခုအခါ အားအင်ချိနဲ့သူ ဒုက္ခိတတစ်ဦးအလား ဖြစ်သွားရချေပြီ။

“ငါက မင်းကို မသတ်ဘူးလို့ပဲ ပြောခဲ့တာ၊ မင်းအပေါ် လက်မပါဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလေ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် ငါမသတ်ရင်တောင် တခြားတစ်ယောက်ကတော့ မင်းကို သတ်မှာ အသေအချာပဲ”

ထိုခဏ၌ပင် ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ဓားရှည်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဆယ့်တစ်၏ ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေတော့သည်။

ဆယ့်တစ်၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်လန့်တကြား အမူအရာများ ရှိနေဆဲမှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ လွင့်ထွက်သွားရသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် သူမ၏ ဓားရှည်ကို အကြိမ်ပေါင်း တစ်ရာမက မရပ်မနား ခုတ်ပိုင်းနေမိပြီးနောက်မှသာ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တုံ့ရပ်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသော ကြီးမားလှသည့် အာဃာတများကို ဖွင့်ထုတ်ပစ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သိထားသည့်အတွက် သူဝင်၍ မတားဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကဲ... အခုဆိုရင် ခုနစ်ယောက် ကျန်သေးတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်ကာ လက်ညှိုးကို တစ်ချက် ခါလိုက်သည်။

မီးလျှံများက တစ်ဆယ့်တစ်၏ ရုပ်အလောင်းကို ချက်ချင်းပင် ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းသွားစေတော့သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော လူများ၏ တည်နေရာကို တစ်ဆယ့်တစ်က ပြောပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ ၎င်းတို့ ခုနစ်ယောက်၏ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုခုနစ်ယောက်မှာ တစ်နေရာတည်းတွင် ရှိမနေဘဲ ရှောင်မိသားစုဝင်ဟောင်းများ၏ နေအိမ်များကို အသီးသီး သိမ်းပိုက်ထားကြရာ ယင်းကပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဟန်ချိုးအတွက် အခွင့်အရေး တစ်ရပ် ဖြစ်လာစေသည်။

ညနေပိုင်း ရောက်လျှင် တာဝန်ကျနေသော အစောင့်လေးယောက်ကို လူလဲကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဆယ့်တစ်၏ အဆိုအရ လူလဲရန် လာကြမည့်သူများမှာ အကိုခုနစ်၊ အကိုခြောက်၊ အကိုငါးနှင့် အကိုလေးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ညနေပိုင်း အစောင့်မလဲမီ အချိန်အတွင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဟန်ချိုးတို့အနေဖြင့် ထိုလေးယောက်ကို ရှင်းလင်းထားမှသာလျှင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ၎င်းတို့ သတိမပြုမိကြမည် ဖြစ်သည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်လာပြီး မှောင်ရိပ်သန်းစပြုလာပြီ ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဟန်ချိုးအတွက် အချိန်မှာ များစွာ မကျန်တော့ပေ။

“ဒါက အရင်တုန်းက ကျွန်မရဲ့ အခန်းပဲ” ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက တိုးတိုးလေး ပြောကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဝင်းခြံလေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ယခုအချိန်အထိ နံရံများပေါ်တွင် စွန်းထင်နေသော သွေးစက်များကို မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများမှာမူ မရှိတော့ပေ။

အိမ်ပြင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် မီးပုံတစ်ခုကို တွေ့ရပြီး ထိုမီးပုံထဲ၌ လောင်ကျွမ်းခြင်း မရှိသေးသော အရိုးစုများစွာ ရှိနေလေသည်။

ပင်လယ်ပြင်၏ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်သည် ကွယ်လွန်သွားသော ရှောင်မိသားစုဝင်များအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုပေါင်း မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်လေးသာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေတော့သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်မှသာ သူမသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

“နားလည်ပြီ။ ဒါက ခုနစ်ရဲ့ နေရာပဲ၊ သူကလည်း မဟာဆရာနယ်ပယ် ဆဋ္ဌမအဆင့်မှာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက တခြားသူတွေနဲ့ အရမ်းနီးနေတော့ စိတ်ချရအောင် အဆိပ်ကိုပဲ သုံးကြရအောင်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ နေအိမ်ဟောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသော်လည်း ယခုအခါ အခန်းတံခါးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသဖြင့် မည်သို့ အဆိပ်ခတ်ရမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။

ထိုခဏတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆယ့်တစ်က သစ်ပင်ကို မှီလျက် ပြောခဲ့သော စကားများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားတော့သည်။

သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်း၌ အရည်အသွေးကောင်းသော ဝိုင်အချို့ ရှိနေသေးသည်။ သူသည် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်ကာ အခန်းဝတွင် ချထားလိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်ထဲသို့ အဆိပ်ခတ်ကာ ရှောင်ဟန်ချိုးနှင့်အတူ ဘေးတစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေလိုက်သည်။

သို့သော် အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း မည်သူမျှ ထွက်မလာသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပူလာရသည်။

