အခန်း (၃၇၄)

အပိုင်း (၃၇၄) ရှောင်ပိုင်ရဲ့လျို့ဝှက်ချက်

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ဝေါယာဉ်ကို မြေပေါ်သို့ ချလိုက်ကြလေသည်။

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်သည် သားကောင်ရှာရန် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ညအမှောင်ထုအတွင်းမှ တောက်ပသော အလင်းတန်း တစ်ခု သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူ ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်၊ ၎င်းမှာ ပိုမို နီးကပ်လာပြီး ပိုမို လင်းထိန်လာတော့၏။

"အဲဒါက ကြယ်ပျံ တစ်စင်းလား..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က အနားသို့ တိုးကပ်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်

"အဲဒါ... ဓားတစ်လက် နဲ့ တူနေသလိုပဲ..."

“ တကယ်ပဲ ဓားတစ်လက် ပါလား"

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

အလင်းတန်းမှာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေတော့၏။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရိုးရှင်းပြီး ထိပ်တုံးသော ဓားတစ်လက် ဖြစ်ပြီး၊ တောအုပ်အတွင်း၌ ဝဲပျံနေလျက် ၎င်း၏ ဓားသွားပေါ်တွင် ပုံစံများစွာ ပါဝင်နေလေ၏။

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဒီဓားက ဘာဖြစ်လို့ လေထဲမှာ ဝဲနေရတာလဲ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ရင်း ဆိုသည်

“ဓားကို ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးနေသလို မခံစားရဘူးလား... ကျန်းရိုရွှီး ရဲ့ ကျင့်ကျယ်ဓား နဲ့ မတူဘူးလားဟင်..."

"ရင်းနှီးသလိုတော့ ရှိသားပဲ..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က ပြောသည်

"ဒါပေမဲ့ သည်မှာ ကျင့်ကျယ်ဓား ရှိနေရင်၊ ကျန်းရိုရွှီး ကော ဘယ်မှာလဲ.."

"မင်းကတော့ အတုံးပဲ"

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ဆိုသည်

"ကျန်းရိုရွှီး က ဓားအတွင်းမှာ ရှိနေတာပေါ့... မေ့သွားပြီလား... ကျွန်တော်တို့ ကျန်းရိုရွှီး နဲ့ နောက်ဆုံး တွေ့တုန်းက၊ သူက ကျင့်ကျယ်ဓား ရဲ့ ဓားဝိညာဉ် ဖြစ်နေပြီလေ..."

"ဟုတ်သားပဲ..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က ပြောသည်

"ဒါဆိုရင်၊ ဒီမှာ ကျင့်ကျယ်ဓား ပေါ်လာတယ် ဆိုတာ ကျန်းရိုရွှီး ရောက်နေပြီ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ပေါ့လေ..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်

"ကျန်းရိုရွှီး... မင်း သည်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... မင်းရဲ့ ဖုန်လိုင်တံဆိပ်ပြား ပျောက်သွားလို့ ငါတို့ဆီမှာ နောက်တစ်ခု ထပ်တောင်းမလို့လား..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ကျင့်ကျယ်ဓား မှ ကြည်လင် သော မြည်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။၎င်းမှာ နဂါးဟောက်သံနှင့် တူနေပြီး သစ်ကိုင်းများပေါ်ရှိ နှင်းစက်များကိုပင် လွင့်စင်သွားစေတော့၏။

ဓား၏ ပတ်လည်တွင် ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ လမင်းရောင်အောက်တွင် ဆူပွက်လျက် အခဲဖွဲ့လာတော့၏။

ထိုမြူခိုးများကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အလင်းတန်းလေးများ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေလေ၏။

ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူအလား ဖြူဖျော့နေပြီး မည်သည့် အရောင်အသွေးမှ မရှိချေ။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျန်းရိုရွှီး ပင် ဖြစ်လေ၏။

