အခန်း (၃၆၃)

အပိုင်း (၃၆၃) - ချင်းယီနတ်သမီး၏ ကလဲ့စားချေမှု

လီချူးယွီ၏ ပြောစကားကို ကြားသိရသောအခါ ကူချူတုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ဒေသခံအာဏာပိုင်တွေက မစစ်ဆေး နိုင်ရင်တောင် အထက်ကို တင်ပြသင့်တာပေါ့... ဘာဖြစ်လို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေကြတာလဲ..."

လီချူးယွီသည် အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"စည်းကမ်းတွေများလာတော့ လူတွေက ရာထူးတတ်ဖို့ထက် ပြဿနာမတက်ဖို့ပဲ ဦးစားပေးလာကြတယ်။ ကိစ္စက သိပ်မကြီးသေးလို့ မျက်ကွယ်ပြုထားကြတာပါ။ အတင်းဝင်ကိုင်တွယ်ရင် ကိုယ့်အနာဂတ်ပါ ပျက်စီးနိုင်လို့ ရာထူးသက်တမ်းကုန်တဲ့အထိ စောင့်နေကြတာမျိုးပါ။"

ကူချူတုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း အရာရာတိုင်းက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကနေပဲ စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား... အချိန်တွေ ကြာလာတဲ့အခါကျမှ တကယ့် ဘေးဒုက္ခကြီးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပေါ့..."

ကူမော့ကလည်း ဆက်လက် ပြောကြားသည်။

"အဲဒါက ကုလားထိုင်လုတမ်း ကစားနည်းနဲ့ တူနေတာပဲ... အစပိုင်းမှာ လူတိုင်းက လောင်းကစားလုပ်နေကြတာ၊ ဘယ်သူက နောက်ဆုံးပဟေဠိအပိုင်းအစကို လက်ခံရရှိမလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမှာပဲလေ..."

လီချူးယွီက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံရင်း ဆိုသည်...

"ဆရာကြီး ကူ ပြောတာ အတိအကျပါပဲ... သေးငယ်တဲ့ ခရိုင်မြို့လေး မှာတင် မကဘူး၊ နိုင်ငံတော်အဆင့်မှာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ မဟုတ်လား... နန်းတွင်းက အရာရှိကြီးတွေအနေနဲ့ မသိတာ မဟုတ်ပေမဲ့ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေကြတာပါ... သူတို့ အာဏာရှိနေစဉ်အတွင်းမှာတော့ ဒီဗုံးက ပေါက်ကွဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အားလုံးက လောင်းကြေးထပ်နေကြတာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်...

"ရှင့်ဆိုလိုတာက... ပုန်ကန်မှုမျိုးလား..."

လီချူးယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် တားမြစ်လိုက်သည်...

"မိန်းကလေး ကူ... စကားပြောတဲ့အခါ ဆင်ခြင်ပါဦး..."

ကူချူတုန်းတစ်ယောက် ဒီကိစ္စကို အမှုမထားခဲ့ပါ။ သူမသည် ယခင်က ဧကရာဇ်မင်း၏ ရှေ့တော်မှောက်တွင်ပင် တိုင်းပြည်၏ ပုန်ကန်မှုများသည် ဧကရာဇ်၏ အားနည်းချက်နှင့် အရာရှိများကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝေဖန်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ရဲရင့်မှုမှာ ဧကရာဇ်မင်းက သူမကို သဘောကျ၍ မဟုတ်ဘဲ ကူမော့၏ နောက်ခံအရှိန်အဝါကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။

လီချူးယွီမှာမူ သိုင်းသမားတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံတော်၏ စည်းမျဉ်းများကို ရိုသေရသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အထိအခိုက်မခံသည့် ကိစ္စရပ်များကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲပေ။

ထို့ကြောင့် ကူချူးတုန်းသည် စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ နေလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ကူမော့က ဆိုသည်...

"သခင်လေး လီ ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင်တော့ အစိုးရဆီက အကူအညီတောင်းတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး... ချင်းယီ ရွာ ကိုပဲ တိုက်ရိုက်သွားပြီး ကြည့်ကြတာပေါ့..."

လီချူးယွီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ဆိုသည်...

"အစိုးရကို သွားပြောရင်လည်း သူတို့က တာဝန်လွှဲနေကြဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူရဲကောင်းကူ သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ခရိုင်ဝန်ကိုယ်တိုင် ချင်းယီရွာကို လာပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရလိမ့်မယ်လို့ အာမခံတယ်။ သူရဲကောင်းကူက နိုင်ငံတော်ရဲ့ မဟာသူရဲကောင်းပဲလေ။ ခရိုင်ဝန်တင်မကဘူး၊ ယွင်ကျိုးဘုရင်ခံကိုယ်တိုင်တောင် နောက်ကလိုက်လာရမှာပေါ့။"

ကူမော့သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"အဲဒီလောက်အထိ မလိုပါဘူး။ ပြောပြချက်အရဆိုရင် ချင်းယီရွာက အတော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်။ အန္တရာယ်ကို လျှော့ချနိုင်ဖို့ လူနည်းနည်းနဲ့သွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။"

ထို့နောက်...

