အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁) ကမ်းပါးယံထက်က အခေါ်မပါသော ဧည့်သည်

တိုင်းပြည်အေးချမ်းသာယာသည့် ကာလဖြစ်သော်လည်း တောင်ခြေက လောကကြီးကား နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနေသည်။ သို့သော် လောကကြီး မည်မျှပင် တရွေ့ရွေ့ ပြောင်းလဲနေပါစေ၊

မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးဆီသို့မူ ထိုအပြောင်းအလဲတို့ ရောက်ရှိလာရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

“တောင်ထဲမှာ အချိန်မရှိ” ဟု ဆိုရိုးရှိကြသည်မှာ တောင်သားတို့က ရာသီစက်ဝန်းနှင့်

နေ့ရက်များကို ဂရုမမူမိကြ၍သာမက၊ တောင်ပေါ်၏ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းမှုက

အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်ကို သတိမပြုမိအောင်

ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ ပထမအကြိမ် စတင်တက်လာစဉ်ကတည်းက တောင်ခြေရှိ ဖန်းချန် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော

မြို့ကလေးမှာ အတော်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ တောင်ပေါ်မှ နှစ်ကြိမ်ဆင်းခဲ့သည့်

ကြားကာလကလေးအတွင်းမှာပင် ဟူချောင်မြို့ကလေးရှိ ဆိတ်သားခေါက်ဆွဲဆိုင်မှ

အရသာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။ သို့သော် တိမ်စိုင်တို့ ရစ်သိုင်းနေသော

တောင်တန်းပေါ်တွင်မူ အရာအားလုံးသည် ထာဝရအတိုင်း တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေဆဲ။

တောင်ပေါ်ရှိ အပြောင်းအလဲအရှိဆုံး နေရာကို ပြပါဆိုလျှင် ‘ရှန်းချီ’

တောင်ကမ်းပါးယံပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သက်ကယ်မိုး

တဲအိမ်အချို့၊ မီးဖိုဖိုရန် အုတ်ဖိုအချို့နှင့် တစ်ဝက်ခန့်

စိုက်ပျိုးပြီးစ စိုက်ခင်းများ ရှိနေသည်။

ကျောက်စားပွဲနှင့် ကျောက်ထိုင်ခုံများ၊

လမ်းကြောင်းလွှဲထားသော ဟွမ်ဟွာချောင်းကလေးနှင့် ကမ်းပါးအစွန်းမှ

စီးကျနေသော ရေတံခွန်ငယ်လေးတို့က ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေကြသည်။

“ဟူး... ပြန်ရောက်ပြီပေါ့လေ”

ဖန်းချန်သည် ဆောင်းဦးပေါက်၏ လှပလွန်းသော တိမ်တောင်တိမ်လိပ်အလှကို ကြည့်ကာ

စိတ်ထဲတွင် ကြည်နူးသွားမိသည်။ သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်ရင်း

မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရာလမ်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

လမ်းစရိတ် ချွေတာခဲ့သဖြင့် တောင်အောက်မှ ဝယ်လာသော သစ်စေ့ထုတ်မှာ ကုန်စင်ခြင်း

မရှိသေးပေ။ သူသည် ထိုအိတ်ကို ထုတ်ယူကာ တောင်ပေါ်တက်ရင်း တစ်စေ့ချင်း

စားမြိန်နေမိသည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ပို၍

ပေါ့ပါးသွက်လက်လာသည်။ ဖန်းချန်သည် အရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝတ်ရုံကို

ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ စီးဆင်းနေသော

ရေလှိုင်းများ၊ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့

ကျော့ရှင်းလှပနေသည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို

မည်သူမျှ မမြင်တွေ့နိုင်ဘဲ၊ အသိဉာဏ်မပွင့်သေးသော

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အချို့သာ

ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“အင်း...”

