အခန်း (၃၉၂)

အပိုင်း (၃၉၂) ကျွန်းသခင် ၂ပါးဖြင့် တိုက်ခိုင်ခြင်း

အခြား ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်း၌

ကူမော့၏ နဂါးနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်သည် တာအိုနှလုံးသားမိစ္ဆာမျိုးစေ့နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ဝိညာဉ်အတွင်းရှိ တားမြစ်ချက်ကို ချက်ချင်းဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကူမော့သည် ထိုက်ရွှီးဓားကို ဆင့်ခေါ်ကာ တစ်ချက်ခုတ်ချလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံရိပ်ယောင်များအားလုံး ကြေမွပျက်စီးသွားသည်။

ထို့နောက်သူသည် ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံခုတ်ချလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းသို့ ဓားစီး၍ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ တိမ်တိုက်များအထက်တွင် ဝဲပျံနေသော ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးကျွန်းဖြစ်သည့် ဖုန်လိုင်ကျွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုကျွန်းပေါ်တွင် ကျွန်းသခင်ကြီးနှင့် ဒုတိယကျွန်းသခင်တို့သည် ကြိုးကြာငှက်များကို စီးနင်းကာ ပျံသန်းနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဝင်္ကပါ ဖွဲ့ကြစမ်း"

ကျွန်းသခင်ကြီးသည် သူမ၏ကျောက်စိမ်းပုလွေကို မှုတ်၍ စေတီတော် ၈ ဆူမှ ရွှေရောင်အလင်းကွန်ရက်ကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒုတိယကျွန်းသခင်က စောင်းတီး၍ မန္တန်များထုတ်လွှတ်ကာ ဖုန်လိုင်ကျွန်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးနှင့်ပေါင်းပြီး အားကောင်းသော ဝင်္ကပါတစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။

ထိုစွမ်းအင်များကြောင့် နေရာလွတ်အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းရှိ အလင်းနှင့်အရိပ်များ တွန့်လိမ်သွားပြီး ကူမော့အတွက် ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကူမော့သည် ဖုန်လိုင်ကျွန်းကို အနီးကပ်မြင်နေရသော်လည်း မည်မျှပင်မြန်အောင်ပျံသန်းပါစေ၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို မည်သို့ပင်ဖြတ်သန်းပါစေ ကျွန်းပေါ်သို့ လုံးဝခြေမချနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် စစ်မှန်သောကမ္ဘာနှင့် ဝေးကွာသွားကာ အမှောင်ထုကြားတွင် ပိတ်မိနေတော့သည်။ ဓားပေါ်တွင်ရပ်လျက် ကျွန်းသခင်တို့ရှိရာသို့ စူးစိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည် -

"ပိုင်ယွီကျင်း က ဘယ်မှာလဲ..."

ကျွန်းသခင်ကြီးမှာမူ သူမ၏ မြင့်မြတ်လှသော အမူအရာအတိုင်းပင် ကြိုးကြာငှက် ကျောပေါ်တွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်မှာ...

"သူရဲကောင်း ကူ... သေခြင်းနဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းကြားမှာ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်ကို ဘာဖြစ်လို့ တွယ်ကပ်နေရတာလဲ... ဒီဘဝမှာ ရှင်က ကူမော့ ဖြစ်နေပေမဲ့၊ နောက်ဘဝကျရင်တော့ တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာပဲလေ...”

“ ဒီဘဝမှာတော့၊ ပိုင်ယွီကျင်း က ရှင့်ကို မဟာတာအို လမ်းစဉ်နောက်ကို လိုက်နိုင်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်၊ အဲဒါမှလည်း ရှင်က ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နိုင်မှာဖြစ်သလို ပိုပြီး ဝေးကွာတဲ့ ရှုခင်းတွေကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်မှာပေါ့..."

"အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် အဖိုးအခကတော့ ရှင့်ရဲ့ နောက်ဘဝမှာ ဖုန်လိုင်ကျွန်း ကို လာလည်ဖို့ ဖိတ်ကြားချက် တစ်ခုပဲလေ... ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ..."

ကူမော့က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ...

