အခန်း (၄၁၁-၄၁၂)

အခန်း (၄၁၁) ဆရာတူဦးလေး

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း “ဒါက ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ၊ သူများနဲ့ ရန်ဖြစ်လာလို့ပေါ့” ဟု ဆို၏။

ထိုအဘိုးအိုသည် ကုန်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ တွက်ကပ်နေသော မျက်နှာပေးကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “လူငယ်လေး... မင်းတို့အရွယ်တွေက သွေးကြွပြီး ရန်ဖြစ်ရတာကို သိပ်သဘောကျတာပဲ၊ ဒါတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို ကြည့်စမ်း... ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင်လည်း တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲပေါ့၊ အခု အသက်ကြီးလာတော့လည်း သမားတော်တစ်ယောက် ဖြစ်မလာဘူးလား” ဟု ဆုံးမစကား ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်မိ၏။ ဤအဘိုးအိုသည် ငွေရသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူကြီးမိဘကဲ့သို့ ဆုံးမဩဝါဒပေးသော မျက်နှာပေးသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပေရာသည်။

သို့သော်လည်း အဘိုးအို၏ ဆေးပညာကမူ ယုံကြည်စိတ်ချရသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ပြတ်တောက်နေသော သွေးကြောများကို ကုသရာတွင် ၎င်း၌ ထူးခြားသော အစွမ်းရှိပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်မှာလည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား နွေးထွေးသက်သာသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ချေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် သမားတော်များသည် လူနာများကို ကုသကယ်တင်နိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်များကို သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စွမ်းအင်သဘာဝရှိသည့် ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်များကို သော်လည်းကောင်း ကျင့်ကြံလေ့ရှိကြပေရာ ယင်းက ဒဏ်ရာရရှိထားသော အခြားသူများကို ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေရန် ကူညီပေးနိုင်ချေသည်။

ဤအချက်သည် သမားတော်များက သာမန်သိုင်းပညာရှင်များထက် သာလွန်သော အားသာချက်ပင် ဖြစ်ပေရာသည်။

“ဒါနဲ့... ကျွန်တော် အခုထိ စီနီယာရဲ့ အမည်ကို မသိရသေးဘူးနော်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဤအချိန်တွင် လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ အမည်က ချိုးချန်ချီ လို့ ခေါ်တယ်၊ လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေတာပေါ့၊ နေရာအတော်များများမှာ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ပါးစပ်ရာဇဝင်တွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တာချည်းပဲ” အဘိုးအိုက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တဟီးဟီးနှင့် ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်မိ၏။ မိမိကိုယ်ကို ဤမျှအထိ ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်တတ်သော လူမျိုးလည်း ရှိပေသေးရာလား။

အတန်ကြာ ကုသမှုခံယူပြီးနောက် ချင်ယွုန်းဖုန်းသည် မိမိ၏ သွေးကြောအချို့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲ၌ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားရချေသည်။

သမားတော်တစ်ဦးကို ရှာဖွေကုသမိခြင်းမှာ တကယ့်ကို မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

“ကောင်လေး... မင်း ကျင့်ကြံနေတာ ဘယ်လို ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်လဲ” ချိုးချန်ချီက ရုတ်တရက် လှမ်းမေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အလန့်တကြား ဖြစ်သွားရသည်။ ၎င်းကျင့်ကြံထားသော ပညာရပ်မှာ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ် ဟု ခေါ်ဆိုပေရာ ယင်းက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော ပညာရပ်တစ်ခုနှင့် မတူလှပေ။

အကယ်၍သာ ဤအကြောင်းအရာ ပြင်ပသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက လူတိုင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ကြမည် မဟုတ်လော။

