အခန်း (၃၈၇)

အပိုင်း (၃၈၇) ကျွန်းပေါ်တက်ခြင်း

ကျန်းတာအိုယီ နှင့် ချီထျန်းရှု တို့မှာ အံ့သြတကြီး ဖြစ်သွားကြရတော့၏။

ကူမော့သည် ထိုသူနှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"ဒါဆိုရင်၊ မင်းတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ အခေါက် ကျွန်းပေါ်ကို လာတုန်းက သိုင်းပညာတွေအကြောင်းပဲ ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး၊ တခြား ဘာမှ မမေးခဲ့ကြဘူး ပေါ့..."

ကျန်းတာအိုယီက အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့တွေက ယဉ်ကျေးရုံသက်သက်ပဲ ပြောတာလို့ ထင်ခဲ့တာလေ... ထိရှလွယ်တဲ့ မေးခွန်းမျိုးတွေကို မေးဖို့ဆိုတာကလည်း မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်လို့ပါ၊ အားလုံးကို အနေရမခက်စေချင်တာလည်း ပါတာပေါ့"

ကျွန်းသခင်ကြီးက ရှင်းပြသည်မှာ

"ကျွန်မ ခုနက ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ လူသား တစ်ယောက် မဟုတ်တော့၊ သူ့ကို လူသားတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ နားလည်အောင် မကြိုးစားပါနဲ့ဦး... ကျွန်မတို့ လူသားတွေအတွက် အရမ်း အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အရာတွေဟာ၊ သူ့အတွက်တော့ ဘာမှ တန်ဖိုး မရှိတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေနိုင်တာလေ..."

သူမက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်

"ကျွန်မတို့ သည်လောက်အထိ အသက်ရှည်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့၊ ပိုင်ယွီကျင်း က ကျွန်မတို့အတွက် အရောင်ခုနစ်မျိုးရှိတဲ့ဒေါင်း ရဲ့ အနှစ်သာရ သွေးတွေကို ရှာပေးခဲ့လို့ပါပဲ... အရောင်ခုနစ်မျိုး ဒေါင်း ဆီမှာ ဖီးနစ် ငှက်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေ ပါဝင်နေတော့၊ သူ့ရဲ့ သွေးတွေက ဖီးနစ် သွေးတွေ ပေါ့လေ... အဲဒါတွေကို သောက်သုံးလိုက်တာနဲ့ ကျွန်မတို့တွေဟာ နိဗ္ဗာန် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်ပြီး ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည် မွေးဖွားလာနိုင်တာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့လည်း၊ ကန့်သတ်ချက်တွေတော့ ရှိတာပေါ့... နိဗ္ဗာန် လုပ်ငန်းစဉ်ကို တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းလိုက်တိုင်း၊ ဖီးနစ် သွေးတွေက ပိုပြီး အားနည်းသွားတတ်တယ်လေ... အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မတို့တွေဟာ အနှစ် သုံးဆယ်ကနေ ငါးဆယ်ကြားမှာ တစ်ခါ နိဗ္ဗာန် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊

နောက်ပိုင်းမှာတော့ အနှစ် တစ်ရာလောက် ကြာသွားခဲ့ရတယ်၊ အခုဆိုရင်တော့ နိဗ္ဗာန် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ကြိမ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းဖို့ အနှစ် တစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် အနှစ် နှစ်ရာလောက်အထိ အချိန်ယူရတော့တာပေါ့... ဒါကြောင့်မို့လို့၊ သက်တမ်း ဆိုတာကတော့ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေဆဲ ပါပဲ... “

“သက်တမ်း ဆိုတာ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး... ငါတို့ရဲ့ လောကကြီးဟာ မပြည့်စုံဘူးလို့ ပိုင်ယွီကျင်း က ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီရဲ့ အထင်ရှားဆုံး သက်သေကတော့ သက်တမ်း ပေါ့လေ... လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းက ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မားနေပါစေ၊ သက်တမ်းကိုတော့ တိုးအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး ။”

“ နေမကောင်းတာမျိုးနဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေ နည်းသွားတာမျိုးပဲ ရှိနိုင်တာပါ၊ သာမန် ပြည်သူတွေနဲ့တော့ သိပ်ပြီး မထူးခြားပါဘူး... သက်တမ်းကို တိုးချင်တယ် ဆိုရင်တော့၊ နတ်ဘုရား နယ်မြေကို တက်လှမ်းနိုင်မှ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ဖီးနစ် သွေးတွေလိုမျိုး ရှားပါး ရတနာတွေကို ရမှ ဖြစ်မှာပေါ့..."

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ၊ လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး..."

ကူမော့က ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။

ကျန်းတာအိုယီ နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများမှာမူ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အတော်လေးကို အံ့သြသွားကြရတော့၏။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်းသခင်ကြီး၏ စကားများကြောင့် အံ့သြရခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ယခုအခါ မေးခွန်းများကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် မေးမြန်းနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

"တခြားသူတွေရော မေးစရာ မေးခွန်း ရှိကြသေးလား..."