"မင်းတို့တွေကတော့ အခြေအနေတွေကို သိနေတဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း ရဲ့ နောက်လိုက်တွေ ဖြစ်နေမှာပေါ့... တကယ်လို့ ပိုင်ယွီကျင်း ကသာ၊ မူလဝိညာဉ် တားမြစ်ချက် တစ်ခုကို အဖိုးအခ အဖြစ် ပေးရမယ်၊ အဲဒီအစား မဟာတာအို ကို ရှာဖွေနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ပေးမယ် ဆိုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့၊ အဲဒါက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ရွေးချယ်ရမယ့် ကိစ္စမို့လို့ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး... "

“ဒါပေမဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကတော့၊ ခြိမ်းခြောက်တာရော လှည့်စားတာပါ ပါဝင်နေတဲ့ အတင်းအကျပ် ရောင်းဝယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေတာမို့လို့၊ သေသင့်တဲ့ လုပ်ရပ်ပါပဲ... သူတော်စင်တွေရဲ့ နောက်လိုက်တွေ အနေနဲ့၊ မင်းတို့တွေသာ နောင်တရပြီး လမ်းမှားကနေ ပြန်လှည့်လာကြမယ် ဆိုရင်တော့၊ ငါ မင်းတို့ အသက်တွေကို ချန်ထားပေးပါ့မယ်..."

"တကယ်လို့ ဇွတ်လုပ်နေကြဦးမယ် ဆိုရင်တော့၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ချန်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျွန်းသခင်ကြီးက သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးလိုက်ရင်း ...

"ဆရာကြီး ကူ ရဲ့ စကားတွေကတော့ တကယ့်ကို ယုတ္တိမရှိတာပဲနော်... တကယ်လို့ လောကက လူတွေသာ လောဘ မကြီးကြဘူး ဆိုရင်၊ ဖုန်လိုင်ကျွန်း နဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း ဆီကနေ ဘာမှ မပေးဘဲနဲ့ အလကား ရချင်တဲ့ စိတ်တွေ မရှိကြဘူး ဆိုရင်၊ သူတို့တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုင်ယွီကျင်း ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျသွားမှာလဲ... “

“အဲဒါက သူတို့ရဲ့ လောဘကြောင့်ပဲ သူတို့ ပျက်စီးသွားရတာလေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့တွေ အဖိုးအခ ပေးရတာကရော သင့်တော်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါပေမဲ့လည်း၊ ပိုင်ယွီကျင်း က ရှင့်တို့လို လောဘကြီးတဲ့ လူတွေကို အများကြီး ပေးဆပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင့်တို့ကို ဖုန်လိုင်ကျွန်း ပေါ်မှာ ပြန်ပြီး လူဝင်စား ခိုင်းပြီးတော့ ကျင့်ကြံခိုင်းရုံတင် မကဘူး၊ ဒုတိယ အကြိမ်မြောက် အသက်ရှင်ခွင့်ကိုတောင် ပေးထားသေးတာလေ... ဒါက..."

"တကယ့်ကို ကြီးမားလှတဲ့ ကောင်းချီးမဟုတ်ဘူးလား..."

ကူမော့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ဘဲ၊ ကျွန်းသခင်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ဓားပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်...

"ငါက ကျိုးကြောင်းပြပြီး ရှင်းပြနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့် တစ်ခု ပေးနေတာပါ”

ကျွန်းသခင်ကြီးက ပြုံးလိုက်ရင်း ...

"သူရဲကောင်း ကူ... စကားကြီး စကားကျယ်တွေကိုတော့ အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်တဲ့ အခါမှပဲ ပြောပါတော့... သေမျိုးလောက မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်နေရင်တောင်မှ၊ နောက်ဆုံးတော့ သေမျိုးလောက ထဲမှာပဲ ရှိနေတာပဲလေ၊ ကောင်းကင်ပြာကြီးကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ပုစဉ်းရင်ကွဲ တစ်ကောင်လိုပေါ့"

ကူမော့က သရော်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လိုက်လေသည်။

"ဝူးးးး..."

