အခန်း ၇၈

အခန်း (၇၈) တောင်ပေါ်မှာ အချိန်ကာလ မရှိ၊ အအေးဒဏ် ကုန်မှသာ နွေဦးကို သိရ၏

“တောင်ဘက်အရပ်ကား လူသူမနီးသော တောင်ရိုင်းများ ရှိရာအရပ် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင်

အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများ၊ ရောဂါဘယ ထူပြောသော တောခိုးတောငွေ့များနှင့်

စိမ့်စမ်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အပင်တို့ကား တစ်နှစ်ပတ်လုံး စိမ်းလန်းနေပြီး

တောင်ထိပ်များတွင် ရောင်စုံတိမ်တိုက်များ ရစ်သိုင်းနေတတ်သည်။ မိုးရွာလိုက်၊

နေသာလိုက်နှင့် လမ်းခရီးမှာလည်း အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပြီး လူသွားလမ်းဟူ၍ပင် ရှာရန်

ခဲယဉ်းလှပေသည်”

“ဤရေးသားချက်များကို ကြည့်ရုံမျှနှင့် လောကကြီး မည်မျှ ကျယ်ပြောသည်ကို သိနိုင်ရန်

ခဲယဉ်းပါသေးသည်။ လောကကြီး၏ အဆုံးသတ်တွင် ဘာရှိသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ

မရေးသားခဲ့ကြပေ။ သို့သော် နောင်တစ်ချိန်တွင် လောက၏

အရပ်လေးမျက်နှာ အစွန်အဖျားအထိ လှည့်လည်စူးစမ်းမည့်သူများ

ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်”

“လောက၏ အရပ်လေးမျက်နှာတွင် နိုင်ငံငယ်လေးများနှင့် မျိုးနွယ်စုများစွာ

ပြန့်ကျဲနေသည်။ သူတို့သည် ဗဟိုမြေပြန့်ဒေသရှိ

လူတို့နှင့် ဘာသာစကား၊ စာပေချင်း တူညီကြသော်လည်း

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမိန့်အာဏာကိုမူ နာခံခြင်း မရှိကြပေ။

သူတို့ကို ယဉ်ကျေးမှု မထွန်းကားသေးသော လူရိုင်းများအဖြစ်သာ

သတ်မှတ်နိုင်ပါသည်”

“သူတို့သည် ပထဝီဝင်အနေအထား အခွင့်ကောင်းကို ယူကာ တစ်နေရာစီတွင်

အခြေချနေထိုင်ကြသော်လည်း အချင်းချင်း

ရန်ငြိုးဖွဲ့ကာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်မှာ မဆုံးနိုင်ပေ။ သူတို့၏

ခေါင်းဆောင်များမှာလည်း မကြာခဏဆိုသလို အပြောင်းအလဲ

ရှိနေတတ်သည်”

“ထိုအရပ်လေးမျက်နှာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ဗဟိုမြေပြန့်ဒေသ တည်ရှိနေသည်”

“ပြည်နယ်ပေါင်း လေးဆယ့်နှစ်ခု ပြန့်ကျဲနေပြီး ပြည်နယ်တစ်ခုစီတွင်

မြို့ပြပေါင်းများစွာ ရှိသည်။

လယ်ကွင်းများနှင့် မြို့ပြများမှာ စည်ကားလှပြီး

နေရာတိုင်းတွင် စာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုတို့ ထွန်းကားကာ လူဦးရေလည်း

တိုးတက်နေသည်။ ရက်ကန်းလုပ်ငန်း၊ အိုးခွက်လုပ်ငန်း၊

အိမ်ရာဆောက်လုပ်ခြင်း၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ အစားအသောက်နှင့် ပန်းပဲလုပ်ငန်း

စသည့် အတတ်ပညာမျိုးစုံမှာ တခြားသော အရပ်ဒေသမှသူများ ငေးမောရလောက်အောင်ပင်

ထူးကဲလှသည်။ ဗဟိုမြေပြန့်ဒေသနှင့် တခြားအရပ်လေးမျက်နှာတို့၏

ကွာခြားချက်မှာ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်အောင် ဖြစ်တော့သည်”

“ဗဟိုမြေပြန့်ဒေသတွင် ကုန်သည်များ၊ လယ်သမားများနှင့် လက်မှုပညာရှင်များ၊

ပညာရှိများနှင့် အလှပဂေးများ၊ ဧကရာဇ်များနှင့်

စစ်သူကြီးများစွာ ရှိကြသည်။ သူတို့အားလုံး

စုပေါင်းပြီး ဤကဲ့သို့ အေးချမ်းသာယာသော နှစ်ကာလကို

ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်”

