အခန်း (၄၀၅-၄၀၆)

အခန်း (၄၀၅)အကန့်အသတ် အခြေအနေ

ဒုတိယမြောက် အမျိုးသမီးဖြစ်သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ အထူးသဖြင့် ယခုအခါ နာကျင်မှုဝေဒနာကြောင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး နဖူးပြင်ထက်တွင်လည်း ချွေးစက်များ စို့နေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ပင် နုနယ်လှပနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟန်ချိုးသည် အနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူမ၏ ဓားရှည်ကို ဒုတိယမြောက် အမျိုးသမီး၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ အားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ပတ်နှိပ်စက်လေသည်။

ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုဝေဒနာသည် ဒုတိယမြောက် အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ သူသည် အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း ရှောင်ဟန်ချိုးက ချက်ချင်းပင် သူ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

သူမသည် ထိုသူများကို ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ အရသာကို မြည်းစမ်းစေလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဒုတိယမြောက် အမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ တင်ကာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒုတိယအစ်ကို၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အားလုံးကို အကုန်အစင် စုပ်ယူပစ်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်ပြီးနောက် ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒုတိယမြောက် အမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချမိသော်လည်း မိမိ၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဒုတိယမြောက် အမျိုးသမီး၏ ကျင့်စဉ်များကို စုပ်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ကိုးဆင့်မြောက် မဟာဆရာနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ရလျှင် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုကို တွေ့ကြုံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သို့မျှ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထို့ပြင် စုပ်ယူထားသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ရှောင်လင်... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏စိတ်ထဲမှ ရှောင်လင်ကို အမြန်ခေါ်ယူ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှောင်လင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် "အရှင်သခင်... အရှင်သခင်က အကန့်အသတ် အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"အကန့်အသတ် အခြေအနေ ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ဒါက ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

"သခင်ရဲ့ ပါရမီတွေ အားလုံးကို ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူက စုပ်ယူထားတာကြောင့် အရှင်သခင်ဟာ အခုအချိန်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါတယ်။ ကိုးဆင့်မြောက် မဟာဆရာနယ်ပယ်ဆိုတာ အရှင်သခင် ရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်ဖြစ်လို့ နောက်ထပ် တိုးတက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး" ဟု ရှောင်လင်က ရှင်းပြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး "ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ပါရမီတွေကို ပြန်ရမှပဲ လက်ရှိ အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပေါ့ ဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်" ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ "ထားလိုက်ပါတော့... ဒီခရီးကလည်း ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူကို ဖြေရှင်းဖို့ပဲလေ။ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူကို ဖယ်ရှားပြီးတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ပါရမီတွေ ပြန်ရလာမှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"အဲဒါက ထင်သလောက် မလွယ်ကူပါဘူး" ဟု ရှောင်လင်က ထပ်မံပြောကြားသည်။ "အရှင်သခင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင်တောင် ပါရမီတွေ ပြန်လည် နိုးထလာဖို့ အချိန်အတော်ကြာ လိုအပ်ပါလိမ့်ဦးမယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး "ဒါဆိုရင် ငါက ကိုးဆင့်မြောက် မဟာဆရာနယ်ပယ်မှာပဲ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်နေရမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သခင် အားမငယ်ပါနဲ့။ စနစ်အရောင်းဆိုင်မှာ ဖေယွမ်ဆေးလုံးဆိုတဲ့ ဆေးလုံး ရှိပါတယ်။ အရှင်သခင်က အဲဒီ ဖေယွမ်ဆေးလုံးကို ပုံမှန် သောက်သုံးမယ်ဆိုရင် ဒီအချိန်ကာလကို အများကြီး တိုတောင်းသွားစေနိုင်ပါတယ်" ဟု ရှောင်လင်က ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စနစ်အရောင်းဆိုင်ကို အမြန်စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဖေယွမ်ဆေးလုံး တစ်လုံးလျှင် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး တစ်သန်းခန့် ကျသင့်သည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် ဤစနစ်မှာ အခွင့်ကောင်းယူ အမြတ်ကြီးစားလွန်းသည်ဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲမိတော့သည်။

