အခန်း ၇၉

အခန်း (၇၉) ဧည့်သည်အသစ်၏ ယာယီခိုလှုံရာ

သို့သော် ထိုကိစ္စကို အလောတကြီး လုပ်ရန်မလိုသေးပေ။ ဝါးကို ရေစိမ်၍

နူးအောင်ထားရန်မှာ အချိန်နှင့် လုပ်အား အတော်ပင်

ပေးရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချန်သည် တောင်ခြေရှိ ဝါးတောထဲမှ နွေဦးပေါက်ဝယ် ထွက်ပေါ်လာကာ မျှစ်ဘဝမှ

ဝါးအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းကာစ၊ သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များ

စတင်ထွက်ပြူလာသော ဝါးနုများကို ရွေးချယ်ခုတ်ယူသည်။ သူသည်

ဝါးကျည်တောက်များကို အသုံးပြု၍ ဘေးနားရှိ ဟွမ်ဟွာချောင်းမှ

ရေကို သွယ်ယူကာ ဝါးများ ခြောက်ကပ်မသွားစေရန် စီမံထားသည်။

ဝါးများကို စတင်စိမ်သည့် နေ့မှရေတွက်လျှင် ပျော့ဖတ်ပြုလုပ်ရန်၊ ဆေးကြောရန်၊

စက္ကူလွှာတင်ရန်၊ ဖိညှပ်ရန်နှင့် အခြောက်လှမ်းရန်အတွက် သုံးလခန့်

အချိန်ပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စုတ်တံ၊ မှင်နှင့်

မှင်ကျောက်ပြင် ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ပို၍ လွယ်ကူလှသည်။ အထူးသဖြင့်

မှင်ကျောက်ပြင် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ကျုံးတောင်သည် သယံဇာတ ပေါများလှသဖြင့် မှင်ကျောက်ပြင် ပြုလုပ်ရန် သင့်တော်သော

ကျောက်ကောင်းများလည်း အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သည်။ မှင်ကျောက်ပြင်ကောင်း တစ်ခုသည်

ချောမွတ်သော်လည်း မချွဲဘဲ၊ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း မခရောင်းရပေ။ သို့မှသာ မှင်ကို

သေသေချာချာ ကြိတ်နိုင်ပြီး မှင်ရည်ကိုလည်း ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်

ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကျောက်သား၏ အရည်အသွေးအပေါ် များစွာ မူတည်နေပေသည်။

အအေးဓာတ် ကုန်ဆုံး၍ နှင်းများ အရည်ပျော်ကာ နွေဦး၏ နွေးထွေးမှုနှင့်အတူ ပန်းများ

ပွင့်လန်းလာချိန်တွင် ဖန်းချန်သည် နွယ်တောင်းကို ထမ်း၊ ကြေးပုဆိန်ကို

ကိုင်ကာ တောင်ပေါ်တွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် လှည့်လည်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြိုကျနေသော တောင်စောင်းတစ်ခု၌

မှင်ကျောက်ပြင် ပြုလုပ်ရန် အလွန်ပင် သင့်တော်သော

ကျောက်မျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ထိုကျောက်များမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ညိုပြာရောင် ရှိပြီး အရောင်မှာ အပြစ်အနာအဆာ

ကင်းစင်လှသည်။ မာကျောပြီး သိပ်သည်းလှသည့်အပြင် လက်နှင့်

ထိတွေ့လိုက်လျှင် စိုစွတ်သောအထိအတွေ့ကို ခံစားရစေသည်။

သူသည် ကျောက်အချို့ကို တောင်းထဲထည့်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ အသင့်တော်ဆုံး အရွယ်အစားရှိသော

ကျောက်တစ်တုံးကို ရွေးချယ်ကာ ယခင်က ကျောက်စိမ်းဓားသွေးရာတွင် သုံးခဲ့သော

သွေးကျောက်များကို အသုံးပြု၍ ပုံဖော်သည်။ “အပြင်က ဝိုင်း၍

အတွင်းက လေးထောင့်” ဟူသော စည်းမျဉ်းအတိုင်း ဂရုတစိုက် သွေးယူလိုက်ရာ

တည်ကြည်သော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် မှင်ကျောက်ပြင် အပြားလေးတစ်ခု

ပေါ်ထွက်လာသည်။

မှင်ပြုလုပ်ခြင်းမှာလည်း မခက်ခဲလှပေ။ ဖန်းချန်သည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရန်ထက်