“စီနီယာဗျာ... ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်ဆိုတာ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ဘူးလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ချိုးချန်ချီက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း “မင်းရဲ့ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ထဲမှာ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါ အချို့ ရောနှောနေတယ်၊ အဲဒါက သိပ်ပြီး အားနည်းပြီးတော့ ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားတယ် ဆိုပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုတော့ လှည့်စားလို့ မရဘူး၊ ကောင်လေး... မင်းရဲ့ နောက်ခံက မရိုးရှင်းဘူးနော်” ဟု ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျင်မြန်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း “စီနီယာ အတွေးလွန်နေပါပြီ၊ အဲဒီ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါက ကျွန်တော် တခြားသူနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်တုန်းက ကိုယ်ထဲကို ဝင်ကျန်ခဲ့တာပါ၊ ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်တာမို့ နောက်ခံက တကယ့်ကို သန့်ရှင်းပါတယ်” ဟု ရှင်းပြလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချိုးချန်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။ “မင်း... မင်း ဘယ်ဂိုဏ်းကလို့ ပြောလိုက်တာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် သတိကြီးစွာ ထားလိုက်သော်လည်း အမှန်အတိုင်းပင် ဆိုလိုက်၏။ “ကျွန်တော်က လုယွဲ့အင်ပါယာ အတွင်းမှာရှိတဲ့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပါ”

“ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ဟုတ်လား... မင်းက တကယ်ပဲ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကလား” ချိုးချန်ချီသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ စီနီယာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံ့ဩတကြီးဖြင့် ချိုးချန်ချီကို ကြည့်လိုက်မိ၏။

“ဟားဟားဟား...” ချိုးချန်ချီသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာသည်အထိ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး “ငါ့ရဲ့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချိုးချန်ချီ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကြောင်အန်းအန်း ဖြစ်သွားရချေသည်။ “ဒါဆို... စီနီယာကလည်း ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကပဲ ပေါ့ ဟုတ်လား”

ချိုးချန်ချီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း “ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်က ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် မဟုတ်လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

“မှန်ပါတယ်၊ ဒါဆို စီနီယာက ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲ သိပါရစေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန်ပင် မတ်တပ်ရပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်မိသည်။

“ဒီအဘိုးကြီးက မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဆရာတူညီကို အရင်းခေါက်ခေါက်ပဲပေါ့” ချိုးချန်ချီက မိမိ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဆရာတူညီကို ဟုတ်လား... ဒါဆို ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ဆရာတူဦးလေးပေါ့၊

ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဆရာတူဦးလေးအကြောင်း တစ်ခါမှ ပြောတာ မကြားဖူးပါဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဇဝေဇဝါ မျက်နှာပေးဖြင့် ချိုးချန်ချီကို ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းအနေဖြင့် ဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက ဂိုဏ်းချုပ်တွင် စီနီယာအစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်ရှိကြောင်း၊ သို့မဟုတ် မိမိအတွက် ဆရာတူဦးလေး တစ်ဦးရှိကြောင်း တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ထိုသူမှာ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ လုံးဝမရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေချေသည်။

သို့သော်လည်း ချိုးချန်ချီသည် ဤအချိန်တွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး “ဟိုးတုန်းက ဂိုဏ်းထဲမှာ ကိစ္စအချို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့ ငါလည်း ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကနေ မလွှဲမရှောင်သာ ထွက်ခွာခဲ့ရတာပေါ့၊ အပြင်လောကမှာ လွင့်မျောနေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားကြည့်ဖို့ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးမိနေတုန်းပဲ” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားရချေသည်။ ထိုသို့သော အတွင်းရေး အတင်းအဖျင်း ကိစ္စရပ်များကို ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အမြဲတမ်း ကြိုဆိုလျက် ရှိပေသည်။

“ဆရာတူဦးလေး ပြောပြပါဦး၊ ဟိုးတုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲဟင်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးလေးများ မှေးစင်းကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ချိုးချန်ချီသည် မိမိ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အတင်းအဖျင်း နားထောင်လိုသော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ၎င်း၏ နဖူးကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်လိုက်ချေသည်။

“မင်းက ဘယ်လိုကလေးလဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်းကို ကောင်းကောင်းမလုပ်ဘဲ တစ်နေ့ခင်းလုံး ဒီလိုအကြောင်းအရာတွေကိုပဲ လိုက်နားထောင်ချင်နေတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း လျင်မြန်စွာပင် အသနားခံကာ ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း “ဒါဆိုရင် ဆရာတူဦးလေး ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးကြောတွေကို ဆက်ပြီး ကုသပေးပါဦးနော်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချိုးချန်ချီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဆက်လက်၍ ကုသပေးနေသော်လည်း အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ပြောပြလေသည်။