ကျွန်းသခင်ကြီးက မေးမြန်းလိုက်သည်

"အခုလောလောဆယ် မရှိသေးရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကျွန်းပေါ် ရောက်လို့ တစ်ခုခု သတိရလာရင်လည်း၊ ကျွန်မကို ဖြစ်ဖြစ် ဒုတိယကျွန်းသခင်ကို ဖြစ်ဖြစ် အချိန်မရွေး မေးလို့ ရပါတယ်နော်..."

ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်သည်

"ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် မေးခွန်း နှစ်ခု ရှိပါသေးတယ်... ပထမ တစ်ခုကတော့၊ တခြား တားမြစ်ထားတဲ့ နယ်မြေတွေ ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာ ရှင်တို့ သိကြလား..."

ကျွန်းသခင်ကြီးက ပြန်လည် ဖြေကြားသည်မှာ

"သီအိုရီ အရပြောရရင်တော့၊ အဲဒီ တားမြစ်ထားတဲ့ နယ်မြေတွေ အကုန်လုံးဟာ ပိုင်ယွီကျင်း နဲ့ အဆင့်အတန်း တူညီကြတာပါပဲ... ပိုင်ယွီကျင်း ကိုယ်တိုင်တောင်မှ ကံကောင်းမှသာ တွေ့နိုင်တာမို့လို့၊ အဲဒါတွေရဲ့ တည်နေရာ အတိအကျကို သိဖို့ဆိုတာကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

အဲဒီနောက်မှာတော့ ကူမော့က ဆက်မေးသည်

"ကျန်းရိုရွှီး ရော ကျွန်းပေါ်ကို ရောက်နေပြီလား..."

ကျွန်းသခင်ကြီးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"အဲဒါကိုတော့ ကျွန်မ ပြောလို့ မရပါဘူး... ဖုန်လိုင်ကျွန်း ပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်တာမျိုးကို တားမြစ်ထားသလို၊ ကျွန်မတို့ အနေနဲ့လည်း ဧည့်သည်တော် တစ်ဦးရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို တခြား ဧည့်သည်တော်တွေဆီကို ထုတ်ဖော် ပြောကြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော့်မှာတော့ အခုလောလောဆယ် မေးစရာ မရှိတော့ပါဘူး..."

ကျန်းတာအိုယီ နှင့် အခြားသူများလည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထပ်မံ မေးမြန်းစရာ မစဉ်းစားမိကြတော့ပါချေ။

ထို့နောက် ကျွန်းသခင်ကြီးနှင့် ဒုတိယကျွန်းသခင်တို့သည် ကြိုးကြာများကို ဆင့်ခေါ်ကာ စီးနင်း ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သင်္ဘောကြီးသည်လည်း ဆိပ်ကပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ကူမော့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းသက်ခဲ့ကြလေသည်။

ဖုန်လိုင်ကျွန်း မှ တပည့်များမှာလည်း အလွန်ပင် ရိုးသား ဖြူစင်ကြလေသည်။

ကူမော့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့အား သီးခြား ဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ တည်းခို အနားယူရန် စီစဉ်ပေးခဲ့လေသည်။

ကူမော့သည် သူ၏ ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး ရင်းနှီးလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်

"အမိတာဘာ... သည် အစေခံအိုကြီး လျန်ရှန်း ဟာ ဆရာကြီး ကူ ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ပါတယ်!"

ကူမော့ တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က တောင်ပိုင်း ကျင့် တွင် သူ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ဆရာကြီး လျန်ရှန်း ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဆရာကြီး... ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ..."

"မနေ့ကမှ ရောက်တာပါ..."

ဆရာကြီး လျန်ရှန်း က ဦးညွှတ်လျက် ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်

" ဆရာကြီး ကူ ကို လာရောက် နှောင့်ယှက်ရတာကတော့... မင်းအနေနဲ့ သင်ယူချင်တဲ့ သိုင်းပညာ တစ်ခုခုများ ရှိမလားလို့ မေးမြန်းချင်လို့ပါ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ မနိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေလို့၊ အဲဒါကို မျှဝေပေးချင်လို့ပါ..."

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဘယ်လို နည်းလမ်းမျိုးလဲ..."

ဆရာကြီး လျန်ရှန်း က ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"ကျွန်တော် ဥပမာ တစ်ခု ပေးပါ့မယ်... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ သိုင်းပညာကို ကြာပန်း သုံးဆယ့်နှစ်ဘုံ ကျမ်းစာ လို့ ခေါ်ပါတယ်... နာမည်အတိုင်းပါပဲ၊ အဲဒါကို အဆင့် သုံးဆယ့်နှစ်ဆင့် ခွဲခြားထားတာပေါ့... ပိုင်ယွီကျင်း ဆီမှာ အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းအား တစ်ခု ရှိတယ်လေ၊ အဲဒါကတော့ မူလ သိုင်းပညာ အပေါ် အခြေခံပြီး နောက်ထပ် အဆင့်တွေကို အမြဲတမ်း ခန့်မှန်း တွက်ချက်ပေးနိုင်တာပါပဲ..."

"တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း အစွမ်းတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ အဲဒါကတော့ အနာဂတ်ကို ခန့်မှန်းနိုင်တာ ပါပဲ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ ပိုင်ယွီကျင်း နဲ့ တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ပိုင်ယွီကျင်း က ကျွန်တော့်အတွက် သိုင်းပညာ အဆင့်တွေကို မတွက်ချက်ပေးခင်မှာတင်၊ ကျွန်တော်က အနာဂတ်ကို အရင် တွက်ချက်ပြီး ပိုင်ယွီကျင်း တွက်ချက်ပြီးသား ဖြစ်မယ့် သိုင်းပညာတွေကို အရင် ထုတ်ယူထားမှာပေါ့... “

“ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို ထပ်တလဲလဲ လုပ်ဆောင်သွားမယ် ဆိုရင်တော့၊ သီအိုရီ အရပြောရရင် အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ဖန်တီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ လုံးဝကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သွားမှာပေါ့ မဟုတ်လား..."

ကူမော့: "??"

ကူမော့သည် ဆရာကြီး လျန်ရှန်းအား လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်...

"ဆရာကြီးက အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်သလို အတိတ်ကိုလည်း ပြန်မြင်နိုင်တဲ့ အစွမ်း ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီလာ တားမြစ်ချက် ဆယ့်သုံးခု ထဲက တစ်ခု ဖြစ်သလို လောကမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ တည်ရှိမှု တစ်ခု မဟုတ်လား... ဆရာကြီး အနေနဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း ထက် ပိုပြီး မြန်မြန် အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မှု ရှိလို့လား..."

ဆရာကြီး လျန်ရှန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်...

"ဆရာကြီး ကူ ကို ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ့မယ်... မဟာ လင်းထိန် ဘုရားကျောင်း မှာ တားမြစ်ချက် ဆယ့်သုံးခု ထဲက ဒုတိယမြောက် အဆင့်ရှိတဲ့ လူဝင်စားမှန် ဆိုတဲ့ အဖိုးတန် ရတနာ တစ်ခု ရှိတယ်လေ... အဲဒီမှန်မှာ အတိတ်ကို ပြန်မြင်နိုင်တဲ့ အစွမ်း ရှိပါတယ်..."

"ကျွန်တော် အခုလို အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်တဲ့ အစွမ်း ရလာတာဟာလည်း အဲဒီ လူဝင်စားမှန် ကို လေ့လာကြည့်ရှုရာကနေ ရရှိခဲ့တာပါ..."

"ဒီတစ်ခေါက် ပိုင်ယွီကျင်း နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ၊ ဘယ်သူမှ မနိုင်တဲ့ သိုင်းပညာ တစ်ခုကို ကျွန်တော် တွက်ချက် ထုတ်ဖော်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတာဟာ၊ ကျွန်တော်က ပိုင်ယွီကျင်း ကို အနိုင်ရနိုင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါက လူဝင်စားမှန် နဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း တို့ကြားက ပြိုင်ပွဲ တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါပဲ..."

ကူမော့၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ သူက ဆိုသည်...

"ဆရာကြီး... ပိုက်ဆံက လူကို စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်တယ်လေ၊ လူဝင်စားမှန် လိုမျိုး ရတနာ တစ်ခု ဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့ပေါ့... အဲဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော့်ကို တိုက်ရိုက် ပြောပြရဲတာလား..."

ဆရာကြီး လျန်ရှန်းက ပြောသည်...

"တခြားလူသာ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး ကူ ကို ပြောပြတာကတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး... ဆရာကြီး ကူ မှာ လောကရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံးသော စိတ်ဓာတ်နဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိနေတာပဲလေ'

“တခြားသူရဲ့ ရတနာကို လုယူမယ့်သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက လောက နံပါတ် ၁ ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အတွေးအခေါ်ပဲ မဟုတ်လား... အဲဒီအပြင်၊ ကျွန်တော် လူဝင်စားမှန် ထဲကနေ အနာဂတ်ကို တစ်ချက် မြင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ မင်း နဲ့ ကျွန်တော်က မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်လာကြမှာပါ..."

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်...

"ကျွန်တော့်အပေါ် ယုံကြည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာတော့ ပိုင်ယွီကျင်း ဆီမှာ ဗေဒင်တွက်ခိုင်းဖို့ ဘာသိုင်းပညာမှ မရှိပါဘူး... ဆရာကြီးပဲ အဆင်ပြေသလို လုပ်ပါတော့..."

ဆရာကြီး လျန်ရှန်းက ဆိုသည်...

"ဆရာကြီး ကူ... ဒါက တကယ့်ကို..."

"အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပါ၊ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်က မင်းရဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းအားတွေကို မက်မောမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ လူဝင်စားမှန် ကို မမက်မောသလိုမျိုး ပေါ့လေ..."

ကူမော့က ပြောလိုက်သည်...

"တကယ်တော့ မလိုပါဘူး ဆရာကြီး... ဆရာကြီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က သာမန် သိုင်းပညာတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေအောက်ကနေ လွတ်မြောက်နေပြီလေ..."