အခန်း (၃၉၀)

အပိုင်း (၃၉၀) “ပိုင်ယွီကျင်း... မင်း သေချင်နေတာပဲ”

ကူမော့သည်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ပင် တာအိုဆွေးနွေးရာတောင် ပေါ်မှာပဲ အခြေချ နေထိုင်ခဲ့လေ၏။

ထိုအချိန်အတွင်းမှာ၊ သူသည် ကျမ်းစာများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့သလို၊ လူအများအပြားနှင့်လည်း တာအို အကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့လေသည်။ သူသည် ဟောပြောပွဲများစွာကို နားထောင်ခဲ့သလို၊ လူအများအပြား ဉာဏ်အလင်း ရရှိသွားကြသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

သို့သော်လည်း...

ကူမော့သည် ကျိဝူဆွမ်း ၏ လမ်းညွှန်ချက်များကို အမြဲတမ်း သတိရနေခဲ့သဖြင့်၊ မည်သူနှင့်မျှ လက်ရည်စမ်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါချေ။

ဆွေးနွေးမှုများအတွင်း သူ၏ အတွေးအမြင် အသစ်များကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်များ ခဏခဏ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီး၊ ဘေးကနေ ကြည့်ရှုရုံနှင့် တခြားသူတွေရဲ့ တိုးတက်မှုတွေကို လေ့လာရုံသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သလို၊ ဖိတ်ကြားချက် အားလုံးကိုလည်း တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။

သုံးလ ဆိုသည့် အချိန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ကြပါချေ။

ဖုန်လိုင်ကျွန်း ကလည်း ဝန်ဆောင်မှု ပေါင်းစုံကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးထားခဲ့လေသည်။စက်မှုအတတ်ပညာကို လေ့လာသူတွေအတွက်ဆိုရင်လည်း စက်မှု သင်တန်းကွင်း တွေကိုပင် စီစဉ်ပေးထားခဲ့သေး၏။

ကူမော့ ည် အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရခဲ့လေ၏။ သူ၏ အကန့်အသတ်မဲ့ မူလပြန်ချီ သည် နောက်ထပ် ပြောင်းလဲမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ အကန့်အသတ်မဲ့ ရွှေအမြုတေ အဆင့်မှာ ပဉ္စမမြောက် ပုံစံဖြစ်တဲ့ နယ်ပယ် ရွှေအမြုတေ အဆင့်ကို တိုးတက်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်၊ နေမင်း ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်၌...

တာအိုဆွေးနွေးရာတောင်ပေါ်၌ ဝမ်ချုံကျန်းက ကျန်းမာရေးနှင့် အတွင်းအားပေါင်းစပ်မှုအကြောင်း ဟောပြောနေစဉ် ကူမော့၊ ကျိဝူဆွမ်းတို့နှင့်အတူ တခြားသော သိုင်းသမားများ နားထောင်နေကြသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ချီထျန်းရှုနှင့် ကျန်းတာအိုယီတို့က စုချန်းချိုးအဖွဲ့နှင့်အတူ သီးခြားရှိနေကြသည်။ ထိုစဉ် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ ကြိုးကြာငိုသံနှင့်အတူ ကျောက်ဝေစောင်းကိုင်ထားသည့် ဒုတိယကျွန်းသခင်နှင့် ကျောက်စိမ်းပုလွေကိုင်ထားသည့် ကျွန်းသခင်ကြီးတို့ ကြိုးကြာစီး၍ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကျွန်းသခင်ကြီးက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်

"မိတ်ဆွေတို့... ကျွန်မက ပိုင်ယွီကျင်း ရဲ့ အမိန့်အရ ရှင့်တို့ကို ကောင်းကင်ကျွန်း ဆီကို လာရောက်ဖို့ ဖိတ်ကြားလိုက်ပါတယ်... ကောင်းကင်ကျွန်း အကြောင်းကိုတော့ ကျွန်မ အများကြီး ရှင်းပြမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင့်တို့ဘာသာပဲ သွားကြည့်ကြပါတော့...

“ ရှင့်တို့ရဲ့ အနာဂတ်က ရှင့်တို့ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတာလေ... ရှင့်တို့ ကောင်းကင်ကျွန်း ကနေ ထွက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့၊ ဖုန်လိုင်ကျွန်း ပွင့်တဲ့ ကာလဟာလည်း ပြီးဆုံးသွားမှာပါ... အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ကျွန်မတို့ လာပြီး နှုတ်ဆက်နေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး... နောက်ထပ် အနှစ် သုံးဆယ် ကြာတဲ့အခါမှပဲ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ကျွန်းသခင်ကြီးက သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ...

