အခန်း (၅၆၉-၅၇၁)

အခန်း ၅၆၉ ဧက္ကရာဇ်၏ နောက်ဆုံးစကား

မင်းသား၊ မင်းသမီး အပေါင်းတို့နှင့်တကွ မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် မိဖုရားများအားလုံးထံသို့ အရေးပေါ် ဆင့်ခေါ်စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုစာစောင်ထက်တွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ်တော်ကို ခတ်နှိပ်ထား၏။

၎င်းသည် လွန်ဆန်၍မရ၊ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာ၍မရသော အကြွင်းမဲ့အမိန့်တော် ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဝေးလံသောဒေသများသို့ ရောက်ရှိနေကြသူများပင်လျှင် လက်ရှိလုပ်ငန်းဆောင်တာ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ တော်ဝင်နန်းတော်ဆီသို့ အလုအယက် ပြန်လည်ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။

မည်သူမျှ မလိုက်နာဘဲ မနေဝံ့ကြချေ။

မည်သူမျှ နောက်ကျမခံဝံ့ကြပေ

မကြာမီ... တော်ဝင်နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ လူများဖြင့် ပြန်လည်ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ထီးနန်းဆက်ခံခွင့်ရှိသူ အားလုံး စုံစုံလင်လင် ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ လေထုထဲတွင် တင်းမာမှုများက သိသိသာသာ စီးဆင်းနေ၏။

သူတို့အားလုံးသည် ပြိုင်ဘက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

အနည်းငယ်မျှသော မောင်နှမသံယောဇဉ် ကျန်ရှိနေသေးသူ အချို့မှအပ ကျန်ရှိသူအများစုမှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ရန်လိုမှုများက လျှပ်စီးပမာ ဖြတ်ပြေးနေ၏။

သို့သော် မည်သူမျှ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။

အကြောင်းမူကား... သူတို့ကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့သူမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

မျက်နှာပြင်ထက်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် သာမန်မောင်နှမများကဲ့သို့ပင် ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်နေကြသည်။

"နောင်တော် လောင်ရွှမ်၊ နောင်တော် ထပ်ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်"

"ညီမတော် ချင်းယာ... မြောက်ဘက်ဒေသက ပါရမီရှင်ဆိုသူကို မောင်နှမတော် နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်၊ တကယ်ကို အားကျစရာပဲ"

"အဋ္ဌမညီတော်... အခုထိ နယ်စပ်ကို စောင့်ရှောက်နေတုန်းပဲလား၊ ခက်ခဲတဲ့အလုပ်တွေကို လုပ်မယ့်သူတော့ ရှိရမှာပေါ့လေ"

၎င်းတို့သည် အချင်းချင်း ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုနေကြသော်လည်း ဤသည်မှာ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်သာဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် မိဖုရားများလည်း ထို့အတူပင်။

သူတို့၏ မျက်နှာပေးများက တင့်တယ်လျက် သိက္ခာရှိလှသည်။

သူတို့၏ စကားလုံးများက နူးညံ့ပျော့ပျောင်းကာ ယဉ်ကျေးလှ၏။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ အရေးကြီးဆုံးအရာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

မိမိတို့၏ သားသမီးသာလျှင် ထီးနန်းကို ဆက်ခံရမည်။

မည်သည့်တန်ဖိုးပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ။

ထိုစဉ် အရေးပါသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

နန်းတွင်းရေးရာဝန်ကြီး ယန်ထိုက်ဖုန်း ဖြစ်သည်။

သူ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခဏတွင် တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောသံများက ပိုမိုကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။

"သူက ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ"

"ခမည်းတော် ဧကရာဇ်ကကော ဘယ်မှာလဲ"

ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများက ကြီးထွားလာသည်။

အကြောင်းမှာ ဆင့်ခေါ်စာကို ဧကရာဇ်၏ တံဆိပ်တော်ဖြင့် ထုတ်ပြန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်သာ ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ယခုမူ ၎င်းကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရချေ။

ထိုအစား ထွက်ပေါ်လာသူမှာ အမတ်ယန် ဖြစ်နေသည်။

သံသယစိတ်များ စတင်အမြစ်တွယ်လာ၏။

အားလုံး၏ အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။

ယန်ထိုက်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသော်လည်း သူ့မျက်နှာအမူအရာက လွန်စွာမှ လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။

သူ့အကြည့်က ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ပျံသွား၏။

လူတိုင်းနီးပါး စုံလင်စွာ ရှိနေကြပြီ။

သူက အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် စကားဆိုသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... အတွင်းထဲကို ဝင်ခဲ့ကြပါ"

သူ့အသံက တည်ငြိမ်နေသည်။

သို့သော် သူ နောက်ထပ်ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

"အခု မြင်တွေ့ရမယ့်အရာကို... ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိပေးလို့မရပါဘူး"

လေထုက ချက်ချင်းပင် ပိုမိုလေးလံသွားခဲ့သည်။

အချို့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

အချို့က မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကြ၏။

အချို့မှာမူ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိုးရိမ်တကြီး မသက်မသာ ခံစားလာရသည်။

ယန်ထိုက်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။

သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ဤသို့ လျှို့ဝှက်ထားခြင်းက ကမောက်ကမ ဖြစ်ရပ်များကို တားဆီးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည့်အရာကို အချိန်ဆွဲထားရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ သိပါသည်

၎င်းတို့ အမှန်တရားကို သိရှိသွားသည်နှင့်

မည်သူမျှ ငြိမ်သက်နေကြမည်မဟုတ်ချေ။

သူတို့သည် မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

တစ်ဦးချင်းစီတွင် ကြီးမားသောရည်မှန်းချက်များ ရှိကြ၏

တစ်ဦးချင်းစီက ထီးနန်းကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြသည်။

ဤအမှန်တရားကို သိရခြင်းက ၎င်းတို့ကို ငြိမ်သက်သွားစေမည်မဟုတ်ဘဲ.ပိုမိုတောက်လောင်လာစေမည် ဖြစ်သည်။

ဤပြည်တွင်းစစ်ကို စတင်မည့်သူများမှာ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သို့သော်... သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