လီချူးယွီကိုယ်တိုင် လမ်းပြပြီး ကူမော့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကိုတောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ အလွန် ဝေးလံလွန်းလှသဖြင့် ၎င်းတို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နေဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

လမ်းခရီး တစ်လျှောက်တွင်...

ရွာပြင်ပက မြေတွေကိုတော့ စိုက်ပျိုးမှုမရှိဘဲ ပစ်ထားကြသည်။ သာမန်အားဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးကိုသာ အဓိကအားထားရသည့် ခေတ်ကာလတွင် ဤသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။ ရွာသားများမှာ စိတ်ဓာတ်ကျကာ လယ်ယာကို စွန့်ပစ်ထားကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွာအတွင်းပိုင်းမှာမူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်စွာ သာယာလှပနေသည်။ အိမ်များမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး အစားအစာများ ကြွယ်ဝနေကာ ကလေးများ၏ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုရွာ၏ ထူးဆန်းပြီး စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းကြောင့် ရွာသူရွာသားများကို လီချူးယွီ အံ့အားသင့်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

လီချူးယွီ ကိုယ်တိုင်လည်း အလွန် အံ့သြနေပြီး ဆိုသည်...

"ကျွန်‌ တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပါဘူး... ချင်းယီ ရွာ အကြောင်းကို လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းရုံပဲ ရှိတာ၊ ရွာသားတွေရဲ့ နေထိုင်မှု အခြေအနေကိုတော့ မသိခဲ့ဘူးလေ..."

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်...

"ဒါပေမဲ့လည်း သတင်းအချက်အလက်တွေကတော့ မှန်ကန်နိုင်ပါတယ်... ကြည့်ပါဦး၊ ရွာမှာ ဉာဏ်ရည်မပြည့်မီတဲ့သူတွေ အတော်များများ ရှိနေတာပဲ..."

လီချူးယွီတို့အဖွဲ့ ရွာထဲရောက်သည်နှင့် ရွာသားများ၏ စိတ်မူမမှန်ပုံကို တွေ့မြင် လိုက်ရသည်။ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ကာ မြင်းများဖြင့် ဝင်လာသည့် လူစုမှာ တောင်ပေါ်ရွာလေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် လမ်းကြားမှ လူအုပ်ကြီးထွက်လာသည်။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုအုပ်စုတွင် သန်မာသည့် လူငယ်တစ်ယောက်မှမပါဘဲ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် အမျိုးသမီးများသာ ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ခါးကုန်းနေသည့် ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုတစ်ဦးက ဦးဆောင်လာပြီး သူတို့အဖွဲ့အား ဦးညွှတ်ကာ စကားစလာသည်။

"မဟာဧည့်သည်တော်များကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ကျွန်တော်က ချင်းယီ ရွာ ရဲ့ ရွာသူကြီး လျိုဟုန် ပါ... မဟာဧည့်သည်တော်တို့ သည်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ကြွလာသလဲဆိုတာ သိပါရစေ... ကျွန်တော်တို့ ရွာမှာ ဉာဏ်နည်းတဲ့ လူအတော်များများ ရှိပါတယ်... တကယ်လို့ သူတို့က မသိဘဲ စော်ကားမိတာမျိုး ရှိရင်လည်း ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ... ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ပါ့မယ်၊ စိတ်မဆိုးကြပါနဲ့..."

လျိုဟုန် အမည်ရသော ထိုအဘိုးအိုမှာ စကားကို ချောမွေ့စွာ ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ စကားများမှာ ကြိုတင် လေ့ကျင့်ထားသည့်အလား ထင်ရပြီး စာအုပ်ဖတ်ပြနေသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေလေသည်။ သူသည် ကူမော့နှင့် အဖွဲ့ကို ကြည့်နေစဉ်တွင် သိသိသာသာ ထိတ်လန့်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သာမန်ပြည်သူများသည် သိုင်းလောကသားများကို အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့တတ်ကြသည်မှာ ထုံးစံပင်။ ထို့ပြင် ယနေ့ ရောက်ရှိလာသူများမှာ ရှောင်ပိုင်မှလွဲ၍ အားလုံးမှာ ထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်ကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် ချီထျန်းရှုနှင့် လီချူးယွီတို့မှာ အသက်ကြီးနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရာထူးကြီးများတွင် နေထိုင်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့်၊ မသိစိတ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါများက သာမန်ပြည်သူများအပေါ် ကြီးမားသော ဟန့်တားမှု တစ်ခုကို ဖန်တီးနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ချီထျန်းရှုသည် လျိုဟုန် အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်...

"ညီအစ်ကို... မကြောက်ပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းတို့ ခရိုင်ဝန်ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်အရ ရွာက ကိစ္စတစ်ခုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လာခဲ့ကြတာပါ..."

လျိုဟုန်သည် သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ မေးမြန်းလိုက်သည်...

"မင်းတို့က ချင်းယီ နတ်သမီး ရဲ့ ကျိန်စာသင့်တဲ့ အမှုကို စုံစမ်းဖို့ လာကြတာလား..."

