အခန်း (၄၆၂)

အခန်း။ ၄၆၂

စီမင်သည် သူ၏ သံသယကို သူ့ဘာသာ ပြန်တွေးကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ဘာ... သူမက အဲဒီ ဒဏ္ဍာရီထဲက မှော်ဆရာမလေးလို့ ဆိုလိုတာလား။ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပညာနဲ့ ရှေးဟောင်းဆေးပညာ နှစ်မျိုးလုံးကို ကျွမ်းကျင်လို့ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမကိုတောင် အကြီးအကျယ် နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကျောက်နိုင်ငံရဲ့ နတ်ဆေးဆရာမလား”

ရူယီမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သာမန်ဆေးဆရာမလေးသည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း မှော်ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးကို ဒုက္ခပေးနေသည့်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အဆင့်မြင့် လနတ်ဘုရား အခမ်းအနား၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ မှော်ဘုရားကျောင်းအတွက် ယခုတိုင် ဖော်မရသည့် ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ ရူယီနှင့် အခြားသော မှော်ဆရာများမှာလည်း လုံးဝ အစရှာမရဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။

“ဟုတ်တယ် သူမပဲ။ ဒါနဲ့ ဝမ်ရွှီ... မင်း စီအန်းဆေးခန်းမှာ ခဏတဖြုတ် နေခဲ့တုန်းက လနတ်ဘုရား၏ ချီးမွမ်းခြင်းဆေးဖော်စပ်နည်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုများ သိခဲ့တာ ရှိလား”

ကျိယွီက မလျှော့သော ဇွဲဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။

စောစောပိုင်းက ဆရာကြီးဝမ်က သူ့ထံ စာရေးခဲ့ပြီး ရှာဝမ်ရွှီကို သတိထား စောင့်ကြည့်ရန် သွယ်ဝိုက်၍ အရိပ်အမြွက် ပေးခဲ့သည်။ ရှာဝမ်ရွှီသည် စီအန်း ဆေးခန်းရှိ လူများနှင့် အဆင်ပြေပြေ ပေါင်းသင်းနိုင်ခဲ့ကြောင်းလည်း ပါရှိသည်။

စီမင်ကျိယွီသည် ရှာဝမ်ရွှီကို ကောင်းစွာ သိထားသူဖြစ်သည်။ သူ၏တပည့်သည် သူ၏ နောက်ခံအခြေအနေကြောင့် လူအများအပေါ် ဆက်ဆံရာတွင် ရေကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း သူနှင့် နီးစပ်သူများသာလျှင် ထိုနူးညံ့မှု၏အောက်၌ အေးစက်သော လျစ်လျူရှုမှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သိကြသည်။

အခြားသူများအပေါ် သူ၏ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံမှုမှာ ကိုယ်ပိုင် အပျော်အပါး သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းမှုများအပေါ် အခြေမခံဘဲ သူတစ်ပါးကို ဂရုမစိုက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင်... သူက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးကြောင့် အဲဒီလူတွေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်အောင် ပေါင်းသင်းနိုင်ခဲ့တာလဲ"

ရှာဝမ်ရွှီက သူ၏ ပုံမှန်လေသံဖြင့်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“တပည့်ဖြစ်သူ အရည်အချင်း မပြည့်မီလို့ ဘာသဲလွန်စမှ မရှာတွေ့ခဲ့ပါဘူး ဆရာ”

“ဒါက ယွမ်ရှန်းမှန်းသာ ကြိုသိခဲ့ရင် ကျွန်တော်... အင်းလေ အခုတော့ နောက်ကျသွားပါပြီ။ မိဖုရားကြီးမင်ရဲ့ ဝေဒနာ ပျောက်ကင်းသွားပြီးနောက်မှာ ဧကရာဇ်တန်ယွမ်က အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ယွမ်ရှန်းကို တန်ယွမ်နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတော်ဆေးဆရာကြီးဘွဲ့ ပေးအပ်လိုက်ပါတယ်”

ရူယီ၏ စကားအဆုံးတွင် စီမင်မှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားတော့သည်။