သူ ဤအရာကို ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထား၍မရပေ။

ထို့နောက်တွင် ၎င်းတို့ ဘာဆက်လုပ်မည်ဆိုသည်မှာ သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်တော့ပေ။

သူ ဆုတောင်းနိုင်သည်ကတော့

အခြေအနေများက ကယ်တင်၍မရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးမသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယန်ထိုက်ဖုန်းသည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ကာ အစွမ်းထက်လှသော အစီအရင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ကာကွယ်ထားသည့် နန်းတော်နက်၏ အောက်ခြေဆီသို့ နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်... ၎င်းတို့ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

နန်းတော်နက်အတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်ကြီးကြားတွင် မသက်မသာ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယစိတ်များ အမြစ်တွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ထဲက အများစုမှာ လူအသိဉာဏ်မရှိသူများ မဟုတ်ကြချေ။

အရေးပေါ် ဆင့်ခေါ်မှု၏ အလျင်လိုမှု... ဧကရာဇ် ကွယ်ပျောက်နေမှု... အမတ်ယန်ထိုက်ဖုန်း၏ လေးနက်တည်ကြည်လှသော အမူအရာ

ဤအချက်များအရ ၎င်းတို့အားလုံးသည် အဖြေတစ်ခုကို ကြိုတင်တွေးဆမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သူမျှ ထုတ်ဖော်မပြောကြချေ။

အမှန်တရားက မကြာမီ ပေါ်ပေါက်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ ပြောနေရန် မလိုတော့ပေ။

မကြာခင်မှာပင် ၎င်းတို့သည် ဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်တော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

တံခါးကြီးများက ပိတ်ထားလျက်ရှိပြီး ပြန်လည် ပြင်ဆင်၍မရတော့သော အရာတစ်ခုကို ပိတ်လှောင်ထားသည့်နှယ် ရှိ၏။

ယန်ထိုက်ဖုန်းက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူက လူအုပ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။

သူ့မျက်နှာအမူအရာက လွန်စွာမှ လေးနက်နေသည်။

"အရှင်မင်းသားတို့... မင်းသမီးတို့။ ကျေးဇူးပြုပြီး... စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကြပါ"

အမတ်ယန်က လေးလံသော နှလုံးသားဖြင့် ပြောဆိုရင်း တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ကျွီ...

တံခါးကြီးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်ဟသွား၏။

ထို့နောက် ၎င်းတို့ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များက ထိုမြင်ကွင်းထက်သို့ ကျရောက်သွားသည့် ခဏတွင် တစ်ခန်းမလုံး လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသည်။

လူအများစုက ဤအရာကို မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း...

စိတ်ထဲကနေ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း...

အမှန်တရားနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ တုန်လှုပ်သွားကြရသည်မှာ ဓမ္မတာပင်။

ခမ်းနားလှသော ခုတင်ထက်တွင်... ဧကရာဇ် လဲလျောင်းနေသည်။

မျက်လုံးများက မှိတ်ထားလျက်ရှိ၏။

မျက်နှာက ဖြူလျော်နေသည်။

တစ်ချိန်က အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းခဲ့သော အရှိန်အဝါတို့ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က လူပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ဒူးထောက်စေခဲ့သော ဖိအားများလည်း မရှိတော့ချေ။

ကျန်ရှိနေသည်ကတော့ သက်မဲ့ခန္ဓာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် သူ့မျက်နှာအမူအရာက အေးချမ်းမနေချေ။

သူ့မျက်ခုံးအစုံကြားတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် မလိုလားမှု အရိပ်အယောင်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

မျက်နှာထက်တွင် နောင်တတရားများက နက်ရှိုင်းစွာ အထင်အရှား ရှိနေ၏။

နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အရာအားလုံးကို လက်မလွှတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။

အိပ်ဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်

သက်သွားခဲ့သည်။

ခဏမျှအတွင်း အချိန်ပင်လျှင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

မင်းသားနှင့် မင်းသမီးအချို့မှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဝမ်းနည်းမှုများက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ထိုအစား အခြားအရာတစ်ခုက ဝင်ရောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရည်မှန်းချက် လောဘစိတ်။

တွက်ချက်မှုများ။

၎င်းတို့၏ အကြည့်များက ရွှေ့လျားသွားကြသည်။

ဧကရာဇ်၏ ရုပ်ကလာပ်ထံမှ...

တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်မိကြ၏။

အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်းပါသည်။

အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် မိဖုရားများ၏ တုံ့ပြန်မှုကမူ မတူညီချေ။

သို့မဟုတ်...

မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ထိုသို့ ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။

ငိုကြွေးသံများ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။

ပူဆွေးသောကရောက်မှုများက မျက်နှာထက်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..." "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ..." "ဘာလို့ ကျွန်တော်ကို စောစောစီးစီး စွန့်ခွာသွားရတာလဲ..."

သူတို့၏ အသံများက ခံစားချက်များကြောင့် တုန်ရီနေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်များက အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်သည့်အတိုင်း တုန်လှုပ်နေကြ၏။ ၎င်းက အစစ်အမှန်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို...

အစစ်အမှန် မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

တော်ဝင်မိသားစုအတွင်း၌... မည်သူကမျှ အမှန်တရားကို မပြောနိုင်ချေ။

မင်းသားအချို့က ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။

အချို့က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြ၏။

အချို့ကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း အတွေးများကို ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ဝှက်ဖုံးထားကြသည်။

သို့သော် သေချာသောအရာတစ်ခုကတော့ မည်သူမျှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားဘဲ မရှိကြချေ။

ထိုစဉ် ပုံရိပ်တစ်ခု ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

ပထမမင်းသား ယုကျီတီဖြစ်သည်။

သူ့မျက်နှာအမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်ထား၏။

မျက်ဝန်းထဲတွင် ပူဆွေးသောကရောက်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေသည့်နှယ် ရှိသော်လည်း... မျက်နှာပြင်ထက်တွင်သာ ဖြစ်သည်။

သူက ယန်ထိုက်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ လေးလံသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"

သူက ခဏရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကတင်... ခမည်းတော်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက ပြန်ကောင်းလာသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

