အခန်း (၄၆၁)

အခန်း။ ၄၆၁

"ဒီလောက်တောင် ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ပန်းဝတ်မှုန်လေး နည်းနည်းလေးကိုတောင် မခုခံနိုင်ပါလား"

ဧကရာဇ်တန်ယွမ်၏ တော်ဝင်ဆေးဆရာများသည် ယွမ်ရှန်း၏ ဆန်းကြယ်သော ဆေးပညာအပေါ် အံ့ဩမှင်သက်သွားကြပြီး သူမအနားသို့ တိုးကပ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော ဝေဒနာမျိုးကို ကုသသည့်နည်းလမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးမေးမြန်းလိုကြခြင်းပင်။

သို့သော် ယွမ်ရှန်းကမူ ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးပြနိုင်တော့သည်။

ငါ ဘယ်လိုလုပ် ရှင်းပြနိုင်မှာလဲ။ ဝူကျိတိုက်ကြီးက ဒီဆေးဆရာတွေကို ငါပြောပြရင်တောင် သူတို့နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး။ မိဖုရားကြီးမင်ရဲ့ ဝေဒနာက အမှန်တော့ တကယ့်ကို ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဒါဟာ ဓာတ်မတည့်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားတာပဲ။

လတ်ဆတ်သော ပျားရည်၊ အထူးသဖြင့် နန်းတွင်းဥယျာဉ်အတွင်း မွေးမြူထားသော ပျားများမှရသည့် ပျားရည်တွင် ဓာတ်မတည့်မှုကို ဆန့်ကျင်ပေးနိုင်သော ပန်းဝတ်မှုန်အမှုန်အမွှားများ ပါဝင်နေခြင်းက မိဖုရားကြီးမင် သတိပြန်လည်လာရခြင်း၏ တကယ့်အကြောင်းရင်းပင်။

သူမမှာ စကားကိုသာ ဝေ့ဝိုက်၍ ပြောဆိုနေခဲ့ရသည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်နှင့် မိဖုရားကြီးစူးတို့မှာ ငြီးငွေ့လာသဖြင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာရန် ပြင်ကြသော်လည်း မျက်စိရှင်သော ယွမ်ရှန်း၏ အမိဖမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

“ဒုတိယမင်းသား... ရှင့်ဘက်က သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ ထားခဲ့တဲ့ ကတိကဝတ်ကို မမေ့ပါနဲ့ဦး” ယွမ်ရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ လခြမ်းကွေးလေးနှစ်စင်းသဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။

ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်မှာ မလိုလားသော်လည်း ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ရပ်တန့်နေလိုက်ရတော့သည်။

မိဖုရားကြီးမင် နိုးလာပြီးနောက် ယွမ်ရှန်းက နန်းတွင်းအစေခံများကို လတ်ဆတ်သော ဆီးသီးများ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဓာတ်မတည့်မှုဟူသည်မှာ လုံးဝ ကုသ၍မရသော အရာမဟုတ်ကြောင်း သူမက မိဖုရားကြီးမင်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

မိဖုရားကြီးမင်အနေဖြင့် သူမ၏ နေ့စဉ်စားသောက်မှုပုံစံတွင် လတ်ဆတ်သော ပျားရည်နှင့် ဆီးသီးများကို ထည့်သွင်းစားသုံးပေးခြင်းဖြင့် ဓာတ်မတည့်မှု လက္ခဏာများကို သက်သာစေနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကိုပင် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည်ပင်။

