အခန်း (၃၉၁)

အပိုင်း (၃၉၁) - လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ပိုင်ယွီကျင်း

ဖုန်လိုင်ကျွန်းပေါ်ရှိ တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်လေ၏။

ကူမော့နှင့် အခြားသူများသည် ကောင်းကင်ကျွန်းဆီသို့ ဦးတည်နေကြစဉ်၊ ရှောင်ပိုင်သည် ဓားကိုလက်တွင်ကိုင်လျက် တောင်ကြား အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ ဆက်လက်တိုးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် လမ်းလျှောက်နေရင်း အသံလွှင့်ကာ ပြောပြနေသည်...

"ဒီနေရာကို အစနှင့်အဆုံး တောင်ကြား လို့ ခေါ်တယ်၊ အရာရာတိုင်းရဲ့ အစနဲ့ အဆုံးကို ကိုယ်စားပြုတာပေါ့... ဖုန်လိုင်ကျွန်း ရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ထားကြတယ်... ဒါပေမဲ့လည်း ဖုန်လိုင်ကျွန်း ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ အားလုံးက ကောင်းကင်နဲ့ လူသားတို့ သဟဇာတဖြစ်မှုကိုပဲ အခြေခံတာဆိုတော့၊ တကယ့် အနက်ရှိုင်းဆုံးက ဂူထဲကလွဲရင် ကျန်တဲ့နေရာတွေကို သွားလာခွင့် ကန့်သတ်မထားပါဘူး..."

တောင်ကြား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် စိမ်းလန်းစိုစွတ်နေသော ချောက်ကမ်းပါးများက တတွတ်တွတ် စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းလေးကို ဝန်းရံထားကြလေသည်။ စမ်းရေများသည် ကျောက်စရစ်ခဲများကြားတွင် ညင်သာစွာ စီးဆင်းနေပြီး ငွေရောင်ရေစက်လေးများမှာ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စင်နေကြသည်။

ရှောင်ပိုင်သည် ခုန်ပျံလျက် တောင်ကြား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။ ရှေ့ဘက်တွင်မူ ချောက်ကမ်းပါးနံရံမှာ ရုတ်တရက် ကျွံဝင်သွားပြီး သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ဂူအဝင်ဝတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းကို တွန့်လိမ်နေသော ရှေးဟောင်း ထင်းရှူးပင် အချို့က ဖုံးကွယ်ထားကြလေသည်။

ဂူအဝင်ဝရှိ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် လူလေးဦးမှာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကလေးငယ်တစ်ဦး၊ လူငယ်တစ်ဦး၊ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အဘိုးအို တစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြပြီး၊ တစ်ဦးချင်းစီမှာလည်း မတူညီသော အရပ်အမောင်း၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်များနှင့် ထူးခြားလှသော အရှိန်အဝါများကို ဖြာထွက်နေကြလေသည်။

၎င်းတို့မှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ သိမ်မွေ့စွာ ယှက်နွယ်နေကြပြီး မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားကြရာ၊ ဂူအဝင်ဝမှ ကြွေကျလာသော ပန်းပွင့်များကိုပင် မြေသို့မကျစေဘဲ လေထဲတွင် ဝဲလည်နေစေတော့သည်။

ရှောင်ပိုင်သည် အဝေးက သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး အသံလွှင့်ကာပြောလိုက်သည်...

