အခန်း (၄၆၇)

အခန်း။ ၄၆၇

ယွမ်ရှန်းသည် သံသယအပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“အဲဒီ တောအုပ်ကြီးရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ရှန်းကျူနိုင်ငံ ရှိတယ်လို့ ရှင်ပြောချင်တာလား”

ယွမ်ရှန်းတင်မကဘဲ ယွမ်ပုဖော်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့ပါ အံ့အားသင့်နေကြသည်။

"ရှန်းကျူဆိုတာ နတ်သမီးတွေရဲ့ တိုင်းပြည်ဖြစ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ ဝိသေသတွေ ရှိတတ်တယ်လို့ ငါတို့ ကြားဖူးထားပေမဲ့... အခု ရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ တောအုပ်ကြီးကတော့...

နှင်းတောအုပ်ကြီးလို ဖွေးဖွေးလှုပ်နေတဲ့ ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ တောအုပ်ကြီးက တကယ်ပဲ ရှန်းကျူနိုင်ငံလား။ နယ်နိမိတ်မျဉ်းကလည်း တကယ့်ကို ထင်ရှားလွန်းတယ်။ တစ်ဖက်မှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်တဲ့ တန်ယွမ်နိုင်ငံရဲ့ တောအုပ်ရှိပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံတွေရဲ့ နှင်းတောကြီးလို ဖြစ်နေတာ။

ရှန်းကျူကို ရောက်တာနဲ့ ရှန်ဖုန်းရဲ့ သတင်းကို ချက်ချင်း စုံစမ်းဖို့ ပြင်ထားပေမဲ့... အခုလို လူသူကင်းမဲ့ပြီး နှင်းတွေပဲ ရှိနေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ"

“နတ်ဆေးဆရာမယွန်း... အတိအကျ ပြောရရင်တော့ အဲဒီတောအုပ်ကြီးက ရှန်းကျူနိုင်ငံရဲ့ နယ်စပ်ပါပဲ”

စစ်သည်များက အခက်တွေ့ဟန်ဖြင့် ရှင်းပြကြသည်။

ထိုဖွေးဖွေးလှုပ်နေသော တောအုပ်ကြီးကို နှင်းတောအုပ်ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ ထိုနေရာရှိ သစ်ပင်များသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အဖြူရောင်ဖြစ်နေပြီး တောအုပ်၏ အဆုံးသတ်မှာ မည်

သည့်နေရာ၌ ရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သို့သော် ထိုနှင်းတောအုပ်၏ နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာတွင် ရှန်းကျူနိုင်ငံ ရှိနေခြင်းပင်။

“လမ်းပြပေးမယ့်သူမျိုး ဘာမျိုး မရှိဘူးလား”

ရင်းနှီးမှုမရှိသော နယ်မြေဖြစ်သဖြင့် ယွမ်ပုဖော်လည်း ဇွတ်မတိုးရဲပေ။

ဤနယ်မြေအတွင်း၌ ပျံသန်းနိုင်သော မှော်သားရဲများ မပျံသန်းနိုင်ချေ။ နတ်သမီးမျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် နတ်သမီးမျိုးနွယ်ဝင်များသည် မှော်ပညာ အထူးသဖြင့် လေးပစ်ပညာတွင် အလွန်ထူးချွန်ကြသည်မှာ ကျော်ကြားလှသည်။ အကယ်၍ သူတို့ ဇွတ်အတင်းဝင်ရောက်ပါက ပျားအုံအထိုးခံရသကဲ့သို့ မြှားဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်သွားပေလိမ့်မည်။

“ကျွန်တော်တို့ မလိမ်ပါဘူး။ တန်ယွမ်ကနေ ဒီနှင်းတောအုပ်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့သူတွေမှာ ကံကြမ္မာ နှစ်မျိုးပဲ ရှိပါတယ်။ စိတ်ထားဖြူစင်တဲ့သူတွေကတော့ အပေါက်ဝကို လမ်းပြန်ရှာတွေ့တတ်ကြပေမဲ့ မကောင်းတဲ့စိတ်ရှိတဲ့သူတွေကတော့ ထွက်ပေါက်ကို ဘယ်တော့မှ ရှာမတွေ့တော့ဘဲ ရှန်းကျူနိုင်ငံထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေပါလိမ့်မယ်”

ထို့ကြောင့်ပင် ဤနေရာသည် နယ်စပ်ဖြစ်သော်လည်း တန်ယွမ်နိုင်ငံက မည်သည့်စစ်တပ်မျှ ချထားခြင်း မရှိပေ။ ဤနှင်းတောအုပ်ထဲသို့ မည်သူမျှ မိုက်မဲစွာ ဝင်ရောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိထားသောကြောင့်ပင်။

“မှော်သားရဲတွေတောင် မဝင်နိုင်ဘူးလား”