“နေရာအနှံ့ရှိ ရှုခင်းများမှာလည်း ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ မြင့်မားသော

တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ကြီးများ၊ သဲကန္တာရနှင့် တောအုပ်များ၊

မြေပြန့်လွင်ပြင်နှင့် ကုန်းမြင့်များ၊

ရွှံ့နွံအိုင်နှင့် အင်းအိုင်များ၊ ထူးဆန်းသော

မြေကျင်းကြီးများနှင့် ဂူများ ရှိနေသည်။ ထိုနေရာများတွင် နန်းတော်များနှင့်

မြို့ပြများ၊ တန်ဆောင်းများ၊ အိမ်ခြေများနှင့် လယ်ယာမြေများစွာ

တည်ရှိနေကြသဖြင့် ဗဟိုမြေပြန့်ဒေသသည် လောကကြီးတွင်

အလှပဆုံးသော နေရာပင် ဖြစ်တော့သည်”

“ယခု ဤယွမ်ကျုံးတောင်သည် ကျင့်ကျိုးဒေသ၊ နင်ဟယ်မြို့၏ လက်အောက်တွင် ရှိပြီး

အရှေ့ပင်လယ်ပြင်နှင့် မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ဝေးကွာသည်။ ခုနက

ခရီးသွားတွေ ပြောသွားတဲ့ ထျန်းပြည်နယ်နဲ့ ကျင့်ပြည်နယ်ဟာ ဤတောင်၏ မြောက်ဘက်

မိုင်တစ်ထောင်ကျော်မှာ ရှိပြီး အလွန်ပင် စည်ကားလှသည်။ အကယ်၍

ထိုပြည်နယ်နှစ်ခုမှာသာ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုတွေ

ဖြစ်လာရင်တော့ လောကကြီးကို အုပ်ချုပ်ရတာ ခက်ခဲသွားပါလိမ့်မယ်”

ဖန်းချန်၏ စကားအဆုံးတွင် တောင်စောင့်နတ်မင်း ကျန်းချွမ်းမှာ တစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ

နက်နဲစွာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဖန်းချန်က ရှေ့ရှိ လည်တိုင်ရှည် ရေနွေးအိုးကို

မကာ တောင်စောင့်နတ်မင်းအတွက် ရေနွေးငှဲ့ပေးရင်း ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ခုနက ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ အခြေအနေတွေ ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာတဲ့အထိ

စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ။ အဲဒီမတိုင်ခင်အထိတော့ ကျွန်တော်တို့

ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပဲ နေကြရအောင်ဗျာ”

နတ်မင်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညိတ်လိုက်သည်။

…

တောင်ပေါ်ရှိ နေ့ရက်များမှာ ဖန်းချန်ကို အချိန်ကာလအပေါ်၌ မေ့လျော့နေစေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူ သတိမပြုမိဘဲ ရှိနေစဉ်မှာပင် တစ်နှစ် သို့မဟုတ်

တစ်နှစ်ခွဲခန့်မှာ ကုန်လွန်သွားတတ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် မည်သည့်လ၊

မည်သည့်ရက်သို့ ရောက်နေသည်ကိုပင် သူ အသေအချာ

မပြောနိုင်တော့ပေ။

ဆောင်းရာသီသည် တိတ်တဆိတ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ နွေဦးကာလမှာပင် အတော်လေး

ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်တန်းများမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်လာပြီး

စမ်းရေများမှာ တဗွက်ဗွက်နှင့် မြည်ကာ စီးဆင်းနေကြသည်။ သားမျိုးပွားသည့်

ရာသီ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ကျေးငှက်သာရကာနှင့် တောကောင်တို့မှာ

သားငယ်များကို ပြုစုကျွေးမွေးနေကြသည့် မြင်ကွင်းမှာ

ကြည်နူးဖွယ်ရာပင်။

ထို့ကြောင့် ဖန်းချန်သည် အမဲလိုက်ခြင်းကို ရပ်နားထားပြီး ဆောင်းတွင်းက

သိုလှောင်ထားသော အသားခြောက်၊ ငါးခြောက်နှင့်

ငှက်ခြောက်များကိုသာ စားသုံးနေသည်။ ထို့ပြင်

နွေဦးပေါက်ထွက်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့်

သစ်သီးမျိုးစုံကိုလည်း ခူးဆွတ်စားသုံးသည်။

နောက်ထပ် နှစ်လခန့် ကြာလျှင် တောင်ခါးပန်းက ဝါးတောထဲတွင် ဝါးကြွက်များ

ပေါများလာဦးမည် ဖြစ်သလို၊ တောယုန်များမှာလည်း

တောင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်နှံ့နေဦးမည်မှာ အသေအချာပင်။