"ဆွန်းမန် ဗုဒ္ဓ၊ တိမ်နင်း နတ်မသေမျိုး၊ ဝဖြိုးသော မေတ္တေယျ နဲ့ ဝါးခြောက် အဘိုးအို... ဗုဒ္ဓ နှစ်ပါးနဲ့ သိုင်းသမား နှစ်ဦး ပေါ့... ဆွန်းမန် ဗုဒ္ဓ က မြေလျှိုးအတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ တိမ်နင်း နတ်မသေမျိုး ကတော့ လေကိုစီးနိုင်တယ်၊ ဝဖြိုးသော မေတ္တေယျ က ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ဝါးခြောက် အဘိုးအို ကတော့ ပုံရိပ်ယောင် အတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်တာ... "

“ကျွန်မရဲ့ သိုင်းပညာက ဝါးခြောက် အဘိုးအို နဲ့ တိမ်နင်း နတ်မသေမျိုး တို့ကို ရင်ဆိုင်တဲ့နေရာမှာ ပိုပြီး ထိရောက်တယ်... ကျွန်မ သူတို့ကို တားထားပေးမယ်... ရှင် က ဆွန်းမန် ဗုဒ္ဓ နဲ့ ဝဖြိုးသော မေတ္တေယျ တို့ကို အမြန်ဆုံး ရှင်းထုတ်ပြီး ကျွန်မကို လာကူပေးပါ..."

ကျန်းရိုရွှီးက စကားအများကြီး မပြောဘဲ "အင်း..." ဟုသာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင်...

ရှောင်ပိုင်သည် ဂူရှိရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။ ဂူအဝင်ဝ၏ အနောက်တွင် မြင့်မားလှသော ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီး တစ်ချပ် ရှိနေပြီး၊ ထိုတံခါးကို ဖွင့်ကာ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ပိုင် ဂူအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေသော ဝါးခြောက် အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာလေ၏။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမှ မရှိဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်မှာ...

"သူတော်စင်မိန်းကလေး... ဒီနေရာက တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်ပါတယ်... ရှေ့ကို ဆက်သွားလို့ မရပါဘူး..."

ရှောင်ပိုင်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူမ၏ လက်ထဲက ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ သို့သော်လည်း၊ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးဟောက်သံကြီး တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဖုန်လိုင်ကျွန်း တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။ ၎င်းမှာ နှလုံးသားကိုပင် ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်သော အသံမျိုး ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ပိုင်သည် ဓားကို ချက်ချင်းပင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ...

"ပိုင်ယွီကျင်း... မင်း သေချင်နေတာပဲ..."

ထိုအသံမှာ ချက်ချင်းပင် နဂါးဟောက်သံကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေကြသော ကျန်ရှိသူ သုံးဦးစလုံးမှာလည်း မျက်လုံးပွင့်လာကြပြီး ဂူအတွင်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။ ၎င်းတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ကောင်းကင်ကျွန်း တည်ရှိရာ နေရာ၌ တိမ်တိုက်များ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

နဂါးတစ်ကောင်သည် တိမ်တိုက်များကြားတွင် ဟိန်းဟောက် ဝဲလည်နေပြီး၊ မိုးကြိုး မုန်တိုင်းများနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးအာဏာစက်များမှာလည်း ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

ရှောင်ပိုင်၏ သူငယ်အိမ်များမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူမက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်မှာ...

"ဝါးခြောက် အဘိုးအို... ကောင်းကင်ကျွန်း မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ ၊ ကျွန်းသခင်ကြီး က ကျွန်မကို လွှတ်ပြီး ရှင်တို့ကို မြန်မြန် သွားကူဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်တာပါ... တစ်စုံတစ်ယောက်... မဟုတ်ဘူး၊ မိစ္ဆာ တစ်ကောင်က ကျွန်းကို ကျူးကျော်နေပြီ..."

သို့သော်လည်း၊ ဝါးခြောက် အဘိုးအိုမှာမူ မည်သည့် တုန်လှုပ်မှုမှ မရှိပါချေ။

ဝါးခြောက် အဘိုးအိုက ...

"သူတော်စင်မိန်းကလေး... လိုအပ်လာရင်တော့ ကျွန်းသခင်ကြီး နဲ့ ဒုတိယကျွန်းသခင် တို့က ကျွန်တော်တို့ကို အသိပေးပါလိမ့်မယ်..."

သို့သော်လည်း၊ သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်...