မိဖုရားကြီးမင်မှာ ဤဓာတ်မတည့်မှုဝေဒနာကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် တော်ဝင်ဆေးဆရာများမှာ အဖြေရှာမရခဲ့ကြပေ။ သူမ၏ ငယ်စဉ်ဘဝကလည်း ဓာတ်မတည့်မှုကြောင့် ရံဖန်ရံခါ သတိလစ်ဖူးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်ခြင်း မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ယွမ်ရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“မိဖုရားကြီးမင်... ရှင့်ရဲ့ ချောင်လုနန်းဆောင်အပြင်ဘက်မှာ ပန်းဝတ်မှုန်တွေ အလွန်များတဲ့ ယူထန်ပန်းတွေကို ဘယ်သူစိုက်ခဲ့လဲဆိုတာ သိပါသလား။ ကျွန်မ ကြားတာတော့ ယူထန်ပန်းက မိဖုရားကြီးစူး အကြိုက်ဆုံးပန်းဖြစ်ပြီး ရှင့်အဆောင်ရှေ့က အဲဒီပန်းတွေကို မိဖုရားကြီးစူးကိုယ်တိုင် စိုက်ခိုင်းခဲ့တာလို့ သိရပါတယ်”

ဆေးကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မိဖုရားကြီးမင်၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းသွားပြီး ယွမ်ရှန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။

ဆေးရည်များကို သောက်သုံးပြီးနောက် မိဖုရားကြီးမင်သည် အပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူအုပ်ကြီးကို အဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ဂါရဝပြုခွင့် ပေးလိုက်သည်။

“ဒုတိယမင်းသား... မင်းနဲ့ နတ်ဆေးဆရာမယွမ်တို့ရဲ့ ကတိကဝတ်အကြောင်းကိုလည်း ငါကြားပြီးပါပြီ”

မိဖုရားကြီးမင်က ပြောလိုက်သည်။ သူမ သတိလစ်နေစဉ် တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံးအတွင်း မိဖုရားကြီးစူးက မင်မျိုးနွယ်စုဝင်များကို နန်းတော်အတွင်း ပေးမဝင်ခဲ့သည့်အပြင် နတ်ဆေးဆရာမကိုလည်း စော်ကားခဲ့ကြောင်း အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းက ပြန်လည်တင်ပြထားပြီး ဖြစ်သည်။

ယခု ယူထန်ပန်း ကိစ္စကပါ ထပ်တိုးလာသဖြင့် မိဖုရားကြီးမင်သည် မိဖုရားကြီးစူးနှင့် ဒုတိယမင်းသားအပေါ် အငြိုးအတေးများ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။

“အစ်မတော်...”

မိဖုရားကြီးစူးသည် သူမ၏ သားတော်အတွက် ဝမ်းနည်းပန်းနည်း အမူအရာဖြင့် ဧကရာဇ်တန်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ အသနားခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“မိဖုရားကြီး...”

အချစ်တော်ကိုယ်လုပ်တော်၏ အကြည့်ကို လက်ခံရရှိသော ဧကရာဇ်တန်ယွမ်သည်လည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ ယခင်က သူသည် ယွမ်ရှန်းကို နှစ်သိမ့်လိုရုံသာရှိခဲ့ပြီး ယခု ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ သူမကို နိုင်ငံတော်ဆေးဆရာကြီးဘွဲ့ ပေးအပ်ရန် ကတိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ မာနကြီးလှသော ဒုတိယမင်းသားအား လက်ဖက်ရည်ငှဲ့၍ တောင်းပန်ခိုင်းခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မတို့ တော်ဝင်မိသားစုအတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာက ကတိသစ္စာပါပဲ။ စောစောကတင် အရှင်မင်းကြီးက ရွှေနှုတ်တော်ထွက် စကားကို မိန့်ကြားခဲ့ပြီးပြီ။ အခုမှ ကတိပျက်ကွက်မယ်ဆိုရင် လူတကာရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကို ဖိတ်ခေါ်ရာ ရောက်မနေဘူးလား”မိဖုရားကြီးမင်က သွယ်ဝိုက်၍ ဝေဖန်လိုက်သည်။

မိဖုရားကြီးမင်သည် ရုပ်ရည်အားဖြင့် ထူးခြားခြင်း မရှိသော်လည်း အလွန်ပင် ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်သူဖြစ်ကြောင်း ယွမ်ရှန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် နန်းတွင်း၌ အခိုင်အမာ ရပ်တည်နိုင်ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဤအချက်တွင် မိဖုရားကြီးမင်သည် ကျောက်နိုင်ငံမှ မိဖုရားကြီးလီထက်ပင် ပို၍ ပါးနပ်ပေဦးမည်။