ကျန်းရိုရွှီး၏ ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေသည့်အလား ထင်ရလေ၏။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မည်သည့် အသံမှ ထွက်ပေါ်မလာသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုအတွင်း သိမ်မွေ့သော လှိုင်းဂယက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေတော့၏။ သူသည် ဖုန်လိုင်ကျွန်း မှ တမန်တော်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က မင်းတို့ နှစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လေ ပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရလေပဲ... အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လာကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ... မင်းတို့တွေက လူသားတွေရော ဟုတ်ရဲ့လား... ဖုန်လိုင်ကျွန်း က ချီကျင့်ကြံသူ တစ်စုကို မွေးမြူထားတာလား၊ ဒါမဟုတ် တစ္ဆေတစ်အုပ်ကို မွေးမြူထားတာလား ဆိုတာကိုပေါ့..."

ချက်ချင်းပင်...

ကျန်းရိုရွှီးသည် ထိုသူနှစ်ဦးဆီသို့ ဓားဖြင့် အဝေးမှနေ၍ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဓားအနှစ်သာရ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ၊ ၎င်းမှာ အလွန် ဝေဝါးလွန်းလှသဖြင့် တမန်တော်နှစ်ဦးပင်လျှင် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်တွေ့နိုင်ကြပါချေ။

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

ကျန်းရိုရွှီးသည် အသံလွှင့်ချက် တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်

"ကျန်းရိုရွှီး... မင်းရဲ့ မေးခွန်းတွေ အားလုံးကို ငါ ဖြေပေးနိုင်တယ်..."

ကျန်းရိုရွှီးသည် ဝေါယာဉ် ရှိရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုရွှီးသည် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ၊ တမန်တော်နှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ဖိအားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူကျပ်လှသော ခံစားချက်မှ လွတ်မြောက်သွားကြလေသည်။

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က ဆိုသည်...

"ဟေး... ကျန်းရိုရွှီး က နောက်ဆုတ်သွားပြီ..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်ကလည်း ပြောသည်...

"သူက ငါတို့ကို မနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်က အလွန်ပါးနပ်သည့်အသွင်ဖြင့် ဆိုသည်...

"ငါထင်တာတော့ သူက ဓားဝိညာဉ်၊ မူလဝိညာဉ် ဖြစ်နေတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်မို့လို့နေမှာ... ငါတို့ကတော့ လူသားတွေလေ... ငါတို့က သူ့ကို ထိလို့မရသလို သူကလည်း ငါတို့ကို ထိလို့မရဘူးပေါ့..."

"အဲဒါ ယုတ္တိရှိသားပဲ... ဒါဆို ငါတို့က သူ့ကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ..."

မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူက ငါတို့ကို ဘယ်လိုမှ ရိုက်လို့မရပါဘူး..."

မျက်နှာမည်းနှင့်တမန်တော်သည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းရိုရွှီးကို လက်ယပ်ခေါ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လာလေ... ငါ့ကို လာရိုက်ကြည့်စမ်း..."

ကျန်းရိုရွှီးမှာမူ မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ ပိုမိုသေချာသွားသည်ဟု ယူဆလိုက်ကြ၏။ မျက်နှာနီနှင့်တမန်တော်သည်လည်း လက်ညှိုးထိုးကာ မောက်မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်...

"ကျန်းရိုရွှီး... လာလေ... ငါ့ကို လာရိုက်စမ်း..."

"လူမိုက် နှစ်ယောက်..."

ကျန်းရိုရွှီးသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ၎င်းတို့အား ပါးရိုက်လိုက်လေသည်။ ကြည်လင်လှသော "ဖြန်း... ဖြန်း..." ဟူသော အသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ တမန်တော်နှစ်ဦးမှာ မျက်နှာကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် အိုက်ခံလိုက်ရပြီး၊ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလျက် သတိလစ်သွားကြတော့၏။

ထို့နောက်...

ကျန်းရိုရွှီးသည် ဝေါယာဉ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်...

"ဒီလူမိုက် နှစ်ယောက် ရှာနေတဲ့ ဖုန်လိုင်ကျွန်း ရဲ့ သူတော်စင်မိန်းကလေး က မင်းပဲလား..."