"ကျွန်းသခင်ကြီး ရဲ့ အမိန့်တော် ရောက်လာပြီ၊ သူတော်စင်မိန်းကလေး... ကျွန်တော်တို့ သွားကူမှ ဖြစ်တော့မယ်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်...

ကလေးငယ်နှင့် တူသော ဆွန်းမန် ဗုဒ္ဓ မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူ သုံးဦးစလုံးမှာ တောင်ကြားအတွင်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော ရှောင်ပိုင်မှာမူ မှင်သက်သွားရတော့၏၊ အရာရာတိုင်းမှာ ချောမွေ့သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

ရှောင်ပိုင်၏ လက်ထဲက လေးလံသော ဓားမှာ ဓားအိမ်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာလေသည်။ ဓားမှာ ပုံရိပ်ယောင် မြူခိုးတစ်စအလား ဖြစ်နေပြီး၊ ဆွန်းမန် ဗုဒ္ဓ ၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်းပင် ဖောက်ထွင်းသွားသော်လည်း ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။ ဆွန်းမန် ဗုဒ္ဓ မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားတော့၏။

နောက်တစ်ခဏမှာတော့...

ဆွန်းမန် ဗုဒ္ဓ ၏ အလောင်းဘေးတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ ၎င်းမှာ ကျန်းရိုရွှီး ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒီလောက်အထိ ချောမွေ့သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ရှောင်ပိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရိုရွှီးက တည်ငြိမ်စွာ ဖြင့်...

"စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့တော့၊ အထဲကို ဝင်ကြရအောင်... ဒီနေ့ ဖုန်လိုင်ကျွန်း ကတော့ ငြိမ်းချမ်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... လောကမှာ နဂါးတွေ တကယ် ရှိနေတာပဲ..."

"ကျွန်မလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး..."

ရှောင်ပိုင် စကားပြောရင်း ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်လှသော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများမှာ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ မှောင်မည်းနေပြီး၊ ကျောက်နံရံများမှ စိမ့်ထွက်နေသော ရေစက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသံမှာ အချိန်မှတ်နာရီ တစ်ခု၏ စည်းချက်များအလား ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုရွှီး နှင့် ရှောင်ပိုင် တို့မှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ နက်ရှိုင်းလှသော ဂူအတွင်း၌ ပြေးလွှားနေကြသည်။ ပေတစ်ရာခန့် သွားပြီးသောအခါ၊ ဂူ၏ အဆုံးတွင် ဝေဝါးလှသော အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထိုအလင်းတန်းမှာ ရွှေလည်း မဟုတ်သလို ကျောက်တုံးလည်း မဟုတ်ပါချေ၊ ၎င်းမှာ ခဲနေသော နဂါးငွေ့တန်း ဝဲဂယက် တစ်ခုနှင့် တူနေပြီး၊ အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော သေးငယ်သည့် အလင်းစက်များမှာ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းနေကြလျက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်များကို ပုံဖော်နေကြသည်။၎င်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စွမ်းအင် အတားအဆီး တစ်ခု ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုရွှီးသည် မျက်လုံးများကို ကျုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ထိုအလင်းမြူလွှာကို အရင်ဆုံး ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများဖြင့် တွန်းထုတ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်မလာခဲ့ပါချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ၎င်းမှာ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့လှသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကို ထိတွေ့လိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အလင်းမြူလွှာမှာ ရေလှိုင်းများအလား လှိုင်းထသွားပြီး သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝန်းရံလိုက်လေသည်။

"ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး၊ သွားကြစို့..."