သူ့လေသံထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

လက်ရှိမြင်တွေ့နေရသောအရာကို လက်မခံနိုင်သည့်အတိုင်းပင်။

အားလုံး၏ အကြည့်များက ယန်ထိုက်ဖုန်းထံ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူတို့အားလုံး တစ်ခုတည်းကိုသာ တွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်က မကြာသေးမီကတင် ကျန်းမာသန်စွမ်းနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့ဆိုလျှင် မည်သို့ကြောင့် ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားရသနည်း။

ယန်ထိုက်ဖုန်းက အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

သူ ဤမေးခွန်းကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာတာဟာ... ခဏတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်"

သူ့အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လေးလံလှ၏။

"မင်းမြတ်က အသက်ဓာတ်ကို ခဏတာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်တဲ့ အထူးဆေးလုံးကို သုံးစွဲခဲ့တာပါ"

သူက ခဏရပ်လိုက်၏

"ဒါပေမဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးမားလွန်းပါတယ်။ သူသိနေခဲ့တာကတော့... သူ့ရဲ့ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးတော့မယ်ဆိုတာပါပဲ"

လူအုပ်ကြီးကြားတွင် တိုးညင်းသော စကားသံများ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။

ယန်ထိုက်ဖုန်းက ဆက်ပြောသည်။

"သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာကတော့... အားလုံးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံချင်ခဲ့လို့ပါပဲ"

ထို့နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။

မည်သူမျှ စကားမဆိုကြချေ။

မည်သူမျှ ထပ်မံ၍ မမေးခွန်းထုတ်ကြတော့ပေ။

၎င်းတို့ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ မယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ... ဤသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ရှင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယုကျီတီက မျက်မှောင်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာက ပို၍ပင် တည်ကြည်သွား၏။

သို့သော် သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ...နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

(ဒီလိုကိုး...)

သူလည်း ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးတောမိခဲ့ဖူးရာ ယခုမူ သူထင်သည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်ပြကာ ထိုရှင်းပြချက်ကို လက်ခံလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အခြားပုံရိပ်တစ်ခု ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

စတုတ္ထမင်းသမီး ယုချင်းယာဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက တင့်တယ်လှသည်။

သူမ၏ အကြည့်က တည်ငြိမ်သော်လည်း ထက်မြက်လှ၏။

"အမတ်ယန်..."

သူမ၏ အသံက တိုးညင်းသော်လည်း ပြတ်သားလှသည်။ "ခမည်းတော်က... ကျွန်မတို့အတွက် ဘာများ အမိန့်တော် ချမှတ်ခဲ့တာ ရှိပါသလဲ"

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခဏတွင်

လေထုက သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူမ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို လူတိုင်း နားလည်ကြသည်။ ထီးနန်းဆက်ခံမည့်သူကို ရွေးချယ်ခဲ့သလား။

အိမ်ရှေ့မင်းသား... သို့မဟုတ် အိမ်ရှေ့မင်းသမီးကို ခန့်အပ်ခဲ့သလား။

အကယ်၍ ခန့်အပ်ခဲ့လျှင်ပင်... ၎င်းတို့ လက်ခံကြမည်လော။

လူအများစုတွင် ကိုယ်ပိုင်အဖြေ ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း... သူတို့ သိချင်ကြသည်။ ဧကရာဇ်က ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူ့ကို မျက်နှာသာပေးခဲ့သနည်း။

ယန်ထိုက်ဖုန်းက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"ရှိပါတယ်”

ထို့နောက် သူက အင်္ကျီအတွင်းသို့ လက်နှိုက်လိုက်၍

စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

တော်ဝင်အမိန့်တော်စာလိပ် ဖြစ်သည်။

၎င်း ထွက်ပေါ်လာသည့် ခဏတွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အလိုအလျောက်ပင် ၎င်းတို့အားလုံး ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့်နှယ် ဖြစ်သည်။

တစ်ခန်းမလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ယန်ထိုက်ဖုန်းက အမိန့်တော်စာလိပ်ကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့လက်များက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း...သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ရှိနေ၏။ ထို့နောက် သူ စတင်ဖတ်ကြားလေတော့သည်။ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမိန့်တော်အရ..."

သူ့အသံက အိပ်ဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီး... မိဖုရားများ... ငါ့ရဲ့ သားတော်၊ သမီးတော်တို့..."

"ငါ အုပ်ချုပ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီ..."

"ဒါပေမဲ့ အခု ငါ အသေအချာ မြင်ရတာကတော့... ငါ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီ ဆိုတာပါပဲ"

ထိုစကားကြောင့် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်?

ထိုစကားလုံးကို... ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ပြောဆိုခဲ့ခြင်းလော။

မတွေးဝံ့စရာပင်။

"ငါဟာ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်..."

"ငါဟာ ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်...”

"ပြီးတော့... ငါဟာ ဧကရာဇ်ကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်လည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပုံရတယ်"

တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။

သူတို့ထဲက အများစုမှာ ဆွံ့အသွားကြရ၏။

ဤသည်မှာ သူတို့သိခဲ့သော ဧကရာဇ်ကြီး မဟုတ်ချေ။

သူတို့မှတ်မိသော ဧကရာဇ်မှာ အကြွင်းမဲ့ အာဏာရှိပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အလျှော့မပေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ အားနည်းချက်ကို မည်သည့်အခါမျှ ဝန်မခံတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ...

သူ့နောက်ဆုံး အမိန့်တော်တွင်...

