အခန်း (၃၇၂)

အပိုင်း (၃၇၂) တမန်တော်၂ဦး ရောက်ရှိလာခြင်း

ကူမော့သည် ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလျှင်ပင် လူများက ထူးဆန်းသော ပုံပြင်တစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ကြမှာဖြစ်ပြီး အလေးအနက် ထားကြမှာ မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းထားလေသည်။

အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး တစ်လကျော်မျှ ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ရှောင်ပိုင်နှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ လေ့လာမှုများမှာ သိသာထင်ရှားသော ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ပိုင်၏ လူဝင်စားခြင်း ဖြစ်စဉ်မှာ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို သူ အခြေခံအားဖြင့် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သီအိုရီ အရပြောရရင်...

လူတစ်ယောက် သေသည် သို့မဟုတ် မသေသည်ကို ဆုံးဖြတ်သော စံနှုန်းမှာ ထိုလူတွင် အသိစိတ် ရှိမရှိ ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်လေသည်၊ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား ဆိုသည်မှာ ရုပ် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မတူညီသော အသိစိတ်၏ ပုံရိပ်ယောင် ခန္ဓာကိုယ် တစ်မျိုးသာ ဖြစ်လေသည်။

သာမန်လူ တစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားသောအခါ၊ သူတို့၏ အသိစိတ်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများမှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျံ့လွင့် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ကျွမ်းကျင်လှသော ချီကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအတွက်မူ၊ ၎င်းတို့ ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် အသိစိတ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာမူ သေမျိုးလောကတွင် ကျန်ရစ်နေတတ်လေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အချို့သော နိယာမများ သို့မဟုတ် ထူးခြားသော အခြေအနေများကြောင့် လူဝင်စားခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ လူသား ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ သန္ဓေသားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုသန္ဓေသား၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ သူ၏ အတိတ်ဘဝက စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားနှင့် မူလအစ တူညီနေသဖြင့်၊ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်မှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ ရှောင်ပိုင်သည် ယူကျင့်ဟုန် ချန်ရစ်ခဲ့သော ဝိညာဉ် အသိများနှင့် ဘာကြောင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေရသလဲ ဆိုသည်ကို ရှင်းပြပေးနေတော့၏။

သို့သော်လည်း...

ဒီစိတ်ကူးမှာ ရှောင်ပိုင်၏ ပြောင်းလဲမှုများအပေါ် အခြေခံ၍ ကူမော့က ကောက်ချက်ချထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ လက်ရှိတွင်မူ အတည်ပြုချက်နှင့် စမ်းသပ် သက်သေပြချက်များ လိုအပ်နေသေးသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ...

ကူမော့မှာမူ အလောတကြီး မရှိပါချေ။ သူ့အတွက်တော့ လူဝင်စားခြင်းကို လေ့လာခြင်းမှာ သူ၏ သိလိုစိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသဖြင့် သက်တမ်း ကိစ္စကို စဉ်းစားရန် အဝေးကြီး လိုနေသေးသည် မဟုတ်လား။

တကယ်လို့ သူ တကယ် လိုအပ်လာခဲ့ရင်တောင်မှ၊ နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးက ဝရမ်းပြေးတွေရဲ့ သတင်းတွေကို ပိုပြီး စုဆောင်းနိုင်သလို၊ သက်တမ်း ရှည်စေမည့် သိုင်းပညာများ သို့မဟုတ် ရှားပါး ရတနာများကို ဆုလာဘ် အဖြစ် ပေးမည့်သူများကိုလည်း ရှာဖွေနိုင်သေးသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ...

ကူမော့သည် ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး စာတစ်စောင်ကို ချက်ချင်း ရေးသားလိုက်လေသည်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးကို တောင်အောက်သို့ သွားစေပြီး ယဲ့ကျင့်လန် ထံသို့ ပို့ခိုင်းလိုက်လေသည်။

သူသည် ယဲ့ကျင့်လန် အား နန်းတွင်း၏ အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးရှိ ဝရမ်းပြေးများ၏ သတင်းများကို စုစည်းပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်၊ တခြား နိုင်ငံတွေက ဝရမ်းပြေး သတင်းတွေ ရှိရင်လည်း အတူတူ စုစည်းပေးရန် ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုကတော့ ပြန်ပြီး အငြိမ်မနေနိုင်ပြန်ဘူးလား..."