“ဟိုးတုန်းကတော့ မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရော ငါရောက ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး တပည့်တွေပေါ့၊ အဲဒါနဲ့ အရင် ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆရာသခင် ကွယ်လွန်ခါနီးမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အနားခေါ်ပြီး နောက်ထပ် ဂိုဏ်းချုပ်အသစ် ဘယ်သူဖြစ်မလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ” ချိုးချန်ချီက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေမိ၏။ ဤအဘိုးကြီးက မပြောဘူးဟု ငြင်းဆန်နေသော်လည်း တကယ့်တကယ်တွင်မူ အလွန်ပင် ရိုးသားလှပေသည်။

ဤကိစ္စမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို လုယူကြသော ပြဇာတ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“အားလုံးက ငါပဲ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ၊ ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် ကိုယ်တိုင်တောင် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးက ငါ့အတွက်ပဲလို့ ထင်နေခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံး ရွေးချယ်မှုက ရှန့်မင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း “အဲဒီနောက်ပိုင်းကော ဘာဖြစ်လဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

“အဲဒီနောက်ပိုင်း ဟုတ်လား... အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ ငါလည်း စိတ်တိုတိုနဲ့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကနေ ထွက်လာခဲ့တာပေါ့၊ အပြင်လောကမှာ လွင့်မျောနေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ၊ အခု အသက်ကြီးလာတော့မှပဲ အချို့အရာတွေကို နားလည်လက်ခံနိုင်လာပြီး အမြဲတမ်း ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားကြည့်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာရတာ” ချိုးချန်ချီက ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း “ဆရာတူဦးလေး ဒါဆိုလည်း ဘာလို့ ပြန်မသွားတာလဲ၊ အခု ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက နေချင်စရာ သိပ်ကောင်းတာ၊ ဆရာတူဦးလေးသာ ပြန်သွားမယ်ဆိုရင် အေးအေးဆေးဆေး အနားယူရသလို ဖြစ်မသွားဘူးလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟူး... ငယ်ရွယ်စဉ်က မှားခဲ့တဲ့ အမှားတစ်ခုကြောင့် အမြဲတမ်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေရတာပေါ့၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း အမြဲတမ်း တည်ကြည်အလေးအနက်ထားတဲ့ မျက်နှာပေးကြီးနဲ့ ဆိုတော့ ပြန်သွားရမှာ တကယ့်ကို စိတ်ကူးရခက်တယ်” ချိုးချန်ချီက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ကျယ်သွားရသည်။ “ဆရာတူဦးလေးလည်း အဲလိုပဲ ခံစားရတာလား၊ ကျွန်တော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်က အပြင်ပန်းမှာ တကယ့်ကို ဟန်ဆောင်မှုကြီးတယ်လို့ ထင်နေတာ”

“ဟုတ်တယ်မလား... ငါတစ်ယောက်တည်း ဤသို့ တွေးနေတာ မဟုတ်ကြောင်း ငါ သိသားပဲ” ချိုးချန်ချီက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် သတိဝင်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခေါင်းကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ခေါက်လိုက်ပြန်ချေသည်။

“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ အဲဒါ မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်လေ၊ သတိထားဦး... ငါ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို အကုန်တိုင်ပစ်မှာ” ချိုးချန်ချီက တည်ကြည်လှသော လူကြီးမိဘတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို ဖမ်းလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နာကျင်သွားသော မိမိခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ကန့်ကွက်နေမိ၏။

“ဆရာတူဦးလေးက ဂိုဏ်းကို ပြန်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလို့လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဒီ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲ ပြီးရင်တော့ ငါ ပြန်သွားတော့မယ်၊ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ကြာခဲ့ပြီပဲ... အားလုံးကို လက်လွှတ်ရမယ့် အချိန်တန်ပါပြီ” ချိုးချန်ချီက ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း ဆရာတူဦးလေးနဲ့အတူ ဂိုဏ်းကို အတူတူ ပြန်ပါ့မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