သူ အရာအားလုံးကို ဖွင့်ချပြနေခဲ့သည်။

အကြောင်းမူကား ဤသည်မှာ သူ့မိသားစုအတွက် နောက်ဆုံးချန်ထားခဲ့သည့် စကားဖြစ်ရာ ဆက်လက်၍ ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုတော့သောကြောင့်ပင်။

သူ အသက်ရှင်စဉ်ကမူ ဧကရာဇ်ဟူသော အဆင့်အတန်းကို အမြဲ သတိပြုနေခဲ့ရသည်။

ဧကရာဇ်တစ်ဦးအနေဖြင့် လုပ်ဆောင်သင့်သောအရာ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရ၏။

သူ အားနည်းချက်ကို ပြသ၍မရချေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားသော လူတစ်ယောက်အတွက် ထိုအရာများက ဘာအရေးပါတော့မည်နည်း။

"ငါ ချန်ထားခဲ့တာက တိုးတက်စည်ပင်မှု မဟုတ်ဘဲ... ပဋိပက္ခတွေသာ ဖြစ်တယ်"

"ငါ ချန်ထားခဲ့တာဟာ စည်းလုံးညီညွတ်မှု မဟုတ်ဘဲ... ကွဲပြားခြားနားမှုတွေသာ ဖြစ်

တယ်"

"ဒီအတွက်... အပြစ်အားလုံးဟာ ငါ့အပေါ်မှာပဲ ရှိပါတယ်"

နှလုံးသား မာကျောလှသူများပင်လျှင် ထိုစကားကြောင့် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသော်လည်း ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ထိုခံစားချက်အောက်တွင် ပိုမိုပြင်းထန်လှသော အခြားအရာတစ်ခုက စောင့်ကြိုနေသောကြောင့်ပင်။ ၎င်းမှာ မျှော်လင့်စောင့်စားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်က မည်သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့သနည်း။

အခန်း ၅၇၀ - ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒ

ယန်ထိုက်ဖုန်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆက်၍ ဖတ်ကြားလေသည်။

“ငါ့ရဲ့ သားတော် သမီးတော်တို့”

“အကယ်၍ ငါ့မှာ တောင်းဆိုချင်တဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုပဲ ရှိမယ်ဆိုရင်…”

“ဒါဟာ အမိန့်တော်မဟုတ်ဘူး။ ဆုံးဖြတ်ချက်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒသက်သက်သာ ဖြစ်တယ်”

ထိုအချိန်တွင် တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“နောင်တမရှိဘဲ ရှင်သန်ကြပါ”

ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် နန်းလျာသတ်မှတ်သည့် အမိန့်တော် ချမှတ်ခဲ့လျှင်ပင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောင်းလဲနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိပေသည်။

နန်းလျာကို မည်သူဟု ရွေးချယ်စေကာမူ သူတို့သည် ထီးနန်းအတွက် အသက်လုပွဲ ဆင်နွှဲကြဦးမည်သာ။ ထို့ကြောင့် သူကဲ့သို့ နောင်တမရစေရန်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို နောင်တမရှိဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်ကြရန်သာ မှာကြားနိုင်ခဲ့တော့သည်။

ထီးနန်းကို လုယူချင်လျှင်... လုယူကြလော့။

အရာရာကို စွန့်ခွာပြီး နောက်ဆုတ်ချင်လျှင်... နောက်ဆုတ်ကြလော့။

သူ့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို သူတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ရန်သာ ပစ်ထားခဲ့နိုင်တော့သည်။

၎င်းကပင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် တကယ်တမ်း ပြောကြားလိုသည့် စကား ဖြစ်ပုံရပေသည်။

မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများသည် တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ခန့်မှန်းရခက်လှပေသည်။

အမတ်ယန်သည် သူတို့အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“ဒါကတော့ နောက်ဆုံးပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စကားတော်ကို မင်းသား၊ မင်းသမီးတို့ စိတ်ထဲမှာ စွဲမြဲထားကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ရာဇသံ အမိန့်တော် ဖတ်ကြားခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

တိတ်ဆိတ်မှု။

ရှူရခက်လှသော ကာလရှည်ကြာ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး စိုးမိုးသွားသည်။

ထို့နောက်တွင်မှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“အိမ်ရှေ့စံ... မရှိဘူးလား?”

“နန်းမွေခံမရှိဘူးလား? ဘယ်သူ့ကိုမှ အမည်မဖော်ပြခဲ့ဘူးလား?”

“ဒါဆိုရင် ဘယ်သူ နန်းတက်ရမလဲဆိုတာ ငါတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ရမယ့် သဘောပဲ။”

အားလုံး၏ အကြည့်များသည် တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားသွားကြပြန်သည်။

ဧကရာဇ်၏ အသက်မဲ့နေသော ရုပ်ကလာပ်မှ

တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက်ဆီသို့။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သူမျှ ဟန်မဆောင်နိုင်ကြတော့ပေ။

မင်းသားကြီး ယုကျီတီသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်ခုံးအစုံကမူ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

(ခမည်းတော်က ငါ့ကို မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး...)

ခဏမျှ သူ၏ အတွေးအာရုံတို့ မှေးမှိန်သွားရသည်။

မိမိသည် သားကြီး ဖြစ်သည့်အပြင် အရာရာကို ရရှိရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့် ခမည်းတော်က မိမိအား အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် အမည်နာမ ကြေညာလိမ့်မည်ဟု မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ ယုံကြည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခမည်းတော်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက တော်ဝင်နန်းတွင်း ရေးရာများကို ဦးဆောင်ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။

မိမိထက် ဧကရာဇ်ရာထူးနှင့် ထိုက်တန်သူ မည်သူမျှမရှိဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ (ဘာလို့လဲ? ဘာလို့လဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲ?)

သူသည် များစွာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ခမည်းတော်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို မရရှိခဲ့ပေ။

(ငါက သူတို့ထက် ဘာညံ့လို့လဲ?)

သူသည် ကျန်ရှိသူအားလုံးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည် သို့မဟုတ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် အစီအရင်အတတ်ပညာများတွင် အတော်ဆုံးဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း နန်းတွင်းရေးရာများကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင်မူ သူသည် အတွေ့အကြုံ အရှိဆုံးနှင့် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

သူသည် အမတ်များစွာ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားပြီး ခမည်းတော် မရှိသည့်အချိန်များတွင် မောင်နှမများထဲ၌ အလုပ်အများဆုံးသောသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမျှ ကြိုးစားခဲ့သမျှကို ခမည်းတော်က မမြင်ခဲ့ပေ။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ ဒေါသတရားတို့ ရောပြွမ်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစိတ်အခြေအနေသည် ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပိုမိုစူးရှကာ အေးစက်သော အသိတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

(ရပါတယ်)

သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံက မသိမသာ တွန့်ကွေးကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

(ဒါကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်...)