ကြိုးကြာငှက်သည် ကျွန်းသခင် နှစ်ယောက်ကို တင်ဆောင်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး၊ နျီမြန်းနေသော နေရောင်ခြည် အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့၊ တာအိုဆွေးနွေးရာတောင် ပေါ်က လူတွေဟာ ကောင်းကင်ကျွန်း ဆီကို သွားဖို့အတွက် တောင်အောက်ကို ဆင်းခဲ့ကြလေသည်။

ကောင်းကင်ကျွန်းသည် ဖုန်လိုင်ကျွန်းအတွင်းရှိ တိမ်တိုက်မြူခိုးများကြားမှ နတ်ဘုရားနန်းဆောင်နှယ် ထင်ရသည့် ကျွန်းငယ်လေးဖြစ်သည်။ ကျောက်တိုင်များပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ထိုကျွန်းသို့တက်သည့် ကျောက်လှေကားထစ်များသည် တိမ်ပင်လယ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး ရေခဲနှင်းစက်များဖြင့် တောက်ပနေသော ရှေးဟောင်းထင်းရှူးပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ လောကီအညစ်အကြေးကင်းစင်သည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုကျွန်း၏အောက်ခြေတွင် နိုင်ငံအသီးသီးမှ ပါရမီရှင်တစ်ရာကျော် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသော်လည်း သိုင်းပညာမတတ်သူများမှာ ကျောက်လှေကားများ၏ အမြင့်ကြောင့် ကြောက်လန့်နေကြသည်။

လမ်းပြလာသော ဖုန်လိုင်ကျွန်း တပည့်က ပြောသည်

"လူကြီးမင်းတို့... ကောင်းကင်ကျွန်း ဆိုတာ သာမန် နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး... ရှင့်တို့အနေနဲ့ ကောင်းကင်လှေကားထစ် တွေပေါ်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်နဲ့ တက်လှမ်းနိုင်ပါတယ်... ဘာကိုပဲ အလိုရှိပါစေ၊ အဲဒါက ပိုင်ယွီကျင်း ပါပဲ... ရှင့်တို့ရဲ့ ခွန်အားအတွက်တော့ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ဦး..."

ကူမော့ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းတာအိုယီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

" ကောင်းကင်ကျွန်း က တကယ်ကို ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းတယ်နော်... လှေကားထစ်တွေပေါ်ကို ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တာနဲ့၊ အခြား ကမ္ဘာတစ်ခုထဲကို ရောက်သွားသလိုမျိုး ခံစားရလိမ့်မယ်... ရဲရဲဝံ့ဝံ့သာ ရှေ့ကို ဆက်သွားလိုက်ပါ..."

ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်သည်

"ပိုင်ယွီကျင်း က ကျွန်းပေါ်မှာ မရှိဘူးလား..."

ကျန်းတာအိုယီက ပြန်ဖြေသည်

"ဟို ဖုန်လိုင်ကျွန်း တပည့် ပြောသွားတာ မှန်ပါတယ်... ငါတို့ ဘာကိုပဲ အလိုရှိပါစေ၊ အဲဒါက ပိုင်ယွီကျင်း ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ချင်းစီ မြင်တွေ့ရတဲ့ အရာတွေကတော့ တူမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ စုချန်းချိုး အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်

"သူရဲကောင်း ကူ... ကောင်းကင်ပေါ်က ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ..."

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဆရာကြီး စု... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

စုချန်းချိုးက ဆိုသည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် သုံးဆယ်က ကျင့် နိုင်ငံ ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက၊ ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း တွေးနေခဲ့တာလေ... မကြာသေးခင်ကမှ၊ မင်းက အတွင်းမိစ္ဆာ တွေ ရှိနေတဲ့ အကြောင်း ပြောပြလိုက်တော့မှပဲ ကျွန်တော် နားလည်သွားတော့တယ်... ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ အတွင်းမိစ္ဆာ နဲ့ အတူတူပါပဲ..."

"ဒါပေမဲ့၊ အတွင်းမိစ္ဆာ က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတွင်းထဲက မိစ္ဆာ ဆန္ဒတွေကို ချဲ့ထွင်ပေးတာ ဖြစ်ပြီး၊ ပိုင်ယွီကျင်း ကတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ဆန္ဒတွေနဲ့ အသိစိတ်တွေကို ချဲ့ထွင်ပေးကာ၊ သူတို့ရဲ့ ပါရမီတွေကို ဖော်ထုတ်ပေးတာလေ...”

“ ဒါကြောင့်မို့လို့၊ လူတိုင်းဟာ မတူညီတဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း ကို မြင်တွေ့နေရတာဖြစ်သလို၊ လူတိုင်းဟာ သူတို့ အလိုရှိတဲ့ အရာမှန်သမျှကို မြင်တွေ့နိုင်ကြတာပေါ့။အဲဒါက သူတို့ နှလုံးသားက အလိုရှိတဲ့ အရာပါပဲ..."

၎င်းတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင်...