ထိုသူနှစ်ဦးသည် အလင်းမြူလွှာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် လှပသော မြေအောက်သလင်းဂူကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အဆိုပါဂူမှာ အဖြူရောင်သလင်းကျောက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသဖြင့် လနန်းတော်တစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်တောက်ပနေသည်။

ဂူ၏အလယ်ဗဟိုတွင်မူ နို့နှစ်ရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည့် ဝိုင်းစက်သောစက်ယန္တရားကြီးတစ်ခုမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။ ထိုစက်ယန္တရားကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်လှိုင်းဂယက်များက ဂူတစ်ဝိုက်ကို ပိုးစုန်းကြူးများကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပနေစေပြီး ဂူတစ်ခုလုံးအား အေးချမ်းမြင့်မြတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်အဖြစ် ဖန်တီးပေးထားသည်။

"ဒါက ဘာလဲ..."

ကျန်းရိုရွှီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းယမ်းပြလျက် ...

"ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး... ဒီနေရာကို ပထမဆုံး ရောက်ဖူးတာလေ... ဒါပေမဲ့ ဒီအရာက များပြားလှတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာဆိုတော့၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ မူလဝိညာဉ် အတွင်းက တားမြစ်ချက်တွေကို ဒါကပဲ ထိန်းချုပ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ကျန်းရိုရွှီး ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ...

"ဒါဆိုရင် ဖျက်ဆီးပစ်ကြတာပေါ့"

ကျန်းရိုရွှီးသည် ဓားဖြင့် စက်ယန္တရားကြီးဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။ ထိုဓားစွမ်းအင်ကြောင့် စက်ယန္တရား၏ အူတိုင်မှာ ကျောက်စိမ်းကွဲအက်သကဲ့သို့ အသံမြည်ကာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အလင်းအပိုင်းအစများအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

သို့သော် ထိုအလင်းစများမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ လေထဲတွင် ခဲသွားကာ ရာနှင့်ချီသည့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်များအဖြစ် ပြန်လည်စုစည်းလာသည်။ ဂူအတွင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာသော ထိုဝိညာဉ်အခွံများမှာ မျက်နှာများ ဝေဝါးနေပြီး အသိဉာဏ်မဲ့စွာ ဝဲပျံနေကြသည်မှာ ကွယ်လွန်သွားသူများ၏ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်များပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဒါတွေ အားလုံးက... မူလဝိညာဉ် တွေချည်းပဲလား..."

ကျန်းရိုရွှီးသည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ကို အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။သူ၏ သူငယ်အိမ်များအတွင်း၌ ဂူတစ်ခုလုံးတွင် ဝဲပျံနေသော ထိုပုံရိပ်ယောင်များမှာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး၊ မျက်မှောင်မှာလည်း ကြုတ်နေတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ရှောင်ပိုင်သည် ရုတ်တရက် အသက်ရှူရပ်သွားသလို ဖြစ်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းဝက်ခန့် ယိုင်သွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် အခုလေးတင် အခဲဖွဲ့လာသော မူလဝိညာဉ် တစ်ခုကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိလေသည် ။

ထိုမူလဝိညာဉ်၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန် မှိန်ဖျော့သော ငွေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုမှာ ရစ်ခွေနေသည်။သူမသည် အိပ်မောကျနေသည့်အလား ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မည်သည့်အရာကိုမှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိချေ။

ကျန်းရိုရွှီးသည် သူ၏ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်အလား ဖြူရော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူသည် သူမ ကြည့်နေသော နေရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်...

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရှောင်ပိုင် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်...

"အဲဒါ... ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဘဝ... ယူကျင့်ဟုန် ပဲလေ"

ကျန်းရိုရွှီးက အံ့သြတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်...

"မင်းက လူဝင်စား ပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား..."

ရှောင်ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး အမူအရာမှာလည်း အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေလေသည်။ သူမက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်...

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး... တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး... ဟုတ်တယ်လေ၊ ကျွန်မက လူဝင်စား ပြီးသားပဲကို၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဘဝက ဝိညာဉ်က ဒီမှာ ရှိနေရသေးတာလဲ... မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဘဝ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး..."

ရှောင်ပိုင်သည် အခြားသော လူအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဆက်ပြောသည်မှာ...