မည်သူ့ကိုမှ အမည်မဖော်ပြခဲ့ခြင်းက ခမည်းတော်သည် သူ့ကို မျက်နှာမသာခဲ့သလို အခြားသူများကိုလည်း မျက်နှာသာမပေးခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

လတ်တလော အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် ဤနေရာရှိ လူအားလုံးထဲတွင် သူကသာ အင်အားအကောင်းဆုံး နန်းလျာလောင်း ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။

သူ့အကြည့်များက အခြားသူများဆီသို့ ဝေ့ဝဲသွားသည်။

ဒုတိယမင်းသား...

စတုတ္ထမင်းသမီးနှင့်

ကျန်ရှိသောသူများ။

အချို့က တွေးတောနေကြပြီး၊ အချို့က ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေကာ၊ အချို့ကမူ သူတို့၏ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းအတွက် တွက်ချက်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ယုတီကျီ အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

(မင်းတို့အားလုံး အခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ ထင်နေကြတာပေါ့...)

သူ့မျက်ဝန်းများ အေးစက်မှောင်မိုက်သွားသည်။

(ဒါပေမဲ့ မင်းတို့မှာ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။ ကြက်သွေးရောင် ဆေးလုံးအင်ပါယာက ငါ့ကို ကူညီဖို့ သဘောတူပြီးသားပဲ။)

သူ့စိတ်ထဲတွင် အေးစက်လှသော သေချာမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

ကြက်သွေးရောင် ဆေးလုံးအင်ပါယာ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့်ဆိုလျှင် မိမိထက် သန်မာသော မည်သည့်ပြိုင်ဘက်ကိုမဆို အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းပစ်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် ထိုအင်ပါယာ၏ အကူအညီမပါလျှင်ပင် မိမိ၏ မောင်နှမများထဲမှ မည်သူမျှ မိမိအား ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယူဆထားသည်

(တော်ဝင်ဈာပနပြီးတာနဲ့... ငါပဲ ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်မှာ။)

သို့သော် ထိုသို့တွေးနေသည်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

နန်းလုပွဲအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြသော အခြားမင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများသည်လည်း သူတို့၏ အစီအစဉ်များ အောင်မြင်ပြီး နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

ယုတီကျီသည် သူ၏ မောင်နှမများကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှု၊ ယုံကြည်ချက်နှင့် ဖုံးကွယ်မထားသော ရည်မှန်းချက်များကို မြင်သောအခါ သူ စိတ်ထဲမှပင် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်မိသည်။

(မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေကြတာပဲ။ ဒီထီးနန်းကို ရမှာက ငါတစ်ယောက်တည်းကွ။)

အားလုံးသည် ကွယ်လွန်သူ ခမည်းတော်၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း မတ်တတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ယုတီကျီက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်မှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။

စောစောက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်မှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူသည် အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မောင်နှမများ...

မိဖုရားခေါင်နှင့် မိဖုရားများ...

ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်မှ အသက်မဲ့နေသော ရုပ်ကလာပ်။

ပြီးနောက် သူက စကားဆိုလိုက်သည်။

“ခမည်းတော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နတ်ရွာစံသွားခဲ့ပါပြီ။”

သူ့အသံက တည်ငြိမ်ပြီး လေးနက်လှသည်။

“အင်ပါယာတစ်ခုလုံး အလုပ်ပိတ်ရက်အဖြစ် (၄၉) ရက်တိုင်တိုင် ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် သတ်မှတ်ရမယ်။”

သူ့လေသံက ပိုမိုပြတ်သားလာပြီး အမိန့်ပေးသည့် သဘောဆောင်လာသည်။

“မလိုအပ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုအားလုံး ချက်ချင်း ရပ်တန့်ရမယ်။ အောင်ပွဲခံတာတွေ၊ တော်ဝင်စားသောက်ပွဲတွေ မလုပ်ရဘူး။ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စစ်တပ်ရွှေ့ပြောင်းတာမျိုး လုံးဝ ခွင့်မပြုဘူး။”

သူ့စကားလုံးများသည် သဘာဝအတိုင်းပင် စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

မင်းသားကြီး ယုတီကျီအနေဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ဧကရာဇ်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ အမိန့်ပေး ညွှန်ကြားနေခြင်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဒုတိယမင်းသားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏

စတုတ္ထမင်းသမီးကမူ မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြပေ။

ကျန်ရှိသူအချို့မှာမူ တိတ်တဆိတ် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် သားကြီးဖြစ်၍ စည်းကမ်းဘောင်အတွင်း၌သာ ရှိသေးသောကြောင့် မည်သူမျှ ဝင်ရောက်မတားဆီးကြချေ။

“ဈာပန အခမ်းအနားကို ဝမ်းနည်းခြင်း ကာလပြီးဆုံးရင် ကျင်းပမယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အမြင့်ဆုံး တော်ဝင်အခမ်းအနားအတိုင်း ကျင်းပရမယ်။”

ယုတီကျီ ဘာလုပ်နေသည်ကို အားလုံးက သိကြသည်။

သူသည် ဦးဆောင်မှုကိုရယူကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အုပ်ချုပ်သူသဖွယ် ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်စင်စစ် ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ပြုမူနေခြင်းပင်။

နန်းလုပွဲတွင် စိတ်မပါဝင်သူအချို့က အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသော်လည်း၊ အချို့ကမူ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

(အခုချိန်မှာ အမိန့်ပေးနိုင်တုန်း ပေးထားလိုက်စမ်းပါ။ ပျော်နိုင်တုန်း ပျော်ထားလိုက်ပေါ့။)

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အလားတူပင် တွေးတောနေကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

(မကြာခင်မှာ ငါကသာ အမိန့်ပေးမယ့်သူ ဖြစ်လာမှာ)

ထို့နောက် ယုတီကျီက နောက်ထပ် တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့အကြည့်က ရွေ့လျားသွားခဲ့ပြီ။

မောင်နှမများဆီမှသည်...