အသုံးတည့်ရန်သာ ရည်ရွယ်သဖြင့် ထင်းရူးသားကို မီးရှို့၍ ရလာသော

မှိုင်းများကို စုဆောင်းကာ အစစ်အကျဲများဖြင့် စစ်ထုတ်သည်။ ထို့နောက်

တိရစ္ဆာန်ကော်ဖြင့် ရောစပ်ကာ ပုံသွင်းဖိနှိပ်လိုက်ရာ

မှင်တောင့်ကလေးများ ရရှိလာတော့သည်။

စုတ်တံအတွက်မူ သူ မလောသေးပေ။ ဖန်းချန်ထံတွင် ဝါးကောင်း၊ ကော်နှင့်

တိရစ္ဆာန်အမွေးအမှင်များ အလုံအလောက် ရှိသော်လည်း

စက္ကူက အဆင်သင့် မရှိသေးသဖြင့် စက္ကူရမှသာ စုတ်တံကို အေးအေးဆေးဆေး ပြုလုပ်ရန်

ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မှောင်စပြုလာသောအခါ ဖန်းချန်သည် မြေကွက်လပ်တွင် မီးပုံဖိုကာ အစားအသောက်

ပြင်ဆင်တော့သည်။ လျိုအာနွားမှာလည်း ဘေးနားတွင် ငြိမ်သက်စွာ

ဝပ်နေပြီး မီးရောင်ကြောင့် သူ၏ ကြီးမားသော နွားဦးခေါင်းရိပ်မှာ ဟန်ချက်မညီဘဲ

လှုပ်ခတ်နေသည်။

“ဒီမြေပဲဥတွေက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ။ နေရာမရွေး ပေါက်နိုင်တယ်။ နောင်ကျရင်

တောင်ခြေက လူတွေကိုလည်း မျိုးဖြန့်ပေးရမယ်။ စိုက်ပျိုးဖို့

ခက်ခဲတဲ့ နေရာတွေမှာ လူတွေ ဒါကို စိုက်ထားရင် အစာခေါင်းပါးတဲ့အချိန်မှာ

အတော်လေး အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပဲ”

ဖန်းချန်သည် သစ်သားချောင်းလေးဖြင့် မီးပုံထဲက မြေပဲဥများကို ထိုးဆွရင်း ဘေးနားက

အာနွားကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးက တကယ့်ကို စေတနာ မေတ္တာကြီးမားလှပါတယ်။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ကုသိုလ်ထူးတဲ့

အလုပ်ပါပဲ”

တစ်နှစ်ပတ်လုံး လယ်တောထဲတွင် ကျင်လည်ခဲ့သော လျိုအာနွားသည် စိုက်ပျိုးရေးနှင့်

အစားအသောက်အကြောင်းကို အတော်ပင် နားလည်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူငယ်ချင်း

လျိုအာဝါးကဲ့သို့ ဖျတ်လတ်မှု မရှိသော်လည်း အသိဉာဏ်ပိုင်းတွင်မူ ပို၍

ရင့်ကျက်သည်။ ဖန်းချန်၏ စကားများကို သူက နက်နက်နဲနဲ နားလည်သလို

လေးစားစွာလည်း ထောက်ခံတတ်သည်။

“ကဲ... မြည်းကြည့်ပါဦး၊ ပူပူနွေးနွေး စားမှ ပိုအရသာရှိတာ”

အာနွားသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ မြေပဲဥ တစ်ဥလုံးကို ငုံလိုက်ပြီး သေချာဝါး၍

မျိုချလိုက်သည်။ “တကယ် အရသာရှိတာပဲခင်ဗျာ။

ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ဆရာကြီး ပေးလိုက်တဲ့ တောင်းထဲက

မြေပဲဥတွေထက်တောင် ပိုကောင်းသလိုပဲ”

“ကြိုက်ရင် များများစားလေ” ဖန်းချန်က ဆိုရင်း နောက်ထပ် တစ်ဥကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီး”

ဤသို့ဖြင့် လျိုအာနွားသည် ဖန်းချန်၏ အိမ်တွင် သိုလှောင်ထားသော မြေပဲဥအားလုံးကို

အကုန်အစင် သုတ်သင်လိုက်လေတော့သည်။

“…”

အာနွားမှာ ဗိုက်မဝသေးသော်လည်း ဖန်းချန်က မြေပဲဥဖုတ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲမှ

သစ်သီးများကို ထုတ်လာသည်ကို မြင်သောအခါမှ အားနာစိတ် ပေါ်လာသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးက အစားအသောက် အတော်မက်တာပဲ။ မဆင်မခြင် စားမိလို့ ဆရာကြီး

စုဆောင်းထားတာတွေ အကုန်ကုန်သွားပြီ။ တကယ်ကို

အပြစ်ကြီးလှပါတယ် ဆရာကြီး”