တောင်ကမ်းပါးယံသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ဖန်းချန်က အရှိန်ကို ရုတ်တရက် သတ်လိုက်ပြီး

အံ့ဩသွားသည်။ သူသည် ကမ်းပါးအစွန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကမ်းပါးယံတွင် စောင်းစောင်းကြီး ပေါက်နေသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိသည်။ ထိုသစ်ပင်၏

အဖျားမှာ ကမ်းပါးထိပ်ထက်ပင် မြင့်မားနေသည်။ ယခင်က နံနက်ခင်း

ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်ရန် နေရာရွေးချယ်စဉ်က

ဤသစ်ပင်နှင့် ယခု သူအမြဲထိုင်နေကျ ကျောက်တုံးကြီးကို

နှိုင်းယှဉ်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်တုံးကြီးက ပို၍

နေသာသဖြင့် ကျောက်တုံးကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန်းချန်၏

အာရုံမှာ အလွန်စူးရှလှရာ ဝေးကွာသော နေရာမှပင် သစ်ပင်ထိပ်တွင် နားနေသော

ခန့်ညားသည့် ငှက်ကြီးတစ်ကောင်က မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို

မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ လင်းတတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ဝက်ခန့် အရွယ်ရှိသည်။ ခြေသည်းများက

မည်းနက်ပြီး ခြေချောင်းများက ဝါဝင်းနေသည်။ အမြီးရှည်၍

အတောင်ပံတိုသည်။ အညိုရင့်ရောင်

အမွေးအမှင်များရှိပြီး အတောင်ဖျားတွင်

အဖြူစက်လေးများ ပါရှိသည်။

“အိမ်နီးချင်းအသစ် ထပ်တိုးတာလား”

သူက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုသူစိမ်းသစ်ကို နှုတ်ဆက်ရန် မလောသေးပေ။ လင်းတကြီး၏

စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်မှာပင် ဖန်းချန်သည် သူ၏

တဲအိမ်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ခြံစည်းရိုးတံခါးကို ဖွင့်ကာ

ထုပ်ပိုးလာသော ပစ္စည်းများကို ခုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ခါးတွင်

ချိတ်လာသော အရက်ဘူးကို နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

ဤအရက်ဘူးနှင့် သူဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်ရုံဖြူမှာ

တောင်အောက်ဆင်းစဉ်က ရရှိခဲ့သော အဖိုးတန်ဆုံး အရာများ

ဖြစ်သည်။

သူသည် ကောက်ရိုးနှင့် မီးခတ်တံကို ထုတ်ကာ ထင်းရူးခက်များကို စုပုံ၍

မီးမွှေးလိုက်သည်။ မီးခိုးငွေ့တို့က အပေါ်သို့

တလူလူ တက်သွားပြီး မီးတောက်ကလေးများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ မီးခိုးက

ပါးလွှာသွားသည်။ ထိုမီးခိုးတို့က ထုတ်တန်းတွင်

ချိတ်ဆွဲထားသော အသားခြောက်များကို ရစ်သိုင်းသွားပြီးနောက်

အိမ်ခေါင်မိုးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ လွင့်ထွက်သွားကြသည်။ မီးတောက်ကလေးများ၏

နွေးထွေးမှုက အခန်းတွင်းရှိ စိုထိုင်းဆများကို

ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

မြေအိုးကို ထုတ်ကာ အိမ်ဘေးရှိ ဟွမ်ဟွာချောင်းခွဲမှ ရေခပ်၍ တည်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်

တစ်ခွက်သောက်ပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် နှင်းဆီကိုင်းများကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့

ထွက်ခဲ့သည်။

လင်းတကြီးကား လှုပ်မရဘဲ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ သူသည် ထိုငှက်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ

အိမ်ဘေးတွင် မြေဆွရန် နေရာရှာကာ နှင်းဆီကိုင်းများကို

စိုက်ပျိုးလိုက်သည်။ ဤနှင်းဆီမျိုးမှာ

ဆူးများရှိသော်လည်း ပန်းပွင့်က လှပပြီး အသက်ပြင်းသည်။

ဆောင်းဦးပေါက်မှာ နှင်းဆီကိုင်းများ မျိုးပွားရန်

အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်ရာ နောက်တစ်နှစ်တွင်

ဤရှန်းချီကမ်းပါးယံကို ပိုမိုတင့်တယ်စေလိမ့်မည်။

စိုက်ပျိုးပြီးနောက် သူစိုက်ထားသော ပြောင်းခင်းနှင့် ဘူးစင်ကို ကြည့်ရန်

ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျောက်တုံးကြီးဘေးတွင် စိုက်ထားသော

ဘူးပင်တို့ကား ယခင်ကအတိုင်း သန်စွမ်းနေဆဲ။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက်

ကမ်းပါးယံတစ်ခုလုံး တုန်ဟိန်းသွားအောင် ငှက်ဆိုးထိုးသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သစ်ပင်ပေါ်မှ လင်းတကြီးသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံရသွားပုံရပြီး အော်ဟစ်ကာ

အတောင်ပံကို ခတ်ထုတ်လျက် ဖန်းချန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

“ဟော... မြေစောင့်နတ်အငယ်စားလေးပါလား”

ဖန်းချန်က ရေရွတ်လိုက်ရင်း သစ်စေ့တစ်စေ့ကို လက်ညှိုးဖြင့် ပစ်လိုက်ရာ လေထုကို

ဖြတ်သန်းသွားသော အသံမှာပင် ကျယ်လောင်လှသည်။ လင်းတကြီးမှာ

ရှောင်တိမ်းရန် အအချိန်မရလိုက်ဘဲ သစ်စေ့မှာ ၎င်း၏

ခြေသည်းကို ထိမှန်သွားသည်။ သံချင်းရိုက်သံကဲ့သို့ ‘တောင်’ ခနဲ

အသံထွက်သွားပြီး လင်းတကြီးက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း

အတောင်ပံကို ခတ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထိုးသုတ်လာပြန်သည်။

“ထပ်လာပြန်ပြီလား”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖန်းချန်က သစ်စေ့ကို မသုံးတော့ပေ။ လင်းတကြီး၏ ထက်မြက်လှသော

ခြေသည်းများ မိမိကိုယ်ဆီသို့ ရောက်လာသောအခါ သူက လျင်မြန်စွာ

လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အရှိန်ကို အသုံးချကာ လင်းတကြီးကို

မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

“ဝုန်း”

မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသော လင်းတကြီးမှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားရှာသည်။ ၎င်းက

နာကျင်စွာဖြင့် ဖန်းချန်ကို လှမ်းပေါက်ရန် ပြင်သော်လည်း

ဖန်းချန်က ငှက်နှုတ်သီးကို ပုတ်ထုတ်ကာ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်သည်။

“မင်းလို အသိဉာဏ်နည်းတဲ့ ငှက်မျိုးကို ငါ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ ဒီလောက်

ဝဖြိုးနေတာကို တခြားသူတွေ ဖမ်းပြီး ဟင်းမချက်စားကြတာ မင်းအတွက်

ကံကောင်းလှပြီ”

လင်းတကြီးကား နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးသွားပုံရသည်။ ဖန်းချန်က သူ့ကို မြေကြီးပေါ်

ဖိထားစဉ် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲကာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

“မင်းက အရင် ဦးအောင် တိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတော့ အကြောင်းပြချက်တော့ ရှိမှာပေါ့လေ”

ဖန်းချန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား၊

ဒီရှန်းချီကမ်းပါးယံကို ငါက အရင်ရောက်တာ။ ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့

ကျင့်စဉ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားပြီ။ မင်းက နောက်မှ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်ပဲ။ ဧည့်သည်ဟာ