မိဖုရားခေါင်နှင့် မိဖုရားများဆီသို့။

သူတို့၏ ငိုရှိုက်သံများသည် အခန်းတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အချို့က ဗြောင်ငိုကြွေးနေကြပြီး၊ အချို့ကမူ တုန်ရီနေသော ဝတ်ရုံစများဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။

ထိုဝမ်းနည်းမှုများသည် အစစ်အမှန်ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ မသိနိုင်ပေ။

ယုတီကျီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချလိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာ အမူအရာက နူးညံ့သွားပြီး စောစောက အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်ကာ ကြင်နာတတ်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မယ်တော် နှင့် မိဖုရားကြီးတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြပါ။ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်အနေနဲ့ မယ်တော်တို့ ဒီလို ပူဆွေးရုန်းကန်နေရတာကို မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

သူ့လေသံက ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် လှည့်၍ ယန်ထိုက်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အမတ်ယန်”

သူ့လေသံက တဖန် ပြန်လည်ပြတ်သားသွားပြီး အမိန့်ပေးသည့် လေသံဖြစ်သွားပြန်သည်။

“မဖြစ်မနေ ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေကို ပြင်ဆင်လိုက်ပါ။”

ယန်ထိုက်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီကာ အလေးပြုလိုက်သည်။

“အမိန့်အတိုင်းပါ မင်းသားကြီး”

ယုဇီတီက ဆက်လက်၍..

“အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို တရားဝင် ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်လိုက်ပါ။”

သူ ခဏမျှ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နတ်ရွာစံကြောင်း ကြေညာလိုက်ပါ။”

ထိုစကားလုံးများ၏ လေးလံမှုက အခန်းတွင်းသို့ သက်ရောက်လာသည်။

“ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ကာလကို ချက်ချင်း စတင်စေရမယ်။”

“အင်ပါယာရဲ့ နယ်မြေအတွင်းမှာရှိတဲ့ ဒေသအားလုံး၊ မြို့အားလုံး၊ ဂိုဏ်းအားလုံးနဲ့ မိသားစုစုစုပေါင်းအားလုံး ဒီစည်းကမ်းကို လိုက်နာစေရမယ်။”

အခန်း ၅၇၁ - ဧကရာဇ် နတ်ရွာစံခြင်းအပေါ် အင်ပါယာကြီး၏ တုန်ပြန်မှု

ထိုရာဇသံ အမိန့်တော်သည် ချက်ချင်းပင် တစ်ပြည်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

မင်းနေပြည်တော် တော်ဝင်မြို့တော်မှသည်...

အင်ပါယာကြီး၏ အဝေးဆုံးသော နယ်စပ်ဒေသများအထိ...

တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ဤသတင်းဆိုးသည် အင်ပါယာ၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... နတ်ရွာစံပြီ ဟုတ်လား?”

“ဒါ... ဒါ အမှန်ပဲလား?”

အံ့ဩတုန်လှုပ်မှု

မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့်

ရှုပ်ထွေးဝေခွဲမရမှုတို့သည် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

ပထမတွင် လူအများစုက ဤသတင်းကို မယုံကြည်ရဲကြပေ။

မည်သို့ယုံကြည်နိုင်ပါအံ့နည်း။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ခန့်ကတင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ကျန်းမာသန်စွမ်းလျက်ရှိပြီး ရောဂါဝေဒနာများမှ ပြန်လည်သက်သာလာပြီဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ယခုမူ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် သတင်းဆိုးကို ကြားလိုက်ရချေပြီ။

သို့သော် ယခုထွက်ပေါ်လာသည်က တရားဝင် ရာဇသံအမိန့်တော် ဖြစ်သဖြင့် မယုံကြည်သူများပင်လျှင် လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

မြို့ပြ၊ ကျေးလက်နှင့် ရွာသိမ်ရွာမမကျန် နေရာတိုင်းသို့ ကြေညာမောင်းခတ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ သံသယဖြစ်စရာ နေရာမရှိတော့ပေ။

တော်ဝင်မြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီးသည် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။

လူအများ၏ စကားသံများသည် ထပ်တူထပ်မျှ ထွက်ပေါ်နေပြီး အားလုံးက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကွယ်လွန်ခြင်းအကြောင်းကိုသာ ဆွေးနွေးနေကြကာ ပူဆွေးဝမ်းနည်းနေကြသူများလည်း ဒုနဲ့ဒေးပင်။

အိမ်ခြေတိုင်း၌ အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိပူဇော်ကြသည်။

ဆုတောင်းမေတ္တာများ ပို့သကြသည်။

ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဦးခေါင်းများကို နှိမ့်ချထားကြသည်။

သူတို့အတွက်မူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်တွင် မည်သို့သော အပြစ်အနာအဆာများ ရှိခဲ့ပါစေ... သူသည် ဤအင်ပါယာကြီးကို စည်းလုံးတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းပေးထားခဲ့သည့် အုပ်ချုပ်သူ၊ တည်ငြိမ်မှု၏ ပြဒါးတိုင် သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် လူတိုင်းက ထိုသို့ ခံစားရသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

လုံးဝ စိတ်မဝင်စားသူများလည်း ရှိကြသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာကို တစ်ခါမျှ မဖူးမြော်ဖူးသူ

သူ၏ တန်ခိုးအရှိန်အဝါကို မခံစားဖူးသူ၊

သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များ၏ သက်ရောက်မှုကို မကြုံဖူးသူ

ရိုးသားသည့် ဆင်းရဲသား အခြေခံလူတန်းစားများအတွက်မူ ဤသတင်းသည် ဘာမျှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။

သူတို့သည် “ဪ... ဟုတ်လား” ဟု အံ့ဩတုန်လှုပ်ဟန် ပြုရုံမျှသာ ပြုပြီးနောက် မိမိတို့၏ ဝမ်းရေးအတွက် နေ့စဉ်လုပ်ငန်း ဆောင်တာများကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ထို့ပြင် အချို့သောသူများကမူ လှောင်ပြုံး ပြုံးနေကြပေသည်။

သူတို့သည် ဧကရာဇ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်

တွင် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသူများ၊

သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကြောင့် အရာရာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြပြီး

ဤနေ့ရက် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို ကာလရှည်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

အုပ်ချုပ်သူဟူသည် မည်သူပင်ဖြစ်စေ... ချစ်ခင်သူနှင့် မုန်းတီးသူဟူ၍ နှစ်ဖက်အမြဲရှိစမြဲ မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် အများစု၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကမူ အခြားတစ်နေရာသို့ ချက်ချင်း ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လိုကြောင့် နတ်ရွာစံတာလဲ? သဘာဝအတိုင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က...?”

