အခန်း ၇၇

အခန်း (၇၇) လောကအရေးနှင့် လောကအကျယ်အဝန်းအကြောင်း

ဖန်းချန်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ

နတ်မင်းမှာ သဘောတူသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကလေး ညိတ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့်

စိတ်အေးသွားသည်။

လူ့လောကတွင် နတ်ဘုရားများအတွက် ငွေကုန်ကြေးကျခံခြင်းထက် ပညာရေးနှင့်

ယဉ်ကျေးမှုကိစ္စရပ်များတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းက

ပို၍ အကျိုးရှိပေသည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် နင်ဟယ်မြို့သားတို့အတွက်

မြို့ဝန်မင်း ယောင်ကျစ်မှာ တကယ့်ကို မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ဦး

ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် မြို့ဝန်ရုံးရှေ့သို့ ရောက်စဉ်က ဖန်းချန်

မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ဤယောင်မြို့ဝန်သည် နောင်တွင်

ရာထူးတက်လှမ်းနိုင်သည့် ကံဇာတာ ရှိနေခြင်းပင်။ သူ

ရာထူးတက်သွားသည့်အခါ တောင်ခြေက နင်ဟယ်မြို့ကလေး၏ အခြေအနေမှာ

အသစ်ရောက်လာမည့် အရာရှိ၏ စိတ်နေစိတ်ထားအပေါ်တွင်သာ

မူတည်တော့မည် ဖြစ်သည်။

စစ်တုရင်ပွဲ အပြီးတွင်မူ ဖန်းချန်က အမှတ်ကလေး အသာဖြင့် အနိုင်ရသွားသည်။ နှစ်ဦးသား

ပြုံးလျက် စစ်တုရင်အစေ့များကို သိမ်းဆည်းကာ နောက်တစ်ပွဲကို

ပြန်လည်စတင်ကြပြန်သည်။

ဘေးနားက နတ်ကျောင်းရှေ့တွင်မူ ထမင်းစားနေကြသူများထဲမှ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်

တောင့်တင်းသော လူတစ်ယောက်က မြေပဲတစ်စေ့ကို ဝါးရင်း၊

ဘေးကလူနှင့် အရက်အိုးချင်း တိုက်လိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ

ပြောလိုက်သည်။

“ဟိုတစ်နေ့က ကွပ်မျက်တာကို ငါသွားကြည့်ခဲ့သေးတယ်။ ရှင်းချင်းမြို့မှာ

သင်္ချိုင်းတူးတဲ့သူ တစ်စုကို ဖမ်းမိတာလေ။

စစ်ဆေးပြီးတော့ သူတို့ကို သေဒဏ်ပေးလိုက်တာ။

အဲဒီမြင်ကွင်းကတော့ဗျာ... တကယ့်ကို ကြောက်စရာပဲ”

“ဖမ်းတာ ကောင်းတာပေါ့ဗျာ”

“ဟုတ်တယ်၊ ကြားရသလောက်တော့ အနီးအနားက သင်္ချိုင်းအတော်များများ

အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာတဲ့။ အဲဒီထဲမှာ

မကြာသေးခင်ကမှ မြှုပ်နှံထားတဲ့သူတွေလည်း ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ သားသမီး

မြေးမြစ်တွေလည်း ရှိနေကြတာဆိုတော့ လူတွေက အံကြိတ်ပြီး မုန်းနေကြတာ။ ဒါဟာ လူထုရဲ့

ဒေါသကို ဆွလိုက်သလိုပဲ”

“သူတို့ ခံသင့်တာ ခံရတာပါပဲ”

ထိုသူခိုးတစ်စုမှာ ကျန့်ညီအစ်ကိုတို့ သတင်းပေးခဲ့သည့်အဖွဲ့ ဖြစ်ရမည်ဟု ဖန်းချန်

ရိပ်မိလိုက်သည်။ အစိုးရအဖွဲ့ကလည်း လက်မြန်ခြေမြန်ဖြင့် ထိုသူခိုးများကို

ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပုံရသည်။

သင်္ချိုင်းတူးခြင်းမှာ သုတေသနပြုသည့် ရှေးဟောင်းသုတေသနလုပ်ငန်းနှင့် လုံးဝ

ကွဲပြားလှသည်။ သင်္ချိုင်းခိုးသူတို့မှာ ပျက်စီးခြင်းကိုသာ

ယူဆောင်လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အတွက် ရွှေ၊ ငွေနှင့်