"စီးပွားရေးဆိုတာ အမြတ်မရှိရင် မလုပ်ကြဘူးလေ သခင်" ဟု ရှောင်လင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟူး... တခြားနည်းလမ်းမှ မရှိတာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့်အဆုံး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ပါရမီများကို ပြန်လည်ရရှိစေမည့် အချိန်ကို လျှော့ချနိုင်သည့် နည်းလမ်းကို သိရှိခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ အသံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နားထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူမက အနည်းငယ် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေမိသည်

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းလိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အခု လူနှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ငါတို့ မြန်မြန်လုပ်ကြရအောင်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ ပင်လယ်ပြင်၏ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်မှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့လက်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ကြရပြီး ယခုအခါ နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူတို့သည် ကိုင်တွယ်ရ ပိုမိုလွယ်ကူသော တတိယမြောက်ကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းဆောင်ကိုမူ နောက်ဆုံးမှ ရင်ဆိုင်ရန် ချန်ထားလိုက်ကြသည်။

တတိယမြောက်မှာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများကဲ့သို့ပင် အရက်သောက်ခြင်းကိုသာ ဝါသနာပါသူ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တတိယမြောက် အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် အဆိပ်ခတ်ထားသော အရက်ကို ထားရှိလိုက်သောအခါ သူ၏ကံကြမ္မာမှာ နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တတိယမြောက် မသေဆုံးမီ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် လွှတ်လိုက်သဖြင့် ယခုထက်တိုင် မျက်နှာပြခြင်း မရှိသေးသော ခေါင်းဆောင်အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို သတိပြုမိသွားစေတော့သည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုမှာ အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်နက်နဲသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် သန်မာထွားကျိုင်းသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဆံပင်တိုတိုနှင့် ခိုင်မာတောင့်တင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိကာ ဖိအားပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"တတိယညီလေးရဲ့ အသံလား" အကြီးဆုံးအစ်ကိုသည် အခန်းထဲတွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကို သတိပြုမိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ဟန်ချိုးက သိရှိလိုက်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဘေးမသင့်စေရန်အတွက် သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အခန်းပြင်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုသည် ခဏချင်းတွင်ပင် တတိယမြောက်၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တတိယမြောက်မှာ ရှောင်ဟန်ချိုး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရလေသည်။

"အား..."

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် သွားကို တင်းတင်းစိကာ အကြီးဆုံးအစ်ကိုထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူမ၏ ဓားရှည်မှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် အကြီးဆုံးအစ်ကို၏ ဦးခေါင်းကို တည့်တည့်ချိန်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူမနှင့် အကြီးဆုံးအစ်ကိုအကြား ကျင့်စဉ်အဆင့် ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုသည် ရှောင်ဟန်ချိုးကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ဓားသွားကို ညှပ်လိုက်ရာ ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ မည်သို့မျှ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

ဓားရှည်မှာ ကျောက်ဆောင်ကြားတွင် ညပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ရှိသမျှ အားအင်များကို အသုံးပြုကာ ဆွဲယူသော်လည်း ဓားမှာ ပြန်ပါမလာခဲ့ပေ။

"မင်း ငါ့လူကို သတ်တယ်... မင်း သေရမယ်"

အကြီးဆုံးအစ်ကိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အားအနည်းငယ် ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဓားရှည်မှာ ကျိုးပဲ့သွားပြီးနောက် ထိုကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို ပေါ့ပါးစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ကျိုးပဲ့နေသော ဓားသွားဖျားသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ပခုံးကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။

သွေးများ ချက်ချင်းပင် စီးကျလာပြီး ရှောင်ဟန်ချိုး၏ အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲသွားစေကာ သူမ၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာလည်း မည်သို့မျှ အာရုံမရှိတော့ပေ။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုသည် ရှောင်ဟန်ချိုးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တတိယမြောက်ထံသို့ လျှောက်သွားသည်။ တတိယမြောက်၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒါ အဆိပ်ပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။ "မင်းက အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေလို့ ငါ့ဆီကို ကိုယ်တိုင် လာရှာတာလား"

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို ပြန်လည် မြှောက်လိုက်ပြန်သည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားသည်လည်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် အကြီးဆုံးအစ်ကိုမှာ ရှောင်တိမ်းရန် အကြံမရှိပေ။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို သူ၏လက်ဖြင့်ပင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ဤဓားရှည်မှာ အဆင့် ၃ ရတနာလက်နက် ဖြစ်သော်လည်း အကြီးဆုံးအစ်ကို၏ လက်ဖဝါးကိုပင် မဖြတ်တောက်နိုင်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားရတော့သည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုသည် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို လုယူလိုက်ပြီး ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ရက်စက်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

"ရှူး..."