“ယွမ်ရှန်းက နိုင်ငံတော်ဆေးဆရာကြီး ဖြစ်သွားပြီ ဟုတ်လား။ ဒါ... ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ။ သူမက ဒီနှစ်မှ ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ။ ဆယ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား။ ဆေးကုသမှု သက်တမ်းကရော ဘယ်နှစ်နှစ် ရှိပြီမလို့လဲ။ သုံးနှစ်တောင် ရှိပါဦးမလား။ ဒီလို အရည်အချင်းနဲ့ နိုင်ငံတော်ဆေးဆရာကြီး ဘွဲ့ကို ဘယ်လိုများ ရနိုင်မှာလဲ”

သူ၏ မိတ်ဆွေ ဆရာကြီးဝမ်သာလျှင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက သူ့ကဲ့သို့ပင် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ကို ရရှိသွားကြောင်း သိပါက ဘယ်လိုခံစားရမလဲဟု စီမင် တွေးနေမိသည်။ ဆရာကြီးဝမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ပျက်သွားပေလိမ့်မည်။

ရှာဝမ်ရွှီ၏ ရင်ထဲ၌မူ “ဆရာ... ဆရာပြောနေတဲ့ ဒီမိန်းကလေးငယ်ရဲ့ ဆေးပညာအရည်အချင်းက တစ်ိုက်လုံးကို တုန်လှုပ်စေဖို့ လုံလောက်တယ်ဆိုတာ ဆရာ သိပါသလား” ဟု တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေမိသည်။

ဤသတင်းကို ကြားပြီးနောက် စီမင်သည် ဆက်လက် ဆွေးနွေးရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ ယွမ်ရှန်းသည် ကျောက်နိုင်ငံသား တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း တန်ယွမ်နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံတော်ဆေးဆရာကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤသတင်းက မကြာမီ တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး စီအန်း ဆေးခန်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း ပို၍ တက်လှမ်းလာတော့မည်ပင်။

အကယ်၍ သူမသည် အခြားသော ကဏ္ဍများတွင်ပါ ထူးခြားသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပြသနိုင်ခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် လနတ်ဘုရား၏ ချီးမွမ်းခြင်းထက် ပို၍ အဆင့်မြင့်သော မှော်ဆေးရည်များကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့လျှင် မှော်ဘုရားကျောင်း၏ ဩဇာအာဏာပင်လျှင် ဖိနှိပ်ခံရနိုင်သည်။ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမမှာ ယင်းအတွက် ထင်ရှားသော သာဓကပင်။

စီမင်ကျိယွီသည် ဆက်လက်စကားမပြောတော့ဘဲ ရူယီနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ယွီကျိ... မင်းလည်း သွားလို့ရပြီ”

ရှာဝမ်ရွှီက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယွီကျိက အသံတစ်ချက်ပြုကာ နာခံလျက် ထွက်သွားသည်။ အခန်းတစ်ခုလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးနေလေ့ရှိသော ရှာဝမ်ရွှီ၏ မျက်နှာပြင်တွင် အနည်းငယ်သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီက အေးခဲနေသည့် ရေခဲပြင်ကြီး ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့လည်းကောင်း အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် နေရောင်ခြည် တစ်ချက် ဖြာကျလာသကဲ့သို့လည်းကောင်း ထင်မှတ်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှာဝမ်ရွှီသည် သူတော်စင်တစ်ဦးအသွင်မှ သာမန်လူသားတစ်ဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူ၏ အမူအရာမှာ နူးညံ့သွားပြီး ဖော်မပြနိုင်သော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်လာကာ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာလည်း မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းလာခဲ့သည်။

ယွမ်ရှန်း... တကယ်ပဲ မင်းဖြစ်နေတာပဲ။

ဒါဆို မင်းလည်း အခု တန်ယွမ်နိုင်ငံမှာ ရှိနေတာပေါ့။

သူသည် အင်္ကျီလက်ထဲမှ စက္ကူစတစ်စကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

စက္ကူစပေါ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရေးခြစ်ထားသော လက်ရေးစာသားအချို့ကို တွေ့ရသည်။

လနတ်ဘုရား၏ ချီးမွမ်းခြင်းဆေးရည်၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ဤစက္ကူစပေါ်တွင် ရှိနေခြင်းပင်။