ရှန်းချီကမ်းပါးယံထက်က နှင်းများမှာလည်း အရည်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်နောက်ဘက်က တိမ်ပင်လယ်အထက်ရှိ ကျောက်ဆောင်များပေါ်က

ရေခဲတို့မှာလည်း အရည်ပျော်သွားသဖြင့် မည်းနက်သော ကျောက်သားပြင်ကြီး

ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤခြောက်လတာအတွင်း ဖန်းချန်သည် အနားမနေခဲ့ပေ။ ကမ်းပါးယံရှိ ရှုခင်းများကို များစွာ

ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့သည်။ ဝါးခြံစည်းရိုးဖြင့် တဲအိမ်များ၊ အုတ်ဖိုနှစ်ခုနှင့်

စိုက်ခင်းအသစ်ကို ဝန်းရံထားလိုက်သည်။ ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်ထားပြီး

ဟွမ်ဟွာချောင်းခွဲတစ်ခုကို ခြံထဲသို့ သွယ်ယူလိုက်ရာ ရေကလေးမှာ

ခြံဝင်းအတွင်း လှပစွာ စီးဆင်းနေသည်။ ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်တွင်

သစ်ပင်ငယ်လေးအချို့ စိုက်ပျိုးထားရာ နောက်နှစ် ဤအချိန်သို့

ရောက်လျှင် အရိပ်ကောင်းကောင်း ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်သည် အုတ်များကို ပိုမိုဖုတ်ခဲ့သော်လည်း အိမ်ဆောက်ရန် အသုံးမပြုပေ။

အိမ်အတွင်းပိုင်း ကြမ်းပြင်ခင်းရန်အပြင်၊ အိပ်ခန်းအဖြစ် သုံးသော

တဲအိမ်မှသည် မီးဖိုချောင်၊ အုတ်ဖိုနှင့် စိုက်ခင်းများဆီသို့ အုတ်ခင်းလမ်းများ

ဖောက်လုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ခြံဝင်းအဝင်မှသည် ကမ်းပါးအစွန်းက

ကျင့်စဉ်ကျောက်တုံးကြီးအထိကိုလည်း

လမ်းခင်းထားလိုက်သည်။

အလုပ်ရုံထဲတွင်မူ အုတ်ကြွပ်ပြားများ စုပုံထားသည်။ ၎င်းမှာ ဖန်းချန်

စမ်းသပ်ဖုတ်ကြည့်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အတော်ပင်

အောင်မြင်မှု ရခဲ့သည်။ သို့သော် တဲအိမ်များမှာမူ

ဝါးခြမ်းများနှင့် သစ်ကိုင်းသစ်ခက်များကိုသာ

အသုံးပြုထားဆဲပင်။

အလုပ်ရုံထဲတွင် ထူးခြားသည်မှာ ကိရိယာအသစ်များ တိုးပွားလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးသုံး ကိရိယာများဖြစ်ကာ လေးလံသော

သစ်သားဘောင်များတွင် တပ်ဆင်ထားသည့် ကြေးဝါထွန်သွားများမှာ အလွန်ပင်

ခိုင်ခံ့ပုံရသည်။

ဆောင်းတွင်းကုန်၍ နှင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ တောင်ပေါ်ရှိ တောအုပ်ထဲတွင်

သစ်ကိုင်းခြောက်များစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုသစ်ကိုင်းများကို စုဆောင်းကာ

အုတ်ဖိုများစွာကို ဖုတ်ခဲ့ပြီး မီးသွေးများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက်

တောင်အောက်သို့ ဆင်းကာ ကြေးနီနှင့် ခဲသတ္တုများကို

ရှာဖွေပြီး ကြေးဝါတုံးများ ပြုလုပ်ကာ အလုပ်ရုံတွင် စုပုံထားလိုက်သည်။

အချို့ကိုမူ နွေဦးပေါက် မြေဆွသည့်အခါ အသုံးပြုရန်အတွက် စိုက်ပျိုးရေး

ကိရိယာများအဖြစ် သွန်းလုပ်လိုက်သည်။

“မူး...”