ရုတ်တရက် နဂါးဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ကူမော့သည် ရွှေရောင်အကြေးခွံများ၊ မြကျောက်ရောင်ဂျိုများဖြင့် ခန့်ညားလှသော နဂါးကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုနဂါးကြီးသည် ပြင်းထန်သော ဖိအားများနှင့်အတူ ဟောက်ကာ နေရာလွတ်အတားအဆီးကို လက်သည်းဖြင့် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ရာ ပုံရိပ်ယောင်ဝဲဂယက်ကြီး ကြေမွသွားတော့သည်။

လွတ်မြောက်လာသော နဂါးကြီးသည် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားလာပြီး ကောင်းကင်ကျွန်းအထက်တွင် ဝဲပျံကာ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို ကျွန်းပေါ်သို့ ဆင့်ဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအားများကြောင့် ကျွန်းပေါ်ရှိ မန္တန်ဝင်္ကပါမှာ ချက်ချင်းပျက်စီးသွားပြီး စေတီတော် ၈ ဆူလည်း တစ်စစီ ကြေမွကုန်သည်။

မိုးကြိုးနှင့် လေပြင်းများ၏ဒဏ်ကြောင့် ကျွန်းပေါ်ရှိ လှပသောပြာသာဒ်နန်းဆောင်များမှာ သဲအိမ်လေးများအလား ပြိုကျပျက်စီးသွားရသည်။ တစ်ချိန်က တင့်တယ်လှပခဲ့သော ဖုန်လိုင်ကျွန်းသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မီးခိုးများ၊ ဖုန်မှုန့်များနှင့်အတူ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် စစ်မြေပြင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

အစနှင့်အဆုံး တောင်ကြား မှနေ၍ အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့ကြသော တိမ်နင်း နတ်မသေမျိုး၊ ဝဖြိုးသော မေတ္တေယျ နှင့် ဝါးခြောက် အဘိုးအို တို့ သုံးဦးစလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြရတော့၏။ ၎င်းတို့ ဘာလုပ်ရမည်ကို မစဉ်းစားနိုင်သေးမီမှာပင်၊ ကျွန်းသခင်ကြီးက လှမ်းအော်လိုက်သည်မှာ

"ခွန်နေရာကို ပိတ်ဆို့ကြစမ်း"

ချက်ချင်းပင်...

တိမ်နင်း နတ်မသေမျိုးသည် လေပြင်းတစ်စကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ဝဖြိုးသော မေတ္တေယျ နှင့် ဝါးခြောက် အဘိုးအို တို့ကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်ပေးလိုက်လေသည်။ ၎င်းတို့သည် ကြေမွသွားသော မန္တန်ဝင်္ကပါကို ပြန်လည် ပြုပြင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း...

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

နေရာလွတ်အတွင်း လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ သူတို့၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

၎င်းတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ နတ်ဘုရား စွမ်းအားများကို သုံးကာ ကာကွယ်ရန် အလျင်အမြန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း၊ နောက်တစ်ခဏမှာပင်၊ တိမ်နင်း နတ်မသေမျိုးသည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ ပူခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ နဂါးကြီး အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော လေပြင်းများကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ခရမ်းသီးတစ်လုံးကို ခွဲလိုက်သည့်အလား ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

သွေးမြူများပင် မထွက်ပေါ်နိုင်သေးမီမှာပင်၊ လေပြင်းကြောင့် အနီရောင် မိုးရေစက်များအဖြစ် လွင့်ပျံ့သွားတော့သည်။

သူ၏ အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသော ဝါးခြောက် အဘိုးအို နှင့် ဝဖြိုးသော မေတ္တေယျ တို့မှာလည်း အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ၊ နဂါးလက်သည်းများကြားတွင် သွေးမြူနှစ်စအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြရတော့သည်။

ခြေလက် အင်္ဂါများနှင့် အသားစ အပိုင်းအစများမှာ ကြေမွသွားသော မန္တန် ပစ္စည်းများ၊ လက်နက်များနှင့်အတူ၊ ကျိုးပဲ့သွားသော ဖန်ခွက်များအလား လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားကြတော့သည်။

"ပိတ်ဆို့စမ်း"