ကြေးထည်များကသာ အဖိုးတန်ပြီး ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများနှင့်

စာအုပ်စာပေများကိုမူ မြေကြီးပေါ်တွင် ပစ်ထားကာ နင်းခြေဖျက်ဆီးတတ်ကြသည်။

ယခုကဲ့သို့ အေးချမ်းသာယာသော ကာလတွင် ဤကဲ့သို့ လုပ်ငန်းမျိုးကို

လုပ်ကိုင်သူများမှာ စိတ်နှလုံး ယုတ်ညံ့သူများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“နင်ဟယ်မြို့မှာ ဒီလပိုင်းတွေအတွင်း မြစ်ကြောင်းရှင်းတဲ့ အလုပ်တွေ

ပြန်လုပ်နေကြပြီလား”

ဒေသခံတစ်ဦးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါပေါ့ဗျာ၊ ဒါက နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး လုပ်လာတဲ့ အစဉ်အလာပဲ။

ဆောင်းတွင်းရောက်တိုင်း ဘိုင်ကူးမြစ်ထဲက

နုန်းတွေကို ဆယ်ယူ ရှင်းလင်းရတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိပါတယ်။ အဲဒီလို လုပ်လို့လည်း

ဘိုင်ကူးမြစ်က နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလုံး အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေတာပေါ့”

“ဒါတင်မကဘူး၊ ဆည်မြောင်း တာတမံတွေ မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သီးနှံတွေ

အထွက်တိုးနိုင်ပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မြို့ရဲ့

ရာသီဥတုအရ ရေသွင်းစိုက်ပျိုးတာမျိုး မရှိရင် လယ်ကွင်းတွေက ဖုန်တော

ဖြစ်ကုန်မှာပဲ”

“ဟုတ်ပါတယ်” နောက်တစ်ယောက်က ဝင်၍ ထောက်ခံသည်။ “ပြီးတော့ အခုဆိုရင် မြို့ကလည်း

ချမ်းသာလာပြီလေ။ အရင်ခေတ်တွေတုန်းကလို အလုပ်လုပ်ဖို့ ကိုယ့်ရိက္ခာကိုယ်

ယူလာစရာ မလိုတော့ဘူး။ မြို့ဝန်ရုံးက တစ်နေ့စာ ထမင်းကျွေးတဲ့အပြင်

ထောက်ပံ့ကြေးအနေနဲ့ ပြောင်းဖူးတွေပါ ပေးသေးတာ။

ဆောင်းတွင်း အလုပ်အားတဲ့အချိန် အိမ်မှာနေပြီး ရိက္ခာဖြုန်းနေမယ့်အစား

ဒီလိုသွားလုပ်တာက တကယ်ကို တွက်ခြေကိုက်တာပဲ”

“ဟုတ်ပါ့၊ ဟုတ်ပါ့... စားကြပါဦး၊ ဟင်းတွေ စားကြပါဦး...”

လူကြီးတစ်ယောက်ကလည်း ဘေးက လူငယ်များကို ဆောင်းတွင်း၌ မြစ်ကြောင်းရှင်းရခြင်း၏

အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြနေသည်။ လူအင်အား ပေါများချိန်ဖြစ်သကဲ့သို့

ရေနည်းချိန်လည်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ယခုအခါ မြို့ဝန်ရုံးက

ထောက်ပံ့ကြေးများ ပေးသဖြင့် ၎င်းမှာ လုပ်အားပေးရင်း

ရိက္ခာရှာသည့် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေပေသည်။

ထိုစဉ် လူတစ်ယောက်က စကားစလိုက်ပြန်သည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကိုယ်လုပ်တော်တွေ ရွေးချယ်ဖို့ ရုတ်တရက်

အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်ကတည်းက

ကျွန်တော်တို့နဲ့ နီးစပ်တဲ့ ပြည်နယ်နှစ်ခုက အရာရှိကြီးတွေလည်း

အဲဒီအတိုင်း လိုက်လုပ်ပြီး ကိုယ်လုပ်တော်တွေ ယူနေကြတာ။

သူတို့ရဲ့ အပြုအမူတွေကလည်း ဒီရက်ပိုင်း ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေတယ်...

အင်း...”

