အခန်း (၃၉၅)

အပိုင်း (၃၉၅) တားမြစ်ချက် ၂

လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြသော်လည်း၊ ကူမော့နှင့် ရင်းနှီးပြီး သူ၏ စရိုက်ကို ယုံကြည်ကြသော ကျန်းတာအိုယီ၊ စုချန်းချိုး၊ ဆရာကြီး လျန်ရှန်း နှင့် ချီထျန်းရှု တို့မှာမူ၊ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲ ဆိုသည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်ကြသေးသော်လည်း ဒုတိယကျွန်းသခင်ကို တားဆီးရန်အတွက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြလေသည်။

ကူမော့၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားပြီးသား ဖြစ်သော ဒုတိယကျွန်းသခင်မှာ၊ ဆရာကြီး လေးဦး၏ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ကူမော့သည် ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းအတိုင်းပင် ဒုတိယကျွန်းသခင်၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ကပ်ထားလိုက်လေသည်။

“ဆရာကြီး ကူ... တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...”

ကျန်းတာအိုယီက လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်းမှာ ၎င်းတို့အနားသို့ အလျင်အမြန် စုရုံးရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ကူမော့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်...

“ပိုင်ယွီကျင်း က ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ မူလဝိညာဉ် အတွင်းမှာ တားမြစ်ချက် တစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားခဲ့တယ်လေ... သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး... ပထမကျွန်းသခင် နဲ့ ဒုတိယကျွန်းသခင် တို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပိုင်ယွီကျင်း ပါလို့ ပြောနေကြပေမဲ့၊ ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ သူတို့ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောနေကြပြန်တယ်... ကျွန်တော်လည်း အခုတော့ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရပြီ...”

ခဏတာအတွင်းမှာပင်၊ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားတော့သည်။

၎င်းတို့သည် ကူမော့၏စကားကို လုံးဝသံသယမဖြစ်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာသို့ လာနိုင်သူအားလုံးမှာ ပါရမီရှင်များဖြစ်ကြပြီး လောကတွင် အလကားရသည့်အရာမရှိဟူသော နိယာမကို ကောင်းစွာနားလည်ထားကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဖုန်လိုင်ကျွန်းက လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများကို ရက်ရက်ရောရော မျှဝေပေးကတည်းက တစ်ခုခုရည်ရွယ်ချက်ရှိမည်ဟု ၎င်းတို့လည်း သံသယရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ကျမ်းစာ၏ဆွဲဆောင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ကြသလို၊ ဖုန်လိုင်ကျွန်းတွင် ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိခဲ့သဖြင့် ကံကောင်းမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မိမိတို့၏ မူလဝိညာဉ်အတွင်း တားမြစ်ချက်ရှိနေသည်ကို သိရှိသွားကြသော်လည်း၊ ထိုတားမြစ်ချက်ကို မိမိတို့ဘာသာ စစ်ဆေးအတည်ပြုနိုင်စွမ်း သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားနိုင်စွမ်းတော့ မရှိကြချေ။

စုချန်းချိုး ပြောလိုက်သည်

.“ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ် အတွင်းမှာ တစ်ခုခု ရှိနေသလိုမျိုး ဝေဝါးစွာ ခံစားခဲ့ရဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အဲဒါကို မြင်နိုင်လောက်အောင် မမြင့်မားခဲ့လို့ပါ... အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့မှ၊ အဲဒါက ဆရာကြီး ကူ ပြောတဲ့ တားမြစ်ချက် ဖြစ်ဖို့ များနေတာပဲ...”

“အဲဒါကို ဖယ်ရှားပစ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းရှိမလား...”

ကျန်းတာအိုယီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ကူမော့၏ ဓားဖြင့် ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ရိုက်ကပ်ခြင်း ခံထားရသော ပထမကျွန်းသခင် နှင့် ဒုတိယကျွန်းသခင် တို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ပထမကျွန်းသခင်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်မှာ...

“ကူမော့... ငါတို့ကို သတ်လို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း ကိုတော့ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်သလို သတ်လို့လည်း ရမှာ မဟုတ်ဘူး... ပိုင်ယွီကျင်း နဲ့ အသေအလဲ တိုက်နေဖို့ တကယ် မလိုပါဘူး... ရှင် နဲ့ ပိုင်ယွီကျင်း ဟာ သက်ရှိအဆင့်အတန်းချင်း တူညီကြတာလေ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်နေရတာလဲ...”

ကူမော့က အေးစက်စွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်...

“ပိုင်ယွီကျင်း က ငါ့ကို အရင် စပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလေ...”