“ကလေးမိုက်လေး...” ချိုးချန်ချီက ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ မျိုးဆက်သစ် တပည့်တစ်ဦးနှင့် ဤနေရာတွင် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကံကြမ္မာအကြောင်းတရားပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။

နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ အထီးကျန်စွာ လွင့်မျောနေခဲ့သော ချိုးချန်ချီသည် ဤအချိန်တွင် နွေးထွေးမှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကုသပေးရာတွင်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ။

တိုက်ကြီးအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရင်း နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ထားသော သမားတော်တစ်ဦး၏ ဆေးပညာ အစွမ်းသည် တကယ့်ကို အံ့မခန်းလှပေသည်။

ချိုးချန်ချီက မိမိအား ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကုသပေးနေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် သိသိသာသာ ခံစားနေရချေသည်။

“ဒီအဘိုးကြီးက... စောစောတုန်းကတော့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ညှစ်ထုတ်ဖို့အတွက် အစွမ်းတွေကို ဝှက်ထားသေးတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်မိပေတော့သည်။

အခန်း (၄၁၂) အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီး

သုံးရက်မျှ ကုန်လွန်ပြီးနောက် ရက်စွဲမှာ ဧပြီလ ၆ ရက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲ ကျင်းပရန် လေးရက်သာ လိုတော့ပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တုန်ချွမ်၏ တွက်ချက်ခန့်မှန်းချက်အရ ၎င်းတို့သည် ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲ မစတင်မီ ရှေ့တစ်ည၌ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်သို့ ဆိုက်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ၎င်းတို့၏ သင်္ဘောကြီးကို ဝင်တိုက်ခဲ့သည့် ပင်လယ်သားရဲမှာ သင်္ဘောနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် တုန်ချွမ်အား များစွာ စိုးရိမ်ပူပန်စေပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေ့၌ပင် ထိုပင်လယ်သားရဲသည် သင်္ဘောကြီးကို ထပ်မံ၍ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သင်္ဘောပေါ်တွင် အစွမ်းအစရှိသူ အများအပြား ပါဝင်နေသဖြင့် ပင်လယ်သားရဲကို ယာယီအားဖြင့် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သင်္ဘောပေါ်တွင် အလုပ်မရှိဘဲ အားနေသူ အပေါင်းတို့သည်လည်း သင်္ဘောပတ်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ထွက်လာကြပေသည်။

ချိုးချန်ချီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြတ်တောက်နေသော သွေးကြောအားလုံးကို ပြန်လည်ဆက်ပေးခဲ့ပြီး အခြားဒဏ်ရာများကိုလည်း ကုသပေးခဲ့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အမြင့်ဆုံးအဆင့် အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မိမိ၏ အခန်းထဲ၌သာ အောင်းနေခဲ့ရာမှ ယခုအချိန်တွင်မူ လေကောင်းလေသန့် ရရှိရန်အတွက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ချေသည်။

“စီနီယာတို့ခင်ဗျာ... ဒီပင်လယ်သားရဲက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ကို အချိန်မီ ရောက်နိုင်ဖို့အတွက် ဒီသားရဲကို ရေထဲဆင်းပြီး သတ်ပစ်နိုင်မယ့်သူ ရှိမလား”

တုန်ချွမ်သည် လူအများ၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ အော်ဟစ်၍ အကူအညီ တောင်းခံလိုက်၏။

သို့သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ တုန်ချွမ်၏ စကားကို ပြန်လည်ထူးခြင်း မရှိချေ။

“နေဦး. တာဝန်ခံ၊ ဒါက ဘယ်လို သားရဲမို့လို့ ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘောကြီးကိုပဲ တောက်လျှောက် ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ” ဤအချိန်တွင် သင်္ဘောပေါ်မှ လူတစ်ယောက်က လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