“ကဲ... မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်နေလိုက်ဦး။ သူ အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ ဝိုင်ကို သောက်လိုက်တာနဲ့ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်လောက်အထိ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားတွေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအခွင့်အရေးကို မင်း လက်လွှတ်မခံနဲ့နော်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး မှာကြားလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားကာ ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ငါးယောက်မြောက် နေထိုင်သော အခြားဝင်းခြံတစ်ခုသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်လိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာပြီး အိမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

ငါးယောက်မြောက်မှာ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက သူနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်မှာ တုန်သွားရပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ခုနက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ထလိုက်ကာ တံခါးကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဘာမျှ မရှိသဖြင့် ငါးယောက်မြောက်က စိတ်ရှုပ်စွာနှင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း “တကယ်ပါပဲ... ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်တော့မယ်လို့ကို ခံစားနေရတယ်” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဝိုင်ရနံ့တစ်ခုက သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာရာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

“ဝိုင်လား” ငါးယောက်မြောက်သည် ဝိုင်နံ့နောက်သို့ လိုက်ရင်း ဝင်းခြံထောင့်သို့ ရောက်သွားရာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသော ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဝိုင်အိုးတွင် အက်ကြောင်းအချို့ ရှိနေပြီး ထိုအက်ကြောင်းများမှ ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟားဟားဟား... နှစ်ရက်လောက် ရှိပြီ ဝိုင်မသောက်ရတာ။ ဆယ့်တစ်နဲ့ ဆယ့်သုံးကလည်း ပြန်မလာသေးဘူး။ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ ဝိုင်ပဲဟေ့” ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဝင်းခြံအပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်လာလေသည်။

“အစ်ကိုငါး... မင်းရဲ့ ဝင်းခြံထဲကနေ ဘာလို့ ဝိုင်နံ့တွေ ရနေတာလဲ” ဟု ထိုလူက ဝင်လာသည်နှင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

ငါးယောက်မြောက်က လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ မတတ်သာသည့် အမူအရာနှင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ညီခြောက်... မင်းရဲ့ နှာခေါင်းကတော့ ခွေးနှာခေါင်းလိုပဲကွာ။ ငါ အခုမှ ကောင်းတဲ့ ဝိုင်တစ်အိုး တွေ့ထားတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရောက်လာသူမှာ ခြောက်ယောက်မြောက်ဖြစ်ပြီး သူသည် အကိုငါး၏ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်သည့်အတွက် ဝိုင်ရနံ့ ပျံ့ထွက်လာသည်နှင့် သူပါ ရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟားဟား... အစ်ကိုငါး... ကျွန်တော်လည်း နှစ်ရက်လောက် ဝိုင်မသောက်ရလို့ ရေငတ်လို့ သေတော့မယ်။ လာလေ... လာ... နှစ်ယောက်သား ဝအောင် သောက်ကြတာပေါ့” ဟု အကိုခြောက်ဖြစ်သူက ရှေ့သို့ တိုးလာရင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် အကိုငါးက ခေါင်းခါလိုက်ကာ “အသံတိုးတိုးလုပ်ပါကွာ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲ သောက်ရတာ ပိုမကောင်းဘူးလား” ဟု ဆိုသည်။

ညီခြောက်ဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့သည် ဝိုင်အိုးကို မကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီးနောက် တံခါးကိုပင် ဂရုတစိုက် ပိတ်လိုက်ကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝင်းခြံအပြင်ဘက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်သော ခနဲ့ပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ညီခြောက်က သူ့ဘာသာ ဒုက္ခရှာရန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“မင်းတို့ဘာသာ သေတွင်းထဲ ဆင်းချင်နေမှတော့ ငါ့ကို လာအပြစ်မတင်နဲ့တော့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အခန်းထဲမှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ကျကွဲသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားလိုက်တော့သည်။

ညီခြောက်နှင့် အကိုငါးတို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံလျက်သား လဲကျနေကြပြီး မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

“မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဒီဝိုင်ထဲကို အဆိပ်ခတ်တာ မင်းလား” ဟု အကိုငါးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခနဲ့ရယ် နှစ်ချက် ရယ်လိုက်ပြီး “မင်းတို့တွေ မကောင်းမှုတွေ လုပ်နေတုန်းက တစ်နေ့ကျရင် ရန်သူတွေ တံခါးလာခေါက်မယ်ဆိုတာ မတွေးခဲ့မိဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ရန်သူလား။ မင်းကို ငါတို့ ရန်စမိတယ်လို့ မမှတ်မိပါဘူး” ဟု အကိုငါးနှင့် အကိုခြောက်တို့က မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်ကြသည်။

စကားပြောနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တွင်းရှိ အဆိပ်များကို အဆက်မပြတ် နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

သို့သော် အဆိပ်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

၎င်းတို့၏ တစ်သက်တာ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများမှာ အဆိပ်ကြောင့် ချုပ်တည်းခံထားရလေပြီ။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဤအဆိပ်များသည် ထိုသိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အနည်းဆုံး အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်အထိ ရှိနေမည် ဖြစ်ပေသည်။