“ဟေ့လူ... စကားကို ဆင်ခြင်ဦး”

“ဘာဖြစ်လဲဗျာ၊ ဒီနေရာက မြို့နဲ့ အဝေးကြီးပဲကို။ ငါ့မြို့မှာတောင် ဒီလိုပဲ ပြောနေတာ

ဘယ်သူမှ လာမဖမ်းပါဘူး”

“ကဲ... သောက်ကြဦးစို့...”

သူတို့သည် အချင်းချင်း၏ ဇာတိမြို့များအကြောင်းကို ခဏမျှ စကားစမြည် ပြောကြသည်။

နတ်ကျောင်းရှေ့ မြေကွက်လပ်မှာ သန့်ရှင်းသွားပြီး သူတို့ ယူလာသော

ပစ္စည်းများကိုလည်း အကုန် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။ အနားယူပြီးနောက်

အားလုံးက ထရပ်ကာ ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ ဤနတ်ကျောင်းသို့

လာရောက်ခြင်းမှာ သူတို့၏ ခရီးလမ်းတွင် ခေတ္တဝင်နားခြင်းမျှသာ

ဖြစ်သည်။

ထိုလူစု တောင်စောင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဖန်းချန်က စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့

အနက်စေ့တစ်ခုကို ချလိုက်ရင်း ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“မြို့ဝန်မင်းက နတ်ကျောင်းပြင်ဖို့ ငြင်းလိုက်တာကို ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းက

စိတ်ထဲ မထားဘူးလား”

“နှမြောတာတော့ အနည်းငယ် ရှိတာပေါ့ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့

နတ်ကျောင်းထက်စာရင် တခြား ပိုပြီး လိုအပ်တဲ့နေရာတွေမှာ ငွေသုံးတာကိုတော့

နားလည်ပေးရမှာပေါ့။ ပြီးတော့ နတ်ကျောင်းကြီးသည်ဖြစ်စေ၊

ငယ်သည်ဖြစ်စေ ဝတ်ပြုတဲ့သူတွေ စိတ်ရင်းမှန်ရင် ရရှိတဲ့

အရှိန်အဝါကတော့ အတူတူပါပဲ”

ဖန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ နောက်တစ်ကွက် ရွှေ့လိုက်ရင်း ပြောသည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းက တကယ်ကို သဘောထားကြီးတာပဲ။ ဒါဟာ တကယ်ကို လေးစားစရာ ကောင်းပြီး

နတ်မင်းကောင်းတစ်ပါး ဖြစ်ထိုက်ပါတယ်။ ဒါနဲ့... ခုနက လူတွေပြောသွားတဲ့အထဲမှာ

ပြည်နယ်အရာရှိတချို့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေ အတင်းအဓမ္မ ယူနေကြတယ်ဆိုတာကို

ဘယ်လိုမြင်သလဲ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ စစ်တုရင်အစေ့ကို ကိုင်ထားရင်း

လေထဲတွင် လက်က ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖန်ဆရာက ဘာကြောင့် ဤကိစ္စကို

ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားရသည်ကို သူ မသိပေ။

“ဒီကိစ္စကို ဆရာက ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရတာလဲ”

“ခုနက ဝတ်ပြုသူတွေ ပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အာရုံမှာ

သတိပေးချက်တစ်ခု ရလိုက်လို့ပါ။ ဒါဟာ ရှေ့မှာ လာမည့် ကပ်ဘေးနဲ့ တစ်နည်းနည်းဖြင့်

ဆက်စပ်နေပုံရတယ်” ဖန်းချန်က ခွက်ထဲမှ အစေ့ကို ယူရင်း အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“”

တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ အလွန် အံ့ဩသွားပြီး လက်ထဲမှ အစေ့မှာ ကျောက်တုံးပေါ်သို့

‘တောက်’ ခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဖန်းချန်က ပြုံး၍ ထိုအစေ့ကို ကောက်ကာ

ပြန်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါဟာ သတိပေးချက်ဆိုရင်တော့ သတင်းကောင်း မဟုတ်တာ သေချာပြီ” တောင်စောင့်နတ်မင်းက

စဉ်းစားရင်း ခေါင်းခါလျက် ဆိုသည်။

သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီးနောက် စစ်တုရင် ဆက်ကစားရန်

စိတ်မပါတော့သဖြင့် နှစ်ဦးသား ကစားပွဲကို

ရပ်လိုက်ကြသည်။

နတ်မင်းက မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်

အခြေအနေကတော့ ဖြစ်ပြီးသားပဲ။ အသေးစိတ် လိုက်စုံစမ်းနေမယ့်အစား အခြေအနေက ပိုပြီး

ရှင်းလင်းလာတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်တာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”

