အခန်း (၃၈၂)

အပိုင်း (၃၈၂) အရှေ့ပင်လယ်သို့

ယဲ့ကျင့်လန် က ဆက်လက် ပြောကြားသည်မှာ...

"ငါ မင်းကို နောက်ထပ် တစ်ခု သတိပေးချင်သေးတယ်... မင်း ဖုန်လိုင်ကျွန်း ကို သွားတဲ့အခါ သတိကြီးကြီး ထားပါဦး၊ ကျွန်းပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်တာမျိုးကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ပါ... တားမြစ်ထားတဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ အစစ်အမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တားမြစ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်နေတော့၊ အဲဒီမှာ ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုး ရှိနေမလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ကြဘူးလေ..."

"အဲဒီအပြင်၊ အဲဒီကျွန်းသခင် နှစ်ယောက်ကလည်း အနှစ် ရာနဲ့ချီပြီး အသက်ရှင်လာခဲ့ကြတဲ့ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာကြီးတွေပဲလေ... သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့်၊

မင်းသာ ကျွန်းပေါ်မှာ သူတို့ကို စော်ကားမိမယ်ဆိုရင်တော့၊ ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်... အနှစ် ရာနဲ့ချီတဲ့ ကာလအတွင်းမှာ၊ အဲဒီကျွန်းဟာ အနှစ် သုံးဆယ်မှ တစ်ခါပဲ ဖွင့်ပေးခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့၊ အဲဒီမှာ ဘယ်သူမှ တိုက်ခိုက်တာမျိုး မလုပ်ရဲကြဘူးလေ..."

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်...

"ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်..."

ယဲ့ကျင့်လန် သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်...

"အဘိုးကြီး ကူ... ငါ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က အကြော တစ်ချောင်း တစ်ခါ ပြတ်ခဲ့ဖူးတယ်လေ... အဲဒါကို ကုသထားခဲ့ပေမဲ့၊ အခုထိတော့ လုံးဝကြီး ပြန်ပြီး မကောင်းသေးဘူး... ပြောရရင်တော့၊ ငါ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက် အရှိဆုံး နေရာပဲပေါ့..."

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်...

"ဒီအကြောင်းကို ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနေရတာလဲ..."

ယဲ့ကျင့်လန် က ဆိုသည်မှာ...

"ငါ အခု မြောက်ဘက် ကန္တာရ ဆီကို စစ်ချီသွားတော့မှာလေ... ချူ နိုင်ငံ နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ သည်စစ်ပွဲက ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ပြောင်သွားစေခဲ့လို့၊ ငါတို့တွေ အကြာကြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး... ဒါကြောင့် ဧကရာဇ်မင်း က ငါ့ကို မြောက်ဘက် ကန္တာရ ဆီကို စစ်ချီသွားဖို့နဲ့၊ အဲဒီမှာ ရှိနေတဲ့ အပျက်အစီးများ ကို ရှာဖွေပြီး အတွင်းက ရတနာတွေကို ယူလာဖို့ အမိန့်ပေးထားလို့ပါ..."

"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ..."

ကူမော့က မေးသည်

"အဲဒီ အပျက်အစီးများ နဲ့ မင်းရဲ့ အကြော ပြတ်ခဲ့တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ယဲ့ကျင့်လန် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်...

"သိပ်ပြီးတော့ မဆိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အပျက်အစီးများ ဆိုတာကလည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူးလေ... ငါ့အတွက်ကတော့၊ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ သိုင်းပညာ လမ်းလွဲသွားမယ့် အန္တရာယ် ရှိနေတာလေ... "

“တကယ်လို့ ငါသာ တစ်နေ့နေ့မှာ လမ်းလွဲသွားခဲ့ရင်တော့၊ သေချာပေါက် ချီလင် တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာပဲ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က အားနည်းချက်ကို မှတ်ထားပါဦး၊ မင်း အဲဒါကို သုံးပြီး ငါ့ကို သတ်ပေးပါလို့ ပြောချင်တာပါ"

ကူမော့က ရယ်မောလျက် ဆိုသည်...