တုန်ချွမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “ဒီပင်လယ်သားရဲကို အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီး လို့ ခေါ်တယ်ဗျ၊ သူက ကုန်းမြေပေါ်မှာပဲ ပေါက်ရောက်တဲ့ ‘သံသစ်ပင်’ လို့ ခေါ်တဲ့ သစ်သားအမျိုးအစားကို သဘာဝအလျောက် စားသုံးရတာကို သဘောကျတတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘောကြီးကိုလည်း အဲဒီ သံသစ်သားနဲ့ ဆောက်ထားတာမို့လို့ အခုလို ပစ်မှတ်ထားခံနေရတာပေါ့” ဟု ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။ ထိုပင်လယ်သားရဲမှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သင်္ဘောကြီးကို တိုက်ခိုက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါလာခြင်း မဟုတ်ပေဘဲ ဤသို့သော အကြောင်းရင်း ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

“တာဝန်ခံ... ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက မင်းကို မကူညီချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီး အကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ကြားဖူးတယ်ဗျ၊ သူ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက အလွန်ပဲ မြင့်မားတယ်၊ မိမိထက် သန်မာတဲ့သူဆိုရင် အဝေးကနေ ရှောင်ကွင်းသွားတတ်ပြီး မိမိထက် အားနည်းတဲ့သူဆိုရင်တော့ တိုက်ခိုက်တတ်တယ်၊ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ ကောင်မို့လို့ ကျွန်တော်တို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးဗျာ” ဟု လူတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အသိဉာဏ်ထဲ၌ အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူပြောသည့်အတိုင်း အမှန်ပင် ဖြစ်နေချေသည်။

၎င်းမှာ တကယ့် လူမိုက်အမျိုးအစား ဖြစ်ပေရာ နိုင်လျှင်ချရိုက်၍ မနိုင်လျှင် ပြေးတတ်သော သဘာဝ ရှိချေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားသူများက အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် ၎င်းက ကြိုတင်အာရုံခံမိပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားတတ်သဖြင့် တကယ့်ကို လက်ဝင်လှပေသည်။

“ဟူး...” တုန်ချွမ် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူးဗျာ၊ ဒီအကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးက အဆင့်ကိုး အဆင့်မြင့် သားရဲအမျိုးအစား ဖြစ်တာမို့ တကယ့်ကို ဆူးခက်တစ်ခုလိုပဲ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှပါတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့ရသည်။ အကယ်၍သာ အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးက သင်္ဘောကြီးကို ထပ်မံ၍ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါက ပြုပြင်ရန်အတွက် အချိန်များစွာ ကုန်လွန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲကို လွဲချော်သွားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယခုပင် သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းကာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်လှေငယ်ဖြင့် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်သို့ ဦးတည်သွားလိုသော စိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း ကွက်တိပင်၊ ချိုးချန်ချီက ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် တိုးထွက်လာခဲ့၏။

“အားလုံးပဲ... သင်္ဘောဆရာမှာ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့လို့ ငါတို့ကို အကူအညီ တောင်းနေတာလေ၊ ငါတို့လည်း ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ကို အမြန်ဆုံး ရောက်နိုင်ဖို့အတွက် သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းမှာပေါ့၊ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲကို မလွဲချော်ချင်ကြဘူး မဟုတ်လား” ဟု ချိုးချန်ချီက ဆိုလိုက်သည်။

လူအများက ခေါင်းညိတ်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့ တိုးမလာခဲ့ကြပေ။

“အဘိုးကြီး... မင်းပြောတော့ လွယ်တာပေါ့၊ ဒါဆိုရင် မင်းပဲ အဲဒီ အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးကို သွားပြီး ရှင်းလိုက်ပါလား” စောစောက စကားပြောခဲ့သော လူက ဤအချိန်တွင် လှမ်း၍ ဆိုလိုက်၏။

ချိုးချန်ချီက ပြုံးလိုက်ရင်း “အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးက အခုဆိုရင် ဒီနေရာနဲ့ အဝေးကြီးကို ရောက်သွားပြီ၊ အကယ်၍ ဒီအဘိုးကြီးသာ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် သူက တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်၊ သူ့ထက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်တဲ့သူတွေကျတော့လည်း မနိုင်ပြန်ဘူး၊ ဒီအဘိုးကြီးကလည်း ဒီနေရာမှာပဲ တစ်သက်လုံး စောင့်နေလို့ မရဘူး မဟုတ်လား” ဟု ပြန်လည် ပြောကြားလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဘယ်လို အကြံဉာဏ် ရှိလို့လဲ”