“ကျန်းတောင်စောင့်နတ်မင်းက ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူဆိုတော့... ခုနက စကားပြောသွားတဲ့လူရဲ့

လေယူလေသိမ်းကို သိပါသလား”

“ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရသလောက်တော့... သူတို့ဟာ ထျန်းပြည်နယ်နဲ့

ကျင့်ပြည်နယ်ဘက်က ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူပြောသွားတဲ့

ပြည်နယ်နှစ်ခုဟာ ဒီဒေသတွေနဲ့ အတော်လေး ဆင်တူနေတာ ကျွန်တော်

မှတ်မိနေတယ်”

ဖန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ စစ်တုရင်အိုးကို တစ်ဖက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

ရေနွေးအိုးကို မကာ မိမိအတွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး

စားစရာအချို့ကို ယူဝါးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်း ရေးထားတဲ့ ‘ပထဝီဝင်နှင့် တောင်တာမြစ်ချောင်း မှတ်တမ်း’ ကို

ကျွန်တော် အားလပ်ချိန်မှာ မကြာခဏ ဖတ်ဖူးပါတယ်။ အတော်လေး အသုံးဝင်ပေမဲ့

နှမြောစရာကောင်းတာက စာသားတွေပဲ ပါပြီး ပုံတွေ မပါတာပဲ။ အတော်များများကို

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ စိတ်ကူးကြည့်နေရတယ်”

နတ်မင်းက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“အဲဒီစာအုပ်က ရေးထားတာ ကြာပါပြီ။ အဲဒီတုန်းက မြေပုံတွေကလည်း သိပ်ပြီး

မပေါများသေးဘူး။ အခုဆိုရင်လည်း လောကကြီးရဲ့ အနေအထားက

အနည်းငယ် ပြောင်းလဲနေပြီဆိုတော့ အကုန်လုံး မှန်ကန်နေမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး”

“ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ အဲဒီစာအုပ်က ဒေသန္တရ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို သိဖို့အတွက်တော့

အကောင်းဆုံးပါပဲ။ မရင်းနှီးတဲ့ နေရာကို သွားတဲ့အခါ မျက်စိမလည်အောင်ပေါ့”

ဖန်းချန်က ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် သစ်အယ်သီးကို နွှာရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ကြည့်ရရုံနဲ့တော့

ဒီလောကကြီးက ဘယ်လောက်အထိ ကျယ်ပြောလဲဆိုတာကို သိနိုင်ဖို့ ခက်ပါသေးတယ်”

“ကျွန်တော်တို့ သိသလောက်တော့ အရှေ့ဘက်မှာ သယံဇာတ ပေါများပြီး ရေနေသတ္တဝါမျိုးစုံ

ရှိတဲ့ အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ကြီး ရှိတယ်။ မြူခိုးတွေကြားမှာ ကျွန်းပေါင်းများစွာ

ပြန့်ကျဲနေတာပေါ့”

“မြောက်ဘက်စွန်းမှာတော့ နှစ်ပေါင်း ကုဋေကုဋာတိုင်အောင် မအရည်ပျော်တဲ့

ရေခဲပြင်ကြီးတွေ၊ ထင်းရူးတောတွေနဲ့ မြက်တိုတောတွေ

ရှိတယ်။ အေးစက်လှတဲ့ လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်နေပေမဲ့ အဲဒီမှာလည်း ထူးဆန်းတဲ့

သတ္တဝါမျိုးစုံ ရှိနေတာဆိုတော့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး”

“အနောက်ဘက်မှာတော့ သဲကန္တာရတွေနဲ့ ဖုန်တောတွေ ရှိပေမဲ့ သစ်သီးဝလံတွေနဲ့ နွား၊

သိုးတွေ ပေါများလှတယ်။ လောကကြီးက တကယ်ကို ကျယ်ဝန်းလှပါတယ်။ မိုင်ပေါင်း

ထောင်ချီ ရှည်လျားတဲ့ တောင်တန်းကြီးတွေ ရှိသလို၊ တောင်ထိပ်က နှင်းထုတွေကလည်း

ကျေးငှက်တွေတောင် ဖြတ်ကျော်ဖို့ ခက်ခဲလှပါတယ်”