“နောက်ဆုံး ရာဇသံ အမိန့်တော်ကော ချန်

ထားခဲ့ရဲ့လား?”

“အိမ်ရှေ့စံကိုကော အမည်ဖော်ပြခဲ့ရဲ့လား?”

မေးခွန်းများသည် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် အိမ်ရှေ့စံအမိန့်တော်ကို ကြေညာခြင်းမရှိသည့်အတွက် အဖြေက ရှင်းလင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“အခု ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ? မင်းသားတွေ အချင်းချင်း သတ်ကြတော့မှာလား?”

“ပြည်တွင်းစစ်ကြီး ဖြစ်တော့မှာလား?”

“အနာဂတ်ကာလကတော့ မှောင်မိုက်တော့မှာပဲ။”

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများသည် တဖြည်းဖြတ် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်း ကောင်းစွာသိရှိထားကြသည် မဟုတ်ပါလော

ဧကရာဇ်အသစ်တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာတိုင်း...

သွေးချောင်းစီးပွဲများ အမြဲ လိုက်ပါလာစမြဲ။

ဤကဲ့သို့သော အင်ပါယာကြီးတွင် အာဏာကို ငြိမ်းချမ်းစွာ လွှဲပြောင်းပေးအပ်သည်ဟူ၍ မရှိခဲ့ချေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြေအနေက ပို၍ ဆိုးဝါးလှသည်။

အိမ်ရှေ့စံမရှိ၊

နန်းမွေခံမရှိပေ

အာဏာနှင့် ဩဇာတိက္ကမ အသီးသီးရှိကြသည့် မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများစွာသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မည်သူမျှ အခြားသူတစ်ဦးကို ဦးညွှတ်အညံခံကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ

သူတို့ နောက်ဆုတ်ပေးလိမ့်မည် သို့မဟုတ် လက်လျှော့လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြချေ။

ထို့ကြောင့် သွေးထွက်သံယို ပဋိပက္ခကြီး ဖြစ်ပွားရန်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

သေရည်ဆိုင်များ၊ ဈေးဆိုင်တန်းများနှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီး၏ ခန်းမဆောင်များထဲတွင် ဤသို့သော ဆွေးနွေးသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“ဒီကိစ္စက ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး။”

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ထားကြစို့။”

“ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကို စုဆောင်းထားကြ။”

“ကြီးမားတဲ့ မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု လာတော့မယ်...”

အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ လေထုသည် မသိမသာ သို့သော် သိသာထင်ရှားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

သာမန်လူသားများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြချိန်တွင်... အင်ပါယာ၏ တကယ့်အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများကမူ ကွဲပြားစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အအေးဒဏ်လွှမ်းမိုးရာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခု၏ အစိပ်အပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ရှိပေသည်။

၎င်းမှာ နှင်းကြာပန်း နန်းဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။

အေးစက်သော လေပြင်းများသည် ကျောက်စိမ်းနန်းဆောင်များကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေပြီး ဖြူလွှလွှ ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများသည် ကျဆင်းနေသော ဆီးနှင်းများအလား လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြသည်။

ထိုသို့သော တည်ငြိမ်အေးချမ်းသည့် အလှတရားအောက်တွင်မူ ပြတ်သားသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုသည် အကောင်အထည် ပေါ်လာနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အဓိက ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် ဝေးလံရာသို့ ဦးတည်နေပြီး သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တပည့်ဖြစ်သူက ဒူးထောက်နေလေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ထံ အစီရင်ခံပါတယ်... ကောင်းကင်အင်ပါယာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နတ်ရွာစံသွားပါပြီ။”

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

“ငါ သိပြီ...”

သူမ၏ အသံက တည်ငြိမ်ပြီး မည်သို့မျှ လှုပ်

ခတ်ခြင်းမရှိချေ။ ဤအရာကို ကြိုတင်

မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။

“အကြီးအကဲ အားလုံးကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ။ ပြင်ဆင်မှုတွေ စတင်ကြတော့”

ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ကာလဖြစ်သောကြောင့် ဗြောင်ကျကျ မလှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကိုမူ ပြုလုပ်ထားရမည်ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကာလပြီးဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အလုံးစုံသော စစ်ပွဲကြီး စတင်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်

ပင်။

“ငါတို့တွေ စတုတ္ထမင်းသမီး ယုချင်းယာကို ပံ့ပိုးပေးမယ်။ သူမရဲ့ အစီအစဉ်တွေက ဘာလဲဆိုတာ စုံစမ်းပြီး သူမနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြ။”

စတုတ္ထမင်းသမီးသည် သူတို့ ရွေးချယ်ထားသော နန်းလျာလောင်း ဖြစ်သည်။

“အကယ်၍ သူမသာ ထီးနန်းတက်နိုင်ခဲ့ရင်... ငါတို့ နှင်းကြာပန်း နန်းဆောင်ဟာလည်း သူမနဲ့အတူ ထိပ်ဆုံးကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်။”

ထိုအေးစက်လှသော နှင်းတောင်တန်းများနှင့် ဝေးကွာလှသော အရပ်...

မိုးခြိမ်းသံများ အဆုံးမရှိ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းဖြာထွက်နေသည့် မြေရိုင်းဒေသတစ်ခုတွင် အခြားသော အင်အားကြီး ဂိုဏ်းတစ်ခု ရှိနေပြန်သည်။

၎င်းမှာ ကြက်သွေးရောင် မိုးကြိုးနန်းတော်ပင် ဖြစ်သည်။

နှင်းကြာပန်း နန်းဆောင်၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော လေထုနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာသည် စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟားဟားဟားဟား”

ကျယ်လောင်လှသော ရယ်မောသံကြီးသည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ စတင်ခဲ့ပြီပဲ”

အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

“ဧကရာဇ် သေပြီ၊ ဝရုန်းသုန်းကား ခေတ်ကြီး ရောက်လာပြီဟေ့”

နန်းတော်တိုင်များကို ဝန်းရံလျက် လျှပ်စီးကြောင်းများက တဖျတ်ဖျတ် စီးဆင်းနေပြီး လေထုကိုယ်နှိုက်ကပင် အင်အားကြီးမားသော စွမ်းအင်များကြောင့် တုန်ခါနေပုံရသည်။

“နောက်ဆုံးတော့...”