“ဒီလိုလေ... သူ့ထက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်တဲ့သူ သို့မဟုတ် အဆင့်တူတဲ့သူ ဆိုရင်တော့ အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးက ထွက်ပြေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဆိုရင် သင်္ဘောပေါ်မှာ မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ကိုး သိုင်းပညာရှင် ရှိလား၊ အကယ်၍ ဒီပြဿနာကို ရှင်းပေးနိုင်ရင် သင်္ဘောဆရာက လူတွေကို အလကား အလုပ်ခိုင်းပါ့မလား”

ချိုးချန်ချီက တုန်ချွမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ဆိုလိုက်၏।

တုန်ချွမ်သည် ပူပန်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးလာခဲ့ရသည်။

၎င်းအနေဖြင့် အဖိုးအခ ပေးရမည့်အကြောင်းကို ထည့်မပြောဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးက သဘောအလျောက် ကူညီပေးခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ကို သက်သာလိုသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ငွေကြေးအချို့ အသုံးချရမည့် ကိစ္စကို ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ပေ။

“အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို... သူတို့ရဲ့ သင်္ဘောခကို ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်” ဟု တုန်ချွမ်က ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

လူအများမှာမူ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိကြပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် တုန်ချွမ်သည် အနည်းငယ် တွက်ကပ်လွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချေသည်။

“ကဲ... ဒါဆိုရင် သင်္ဘောပေါ်မှာ မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ကိုး သိုင်းပညာရှင် ရှိ၊ မရှိ ငါ ရှာကြည့်ပေးရတာပေါ့” ချိုးချန်ချီသည် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ အကြည့်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်စဉ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအပေါင်းတို့သည် ညီညီညာညာပင် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လူအုပ်ကြီးကြားတွင် သီးသန့် ဖြစ်ကျန်ခဲ့ရတော့သည်။

“ကောင်းတယ်... ယွမ်ဖုန်း၊ မင်းပဲပေါ့” ချိုးချန်ချီက ပြုံးလျက် အော်ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ချိုးချန်ချီ၏ အနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း “ဆရာတူဦးလေးကတော့ ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ မျက်နှာသာပေးတာပဲ” ဟု ခပ်ချဉ်ချဉ် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့... ဒါကို ကောင်းကွက်တွေကို အမျိုးထဲမှာပဲ ချန်ထားတယ်လို့ ခေါ်တာပေါ့” ချိုးချန်ချီက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ရင်း “မင်းရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးလောက်ကတော့ စာဖွဲ့နေစရာ မလိုပါဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်” ဟု မြှောက်ပေးလိုက်ချေသည်။

တုန်ချွမ်သည်လည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တရင်းတနှီး မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလာ၏။

“ဟုတ်ပါတယ်... ညီလေးချင်၊ အစ်ကိုကြီးက မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပါ၊ အကယ်၍ ဒီလုပ်ငန်းသာ ပျက်စီးသွားရင် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း အဖတ်ဆယ်လို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ သဘောထားပေးပါဦးဗျာ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုလူနှစ်ယောက်၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ရှိနေသော အကြည့်များအောက်တွင် ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် အရှေ့ဘက် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပြေးထွက်လာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း “ချင်ယွမ်ဖုန်း... သတိထားဦးနော်” ဟု လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရေအောက်ထဲသို့ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ချိုးချန်ချီသည် တုန်ချွမ်ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် “နေဦး.. သင်္ဘောဆရာ၊ ငါ့ရဲ့ ဆရာတူ တူလေးကတော့ ရေထဲကို ဆင်းသွားပြီ၊ မင်း ကတိပေးထားတဲ့ သင်္ဘောခ ကင်းလွတ်ခွင့် ကိစ္စကို အကောင်အထည်ဖော်ရတော့မယ် မဟုတ်လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့... သူ အောင်မြင်အောင် မလုပ်ရသေးဘူးလေ” တုန်ချွမ်သည် အံ့အားသင့်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ချိုးချန်ချီကို ကြည့်လိုက်၏။