"မင်း အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ယဲ့ကျင့်လန် ပဲလေ... ဒါနဲ့၊ ကျင့်ကြံမှုအတွင်းမှာ နတ်ဘုရား သဘာဝ နဲ့ လူသားဆန်မှု ကြားက ရုန်းကန်မှုတွေနဲ့ ကြုံလာခဲ့ရင်တော့၊ နှလုံးသားနောက်ကိုပဲ လိုက်ဖို့ မှတ်ထားပါဦး၊ နတ်ဘုရား သဘာဝ နဲ့ လူသားဆန်မှု ကြားက ပဋိပက္ခတွေထဲမှာ တမင်တကာ ပိတ်မိမနေပါနဲ့... မှတ်ထားပါ၊ ဒီလောကမှာ နတ်ဘုရား သဘာဝ ဒါမှမဟုတ် လူသားဆန်မှု ဆိုတာ မရှိပါဘူး"

"ကောင်းပါပြီ..."

ထို့နောက်...

ကူမော့သည် ယဲ့ကျင့်လန် ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျိုးချင်းဖုန်း နှင့် အခြားသူများဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဦးညွှတ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

"ဂရုစိုက်ကြပါဦး... ပြီးတော့ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ကြပါဦး..."

"လမ်းခရီးမှာ ဘေးကင်းပါစေ"

ကူမော့သည် တစ်ဦးချင်းစီအား ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကူချူတုန်း ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်လေ၏။

ကူချူတုန်းက နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောလိုက်သည်...

"အစ်ကို... ကျွန်မ ကလေး မဟုတ်တော့ဘူးနော်"

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ မျက်ရည်တွေ ကျနေရတာလဲ..."

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။

ကူချူတုန်းက နှုတ်ခမ်းဆူမြဲ ဆူလျက် ပြောသည်...

"ဒါက ကျွန်မတို့တွေ ပထမဆုံးအကြိမ် ခွဲခွာရတာလေ၊ ကျွန်မ မသားသေးလို့ပါ"

"ငါ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့မှာပါ..."

"ကျွန်မ သိပါတယ်... ကျွန်မ အစ်ကို့ကို စောင့်နေမယ်နော်"

"ကောင်းပါပြီ..."

ကူမော့က ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့လေ၏။ သူ၏ ကျောပေါ်က ထိုက်ရွှီး ဓားမှာ ချက်ချင်းပင် ဓားအိမ်အတွင်းမှ ပျံထွက်လာပြီး အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ ကူမော့၏ ခြေအောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ ကူမော့အား ကောင်းကင်ယံသို့ သယ်ဆောင်သွားကာ တိမ်တိုက်များကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

အရှေ့ပင်လယ် သည် ထျန်းကျိုးနယ်စပ်တွင် တည်ရှိလေသည်။

ကူမော့သည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ နာရီဝက်ပင် မပြည့်မီမှာတင် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။ အရှေ့ပင်လယ် ကမ်းခြေသို့ ရောက်သောအခါ၊ ကူမော့သည် ဖုန်လိုင်ကျွန်း မှ တမန်တော်နှစ်ဦး ပြောကြားခဲ့သော ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။ အဝေးတွင်မူ ဝေဝါးလှသော ပင်လယ်မြူခိုးများကို မြင်တွေ့နေရ၏။

သူသည် ဖုန်လိုင်တံဆိပ်ပြား ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းအတွင်းသို့ စစ်မှန်သောချီ တစ်စကို စီးဆင်းစေလိုက်ရာ၊ နောက်တစ်ခဏမှာပင် ဝေဝါးလှသော ပင်လယ်မြူခိုးများကြားမှ ဧရာမ သင်္ဘောကြီး တစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ပင်လယ်မြူခိုးများမှာ ပိုမို ထူထပ်လာပြီး၊ မှိန်ပျပျ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများမှာလည်း ပျံ့နှံ့လာတော့၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်တွင် ဖုန်လိုင်တံဆိပ်ပြား သာ မရှိခဲ့ပါက၊ ထိုသင်္ဘောကြီး၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေလျှင်ပင် မြင်တွေ့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

သင်္ဘောကြီး ဆိပ်ကပ်လာပြီးနောက်၊ ဖုန်လိုင်ကျွန်း ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ဆင်းလာကြကာ ကူမော့အား သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ကြလေ၏။

ကူမော့ သင်္ဘောပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ရင်းနှီးလှသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည် ။

"ကူမော့... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ…..မင်းကတော့ အပျင်းဆုံး တစ်ယောက်ပဲ..."