အခြား အကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါတို့တွေ တော်တော်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရတာ”

ခန်းမဆောင်၏ ဗဟိုချက်တွင် နန်းတော်အရှင် သည် ခက်ထန်ထက်မြက်သော အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေသည်။

သူ၏ အကြည့်များတွင် ပြင်းပြသော ရည်မှန်းချက် အာသာရမ္မက်များ တောက်

လောင်နေသည်။

“အရာရာကို ပြင်ဆင်ကြ။ မင်းသား ယုလောင်ရွှမ်ကို အကြောင်းကြားပြီး သူ့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို မြှင့်တင်လိုက်ပါ။”

ဝမ်းနည်းခြင်း ကာလအတွင်း မည်သည့်ဂိုဏ်းမျှ ဗြောင်ကျကျ မလှုပ်ရှားရဲကြသော်လည်း မှောင်ခိုရိပ်များထဲမှနေ၍ လှုပ်ရှားနိုင်ကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် အလားအလာရှိသော နန်းလျာလောင်းများကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းသည် အထူးအဆန်းမဟုတ်ချေ။

ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော ကာလမျိုးတွင် မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများစွာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် မိမိတို့ ပံ့ပိုးထားသော နန်းလျာလောင်းကို ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် မိသားစုစုစုပေါင်းများက အပြည့်အဝ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အလွန်အရေးကြီးပေသည်။

“အကယ်၍ သူသာ ထီးနန်းကို ရယူနိုင်ခဲ့ရင်... ကြက်သွေးရောင် မိုးကြိုးနန်းတော်က အရာအားလုံးရဲ့ အထက်မှာ ရပ်တည်နိုင်လိမ့်မယ်”

စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းလုံးကြီးသည် ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ကွာ”

“ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေရမယ်”

အဓိက ဇာတ်ကောင်ဖြစ်သူ ပိုင်ကျီဟန်သည်လည်း ဤသတင်းကို ချက်ချင်း ရရှိခဲ့သည်။

“အို”

ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ တစ်ချက်မျှမပြောင်းဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤသတင်းကို ကြားရခြင်းက အမှန်ပင် အံ့ဩစရာဖြစ်ပြီး သူ ကြိုတင်မျှော်လင့်မထားခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။

သူသည် ယခင်က ချင်းလင်းရှောင်ကဲ့သို့သောသူမျိုးက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နေရာတွင် အစားထိုးဝင်ရောက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုသို့မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသွားခဲ့ပြီ။

သူ၏ အခြားသော ခန့်မှန်းချက်ဖြစ်သည့် တားမြစ်ဆေးလုံးများကို အသုံးပြုခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကသာ အမှန်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချင်းလင်ရှောင်း မဟုတ်သည့်အတွက် သူ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

သို့မဟုတ်ပါက အခြေအနေများသည် ယခုထက် များစွာ ပိုမိုခက်ခဲသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ခုန်ကျန်းဟုန်သည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

သူ၏ အကြည့်က တည်ငြိမ်သော်လည်း အတွင်း၌မူ စိုးရိမ်စောက တောက်လောင်နေသည်။

“သခင်လေး... အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကတော့ ပြည်တွင်းစစ်အတွက် ပြင်ဆင်နေကြပါပြီ။”

သူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆက်

ပြောသည်။

“ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲခင်ဗျာ?”

ပိုင်ကျီဟန်သည် များစွာ တွေးတောမနေဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဒီနန်းလုပွဲမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပံ့ပိုးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအကြောင်းကို အများကြီး တွေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။”

ပိုင်ကျီဟန်၏ အတွေးက ရိုးရှင်းပါသည်။

ပိုင်မိသားစုသည် အင်ပါယာ၏ ထိပ်တွင် ရပ်တည်နေသောအဖွဲ့ ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ သူတို့အား လာရောက်ထိပါးရဲလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

မင်းသား သို့မဟုတ် မင်းသမီး မည်သူမျှလည်း ပိုင်မိသားစုအား ပြိုင်ဘက်များဘက်သို့ ပါသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လာရောက်ရန်စရဲကြမည်မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဦး ထီးနန်းတက်သွားပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ရန်ငြိုးအာဃာတများ ကျန်ရှိနေနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း...

အင်အားစွမ်းပကား မရှိဘဲနှင့် ရန်ငြိုးဟူသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ပိုင်မိသားစုကို ယှဉ်ရန်အတွက်မူ သူတို့ ဘာမျှတတ်နိုင်ကြလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ဆုံးတွင် အင်အားကသာ အရာရာကို ဆုံးဖြတ်ပေးသောကြောင့်ပင်။

ပိုင်ကျီဟန်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုဟူ၍ လုံးဝမရှိချေ။

ထို့ပြင် သူ အထူးတလည် ပံ့ပိုးပေးလိုသည့်သူလည်း မရှိပေ။

သို့သော်လည်း ချွင်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိပေသည်။

၎င်းမှာ ယုဖေးယန်သို့မဟုတ် ချင်းလင်းရှောင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမကသာ ထီးနန်းကို မတက်စေချင်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ တက်လှမ်းမှုက အလွန် လျင်မြန်လွန်းလှသည်။

ကြားနေမိသားစုစုစုပေါင်းများ၏ ပံ့ပိုးမှု၊ ဂိုဏ်းများ၏ ကူညီမှုနှင့် သာမန်လူထု၏ ကြည်ညိုမှုများကိုပင် ရရှိထားသည်။

ပိုင်ကျီဟန်အဖို့ ထိုအရာများအားလုံးမှာ သူမ၏ ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်အတတ်ပညာကြောင့် ဖြစ်ရမည်ကို ကောင်းစွာသိရှိနေသည်။

မည်သူမဆို ဧကရာဇ် ဖြစ်လာနိုင်သော်လည်း... သူမကတော့ လုံးဝ မဖြစ်စေရပေ။