ကျယ်ဝန်းလှသော ဝင်းကြီးတစ်ခုအတွင်း၌၊ ကူမော့သည် ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်အား စာကို ကမ်းပေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကူချူတုန်းက မကျေမနပ်နှင့် ပြောလိုက်သည်...

"လူတွေ ပြောကြတာတော့ အစ်ကို့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက ဝရမ်းပြေးတွေကို သတ်ရင်းနဲ့ တိုးတက်လာတာတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ထင်တာတော့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး... အစ်ကိုက ဝရမ်းပြေး ဖမ်းရတာကိုပဲ ဝါသနာပါနေတာ၊ အငြိမ်ကို မနေနိုင်တာလေ... ဝရမ်းပြေး ဖမ်းဖို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ အစ်ကို့ မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်လာတော့တာပဲ!"

ကူမော့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်...

"အလောတကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကြိုပြီး သိထားတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့... တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့နဲ့ ဆုံခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ဘာလဲ၊ နင်က ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေလို့လားဟင်..."

ကူချူတုန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာပြီး ကူမော့၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လျက် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မက အစ်ကို့ကို အမြဲတမ်း ထောက်ခံပေးနေကျ ဆိုတာ အစ်ကို သိသားနဲ့!"

ကူမော့: "..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးမှာ အနားသို့ ပြေးဝင်လာပြီး လက်အုပ်ချီလျက် ပြောလိုက်သည်...

"သူရဲကောင်း ကူ... သူရဲကောင်းမလေး ကူ... ဂိုဏ်းချုပ်က ဓားမေးမြန်းခြင်းဆောင် ကို ကြွခဲ့ဖို့ ဖိတ်ကြားလိုက်ပါတယ်..."

ဓားမေးမြန်းခြင်းဆောင် ဆိုသည်မှာ ဆန်းလန်ဓားဂိုဏ်း၏ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီး ဖြစ်လေသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင်၊ ထိုဆောင်ကို ဂိုဏ်း၏ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ရှိမှသာ ဖွင့်လှစ်လေ့ ရှိကြလေသည်။ သာမန် အခြေအနေမျိုးတွင်မူ ချီထျန်းရှုသည် ကူမော့ကို သူ၏ နေအိမ်သို့သာ တိုက်ရိုက် ဖိတ်ကြားလေ့ ရှိသည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုတပည့်က အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်...

"ဧည့်သည် နှစ်ဦး ရောက်လာလို့ပါ... သူတို့တွေက ဖုန်လိုင်ကျွန်း က တမန်တော်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်..."

ကူမော့သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ကူချူတုန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဓားမေးမြန်းခြင်းဆောင် ဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ကူမော့သည် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ဖုန်လိုင်ကျွန်း အကြောင်းကို အမြဲတမ်း သိလိုစိတ် ရှိခဲ့သည်ဖြစ်ရာ၊ ထို ချီကျင့်ကြံသူများ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေမှ လာသော လူများကိုလည်း အလွန် စိတ်ဝင်စားနေမိလေသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင်...

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ဓားမေးမြန်းခြင်းဆောင် ဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

၎င်းတို့ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ကူမော့သည် အလွန် ဆင်တူလှသော ဝဖြိုးသည့် အမျိုးသား နှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်၊ တစ်ဦးမှာ မျက်နှာနီနီနှင့် ဖြစ်ပြီး အခြား တစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာမည်းမည်းနှင့် ဖြစ်သော်လည်း ခွဲခြားရန်တော့ အလွန် လွယ်ကူလှပေသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ စကားများ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေကြပြီး အလွန်ပင် တက်ကြွနေကြလေသည်။

"တမန်တော်တို့... ဒီလူကတော့ မဟာသူရဲကောင်း ကူမော့ ပါ၊ ဒီဘက်ကတော့ မဟာသူရဲကောင်း ကူ ရဲ့ ညီမဖြစ်သူ၊ ယွင်ကျိုးရဲ့ အငယ်ဆုံး မဟာသိုင်းဆရာကြီး သူရဲကောင်းမလေး ကူချူတုန်း ပါပဲ..."