“စားနိုင်တာဟာ လာဘ်တစ်ပါးပါပဲ” ဖန်းချန်က အာနွားကို စိတ်အေးစေရန် ချော့မော့ရင်း

ပြုံး၍ ဆိုသည်။ “ဒါတွေက တောင်ပေါ်မှာ အလိုအလျောက် ပေါက်နေတာတွေပဲ၊ ကုန်ရင်

ထပ်ရှာလို့ ရပါတယ်။ မြေပဲဥ မရှိတော့လည်း ဒီသစ်သီးလေးတွေနဲ့ပဲ

ဗိုက်ဖြည့်လိုက်ပါဦး”

အာနွားမှာ ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ဖြည်းညှင်းစွာ ညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော်

သူသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန်မှစ၍ သူ၏ အစာကို

သူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေစားသောက်တော့မည်၊ ဆရာကြီး စုဆောင်းထားသည်များကို

ထပ်မံ မဖြုန်းတီးတော့ဟု ဖြစ်သည်။

ညနက်လာပြီး လမင်းကြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တက်လာသောအခါ အာနွားသည် ဖန်းချန်ကို

နှုတ်ဆက်ကာ ကမ်းပါးအစွန်းက ကျောက်ကွင်းလေးတစ်ခုအနားတွင်

လဲလျောင်း၍ အနားယူတော့သည်။ ဖန်းချန်လည်း သူ၏ ဝါးတဲအိမ်လေးထဲသို့

ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။

ထိုကျောက်ကွင်းလေးမှာ ဖန်းချန် ယခင်က အဝတ်လှမ်းရန်အတွက် နွယ်ကြိုးများ

ချည်နှောင်ရာတွင် သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ

ဖုန်ခါမန္တန်ကို သုံးနိုင်ပြီဖြစ်ရာ အဝတ်လျှော်ရန်

မလိုတော့သဖြင့် ထိုကျောက်ကွင်းလေးမှာ အားလပ်နေခြင်း

ဖြစ်သည်။

…

စောစောစီးစီး နံနက်ခင်းတွင် ဖန်းချန်နှင့် အာနွားတို့သည် ထွန်ကို ပြင်ဆင်ကာ

မြေဆွကြတော့သည်။

နှစ်ဦးသားမှာ သာမန်လူနှင့် သာမန်နွား မဟုတ်ကြသဖြင့် ခွန်အားမှာ အံ့မခန်းလှသည်။

မြေကို နှစ်ပေခန့်အထိ နက်အောင် ထွန်ယက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်မှာ

အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။ မြေတစ်ဧကခန့်ကို အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ

ထွန်ယက်လိုက်ရာ မြေသားများမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့သွားတော့သည်။

ထွန်ဖြင့် ထွန်ယက်ခြင်းမှာ ပေါက်ပြားနှင့် မြေဆွခြင်းထက် များစွာ သာလွန်သော်လည်း

နှစ်ယောက်တွဲ လုပ်ဆောင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖန်းချန်က အာနွားကို

အကူအညီ တောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်

မဟုတ်ပေ။

“ဆရာကြီး၊ ဒီကမ်းပါးယံက ဒီလောက်ကျယ်တာကို ဘာလို့ လယ်မြေတွေ အများကြီး မဖော်တာလဲ။

အင်အား မလောက်ရင်လည်း ကျွန်တော့်မှာ ခွန်အားတွေ အပြည့်ရှိပါတယ်။ နောက်ထပ် ဧက

ရာနဲ့ချီပြီး ဖော်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် အလွယ်လေးပါ”

ဖန်းချန်က ထွန်ကို ထိန်းကိုင်ရင်း အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး။ ငါက လယ်သမားမှ မဟုတ်တာ။ လယ်ယာဆိုတာ ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျ ဖော်လို့ရတာပဲ၊

လိုသလောက်ရှိရင် ပြည့်စုံပါပြီ”

အာနွားမှာ နားလည်သလိုလိုနှင့် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ ဦးချိုများကို အသုံးပြု၍

ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူ၏

နောက်ကွယ်တွင် မြေသားများမှာ လွင့်စင်သွားပြီး ထွန်ရာများ

ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အလုပ်အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဖန်းချန်သည် ထွန်ကို ပခုံးတွင် ထမ်းလိုက်ရင်း

ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ “အာနွား... ဒီအလုပ်ကို လုပ်ရတဲ့အပေါ် မင်း ဘယ်လို

ခံစားရလဲ”

“ကျွန်တော်မျိုးက ဉာဏ်နည်းတော့ ဘာမှ မသိသေးပါဘူး ဆရာကြီး” အာနွားသည် ဖန်းချန်၏

ဘေးတွင် ရပ်ကာ သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း ဖြေသည်။

“မလောပါနဲ့၊ မလောပါနဲ့။ မင်းအတွက် အခွင့်အရေးက ဒီမှာ ရှိနေပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ

အသိဉာဏ်တွေ ပွင့်လာပြီး အဲဒါကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်မှသာ လူအသွင်ပြောင်းဖို့

အစပြုနိုင်မှာပါ။ ဒီခြေလှမ်းက အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူးလေ”

ဖန်းချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အာနွားကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့ပြီး

ကြေးဝါထိပ်ပါသော ထွန်ကို အလုပ်ရုံထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

လျိုအာနွားသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး... ကျွန်တော်မျိုး တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို

ဒီကမ်းပါးယံပေါ်မှာ နေခွင့်ပြုပါလား။ ဆရာကြီးရဲ့ ခြံထဲမှာ

မဟုတ်တောင်မှ တောအုပ်ဘေးမှာတင် ညအိပ်ခွင့် ရရင် ဖြစ်ပါတယ်။ စိုက်ခင်းတွေကိုလည်း

ကျွန်တော် ကြည့်ရှုပေးပါ့မယ်၊ အစာကိုလည်း ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော်

ရှာစားပါ့မယ်။ ဆရာကြီးကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး”

ဖန်းချန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ရတာပေါ့”

“ခွင့်ပြုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ

ပစ္စည်းသွားသယ်ပြီး ဒီကို ပြောင်းလာပါ့မယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် နွားနတ်ဆိုးသည် ဝမ်းသာအားရ

ခွာသံတဖြောင်းဖြောင်းဖြင့် တောင်အောက်သို့

ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။

ဖန်းချန်သည် ပြုံး၍ ခေါင်းခါရင်း အိမ်ထဲမှ မျိုးစေ့ထုတ်အချို့ကို ယူကာ

စိုက်ခင်းထဲတွင် စတင် ကြဲပက်တော့သည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် ပြောင်းဖူးမှာ အဓိကဖြစ်ပြီး ယခင်နှစ်က ရိတ်သိမ်းထားသော

နှံစားပြောင်းများလည်း ပါဝင်သည်။ မျိုးစေ့ချကိရိယာ

မရှိသဖြင့် အရာအားလုံးကို လက်ဖြင့်သာ ခန့်မှန်းလုပ်ဆောင်ရသည်။

ဤပျိုးပင်လေးများ အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းရန်မှာမူ သဘာဝတရား၏

အလိုအတိုင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတော့သည်။

ရေလောင်းရန်မှာမူ လွယ်ကူလှသည်။ ဟွမ်ဟွာချောင်းခွဲ၏ ဘေးတွင် မြောင်းငယ်လေးတစ်ခု

တူးကာ စိုက်ခင်းထဲသို့ ရေသွင်းလိုက်ရာ အသစ်စက်စက် ထွန်ယက်ထားသော

မြေနုများပေါ်တွင် ရေငွေ့များ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

အာနွားသည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် တောင်ထဲသို့

ရောက်ကတည်းက ဂူထဲတွင်သာ ခိုလှုံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်တွင်

နွားနတ်ဆိုးအတွက် ရန်သူဟူ၍ မရှိသဖြင့် သူသည် လွန်ခဲ့သော လများအတွင်း

စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ရှင်သန်နေခဲ့ရသည်။

နွားနတ်ဆိုး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန်နည်းပါးလှရာ ဖန်းချန် ပထမဆုံး

တောင်ပေါ်တက်လာစဉ်ကထက်ပင် ပို၍

ရိုးရှင်းနေသေးသည်။ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဟူ၍

နှီးတောင်းတစ်လုံးနှင့် ဖန်းချန် ပေးထားသော ကြေးနှာကွင်းလေး တစ်ခုသာ

ရှိသည်။

အာနွားသည် ကမ်းပါးပေါ်တွင် နေထိုင်ရင်း သူ၏ ကတိကို တည်သည်။ သူသည် နေ့စဉ် အစာကို

ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေစားသောက်ပြီး ကျန်ရှိသည့် အချိန်ပတ်လုံး ဖန်းချန်၏

စိုက်ခင်းဘေးတွင် ဝပ်နေရင်း တစ်ခုခုကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေတတ်သည်။

သူ့ရှေ့က စိုက်ခင်းနှင့် ဖန်ဆရာကြီး ပြောခဲ့သော လူအသွင်ပြောင်းခြင်း အကြားတွင်

မည်သို့သော ဆက်စပ်မှု ရှိသည်ကို အာနွားက တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖန်းချန်၏ စကားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။ နတ်မင်းကြီး၏ စကားတွင် နက်နဲသော

အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေမည်မှာ သေချာသော်လည်း သူ၏ အသိဉာဏ်မှာ ထိုအရာကို

မမီနိုင်သေးကြောင်းကိုသာ အာနွားက ခံစားနေရတော့သည်။