ချိုးချန်ချီက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ရင်း “နေဦး... သင်္ဘောဆရာ၊ လူကတော့ အားထုတ်ပေးနေပြီလေ၊ မင်းက အဖိုးအခ မပေးချင်သေးဘူးလား၊ အဲလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ ဆရာတူ တူလေးကို အပေါ် ပြန်တက်လာခိုင်းလိုက်ရမလား” ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်ချေသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ပြန်အမ်းပါ့မယ်၊ ဒါဆိုရင် ရပြီမဟုတ်လား” တုန်ချွမ်သည် နှမြောတသစွာဖြင့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကို ထုတ်ယူကာ ချိုးချန်ချီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရသည်။

ချိုးချန်ချီကမူ တုန်ချွမ်ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်ရင်း “မင်းကို ကြည့်ရတာ... ငါတို့က သုံးယောက်ရှိတာလေ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

“သုံးယောက် ဟုတ်လား”

“ဒါပေါ့... ချင်ယွမ်ဖုန်းက ငါ့ရဲ့ ဆရာတူ တူလေး၊ ပြီးတော့ ဟို မိန်းကလေးငယ်ကလည်း ငါ့ရဲ့ ဆရာတူ တူလေးရဲ့ ချစ်သူပဲလေ၊ သူတို့ရဲ့ သင်္ဘောခတွေကိုလည်း အတူတူ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား” ချိုးချန်ချီက ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းပင် ဆိုချေသည်။

တုန်ချွမ်၏ မျက်နှာမှာ ခါးသက်သွားခဲ့ရသော်လည်း ဤဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မပေးဘဲ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရပေသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် နောက်ထပ် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာကို နှမြောတသစွာဖြင့် ထပ်မံထုတ်ပေးလိုက်ရရာ အလွန်ပင် နှမြောလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရချေသည်။

“ဒါမှ ဟန်ကျတာပေါ့၊ လူငယ်တွေဆိုတာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို သိပ်ပြီး အလေးမထားရဘူး၊ ဒါတွေက အပြင်ပစ္စည်းတွေပါကွာ”

ချိုးချန်ချီသည် ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ လေသံဖြင့် ဆုံးမစကား ဆိုရင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် “ကဲ... ဒါဆိုရင် အခု အလုပ်အတွက် အဖိုးအခ အကြောင်းကို ဆက်ပြောကြရအောင်” ဟု ဆိုလေသည်။

“အဖိုးအခ ဟုတ်လား” တုန်ချွမ် အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။

ချိုးချန်ချီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း “မင်း ကြည့်လေ... သင်္ဘောခ ပြန်အမ်းတာက မင်းရဲ့ စေတနာ သက်သက်ပဲလေ၊ ငါ့ရဲ့ ဆရာတူ တူလေးက မင်းရဲ့ ပြဿနာကို ကူညီရှင်းလင်းပေးတာ ဆိုတော့ မင်းဘက်ကလည်း အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ တစ်ခုခု ပြန်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ဆိုချေသည်။

“ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် မင်းတို့ရဲ့ သင်္ဘောခတွေကို ပြန်အမ်းပေးလိုက်ပြီလေ” တုန်ချွမ်သည် အံ့အားသင့်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ချိုးချန်ချီကို ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

၎င်းအနေဖြင့် အရှက်မရှိသော လူမျိုးကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှအထိ အရှက်မရှိသော လူမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

“အဲဒါက မဟုတ်သေးဘူးလေ၊ သင်္ဘောခက မင်းရဲ့ စေတနာသက်သက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်အတွက် အဖိုးအခကိုတော့ သီးသန့် ဆွေးနွေးရဦးမယ်၊ အဲလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ ဆရာတူ တူလေးကို အခုချက်ချင်း ပြန်တက်လာခိုင်းလိုက်မယ်”

ချိုးချန်ချီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လှမ်း၍ ခေါ်ယူတော့မည့် ဟန်ပန်ကို ပြုလုပ်လိုက်ပေတော့သည်။