ရှာဝမ်ရွှီသည် ယွမ်ရှန်းနှင့် သူမှလွဲ၍ အခြားသူများ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိစေရန် ဤစက္ကူစကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ရမည်ဆိုသည်ကို ကောင်းစွာသိသည်။ သို့သော် သူ၏ဘေးနားတွင် ယွမ်ရှန်း၏ အငွေ့အသက် ကျန်ရစ်နေသော တစ်ခုတည်းသော အရာကို သူ မီးမရှို့ရက်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ရင်း စက္ကူစကို ပြန်ဖြန့်ကာ ထပ်တလဲလဲ ကြည့်နေမိသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော မှော်စွမ်းအင်ဓာတ်နှစ်မျိုးကို ပဋိပက္ခဖြစ်စေခြင်းဖြင့် အဆင့်မြင့် လနတ်ဘုရားဆေးရည်ကို ဖော်စပ်နိုင်ခြင်း...

ဆန့်ကျင်ဘက် မှော်စွမ်းအင်နှစ်မျိုးကို ပဋိပက္ခဖြစ်စေခြင်း...

"လူအများက ယွမ်ရှန်းကို ပါရမီရှင် ဆေးဆရာမလေးလို့ သတ်မှတ်ထားကြပေမဲ့... သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်က ဆေးပညာမဟုတ်ဘဲ အမှောင်မှော်ဝိညာဉ်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ"

အမှောင်မှော်ဝိညာဉ် ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသာလျှင် ဆန့်ကျင်ဘက် မှော်စွမ်းအင်များ၏ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြသည်။ ယွမ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အလွန်အစွမ်းထက်သော အမှောင်မှော်ဝိညာဉ်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။ ရှာဝမ်ရွှီက လနတ်ဘုရားဆေးရည်၏ ဖော်စပ်နည်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည့် အစစ်အမှန် အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကြောင့်ပင်။

သူသည် ထိုစက္ကူစကို ကိုယ်နှင့်မကွာ ဂရုတစိုက် ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ရှာဝမ်ရွှီသည် ကျောက်နိုင်ငံမှ ပိုင်မင်းမင်းသားကို မနာလိုဖြစ်မိသည်။ ထိုလူမှာ တော်ဝင်

အာဏာစက်များ၏ ချုပ်ကိုင်မှုမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ နေနိုင်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ဝူကျိရတနာငါးပါးထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ်လည်းကောင်း မှော်ဘုရားကျောင်း၏ ကံကြမ္မာရှင်အဖြစလည်းကောင်း ကျော်ကြားသော်လည်း တစ်ရက်မျှ သူ့အလိုအတိုင်း မနေခဲ့ရပေ။

ယွမ်ရှန်း တန်ယွမ်နိုင်ငံတွင် ရှိနေမှန်း သိလျက်နှင့် နေ့ညမပြတ် သူမကို လွမ်းဆွတ်နေမိလျက်နှင့် သူသည် သူမအနားသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်သေးပေ။ သူလုပ်နိုင်သည်မှာ သူမကို ဝေးရာမှနေ၍ သူ၏ နည်းလမ်းအတိုင်း တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးရန်သာ ရှိတော့သည်။

တန်ယွမ်နိုင်ငံ၊ ချောင်လုနန်းဆောင်အတွင်း၌

“နတ်ဆေးဆရာမယွမ်... မဟုတ်ပါဘူး။ အခုဆိုရင်တော့ ကျွန်မက ရှင့်ကို နိုင်ငံတော်ဆေးဆရာကြီးယန်လို့ပဲ ခေါ်ရတော့မှာပေါ့”

မိဖုရားကြီးမင်နှင့် အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းတို့သည် ယွမ်ရှန်းအတွက် ဂုဏ်ပြုတည်ခင်းပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပပေးခဲ့သည်။ ယင်းပွဲသို့ ယွမ်ပုဖော်၊ ရွှမ်မိန်မိန်းနှင့် အခြားသူများလည်း တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ရောဂါအဖြေရှာပြီးနောက် မိဖုရားကြီးမင်မှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကျန်းမာလာခဲ့သည်။ သေဘေးမှ တစ်သီတစ်သန့် လွတ်မြောက်ခဲ့ရသဖြင့် သူမသည် စိတ်သက်သာရာရရုံသာမက ယွမ်ရှန်းအပေါ်တွင်လည်း ကျေးဇူးတရားများ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။