ဧကရာဇ်တန်ယွမ်မှာ စကားပြန်မရဘဲ ဆွံ့အသွားရပြီး ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်မှပင် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“လက်ဖက်ရည် ယူခဲ့စေ”

ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မလိုလားအပ်ဘဲ တောင့်တင်းသွားရသည်။ မွေးဖွားလာသည့် အချိန်မှစ၍ ယနေ့အထိ လူပုံအလယ်တွင် ဤမျှကြီးမားသော အရှက်ရမှုကို သူတစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် ဧကရာဇ်တန်ယွမ်ကိုယ်တိုင် မိန့်ကြားလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၌ ပြောစရာ စကားမရှိတော့ဘဲ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မကျေမနပ်ဖြင့်သာ လှမ်းယူလိုက်ရလေတော့သည်။

ယွမ်ရှန်းသည် ဘေးတစ်ဖက်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေသည်။

ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယွမ်ရှန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။ သို့သော် ယွမ်ရှန်းက လှမ်းမယူဘဲ အေးစက်တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယမင်းသား... ရှင် စကားတစ်ခွန်း ပြောဖို့ ကျန်သေးတယ်နော်”

လီရှောင်၏ နားထင်မှ အကြောများမှာ ဒေါသကြောင့် တဒိတ်ဒိတ် တုန်တက်နေတော့သည်။ အကယ်၍ အကြည့်ဖြင့် လူသတ်၍ရပါက ယွမ်ရှန်းမှာ ယခုအချိန်တွင် အပေါက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ အထိုးခံထားရပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူက အံကြိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“နတ်ဆေးဆရာမယွမ်... ဒီမင်းသားက မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်"

“ဒုတိယမင်းသားက သဘောထားကြီးလှပါပေတယ်”

ယွမ်ရှန်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူကာ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ငုံ့သောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲ၌မူ တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်နေတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် မိဖုရားကြီးမင်၏ ကိစ္စမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ ယွမ်ရှန်းသည် တန်ယွမ်နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံတော်ဆေးဆရာကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခံလိုက်ရပြီး ရူယီမှာမူ ထိုသတင်းနှင့်အတူ မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရူယီ ပထမဆုံးလုပ်သည့် အလုပ်မှာ ထိုအကြောင်းအရာအားလုံးကို စီမင်ကျိယွီအား တင်ပြခြင်းပင်။ ကျိယွီသည်လည်း ယခင်က မိဖုရားကြီးမင်အတွက် ဗေဒင်တွက်ချက်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

မိဖုရားကြီး၏ ကံကြမ္မာမှာ ဘေးဒုက္ခနှင့် ကံကောင်းခြင်း ရောယှက်နေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း အနောက်တောင်ဘက်မှ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာမည့်အကြောင်းကိုမူ သူ တိတိကျကျ ဟောကိန်းမထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် ရှာဝမ်ရွှီကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ရှာဝမ်ရွှီ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကျိယွီက သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဆင့်ခေါ်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဆရာဖြစ်သူက ညီငယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ခွင့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သဖြင့် ရူယီမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

သူ့ညီငယ်မှာ ဆယ်နှစ်ခန့် ငယ်ရွယ်ပြီး မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ စတင်ရောက်ရှိစဉ်က အသက် ၃ နှစ်၊ ၄ နှစ်သားအရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည် ချစ်စရာကောင်းသူဖြစ်ရာ နန်းတော်ရှိ စီနီယာမောင်နှမများအားလုံးက သူ့ကို ချစ်ခင်ကြသော်လည်း သူကမူ လူတိုင်းအပေါ် အမြဲပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံတတ်သည်။

ဆရာဖြစ်သူက ထိုတပည့်အပေါ် အတင်းကြပ်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ဆရာသည် ထိုညီငယ်ကို အချစ်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း ရူယီ ကောင်းစွာ သိထားသည်။ သူ၏ အမှတ်ရမှုများထဲတွင် ဆရာဖြစ်သူက ဤမျှ ကြာမြင့်အောင် ဒေါသထွက်နေခဲ့ခြင်းမှာ မကြုံစဖူးသော ကိစ္စပင်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျောက်နိုင်ငံမှ ထိုဆေးဆရာမလေးကိုသာ ကျေးဇူးတင်ရပေတော့မည်။