ယွမ်ပုဖော်က အလျှော့မပေးဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။

“သာမန်မှော်သားရဲတွေ ဝင်သွားရင်တော့ အေးခဲသေဆုံးသွားမှာပဲ။ နတ်သမီးဘုရင်မက နတ်

ဘုရားအဆင့်မှော်သားရဲတစ်ကောင်ကိုတောင် အမိန့်ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်”

တန်ယွမ်စစ်သည်များက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းနေကြသည်။ သာမန်မှော်သားရဲများသည် ထိုနေရာအနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ယွမ်ပုဖော်က ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ “ယွမ်ရှန်း၊ မိန်မိန်း... တန်ယွမ်ကို အရင်ပြန်ပြီးမှ ဒီနှင်းတောအုပ်ထဲ ဝင်မဝင်ကို သေသေချာချာ ပြန်တိုင်ပင်ကြမလား”

“မပြန်ဘူး ဝင်ကိုဝင်ရမယ်”

ယွမ်ရှန်းနှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ဦး ရပ်တည်ချက် တူညီနေကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ မျက်နှာချင်းလွှဲလိုက်ကြပြန်သည်။ ယွမ်ပုဖော်မှာ ကြားထဲကနေ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေတော့သည်။

ရွှမ်မိန်မိန်းကတော့ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ရှန်းကျူနိုင်ငံထဲသို့ မဖြစ်မနေ ဝင်လိုခြင်းပင်။ ယွမ်ရှန်းကမူ ယွန်းဘနှင့် ယွမ်ရှာတို့အတွက် သက်စောင့်ရေစင်ကို မဖြစ်မနေ ရအောင်ယူရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သူမတွင် အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ပေ။ တိုက်ကြီး၏ မှော်ပညာထူးချွန်စခန်းအတွက် လူရွေးပွဲမှာ တစ်လကျော်သာ လိုတော့သဖြင့် သူမအနေဖြင့် အချိန်ဆွဲနေ၍ မရနိုင်တော့ပါချေ။

“ရွှမ်မိန်မိန်း... မင်း တကယ်ပဲ အထဲကို ဝင်ရဲလို့လား။ ပြန်လမ်းမရှိမှာကို မကြောက်ဘူးလား” ယွမ်ရှန်းကိုယ်တိုင်လည်း သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ရွှမ်မိန်မိန်းကဲ့သို့ အလိုလိုက်ခံထားရသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ သွားရမည်ကိုတော့ သိပ်ပြီး မကျေနပ်ပေ။

ဤအမျိုးသမီးမှာ ရုပ်ရည်ကလည်း ပြောပလောက်အောင် မရှိသလို ဦးနှောက်ကလည်း သိပ်မကောင်းလှပေ။ ပြန်ထန်မှ ထွက်လာကတည်းက သူမကို အမြဲတမ်း ရန်လိုနေခဲ့ပြီး ယခု ရှန်းကျူသို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ရွှမ်မိန်မိန်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့နေရသည်ကို သူမ ငြီးငွေ့လာပြီဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှန်း၏ ထိုသို့သော လှောင်ပြောင်မှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ ရွှမ်မိန်မိန်းသည် ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် လန့်သွားသော်လည်း ယွမ်ပုဖော်၏ ရှေ့တွင်တော့ နှင်းတောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ကြောက်နေသည်ဟု သူမ ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

“လူကြီးမင်းတို့... အကယ်၍ အထဲကို ဇွတ်ဝင်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ခွင့်ပြုပါဦး။ နှင်းတောအုပ်ထဲက တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေက အရိုးထဲထိ စိမ့်အောင် အေးလွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က လူကြီးမင်းတို့နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီလေဒဏ်ကို အကြာကြီး ခံရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

တန်ယွမ်နိုင်ငံမှ စစ်သည်များမှာ မှော်ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ချမ်းတုန်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှန်းနှင့် ယွမ်ပုဖော်တို့အဖွဲ့သည် နှင်းတောအုပ်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ကြသည်။

နှင်းတောအုပ်အတွင်းသို့ ပထမဆုံး စတင်ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခါ ရေခဲနှင့် နှင်းများသာရှိသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နှင်းတောအုပ်အတွင်းရှိ သစ်ပင်များမှာ လုံးဝ ဖြူဖွေးနေပြီး သစ်ပင်စည်ပိုင်းများမှာလည်း ရေခဲတိုင်ကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သစ်ရွက်များမှာ ထင်းရှူးအပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း အရွက်တစ်ခုချင်းစီမှာ ကြည်လင်သော ရေခဲများကဲ့သို့ဖြစ်ကာ ထိလိုက်သည်နှင့် ကွဲကြေသွားမည့်အတိုင်းပင်။ နှင်းတောအုပ်အတွင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် လေတိုက်သံ တဝေါဝေါကိုသာ ကြားနေရသည်။

ရှေ့နားတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော အပေါက်ဝတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ နှင်းတောအုပ်၏ အဝင်ဝဟု ဆိုကြသည်။

“ငါ ရှေ့က သွားမယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ”