လူများ လှေကားထစ်ပေါ် ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ကူမော့သည် တာအိုနည်းစနစ်ဖြင့် စူးစမ်းကြည့်သော်လည်း နေရာလွတ်နယ်ပယ် စွမ်းအားတစ်ခုကိုသာ ဝေဝါးစွာ ခံစားရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပါရမီရှင်များအားလုံး ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ကူမော့နှင့် ဆရာကြီးလျန်ရှန်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဆရာကြီး လျန်ရှန်းက သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လျက် ရိုသေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"မဟာသူရဲကောင်း ကူ... ကျွန်တော် ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ကျွမ်းကျင်သွားတဲ့ အထိ စောင့်ပေးပါဦးနော်... အဲဒီအခါကျရင်တော့ မင်းဆီမှာ လာပြီး ပညာသင်ယူပါဦးမယ်..."

ကူမော့ကလည်း ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း ဆိုသည်

"ဒါဆိုရင်တော့၊ ဆရာကြီး အောင်မြင်ပါစေလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်းပေးပါတယ်..."

ဆရာကြီး လျန်ရှန်းက အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"အမိတာဘာ... ကျွန်တော် သွားပါပြီ"

ကူမော့သည် ဆရာကြီး လျန်ရှန်း ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဆရာကြီးလျန်ရှန်း၏ ကြာပန်းကျမ်းစာအဆင့် တိုးတက်လာမည့်အရေးကို စိတ်ဝင်တစားရှိနေသည်။ ကူမော့သည် ထိုက်ရွှီးဓားကိုစီး၍ ကောင်းကင်ကျွန်းဆီ ပျံသန်းသွားသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ကျွန်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်သာဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ရာ နေရာလွတ်စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲငင်သွားပြီး လမင်းကြီးပေါ်ရှိ ကွမ်ဟန်နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာသည် အေးစက်သောလရောင်၊ ကျောက်စိမ်းနန်းဆောင်များနှင့် အိပ်မက်ဆန်သည့် မြင်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျောက်တင်ပျဉ်ပေါ်တွင် ဒုတိယကျွန်းသခင်က စောင်းတီးနေပြီး ကျွန်းသခင်ကြီးက ပုလွေမှုတ်နေသည်။ သူတို့၏ ဂီတသံစဉ်များကြားတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက နတ်သမီးကဲ့သို့ တင့်တယ်စွာ ကခုန်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ အလှတရားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသဖြင့် ကူမော့ပင် စကားမဆိုနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူမသည် အင်္ကျီလက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကူမော့အနားသို့ တင့်တယ်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့လေသည်၊ ထို့နောက် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းအလား ဖြူဖွေးလှပသော လက်ကလေးကို ကူမော့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း၊ ပြုံးလျက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်...

"သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦးရှင်..."

ကူမော့သည် သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးလိုက်သော်လည်း နေရာမှာတင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်...

"မင်းက ပိုင်ယွီကျင်း လား..."

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်...

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ အလိုရှိရာ ပါပဲ..."

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်..

. "ငါက အမျိုးသမီးတွေကို အလိုရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြောသည်...

"ဒါပေမဲ့လည်း၊ ရှင်က အကန့်အသတ်မဲ့ မူလပြန်ချီ ရဲ့ နယ်ပယ် ရွှေအမြုတေ ပဉ္စမမြောက် ပုံစံကိုတော့ အလိုရှိနေတာ မဟုတ်လား... သခင်လေး... ကျွန်မက ရှင် အလိုရှိနေတဲ့ အဲဒီ နယ်ပယ် ရွှေအမြုတေ ပဉ္စမမြောက် ပုံစံ ပါပဲ... ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ဒါက ရှင် ရှာနေတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးလား..."

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးကို အနည်းငယ် ဖြန့်လိုက်လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ကူမော့သည် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားပြီး လမင်းကြီး ထွန်းလင်းလာချိန်တွင် ထူးခြားသောနယ်ပယ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထိုအချိန်၌ သူ၏အသိစိတ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ယခင်က မရှင်းလင်းလှသော မူလပြန်ချီ ပဉ္စမမြောက်ပုံစံ "ရွှေအမြုတေ" အယူအဆမှာ အလွန်ရှင်းလင်းထင်ရှားလာသည်။ နိယာမများ၊ စစ်မှန်သောချီ လည်ပတ်မှုလမ်းကြောင်းများနှင့် ချီသန့်စင်ခြင်းနည်းစနစ်များအားလုံးသည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း၊ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

ကူမော့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အကြေးခွံများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ သူ၏ မသိစိတ်အတွင်းမှ နဂါးနတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် သည် သူ့အလိုအလျောက် နိုးထလာပြီး၊ အားကောင်းလှသော နဂါး၏ အာဏာစက်များကို ဖြာထွက်စေလျက်၊ ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ စတင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကူမော့သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်ရလေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ မူလ ဝိညာဉ် အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး၊ ၎င်းမှာ တားမြစ်ချက် တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ချည်နှောင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဝူးးးး—"

နဂါးဟောက်သံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ၊ ကူမော့၏ မူလ ဝိညာဉ် အတွင်းရှိ ထိုတားမြစ်ချက်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရတော့၏။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟောက်လိုက်လေသည်...

"ပိုင်ယွီကျင်း... မင်း သေချင်နေတာပဲ"