အကြီးဆုံးအစ်ကိုသည် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာပြီး စူးရှသော လေချွန်သံ တစ်ချက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ပင်လယ်ပြင်၏ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်ကို စုရုံးရန် ပေးသော အချက်ပြသံ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူသည် ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရောက်ရှိမလာခဲ့ပေ။

"ဟဲဟဲ... အပင်ပန်းခံမနေနဲ့တော့... ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးကို ငါ သတ်လိုက်ပြီ"

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသော်လည်း အကြီးဆုံးအစ်ကို၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို မြင်ရသဖြင့် သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" အကြီးဆုံးအစ်ကိုသည် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အရိုးကျိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် သူမသည် သွားကို တင်းတင်းစိထားပြီး အော်ဟစ်ခြင်း မပြုဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သွေးထွက်သည်အထိ ကိုက်ထားလေသည်။

"မင်းမှာ ကြံရာပါ ရှိတယ် မဟုတ်လား... အဲဒီလူ ဘယ်မှာလဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုက ငေါက်ငမ်းမေးမြန်းသော်လည်း ရှောင်ဟန်ချိုးကမူ သွားကို ကြိတ်ထားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။

"ဟင်း... မင်း စကားမပြောဘဲ နေနိုင်မလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

အကြီးဆုံးအစ်ကိုသည် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ဆံပင်ကို ဆွဲယူကာ အခန်းထဲမှ အပြင်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်သို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။

"မင်း ဒီအနားမှာ ရှိနေမှန်း ငါ သိတယ်။ မင်း ထွက်မလာဘူးဆိုရင် ဒီမိန်းမ သွေးထွက်လွန်ပြီး သေသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေလိုက်"

အကြီးဆုံးအစ်ကို၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် အနားရှိ တုတ်ရှည်ကြီး တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ အစွန်းတစ်ဖက်ကို မြေကြီးထဲသို့ အားဖြင့် စိုက်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ဟန်ချိုးကို ထိုတုတ်ရှည်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်တော့သည်။

အဝေးတစ်နေရာရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

အခန်း (၄၀၆) လီဟုန်း၏ လှုပ်ရှားမှု

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် တိုင်ရှည်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသည်မှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ခံနေရသူအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများသည် တသွင်သွင် စီးကျနေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်း တောက်တောက် ပေါက်ပေါက် ကျလျက်ရှိသည်။

ထိုတိုင်ရှည်ကြီး၏ ဘေးတွင်မူ အကြီးဆုံးအစ်ကို ဖြစ်သူမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်နှာပေးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။

သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အပြင်သို့ ထွက်လာစေရန် ဤသို့ အကျပ်ကိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အပင်ပန်းခံမနေပါနဲ့... ငါ့ကိုပဲ သတ်လိုက်တော့။ ငါ့အတွက် ကူညီပြီး လက်စားချေပေးမယ့်သူ ရှိတယ်... နင်လည်း နောက်ဆုံးမှာ သူ့လက်ထဲမှာပဲ သေရမှာ" ဟု ရှောင်ဟန်ချိုးက အားအင်ချိနဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးအစ်ကိုက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် နှာတစ်ချက်မှုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ခြေသလုံးကို ဆွဲယူကာ ရုတ်တရက် အားဖြင့် ညှစ်ခြေလိုက်တော့သည်။

အရိုးကျိုးသွားသည့် အသံသည် ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ခြေထောက်အရိုးမှာ ခဏချင်းတွင်ပင် ကြေမွသွားခဲ့ချေသည်။

ထိုအခါမှသာ ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ဝေဒနာကို မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"နင်က တကယ့် တိရစ္ဆာန်ပဲ... နင်လည်း မရှုမလှ သေရမှာပါ"