ယွမ်ပုဖော်သည် အခြားသူနှစ်ဦးကို ဖျောင်းဖျ၍ မရတော့သဖြင့် မတတ်သာဘဲ ရှေ့မှ ဦးဆောင်လိုက်ရသည်။

ယခင်က မြေပြင်အောက် ချော်ရည်ဂူအတွင်း၌ အတူတူ စွန့်စားခဲ့ဖူးသော သူတို့သုံးဦးမှာ ယခုအခါ နှင်းတောအုပ်အတွင်း၌ ထပ်မံ၍ အတူတူ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပင်။ သို့သော် နှင်းတောအုပ်နှင့် ချော်ရည်ဂူမှာ ရေခဲနှင့် မီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

ယွမ်ပုဖော်၏ အနီးတွင် အနီလေးနှင့် အပြာလေးတို့မှာ လေထဲ၌ ပျံသန်းနေကြပြီး သူတို့၏ အနီရောင်နှင့် အပြာရောင် အမွေးအတောင်များမှာ တောအုပ်အတွင်း ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်နေကြသည်။

ဤနေရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အေးလွန်းလှသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ယွမ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်

တွင် နတ်သမီးကံကြမ္မာမီးတောက်၏ အမှတ်အသား ရှိနေသဖြင့် အအေးဒဏ်ကို သိပ်မခံစားရပေ။ ယွမ်ပုဖော်မှာလည်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသဖြင့် အဆင်ပြေနေသည်။

ရွှမ်မိန်မိန်းမှာမူ ထိုမျှ ကံမကောင်းပေ။ သူမသည် သာမန် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံရှိသော မှော်ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လမ်းသိပ်မလျှောက်ရသေးခင်မှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲလာကာ လှုပ်ရှားရန် ခက်ခဲလာတော့သည်။

“အစ်ကိုပုဖော်... ကျွန်မ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို ပိုးပါဦး”

ရွှမ်မိန်မိန်းက ညည်းညူလိုက်သည်။

“မိန်မိန်း... နည်းနည်းလောက် ထပ်လျှောက်ပါဦး။ တစ်ခုခု စားလိုက် အားပြန်ဖြည့်ပြီးရင် ဆက်သွားကြတာပေါ့”

ယွမ်ပုဖော်က ပြောရင်း ဘေးနားရှိ အာရဇ်ပင်တစ်ပင်တွင် အမှတ်အသား လုပ်နေသော ယွမ်ရှန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ လမ်းလျှောက်လာသည်မှာ အတော်အတန် ခရီးပေါက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ရှန်းမှာမူ တစ်နေရာတည်းမှာတင် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လှည့်ပတ်သွားနေရသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်။

ရွှမ်မိန်မိန်းသည် စိတ်တိုတိုနှင့် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အစားအစာအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေဘူးကိုထုတ်ကာ ရေသောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် အကြာကြီး လောင်းကြည့်သော်လည်း ရေတစ်စက်မျှ ထွက်မလာပေ။

သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါမှ နှင်းတောအုပ်ထဲမဝင်မီ ပြင်ဆင်လာခဲ့သော ရေဘူးများမှာ လုံးဝ ခဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အခြားသော ရေဘူးများမှာလည်း အတူတူပင်။ အစားအစာများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်လည်း အသားများနှင့် အခြောက်အစာများမှာ ကျောက်ခဲကဲ့သို့ အေးခဲနေသဖြင့် ကိုက်လိုက်လျှင် သွားကျိုးမည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ဤသို့ဖြင့် နှင်းတောအုပ်ထဲမဝင်မီ ပြင်ဆင်လာခဲ့သော အစားအစာနှင့် ရေများအားလုံးမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ဒါ ဘယ်လို ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ နေရာလဲ ကျွန်မ ပြန်ထွက်ချင်ပြီ”

ရွှမ်မိန်မိန်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေဘူးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ရွှမ်မိန်မိန်းသည် ယခုမှ အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်သွားခြင်းပင်။ သူမ၏ ရုပ်ဆိုးသော မျက်နှာနှင့်သာ တစ်သက်လုံး နေသွားရပါစေ ဤနေရာမှာတော့ ပိတ်မိပြီး အသေမခံနိုင်ပေ။

ယွမ်ပုဖော်သည်လည်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများမှာ အတူတူပင် အေးခဲနေသဖြင့် သောက်၍စား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

“ဒါက အရင်က ချော်ရည်ဂူထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာနဲ့ တူတူပဲ။ အထူးသဖြင့် မှော်ဒြပ်စင်တွေရဲ့ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်”

ရှန်းကျူနိုင်ငံသည် နတ်သမီးတို့၏ နယ်မြေဖြစ်သဖြင့် အပြင်လူများ၏ မှော်ပညာမှာ များစွာ ထိခိုက်မှု ရှိနေသည်။ ယွမ်ရှန်းမှာမူ အလွန်အမင်း အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။ တန်ယွမ်စစ်သည်များက နှင်းတောအုပ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ပြောပြကတည်းက သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။