ရှာဝမ်ရွှီသည် အေးအေးလူလူပင် ရောက်ရှိလာသည်။ ကျိယွီကို မြင်သောအခါ သူက “ဆရာ” ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ခေါ်လိုက်သည်။ ကျိယွီကလည်း အင်းဟူသော အသံဖြင့်သာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ရာ ဆရာတပည့်နှစ်ဦးကြားမှ စိတ်ခုစရာများမှာ ဤမျှနှင့်ပင် ပြေလည်သွားတော့သည်။

ရူယီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို အစအဆုံး ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ရာ စီမင်မှာ နားထောင်ရင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် မှော်ပညာတွင် ထူးချွန်သူဖြစ်သော်လည်း ဆရာကြီးဝမ်နှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကြောင့် ရှေးဟောင်းဆေးပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်အသင့် ဗဟုသုတ ရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

ကျောက်နိုင်ငံမှ ထိုဆေးဆရာမလေး၏ ချဉ်းကပ်ပုံမှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလှပြီး ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမ၏ ထုံးစံအတိုင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့အပြင် ဓာတ်မတည့်မှုကြောင့် အဆိပ်သင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်ရသည်ဟူသော အယူအဆမှာလည်း တစ်တိုက်လုံးတွင် မကြားဖူးသော ကိစ္စပင်။

“အဲဒီဆေးဆရာမက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ”

ရှာဝမ်ရွှီက ရူယီကို ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သဖြင့် ရူယီ အံ့ဩသွားရသည်။ သူ၏ အမှတ်ရမှုများထဲတွင် သူ၏ညီငယ်သည် သူစိမ်းတစ်ယောက်နေနေသာသာ လူများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ပြသလေ့မရှိသူပင်။

“ပုံစံကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ မျက်နှာက ဝါဖျော့ဖျော့နဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါးပဲ။ သူကိုယ်သူ မိတ်မဆက်ရင် လူနာတစ်ယောက်လို့တောင် ထင်မိမှာပဲ”

မှော်ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ချောမောလှပသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသော ရူယီအတွက် ယွမ်ရှန်း၏ ရုပ်ရည်က အမှတ်ရစရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ယွမ်ရှန်း မဟုတ်ဘူးလား။

မည်သို့ ဖော်ပြရမှန်းမသိသော ခံစားချက်ကြောင့် ရှာဝမ်ရွှီ၏ အကြည့်များမှာ မှောင်မှောင်သွားသည်။

“သူမနာမည်က ဘယ်သူလဲ။ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမကလား”

ရှာဝမ်ရွှီ၏ အမူအရာကို သတိပြုမိသွားသော စီမင်က သူ၏ မျက်ခုံးဖြူဖြူများကို တွန့်လိုက်ရင်း မသိမသာ မေးလိုက်သည်။

“သူမက ကျောက်နိုင်ငံ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမက တော်ဝင်ဆေးဆရာရဲ့ တပည့်လို့ ပြောပါတယ်။ နာမည်ကတော့... ယွမ်ရှန်းတဲ့” ရူယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှာဝမ်ရွှီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

“သူမပဲလား... ဝမ်ရွှီ အဲဒီ ယွမ်ရှန်းဆိုတဲ့ ဆေးဆရာမက မြင့်မြတ်သောအဆင့် ဆေးလုံးနဲ့ လနတ်ဘုရား၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ဖော်စပ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးလား”

စီမင်က ထပ်မံ စမ်းသပ်မေးလိုက်သည်။

စီမင်သည် ရှာဝမ်ရွှီကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။ သူပင်လျှင် အတွေးလွန်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သူ၏တပည့် ဝမ်ရွှီက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးသူဖြစ်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလိမ့်မည် မဟုတ်

သည်မှာ အသေအချာပင်။