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှသဖြင့် အဝေးတစ်နေရာမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားမှာလည်း ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားရပေသည်။

"မှတ်ထားလိုက်... ငါ့နာမည်က လီဟုန်း တဲ့။ လက်စားချေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ဘဝမှပဲ စောင့်ပေတော့" ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကို လီဟုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်ခံစားနေရပြီး ရှောင်ဟန်ချိုးကို ကယ်တင်ရန် အပြေးအလွှား ထွက်သွားချင်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း လီဟုန်းမှာ တတိယအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အားကုန်ထုတ်၍ တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သူ့ကို အနိုင်ရရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ထွက်သွားခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းထဲသို့ ဆင်းပေးသကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အခွင့်အရေးကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည်။

"အော်စမ်း... ကျယ်ကျယ်အော်စမ်း။ မင်းရဲ့ ကြံရာပါကို တွေ့တာနဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ငါ ကောင်းကောင်းကြီး နှိပ်စက်ပေးမယ်" ဟု လီဟုန်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် လှောင်ပြောင်ပြောဆိုနေ၏။

"နင် သေကို သေရမယ်..." ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အားအင်မရှိတော့ဘဲ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပူပန်သောက ရောက်နေရပြီး တစ်ခုခုကို မလုပ်ဆောင်လျှင် ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ဤနေရာတွင်ပင် အသက်ပျောက်ရတော့မည်ကို သိရှိနေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လီဟုန်းသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သိသော်လည်း ရှောင်ဟန်ချိုး၏ အခြေအနေကြောင့် မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြေးထွက်သွားကာ သူမကို တိုင်ပေါ်မှ အမြန် ချပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးမှာ ခေါင်းကိုသာ တရစပ် ခါယမ်းနေပြီး "မြန်မြန်... သွားတော့... နောက်မှ... ငါ့အတွက်... လက်စားချေပေး..." ဟု တိုးညင်းစွာ ဆိုရှာသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမကို ပွေ့ချီကာ ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင်ပင် စူးရှသော လေတိုးသံနှင့်အတူ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှ ဝဲပျံလာပြီး ရှေ့ရှိ နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားတော့သည်။

နံရံမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း လေထဲတွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ ရှောင်ဟန်ချိုးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ချထားလိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့... မင်းအတွက် ငါ သေချာပေါက် လက်စားချေပေးမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းသော်လည်း အားအင်မရှိသဖြင့် သူမ၏လက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျောကျသွားခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီး ပေါ်လာကာ လီဟုန်းကို အံတုရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

လီဟုန်းမှာ ထိုအချိန်တွင် အရက်အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်နေ၏။

"ဪ... ရုပ်ချောချော ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါလား။ နှမြောစရာပဲ... ဒီမိန်းမနဲ့အတူ လာကယ်တယ်ဆိုကတည်းက မင်းလည်း သေဖို့ လာတာပဲ" ဟု လီဟုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် "သေရမှာကမင်းပဲ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ပင်လယ်ပြင်က ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်ထဲမှာ မင်း တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်" ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဟုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဖြစ်သွားပြီး "ခွေးကောင်... ငါ့ရဲ့ ထိုက်ပေါင် ဆယ့်သုံးယောက်ကို ဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့ ဘယ်လောက် ကြိုးစားခဲ့ရလဲ မင်းသိလား။ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ဆိုတော့ မင်းကို ဘယ်လိုမှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ပြေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အားကုန်အပြေးနှင်ကာ "သူတို့က မင်းငှားထားတဲ့ လူသတ်သမားတွေပဲလေ။ လူသတ်၊ မီးရှို့ လုပ်နေတဲ့သူတွေ ဖြစ်လို့ မင်းတို့ သေသင့်တာ ကြာလှပြီ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီဟုန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါ့ကို သတ်ချင်တဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲ မင်းသိလား။ ဒါပေမဲ့ အားလုံး ငါ့လက်ထဲမှာပဲ သေကုန်ကြပြီ... မင်းလည်း သူတို့လိုပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ" ဟု ဆို၏။

ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် လီဟုန်းသည် ခေါင်းကို မော့ကာ အရက်အိုးထဲမှ အရက်များကို အားရပါးရ မော့သောက်လိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း လီဟုန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ တုတ်ရှည်ဖြင့် လီဟုန်း၏ လည်ချောင်းကို တည့်တည့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

လီဟုန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ အရက်အိုးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

"အထဲမှာ အဆိပ်ပါနေတာလား" လီဟုန်းသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီး ထိုးစိုက်ရန် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

လီဟုန်းသည် သူ၏ အားရှိသမျှကို အသုံးပြုကာ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် တိမ်းရှောင်လိုက်သဖြင့် သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာမှ လွတ်ကင်းသွားသော်လည်း ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်အလယ်တည့်တည့်သို့ ထိုးစိုက်မိသွားခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားမိသည်။ ရှောင်ဟန်ချိုး အဖမ်းခံရပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လီဟုန်း၏ အခန်းထဲသို့ သွားရောက်ကာ ရေပါသော အရာအားလုံးတွင် အဆိပ်ခတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အရက်အိုးသာမက လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် မျက်နှာသစ်ဇလုံထဲရှိ ရေများအထိပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက အဆိပ်ခတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဟုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ သက်ဆင်းသွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တံပိုးကို ပြန်လည် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ အဆိပ်မှာ အသက်ရှူနှုန်း သုံးကြိမ်စာခန့်သာ အစွမ်းပြမည်ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် အသက်ရှူနှုန်း တစ်ကြိမ်စာသာ ကုန်ဆုံးသေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လီဟုန်း၏ လည်ချောင်းကို ဒုတိယအကြိမ် ထိုးစိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီဟုန်း၏ အရှိန်အဝါများမှာ ရေလျှံလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ အားအင်များ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရပေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လီဟုန်းက လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားပြီး သူသည် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ဒီလောက် အဆိပ်အနည်းငယ်လေးနဲ့ ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား... မင်းက တကယ်ကို ရိုးအလွန်းတာပဲ"

လီဟုန်းသည် လေထဲသို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျမီတွင် သူ၏ ဦးခေါင်းကို လှမ်းဖမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားဖြင့် ဖိနှိပ်လျက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းသည် မြေပြင်တွင် မြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားစေပြီးနောက် လီဟုန်းက သူ့ကို ပြန်လည် မချီကာ လေထဲသို့ ကန်တင်လိုက်ပြန်သည်။

လီဟုန်းသည် အရှိန်ကို ရုတ်တရက် မြှင့်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါကာ သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို စုစည်းလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ အားကုန် နှိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

"ဝုန်း"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ချေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အဦးများမှာလည်း ပြိုကျပျက်စီးကုန်ကာ အက်ကြောင်းများမှာ ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

"ချင်... ယွမ်ဖုန်း..." ရှောင်ဟန်ချိုးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ မကျဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူမကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဤသို့ ဒုက္ခရောက်ရခြင်းဖြစ်သည်ကို သိရှိသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တရခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဆိပ်၏ အာနိသင်ကို အထင်ကြီးမိခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီဟုန်း၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ချေပြီ။

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖုန်မှုန့်များကြားရှိ နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးထဲမှ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ယခုအခါ သွေးလူသားတစ်ယောက်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

လီဟုန်းသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ထွက်နေသော်လည်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

"ကောင်လေး... ငါတို့ကြားက ကွာခြားချက်ကို အခု သိပြီလား" ဟု လီဟုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုကာ "ငါ့ကို အံတုရဲတဲ့အတွက် မင်း သေကို သေရမယ်" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် လီဟုန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားရာ မြေပြင်တွင် ပုံရိပ်ယောင်များပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် လေထုကို ဖြတ်သန်းသံပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သားရဲတစ်ကောင် နိုးထလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"သွေးပေါက်ကွဲခြင်း ပညာရပ်... ပွင့်စေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို မော့ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တော့သည်။

သွေးပေါက်ကွဲခြင်း ပညာရပ်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှေးယခင်ကတည်းက ရရှိထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းကို စတင် အသုံးပြုလိုက်ချေပြီ။