“မိဖုရားကြီးက ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်မဘက်က ကံကောင်းလို့သာ ရောဂါအဖြေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ”

ယွမ်ရှန်းက ပြန်လည်ပြောဆိုသော်လည်း သူမ၏ ကံတရားမှာ အမှန်ပင် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်ဟု ရင်ထဲ၌ တွေးနေမိသည်။

မိဖုရားကြီးမင်မှာ ပန်းဝတ်မှုန်နှင့် ဓာတ်မတည့်မှုကြောင့် အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာဖြစ်ကာ သတိလစ်မေ့မြောသည့် အဆင့်အထိ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ထားပေ။

သူမ၏ တက္ကသိုလ်သူငယ်ချင်းတစ်ဦးတွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပါက ယွမ်ရှန်းလည်း ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မိဖုရားကြီးမင်သည် ယွမ်ရှန်းအပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သော အမြင်ရှိသွားပြီး စကားပြောနေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး သူမကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဤမိန်းကလေးနှင့် စကားပြောလေလေ သူမမှာ အလွန်ပင် ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်သူဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလာလေလေ ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်း၌ တစ်သက်လုံး နေထိုင်လာပြီး လူပေါင်းစုံကို တွေ့မြင်ဖူးသော မိဖုရားကြီးမင်သည် အစပိုင်းတွင် ယွမ်ရှန်းကို ရုပ်ရည်ရိုးရှင်းသော်လည်း ဆေးပညာ၌ ထူးချွန်သူတစ်ဦးဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောကြည့်သောအခါတွင်မူ ဤမိန်းကလေးငယ်မှာ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်ရုံသာမက ရဲတင်းပြတ်သားပြီး စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ကျိုးနွံသော နှလုံးသားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အရေးမပါတော့သလောက်ပင်။

"ပရမ်းပတာနိုင်လှတဲ့ ရွှမ်မိန်မိန်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်... ငါ့ရဲ့ သားတော်အတွက် ဒီလိုအမျိုးသမီးမျိုးကို အိမ်ရှေ့မင်းသမီးအဖြစ် လက်ဆက်ပေးလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား"

တည်ခင်းပွဲအတွင်း၌ ရွှမ်မိန်မိန်းနှင့် ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်တို့မှာ ပျော်ရွှင်စွာ စကားလက်ဆုံ ကျနေကြသည်ကို မြင်ရသည်။ ရွှမ်မိန်မိန်းမှာ စိတ်နေစိတ်ထား မတည်ငြိမ်ဘဲ အပေါ်ယံအလှအပများဖြင့် အလွယ်တကူ လှည့်စားခံရနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းမှာမူ သဘောထား နူးညံ့လွန်းပြီး အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲတတ်သူ မဟုတ်ရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ရွှမ်မိန်မိန်းနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပါက သူ့အတွက် ကောင်းကျိုးရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ယွမ်ရှန်းသည် အသင့်တော်ဆုံးသော ရွေးချယ်မှုဟု မိဖုရားကြီးမင် တွေးလိုက်သည်။ အသေးစိတ် ထပ်မံစုံစမ်းကြည့်သောအခါ ယွမ်ရှန်းသည် ဆေးပညာထူးချွန်ရုံသာမက သူမ၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းမှာလည်း ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကျောက်နိုင်ငံမှ ကျော်ကြားသော စစ်သူရဲကောင်းကြီး ယန်ဘဟယ်၏ မြေးမလေးပင်။

“မိန်းကလေးယွမ်... တစ်ခုလောက် မေးပါရစေဦး။ မိန်းကလေးမှာ လက်ထပ်မယ့်သူ ရှိပြီလား။ ကျွန်မရဲ့ သားတော် လီချန်းက စိတ်ထားဖြူစင်ပြီး မိန်းကလေးအတွက် အဖော်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်...”

မိဖုရားကြီးမင်က ရုတ်တရက် ခေါင်းစဉ်ပြောင်း၍ မေးလိုက်ရာ တည်ခင်းပွဲတွင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး လက်ထဲမှ ခွက်များပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရလေတော့သည်။