"သူတို့တွေ... သူတို့တွေက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဖုန်လိုင်ကျွန်း ကို အတူတူ လာခဲ့ကြတဲ့ သူတွေလေ... သီအိုရီ အရဆိုရင် သူတို့တွေလည်း အခုဆို လူဝင်စား ပြီးကြပြီ ဖြစ်ရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ သည်မှာ ရှိနေကြတုန်းပဲ!"

ကျန်းရိုရွှီး၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီးနောက်၊ သူသည် ဂူအတွင်းရှိ ပြည့်နှက်နေသော မူလဝိညာဉ် ပုံရိပ်ယောင်များကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။ သိပ်မကြာမီမှာပင်၊ သူသည် လွန်ခဲ့သော အခေါက် ဖုန်လိုင်ကျွန်း ပွင့်စဉ်တုန်းက တာအိုအကြောင်း အတူတူ ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသော ရင်းနှီးသည့် ကျွမ်းကျင်သူ အချို့ကို ရှာတွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒါက... ဘယ်လို... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ရှောင်ပိုင်မှာမူ ယူကျင့်ဟုန် ၏ မူလဝိညာဉ်ကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးထဲ၌ နစ်မျောနေလျက်၊ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကာ လမ်းပျောက်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျန်းရိုရွှီးသည် ရှောင်ပိုင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိပြီး၊ ခဏမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီးနောက်တွင်မူ၊ သူသည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့်အလား ...

"ကျွန်တော်... သဘောပေါက်သွားပြီ ထင်တယ်... ရှောင်ပိုင်... ဟားဟားဟား... ရှောင်ပိုင်... ပိုင်ယွီကျင်း..."

ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်မှာ...

"ရှင်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ.."

ကျန်းရိုရွှီးသည် ရှောင်ပိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ရယ်မောကာ ဆိုသည်မှာ...

"မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်းသခင်ကြီး နဲ့ ဒုတိယကျွန်းသခင် တို့က ပိုင်ယွီကျင်း ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ ကျွန်းသခင်ကြီး ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယကျွန်းသခင် တစ်ဦးတည်းကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ပိုင်ယွီကျင်း ပဲလေ... ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ပိုင်ယွီကျင်း တွေချည်းပါပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ပိုင်ယွီကျင်း တွေ ဖြစ်နေကြပြီဆိုမှတော့၊ ဒီတိုက်ပွဲက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိဦးမှာလဲ..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ကျန်းရိုရွှီး ၏ ပတ်လည်တွင် သိမ်မွေ့လှသော ငွေရောင် မြူခိုးများ မြင့်တက်လာတော့သည်။ ထိုမြူခိုးများမှာ လောကီနှင့် မသက်ဆိုင်သော အသွင်ဆောင်နေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မှင်ခြယ် ပန်းချီကား တစ်ချပ်အလား တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားကာ၊ သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော ရှေးဟောင်း လေးလံသည့် ဓားအတွင်းသို့ မီးခိုးများအလား တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ဓားရိုးပေါ်ရှိ ပုံစံများမှ အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ဓားမှာ မြည်ဟည်းသွားလျက် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို ကြေမွသွားစေကာ၊ မိုးကြိုး အားအင်များကို သယ်ဆောင်ထားသော အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုအလင်းတန်းမှာ လေထုကို ဆွဲဖြဲသွားစဉ်အတွင်း၊ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဂူအတွင်း၌ ဓားမြည်သံ၏ ပဲ့တင်ထပ်သံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ရှောင်ပိုင်မှာမူ နေရာမှာတင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အတွေးထဲ၌ နစ်မျောနေလျက် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်...

"လူဝင်စားခြင်း မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ယူကျင့်ဟုန် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ရှောင်ပိုင် ပဲ... မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မက ပိုင်ယွီကျင်း... ကျွန်မက ရှောင်ပိုင် ပဲ..."

...