ဧည့်သည်လို နေရမယ်။ အတင်းလုဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ အဲဒါ လမ်းစဉ်မှန် မဟုတ်ဘူး။

ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နဲ့တော့ ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ နိုင်မှာ

မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်း အဲဒီ သစ်ပင်ပေါ်မှာ အသိုက်လုပ်နေလို့

ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ်းပါးပေါ်က မြက်တစ်ပင်၊ သစ်ပင်တစ်ပင်ကိုမှ ထိခိုက်အောင်

မလုပ်ရဘူး”

ခဏအကြာတွင် လင်းတကြီးက ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ နှစ်ချက်ခန့် တွန်မြည်သည်။

“အင်း... တကယ့်ကို အသိဉာဏ်နည်းတဲ့ကောင်ပဲ” ဖန်းချန်က သက်ပြင်းချကာ လက်ကို

လွှတ်လိုက်ရာ ငှက်ကြီးသည် သစ်ပင်ဆီသို့ ပြန်ပျံသွားတော့သည်။

ဖန်းချန်လည်း ဘူးစင်ဆီသို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဘူးသီးလေး နှစ်လုံး၊ သုံးလုံးခန့်

သီးနေပြီဖြစ်ရာ ထိုဘူးသီးများဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ

အလွန်ပင် ထူးခြားနေသည်။

“ဒီနေရာက ဒီလို အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိတာလား”

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ အာရုံခံကြည့်သောအခါ မိမိ ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်ရာ နေရာသည်

ယခင်ကထက် ပိုမို အသက်ဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက်တုံးကြီး

ဘေးပတ်လည်တွင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကျင့်စဉ်ကြောင့်သာမက ဟွမ်ဟွာချောင်းခွဲကို

ဖောက်ထုတ်လိုက်သဖြင့် ဤနေရာ၏ မြေအဟုန် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့်လည်း

ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခင်က ဘူးပင်များ ဆောင်းတွင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း

ယခုအခါ ဘူးပင်တို့၏ ရှင်သန်မှုကို မြင်ရသဖြင့် သူ စိတ်အေးသွားသည်။

ဖန်းချန်သည် တောင်အောက်မဆင်းမီက မပြီးပြတ်သေးသော အလုပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ

ကြေးသံလျက်တစ်စင်း သွန်းလုပ်ရန် ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းကိရိယာများ အားလုံး

စုံလင်နေပြီဖြစ်ပြီး သူသည် အုတ်ဖိုနှင့် တခြားကိရိယာများကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ်

စမ်းသပ်လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သည်။

ယခု တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ သူ၏ လမ်းစဉ်ကို စောင့်ရှောက်မည့်

လက်နက်အဖြစ် ဓားတစ်စင်း သွန်းလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူတို့၏ လက်နက်ဆိုသည်မှာ မိမိ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို

ကာကွယ်ရန်နှင့် လမ်းစဉ်ကို နှောင့်ယှက်သူတို့အား

ဖယ်ရှားရန် အသုံးပြုသည့် အရာသာ ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်း အမျိုးအစားနှင့်

ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အရေးမကြီးပေ။

သူ ကိုင်ဆောင်နေကျ ကျောက်စိမ်းဓားငယ်လေးကို လက်နက်အဖြစ် သုံးနိုင်သော်လည်း သူက

ထိုသို့ မလုပ်လိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဓားငယ်လေးကို

စားပွဲသုံးဓားအဖြစ်သာ အသုံးပြုလိုသောကြောင့်

ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဓားတစ်စင်း သွန်းလုပ်ရန်မှာ အကောင်းဆုံး

ရွေးချယ်မှုပင်။

သူသည် မီးဖိုကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ လောင်စာများကို စစ်ဆေးပြီး ပုံစံခွက်များ

ပြင်ဆင်ခြင်းဖြင့် ဓားသွန်းလုပ်ရန် အစပျိုးလိုက်လေတော့သည်။