“အဲဒါက မတော်တဆ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပါ... ပိုင်ယွီကျင်း အနေနဲ့ ရှင့်ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို အရင်က မသိခဲ့လို့ပါ...”

ဟု ပထမကျွန်းသခင်က ဆိုသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ဆရာကြီး လျန်ရှန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်မှာ...

“အမိတာဘာ... အခုဆိုရင် ပိုင်ယွီကျင်း က သူရဲကောင်း ကူ ရဲ့ သက်ရှိအဆင့်အတန်းဟာ သာမန်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဆိုတာကို သိသွားပြီဆိုတော့၊ သူရဲကောင်း ကူ ကို ပိုပြီးတော့တောင် ထိန်းချုပ်ချင်လာမှာပေါ့”

ကျွန်းသခင်က ဆရာကြီး လျန်ရှန်း ကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်...

“ငါ မေ့နေခဲ့တာပဲ ဘုန်းကြီး... ရှင်သာ ဒီနေ့ ပိုင်ယွီကျင်း ကို မလှည့်စားခဲ့ဘူး ဆိုရင်တော့၊ ရလဒ်က ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ မသေချာသေးဘူးနော်”

စုချန်းချိုးက ဆရာကြီး လျန်ရှန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်မှာ...

“ဆရာကြီး... မင်း ဘာတွေကို သိထားလို့လဲ...”

ဆရာကြီး လျန်ရှန်းက ပြောပြသည်...

“ကျွန်တော် ပိုင်ယွီကျင်း နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး၊ ပိုင်ယွီကျင်း ရဲ့ အနှစ်သာရ တစ်စကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော် အပြင်ထွက်လာတဲ့ အခါမှာတော့၊ ကျွန်းပေါ်က တပည့်တွေ အကုန်လုံးမှာ ထုံထိုင်းနေတဲ့ အမူအရာတွေ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတာနဲ့တင် ချက်ချင်းပဲ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားခဲ့တာပါ... "

“ ဖုန်လိုင်ကျွန်း ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး၊ အမြဲတမ်း ပိုင်ယွီကျင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိခဲ့တာပါ... ကျွန်းပေါ်က လူတိုင်းဟာ ပိုင်ယွီကျင်း ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့၊ ပိုင်ယွီကျင်း ကတော့ သူတို့ မဟုတ်ပါဘူး...”

“ဒီကိစ္စကို ရှင်းအောင် ပြောရမယ် ဆိုရင်တော့၊ ကျွန်တော် ဂူ အတတ်ပညာနဲ့ပဲ ဥပမာ ပေးပါ့မယ်... ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ ဂူမိခင်ကြီး ပေါ့လေ၊ သူမက ဂူသားသမီးတွေကို အမြဲတမ်း ပြုစုပျိုးထောင်နေတာ... ဂူသားသမီး တစ်ကောင်စီတိုင်းဟာ ပိုင်ယွီကျင်း ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့၊ ပိုင်ယွီကျင်း ကိုယ်တိုင်ကတော့ အဲဒီ ဂူသားသမီးတွေ မဟုတ်ပါဘူး... “

“ ပိုင်ယွီကျင်း အားကောင်းလာဖို့အတွက် စစ်မှန်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ဆန္ဒတွေ လိုအပ်တာကြောင့်၊ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူလဝိညာဉ် တွေထဲမှာ တားမြစ်ချက်တွေ ထည့်သွင်းထားခဲ့တာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အခါမှာတော့၊ သူက အသိစိတ် မရှိတော့တဲ့ မူလဝိညာဉ် အားလုံးကို စုစည်းပြီး ထိန်းချုပ်လိုက်လိမ့်မယ်”

“အဲဒီနောက်မှာတော့ မူလဝိညာဉ် တစ်ခုစီရဲ့ လက္ခဏာတွေအပေါ် အခြေခံပြီး လူအသစ် တစ်ယောက်ကို ဖန်တီးလိုက်တာပေါ့၊ အဲဒါကတော့ ဖုန်လိုင်ကျွန်း ရဲ့ တပည့်တွေ လေ... “

“ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက ထူးခြားတဲ့ လူတွေကို သူ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်၊ သူတို့ကို 'လူအတု' တွေလို့ ခေါ်ကြရအောင်... သည် လူအတု တွေဟာ အမြဲတမ်း တိုးတက်လာကြပြီး အမျိုးမျိုးသော အရည်အချင်းတွေကို ကျွမ်းကျင်လာကြမှာဖြစ်သလို၊ မျိုးဆက်တစ်ခုထက် တစ်ခု ပိုပြီး ပြည့်စုံလာကြမှာပေါ့... အခုဆိုရင်တော့၊ အဲဒီလူအတုတွေထဲမှာ အပြည့်စုံဆုံးသော သူတွေကတော့ ပထမကျွန်းသခင် နဲ့ ဒုတိယကျွန်းသခင် တို့ ပေါ့လေ...”