ဝေါယာဉ်၏ ကန့်လန့်ကာမှာ ပွင့်ဟသွားပြီး...

အတွင်းမှ ရှောင်ပိုင် ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အသွင်အပြင်များ မရှိတော့သလို ကြည်လင်စင်ကြယ်သော မျက်ဝန်းများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျန်းရိုရွှီးအား ရိုသေစွာ ဦးညွတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်...

"ကျွန်မ အသက်ရှင်စဉ်တုန်းကတော့ ရှင်က ကျန်း နိုင်ငံ ရဲ့ ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာပဲ ရှိနေသေးတာလေ... ရှင် နာမည်ကြီးလာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ... ရှင့်ရဲ့ ခေတ်ကာလကို လွဲချော်ခဲ့ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းပါတယ်..."

ကျန်းရိုရွှီးက မေးမြန်းလိုက်သည်...

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

"ကျွန်မက ရှင့်ထက် အနှစ် သုံးဆယ်စောပြီး ဖုန်လိုင်ကျွန်း ကို ရောက်ခဲ့တဲ့သူပါ..."

ရှောင်ပိုင်က ဆိုသည်

"ဖုန်လိုင်ကျွန်း ရဲ့ ပြဿနာကိုလည်း ရှင့်ထက် အနှစ် သုံးဆယ်စောပြီး သတိထားမိခဲ့သူဖြစ်သလို၊ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး ဖုန်လိုင်ကျွန်း မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ လောကရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူလည်း ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဖုန်လိုင်ကျွန်း မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတယ် ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

ကျန်းရိုရွှီးက မေးလိုက်သည်။

"ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ... ကွယ်လွန်ပြီးတဲ့နောက် ဖုန်လိုင်ကျွန်း မှာ ပြန်လည်ရှင်သန်လာတာပေါ့..."

ရှောင်ပိုင်က ဆိုသည်

"ရှင်လည်း ဖုန်လိုင်ကျွန်း ရဲ့ ပြဿနာတွေကို သတိထားမိနေသလို၊ ရှင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အတွင်းမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ တားမြစ်ချက်ကလည်း သိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်... အဲဒါကြောင့်လည်း ရှင်က ဖုန်လိုင်ကျွန်း ကို ရှောင်ကွင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာနေတာ မဟုတ်လား..."

"မင်း ဘာတွေ သိထားလို့လဲ..."

ကျန်းရိုရွှီးက မေးသည်။

"ရှင်သိတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ရှင်မသိတာကိုလည်း ကျွန်မ သိသလို၊ ရှင်သိချင်တဲ့ အရာတွေကိုလည်း ကျွန်မ သိပါတယ်..."

ရှောင်ပိုင်က ဆိုသည်

"ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို အရာအားလုံး ပြောပြဖို့ အသင့်ပါပဲ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းရိုရွှီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှောင်ပိုင်က ပြောပြသည်...

"ကျွန်မမှာ အပေါင်းအပါတွေရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေလို့ပါ... ပြီးတော့ ရှင်ကလည်း ဖုန်လိုင်ကျွန်း ပေါ်မှာ အသိစိတ် ရှိနေနိုင်မယ့် လောကရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေလို့ပဲ... ရှင်ကပဲ ကျွန်မကို ကူညီနိုင်မှာပါ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်မကလည်း ရှင့်ကို ကူညီနိုင်ပါတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်နဲ့ကျွန်မက အတူတူပဲလေ၊ နှစ်ယောက်စလုံးက ဖုန်လိုင်ကျွန်း ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေအောက်ကနေ ရုန်းထွက်ချင်နေကြတာ မဟုတ်လား..."

ကျန်းရိုရွှီးက အဓိကအချက်ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်...

"မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ မင်းသိထားတဲ့ အရာတွေကို ငါ့ကို ပြောပြပါ... မင်းပြောတာ အစစ်လား အတုလား ဆိုတာကို ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်... တကယ်လို့ အစစ်ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းမယ်၊ အတုဆိုရင်တော့ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်..."