ကျွန်းသခင်ကြီး၏ အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ ကျောက်စိမ်း ပုလွေမှာ ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာပြီး၊ ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်း ကိုးခုစလုံးမှ ဖြူဖွေးအေးစက်သော မန္တန်စာလုံးများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒုတိယကျွန်းသခင်၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ ကျောက်ဝေစောင်း ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ ၎င်း၏ စောင်းကြိုး ၇၂ ကြိုး မှ ရွှေနီရောင် အလင်းကြိုးများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြတော့သည်။

ကျွန်း၏ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ချီကျင့်ကြံသူများသည် လက်ဟန်များကို ဖန်တီးလိုက်ကြရာ၊ ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်တာရာ ပုံစံများကို ထွင်းထုထားသော ရှေးဟောင်း ကြေးမှန် ရှစ်ချပ်မှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံလာကြလေသည်။

မှန်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်သွားကြပြီး၊ ကျွန်း၏ အလယ်ဗဟို တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ပယင်းရောင် လှောင်အိမ်တစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်ကြလေသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်စာလုံးများသည် လှောင်အိမ်၏ အနားသတ်များတွင် ရစ်ခွေနေကြသည်မှာ၊ အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာသော နဂါးကြီးကို ဖမ်းဆုပ်မည့် ပင့်ကူအိမ်ကြီး တစ်ခုအလား ရှိနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း၊ နဂါးဟောက်သံကြီးက တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်းကာ ကျောက်ဆောင်များကို ကြေမွသွားစေသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ နဂါးကြီး၏ ပတ်လည်မှ ဖြူဖွေးသော လေပြင်းများမှာ ရုတ်တရက် ဓားသွား ထောင်ပေါင်းများစွာ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အလင်းလှောင်အိမ်ကြီးမှာ နဂါးကြီး၏ အကြေးခွံများကို ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့်၊ ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။ မန္တန်စာလုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး၊ ရှေးဟောင်း ကြေးမှန်ကြီးများမှာလည်း နဂါးလက်သည်းများအောက်တွင် အပိုင်းအစများအဖြစ် ကြေမွသွားရလေသည်။

ဖျက်ဆီးလိုသော လေပြင်းများက ဝင်္ကပါကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် အခါတွင်မူ၊ ရှေ့တန်းတွင် ရှိနေသော ချီကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ အကာအကွယ် ချီ စွမ်းအားများကိုပင် အသက်မသွင်းနိုင်သေးမီမှာပင်၊ သူတို့၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများမှာ ပေါက်ကွဲကုန်တော့သည် ။

အသားစများနှင့် အရိုးအပိုင်းအစများမှာ အမြောက်ဆန်များအလား လွင့်စင်ထွက်သွားကြပြီး၊ ခြေလက် အင်္ဂါများမှာလည်း လေပြင်းများကြောင့် ကြိတ်ချေခြင်း ခံလိုက်ကြရသဖြင့်၊ လေထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီ အနံ့အသက်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

နဂါးကြီးသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ထိုက်ရှန်းတောင်ကြီးအလား ဖိချလိုက်ပြီး၊ ပုလွေကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရပ်နေသော ကျွန်းသခင်ကြီးဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားတော့သည်။

ကျွန်းသခင်ကြီးသည် သူမ၏ ကျောက်စိမ်း ပုလွေကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် အလျားလိုက် ကိုင်ဆောင်ထားလိုက်ရာ၊ အသံလှိုင်း ကိုးခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဖြူရောင် အလင်းတံတိုင်း ကိုးထပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြင့်တက်လာတော့သည်။

သို့သော်လည်း "ဘုန်း" ဟူသော အသံအချို့နှင့်အတူ၊ ထိုအလင်းတံတိုင်းများမှာ နဂါးဂျိုများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် စက္ကူအလား တစ်စစီ ကြေမွသွားရလေသည်။

နဂါးကြီး သယ်ဆောင်လာသော ကြီးမားလှသော အားအင်များကြောင့် လေထုအတွင်း၌လည်း ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကျွန်းသခင်ကြီးသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခုခံ၍မရသော စွမ်းအားတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ကြိုးပြတ်သွားသော မြား တစ်စင်းအလား အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ကျောပြင်မှာ အဆောက်အဦး သုံးထပ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီးနောက်၊ ကျွန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ပေတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသော ကျင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။