အော်သံနှင့်အတူ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နွယ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဖန်းချန် လဲလျောင်းနေသည်။

သူသည် ယနေ့တွင် အလုပ်မလုပ်ဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အေးဆေးစွာ နားနေရင်း

ကောင်းကင်ယံက ကျေးငှက်များနှင့် လေထဲတွင် ပုံသဏ္ဌာန်

ပြောင်းလဲနေသော တိမ်တိုက်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဤနွယ်ကုလားထိုင်မှာ ဆောင်းတွင်း၌ ပျင်းပျင်းရှိသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားခြင်း

ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် နေ၍ ကောင်းလှပေသည်။ သူသည် ညဘက်တွင်ပင် ဤကုလားထိုင်ပေါ်၌

အိပ်စက်ရန် စဉ်းစားနေမိသည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လာသည်နှင့်အမျှ

သူသည် အိပ်စက်ချိန်တွင် အသက်ရှူနှုန်း ထိန်းညှိသည့် ကျင့်စဉ်များကို

ယခင်ကကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်နေရန် မလိုတော့ပေ။ သို့သော်လည်း

ကျား၊ ဝက်ဝံ၊ ငှက်နှင့် သမင်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို အတုယူသော

ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား ကျင့်စဉ်ကိုမူ နေ့စဉ်မပြတ်

လေ့ကျင့်လျက် ရှိသည်။

အော်သံကို ကြားရသောအခါ ဖန်းချန်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှ မထဘဲ ကမ်းပါးတက်ရာလမ်းဘက်သို့

လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဦးစွာ နွားဦးချိုနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလွန်ပင်

တောင့်တင်းသန်မာသော နွားနတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်လုံး ပေါ်လာတော့သည်။

ယခင်က ဖန်းချန် ပစ်ချခဲ့သော သစ်သီးစေ့များမှာ တောင်စောင်းတွင် အပင်ပေါက်နေကြပြီ

ဖြစ်သည်။ ဖန်းချန်သည် အစေ့များကို မီးထဲပစ်ထည့်ခြင်းထက် တောင်စောင်းသို့

ပစ်ချခြင်းကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။ ထိုအပင်များမှာ ယခုအခါ ရှန်းချီကမ်းပါးသို့

တက်ရာလမ်းတွင် ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် လျိုအာနွားမှာ အတော်ပင်

ရုန်းကန်တက်လှမ်းခဲ့ရပုံရသည်။

နွားနတ်ဆိုး လျိုအာနွားသည် ကမ်းပါးပေါ်သို့ ရောက်လာကာ ခြံဝင်းကို ကြည့်ပြီး အဝေးမှ

လှမ်း၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

“နတ်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော် လျိုအာနွား ကတိအတိုင်း ရောက်လာပါပြီ”

“ဩော်... အာနွားပဲကိုး၊ လာလေ... မင်း အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။ ဒီညတော့

တောင်ပေါ်မှာပဲ နားလိုက်ဦး။ မနက်ဖြန်ကျရင် အတူတူ

လယ်ထွန်ပြီး နှံစားပြောင်းတွေ စိုက်ကြတာပေါ့”

“နတ်မင်းကြီး အမိန့်အတိုင်းပါပဲခင်ဗျာ”

ဖန်းချန်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး နွားနတ်ဆိုးကို “အာနွား၊ ထိုင်ပါဦး” ဟု

ဆိုလိုက်သည်။

လျိုအာနွားသည် ဘေးက ကျောက်ခုံကို ကြည့်ကာ ဘေးနားရှိ ကင်မွန်းပင်ကြီးအောက်တွင်

အေးဆေးစွာ ဝပ်လိုက်ရင်း ရှေ့က လူသားကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။

ဖန်ဆရာကြီး၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို သူ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့ပြီးနောက် ယခုနွေဦးတွင်

ဤရှန်းချီကမ်းပါးသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖန်းချန် ညွှန်ပြသည့်အတိုင်း ကတိကို တည်ပြီး လူအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း၏

အနှစ်သာရကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်နှင့် လျိုအာနွားတို့သည် တောင်ပေါ်က ရာသီဥတု၊ အာနွား၏ ဆောင်းတွင်း

ခရီးစဉ်များနှင့် မကြာသေးမီက သူ ဖန်တီးခဲ့သော လက်ရာများအကြောင်း

စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။

ဖန်းချန်သည် မကြာမီ စက္ကူထုတ်လုပ်ရန် စီစဉ်နေသည်။ သူသည် ကျောက်ကျင်းတစ်ခုကို

ရွေးချယ်ကာ ဝါးများကို ရေစိမ်ထားလိုက်သည်။ ထို့ပြင် စုတ်တံ၊

မှင်နှင့် မှင်ကျောက်ပြင် စသည့် စာရေးကိရိယာများကိုလည်း စတင်

သုတေသနပြုကာ စမ်းသပ် ထုတ်လုပ်နေပြီ ဖြစ်တော့သည်။