စုချန်းချိုးက မေးမြန်းလိုက်သည်မှာ...

“ဒါဆိုရင်၊ ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲ...”

“သက်မဲ့အရာဝတ္ထု တစ်ခု ပါပဲ...”

ဆရာကြီး လျန်ရှန်းက ဆိုသည်...

“အဲဒါက ကျောက်တုံး တစ်တုံး၊ သစ်သား တစ်စ၊ ဒါမှမဟုတ် သဲတစ်ပွင့် ဒါမှမဟုတ် ဖုန်မှုန့် တစ်စတောင် ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်... ဒီသက်မဲ့အရာဝတ္ထုမှာ ထူးခြားလှတဲ့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းတွေ ရှိနေတာလေ... “

“သူက သိုင်းပညာတွေကို အမြဲတမ်း ဖန်တီး တွက်ချက်ပေးနေသလို၊ အနှစ် သုံးဆယ်မှာ တစ်ခါ ကျွန်းကို ဖွင့်ပေးပြီး သိုင်းလောကအတွက် လမ်းညွှန်ချက် အသစ်တွေကို ပေးနေတာ စတာတွေ အကုန်လုံးဟာ၊ ပိုပြီး များပြားလှတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ပိုပြီး ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

အခြားသူများ အားလုံးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသော်လည်း၊ ကူမော့ကတော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ယွီကျင်း ဆိုတာ ပရိုဂရမ် တစ်ခုပဲလေ။

အစပိုင်းတွင် ထိုပရိုဂရမ်သည် ရိုးရှင်းသော ညွှန်ကြားချက်များကိုသာ ပေးနိုင်သော်လည်း ‘လူတု’ များစွာကို လေ့ကျင့်စေခြင်းဖြင့် ရရှိလာသော အချက်အလက်များကြောင့် ပိုမိုပါးနပ်လာခဲ့သည်။

ဖုန်လိုင်ကျွန်း၏ တပည့်များသည် အဆင့်အတန်း အမျိုးမျိုးရှိသော အသိဉာဏ်ရှိ စက်ရုပ် များသဖွယ် ဖြစ်နေကြသည်။ လက်ရှိတွင် ပထမနှင့် ဒုတိယကျွန်းသခင်တို့မှာ အသိဉာဏ်အရှိဆုံး ဖြစ်သော်လည်း၊ ပိုင်ယွီကျင်းသည် အမြဲတမ်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေသဖြင့် တစ်နေ့တွင် ၎င်းတို့ထက် ပိုမိုပါးနပ်သော တပည့်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ပိုင်ယွီကျင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရသော မူလဝိညာဉ်များကလည်း ထိုပရိုဂရမ်အတွက် လိုအပ်သော အာဟာရများကို အဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့ပေးနေကြသည်။

ဆရာကြီး လျန်ရှန်းသည် ပထမကျွန်းသခင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

. “ဒါပေမဲ့လည်း၊ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ် ဆိုရင်တော့၊ ပိုင်ယွီကျင်း ဟာ ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက် အားကောင်းလာမလဲ ဆိုတာကိုတော့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်တော့ပါဘူး...”

ကူမော့က ...

“ပိုင်ယွီကျင်း ဟာ ကောင်းကင်တာအို ဖြစ်လာမှာပေါ့၊ အဲဒီအခါကျရင် အပြည့်စုံဆုံးသော လူအတု ဟာလည်း လောကရဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါး၊ ကောင်းကင်တာအို ရဲ့ ပြောရေးဆိုခွင့် ရှိသူ ဖြစ်လာမှာပေါ့... အခု ဖုန်လိုင်ကျွန်း ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ ပထမကျွန်းသခင် နဲ့ ဒုတိယကျွန်းသခင် တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုး ပေါ့လေ...”

စုချန်းချိုးက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်...

“နတ်ဘုရား ဖြစ်တာတွေ၊ ကောင်းကင်တာအို ဖြစ်တာတွေက အရေးမကြီးပါဘူး... အရေးကြီးတာက မူလဝိညာဉ် အတွင်းက တားမြစ်ချက်ကို ဖယ်ရှားပစ်လို့ ရမလား ဆိုတာပဲလေ”