ကူမော့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းတာအိုယီ ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ဘေးတွင်မူ ချီထျန်းရှု ရှိနေ၏။ ခါးတွင် ကြေးအကြွေစေ့များကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ပိတ်စရွက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးအို တစ်ဦးလည်း ရှိနေ၏။

"သူရဲကောင်း ကူ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

ချီထျန်းရှု က ကူမော့အား ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"အင်ပါယာ ဆရာကြီး... ဂိုဏ်းချုပ် ချီ..."

ကူမော့ကလည်း ကျန်းတာအိုယီ နှင့် ချီထျန်းရှု တို့အား ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းပင် ကျန်းတာအိုယီ က ထိုပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် မုတ်ဆိတ်ဆိတ် အဘိုးအိုအား ကူမော့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်မှာ...

"ဒီအဘိုးကြီးက ရှန်ယောင်း ရဲ့ ဆရာပေါ့၊ နာမည်ကျော် လက္ခဏာဆရာကြီး ကျိဝူဆွမ်း လို့ ခေါ်တယ်..."

ကျိဝူဆွမ်း က အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်...

"သူရဲကောင်း ကူ... မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေကို ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ! ဒီနေ့မှာ တွေ့ဆုံခွင့်ရတာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ... ခန့်ညားထည်ဝါလှတဲ့ အသွင်အပြင်တွေ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ အကြောင်းကို ကျွန်တော် ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ... ဒီနေ့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတာကတော့ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်လှပါတယ်! မင်းက တကယ့်ကို ချောမောခန့်ညားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦးပါပဲ..."

"ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိလှတဲ့အပြင်၊ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာရော နောင်အနာဂတ်မှာပါ မင်းကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ကူမော့မှာမူ နားထောင်ရင်းနှင့်ပင် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတော့၏၊ ကျိဝူဆွမ်း ဘာတွေ လုပ်နေသည်ကို သူ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရ၏။ ထိုကဲ့သို့သော မြှောက်ပင့်မှုမျိုးမှာ

သူ့ကို အလွန်ပင် အနေရခက်သွားစေ၏။

ကျန်းတာအိုယီ က ကျိဝူဆွမ်း ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ကူမော့အား ပြောလိုက်သည်...

"သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... ဒီအဘိုးကြီးက လောင်းကစား အရမ်း ဝါသနာပါတာလေ... သင်္ဘောပေါ် တက်လာကတည်းက၊ သူက ငါ့ကို လောင်းကြေး ထပ်ထားတာပေါ့..."

"ဘာကို လောင်းထားကြတာလဲ..."

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဖုန်လိုင်ကျွန်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ပွင့်လာတာကို ဘယ်သူက မြင်ရမလဲ ဆိုတာကို လောင်းထားကြတာလေ..."

ကျန်းတာအိုယီ က ပြောသည်

"နောက်ဆုံးတော့၊ ဒီအဘိုးကြီးက ဗေဒင်တွက်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ ဒီတစ်ခါက ဖုန်လိုင်ကျွန်း နောက်ဆုံးအကြိမ် ပွင့်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဇွတ်ငြင်းနေတော့တာပဲ... သူက မကြာခင်မှာ ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ ပြောနေတာလေ... အခု သူ မင်းကို မြှောက်ပင့်နေတာကလည်း၊ ပြဿနာ တက်လာတဲ့ အခါကျရင် အားကိုးချင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့!"

ကူမော့သည် ကျိဝူဆွမ်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ နှုတ်ဆက်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်...

"ဆရာကြီး...ဘာတွေကို မြင်ခဲ့လို့လဲ..."

ကျိဝူဆွမ်း က ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း ဆိုသည်...

"ကျွန်တော် အများကြီးတော့ မမြင်ခဲ့ပါဘူး... ဒီတစ်ခါဟာ ဖုန်လိုင်ကျွန်း နောက်ဆုံးအကြိမ် ပွင့်တာ ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ဗေဒင် နိမိတ်ကိုပဲ မြင်ခဲ့တာပါ... ဖုန်လိုင်ကျွန်း ဟာ ဘေးဒုက္ခကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့ရတော့မှာဖြစ်သလို၊ ကျွန်းတစ်ခုလုံးလည်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ် လို့ပဲ မြင်ခဲ့ရတာပါ"