"ဂုဏ်သတင်းတွေကို ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ"

ထိုဝဖြိုးသော အမျိုးသား နှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ထရပ်လိုက်ကြပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တူညီသော စကားများကို ပြောလိုက်ကြလေ၏။ ၎င်းတို့မှာ တစ်ဦးက မျက်နှာနီပြီး အခြား တစ်ဦးက မျက်နှာမည်းနေသောကြောင့်သာ မှားယွင်းရန် မရှိခြင်း ဖြစ်လေ၏။

"ကျွန်တော့်ကို လိုက်အတုခိုးနေတာကို ရပ်စမ်း"

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က ဟောက်လိုက်လေသည်။

"မင်းကမှ ကျွန်တော့်ကို လိုက်အတုခိုးနေတာပါ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ပြန်လည် ချေပလေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ဒီစကားကို ငါ အရင် စဉ်းစားမိတာလေ..."

"လျှောက်မပြောနဲ့... ကျွန်တော် အရင် စဉ်းစားမိတာပါ! မင်းက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ခိုးပြောတာ"

"ငါက အစ်ကိုကြီးပဲ၊ ငါ ပြောတာကပဲ အတည်ဖြစ်ရမယ်"

"ကျွန်တော်ကမှ အစ်ကိုကြီးပါ..."

"ငါကမှ အစ်ကိုကြီးပါ!"

"ကျွန်တော်ကမှ အစ်ကိုကြီးပါ..."

"..."

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်း၌ အငြင်းပွားနေကြတော့၏။

ကူမော့မှာမူ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေမိတော့၏။

ချီထျန်းရှုသည် အနားသို့ လျှောက်လာပြီး အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်...

"ဒီနှစ်ယောက်က အငြင်းပွားနေကြတာ အတော်ကြာပြီလေ..."

"တကယ်ပဲ ကလေးဆန်နေကြတာလား..."

ကူမော့က အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချီထျန်းရှုက သူ၏ ဦးခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဆိုသည်...

"သူတို့မှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်..."

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် စမ်းကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."

ကူမော့က ပြောလိုက်သည်...

"လူကြီးမင်းတို့... နှစ်ယောက် တစ်ပွဲလောက် တိုက်ကြည့်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ... နိုင်တဲ့သူက အစ်ကိုကြီးပေါ့... အဲဒါ ဘယ်လိုလဲ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်...

"လုံဟူတောင် မှာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါ တိုက်ခဲ့ဖူးပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က စိတ်ချင်း ဆက်နေကြတာဆိုတော့၊ သူ့ရဲ့ သိုင်းကွက်တွေကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မချိုးဖျက်နိုင်ဘူးလေ..."

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့က စိတ်ချင်း ဆက်နေလို့သာ၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို ကျွန်တော် အလဲထိုးပစ်တာ ကြာပြီပေါ့..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က ဝင်ပြောလေသည်။

ကူမော့က ရယ်မောလျက် ဆိုသည်...

"စိတ်ချင်း ဆက်နေတာက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်က လက်ကို သုံး၊ တစ်ယောက်က ခြေထောက်ကို သုံးပြီးတော့၊ ဘယ်သူက ပိုပြီး ပါးနပ်လဲ ဆိုတာကို ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင် မရဘူးလား..."

ထိုသူနှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားကြတော့၏။

"ကျွန်တော် ခြေထောက်ကို သုံးမယ်"

"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် လက်ကို သုံးမယ်”

"ငါက အစ်ကိုကြီးပဲ၊ ငါက လက်ကို သုံးမှာပေါ့..."

"ငါက အစ်ကိုကြီးပဲ၊ ငါပဲ ဆုံးဖြတ်ရမယ်..."

"ငါကမှ အစ်ကိုကြီးပါ!"

"ငါကမှ အစ်ကိုကြီးပါ..."

"ငါကမှ အစ်ကိုကြီးပါ၊ မင်းက ညီငယ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"..."

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အဆုံးမရှိသော အငြင်းပွားမှုအတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ကျရောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ကူမော့နှင့် အခြားသူများမှာ စကားပင် မဆိုနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားကြရတော့၏။ ၎င်းတို့သည် မူလ အခြေအနေသို့ပင် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။

ချီထျန်းရှုသည် သူ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်...

"လူကြီးမင်းတို့... အခုလောလောဆယ်တော့ ရပ်လိုက်ကြပါဦး... မင်းတို့မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေတယ် မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်သားပဲ... ဟုတ်သားပဲ... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတာပဲ"

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်နှင့် မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်တို့သည် သူတို့၏ ဝတ်ရုံများအတွင်းမှ ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုစီကို ထုတ်ယူလိုက်ကြလေသည်။ မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ကူမော့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး၊ မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်ကမူ ကူချူတုန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။