ချီထျန်းရှုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်...

"ညီအစ်ကို... ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

လျိုဟုန်သည် အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုသည်...

"မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ခရိုင်ဝန်ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်နဲ့ အမှုစုံစမ်းဖို့ လာတာလို့ ပြောခဲ့တာပဲလေ... ကျွန်တော်တို့ ချင်းယီ ရွာ မှာ ချင်းယီ နတ်သမီး ရဲ့ ကျိန်စာကလွဲလို့ တခြား စုံစမ်းစစ်ဆေးစရာ အမှုမှ မရှိတာ... နန်းတွင်းက အရာရှိတွေလည်း မနှစ်က သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် လာခဲ့ကြသေးတာပဲ... သူတို့ လက်လျှော့လိုက်ပြီ ထင်နေတာ၊ အခုတော့ ပြန်ပြီး စုံစမ်းနေကြပြန်ပြီပေါ့လေ..."

ချီထျန်းရှုက မေးမြန်းလိုက်သည်...

"နန်းတွင်းက အရာရှိတွေ မလာတာ တစ်နှစ်လောက် ရှိပြီဆိုတော့၊ တစ်ခုခုများ ထူးခြားတာ ရှာတွေ့ခဲ့လား..."

လျိုဟုန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ဆိုသည်...

"ဘာကို စုံစမ်းရမှာလဲ... ကျွန်တော်တို့က ချင်းယီ နတ်သမီး ကို စော်ကားမိလို့ ကျိန်စာသင့်နေကြတာပဲလေ... သူမကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့အတွက် ဝိညာဉ် ပေါင်း ၁၂၈ ခု ကို စုစည်းပေးရမှာပါ... လူဦးရေ ပြည့်သွားတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရွာကလည်း သဘာဝအတိုင်း ပြန်ပြီး အေးချမ်းသွားမှာပေါ့... အခုတော့ ပြည့်ခါနီးနေပါပြီ၊ ကျိန်စာကလည်း ကုန်ဆုံးတော့မှာပါ..."

ချီထျန်းရှုက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်...

"ဒါကို ဘယ်သူက ပြောတာလဲ..."

"ချင်းယီ နတ်သမီး ကိုယ်တိုင် ပြောတာပေါ့"

လျိုဟုန်က ဆိုသည်။

ချီထျန်းရှု၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်...

"ချင်းယီ နတ်သမီး က အခု ဘယ်မှာလဲ..."

လျိုဟုန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်...

"မင်းတို့လို ပြင်ပလူတွေအတွက် ချင်းယီ နတ်သမီး ကို တွေ့ဖို့ဆိုတာ အလွန်ခက်ခဲပါတယ်... အဲဒါက ကံတရားပေါ်မှာပဲ မူတည်တာလေ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရွာသား အတော်များများကတော့ အိပ်မက်ထဲမှာ ချင်းယီ နတ်သမီး ကို မြင်ဖူးကြပြီး၊ သူမရဲ့ အမျက်ဒေါသ ပြေလျော့စေဖို့အတွက် လူပေါင်း ၁၂၈ ယောက်ဟာ နတ်ဘုရား နယ်ပယ်ကို သွားပြီး သူမကို အလုပ်အကျွေး ပြုရမယ်လို့ ပြောတာကို ကြားခဲ့ကြရတာပါ..."

ချီထျန်းရှုသည် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကူမော့နှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကူမော့နှင့် အခြားသူများလည်း လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြရတော့၏။

"ကောင်းပါပြီ ဧည့်သည်တော်တို့..."

လျိုဟုန်က ဆိုသည်

"ကျွန်တော့်အိမ်မှာ အရင်ဆုံး အစားအသောက် သုံးဆောင်ကြပါဦး၊ အဲဒီနောက်မှ မင်းတို့ တည်းခိုဖို့အတွက် ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်..."

ချီထျန်းရှုသည် ဆိုသည်

"ဒါဆိုရင်တော့ အားနာစရာပဲ ညီအစ်ကို..."

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စားစရိတ်နဲ့ တည်းခိုစရိတ် အတွက် ပိုက်ဆံ ပေးပါ့မယ်..."

ရွာငယ်လေးတွင် ဧည့်သည် ခုနစ်ဦးကို တစ်အိမ်တည်း၌ တည်းခိုခွင့်ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ လျိုဟုန်သည် အခြားအိမ်များကို သေချာပေါက် ရှာပေးရမည် ဖြစ်ရာ၊ ချီထျန်းရှု၏ ပိုက်ဆံပေးမည့် ကမ်းလှမ်းမှုမှာ လျိုဟုန်အတွက် အခက်တွေ့နေပုံ ရလေသည်။

လျိုဟုန်က အလျင်အမြန်ပင် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်...

"မင်းတို့က ခရိုင်ဝန်ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားထားတဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေပဲလေ၊ ကျွန်တော်တို့ ချင်းယီ ရွာ ရဲ့ အမှုကို ကူညီပြီး စုံစမ်းပေးဖို့ လာတာဆိုမှတော့၊ တည်းခိုပြီး ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောတာက မသင့်တော်ပါဘူး"