အခန်း ၈၀

အခန်း (၈၀) အေးချမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်မည့်သူများ

ဖန်းချန်သည် နွားနတ်ဆိုးနှင့် ရေစက်ရှိသည်ဟု ယူဆသဖြင့် လမ်းညွှန်မှုအချို့

ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လျိုအာနွား၏

လူအသွင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် ပတ်သက်၍မူ

အခွင့်အလမ်းမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ဟုသာ သူ သိမြင်ပြီး ထိုအခွင့်အလမ်းကို

မည်သို့ ဆုပ်ကိုင်ရမည်ကိုမူ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိနိုင်ပေ။

ဤသို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးမှာ သိမြင်နေလျှင်ပင် ဘေးမှ ကူညီ၍ မရနိုင်သော အရာမျိုး

ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ်လမ်းဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် လျှောက်လှမ်းရမည့်

လမ်းဖြစ်ပြီး ပြင်ပမှ အတင်းအဓမ္မ ကူညီခြင်းသည် ပျိုးပင်ကို

အတင်းဆွဲဆန့်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အကျိုးထက် အပြစ်ကိုသာ

ပိုမို ဖြစ်ထွန်းစေနိုင်သည်။

မဆင်မခြင် ပြုလုပ်မိပါက တစ်ဖက်လူ၏ လမ်းစဉ်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သကဲ့သို့

ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက်တွင်မူ အာနွားသည် ရှန်းချီကမ်းပါးယံထက်၌ပင် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ခဲ့သည်။

နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဖန်းချန်၏ စိုက်ခင်းထဲတွင် ပေါင်းမြက်များ ရှင်းပေးလိုက်၊

ပျိုးပင်များကို ကြည့်ရှုပေးလိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေတတ်ပြီး

အားလပ်သည့်အခါ ကျောက်ကွင်းလေးဘေးတွင် ထိုင်ကာ ငေးမောနေတတ်သည်။

နွားနတ်ဆိုးသည် နေ့စဉ် ကမ်းပါးပေါ်မှ ဆင်းကာ အစာရှာဖွေတတ်သလို တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း

သူငယ်ချင်းအသစ်များနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံတတ်သည်။ သို့သော် ဖန်းချန်နှင့်

ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကိုမူ မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြခြင်း မရှိပေ။

နေ့ရက်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း လျိုအာနွားမှာ လူအသွင်ပြောင်းရန်

အခွင့်အရေးကို မတွေ့ရှိသေးပေ။ သို့သော် စိတ်ရှည်တည်ငြိမ်သော

ဤနွားနတ်ဆိုးသည် အလောတကြီး မဖြစ်ပေ။ သူသည် ဖန်ဆရာကြီးကို

အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားသဖြင့် စိတ်ကို လျှော့ကာ

စောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

အာနွား၏ အမြင်တွင်မူ အခွင့်အလမ်းနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းသည် ကံကောင်းခြင်းဖြစ်ပြီး

မဆုံတွေ့ရသေးခြင်းမှာ အချိန်မတန်သေး၍သာ ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူထားသည်။

ဖန်းချန်အတွက်မူ ကမ်းပါးအစွန်းက သစ်ပင်ပေါ်က လင်းတအူတူအတတကြီးကဲ့သို့ပင်

ဤနွားနတ်ဆိုးသည်လည်း အိမ်နီးချင်းအသစ် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးသလို သူတို့ကြောင့်လည်း အနှောင့်အယှက်

မဖြစ်ပေ။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဖန်းချန်သည် ယခင်ကအတိုင်းပင် စိတ်အလိုကျ လှည့်လည်သွားလာလိုက်၊

ကျောပိုးတောင်းနှင့် ပုဆိန်ကို ကိုယ်စီကိုင်ကာ တောင်ပေါ်တွင်

လှည့်လည်လိုက်၊ နွယ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ

ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်လိုက်၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းနှင့်

စစ်တုရင်ကစားရင်း စကားစမြည် ပြောလိုက်နှင့်

ရှိနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း ပစ္စည်းကိရိယာများ ပြုလုပ်ခြင်း၊

အမဲလိုက်ခြင်း၊ သစ်သီးများ စုဆောင်းခြင်း၊ ချက်ပြုတ်စားသောက်ခြင်း၊

စာဖတ်ခြင်းနှင့် ကျင့်စဉ်ကျင့်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကို

ကုန်လွန်စေသည်။

ဤလွတ်လပ်မှုကို သူ အပြည့်အဝ ခံစားနေခြင်းပင်။

“ဒီနေ့လည်း ရာသီဥတုက တကယ်သာယာတာပဲ” ဖန်းချန်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထလိုက်ရင်း

ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အာရုံထဲတွင်

ရှေ့လာမည့် ရက်အနည်းငယ်မှာလည်း နေသာမည်ဟု သိနေသည်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် သူသည် တိမ်တိုက်များကို ငေးကြည့်နေရာမှ စိတ်ပါလက်ပါဖြင့်

တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ယနေ့အတွက် ဘာမျှ ထွေထွေထူးထူး

မရှိသဖြင့် ရေကန်ကြီး တစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယခုရှိနေသော အခြေအနေအရ ကြေးဝါဖြင့် သွန်းလုပ်ရန် မခက်ခဲသော်လည်း ဖန်းချန်သည်

နည်းပညာအသစ်ကို စမ်းသပ်လိုသဖြင့် မြေထည် ရေအိုးကြီး တစ်ခုကို

ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလုပ်မစမီ ဖန်းချန်သည် လူနှစ်ဖက်ဖက်စာခန့်ရှိသော သစ်တုံးကြီး တစ်တုံးကို ရွေးချယ်ကာ

အပြားပါးပါး လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ဝိုင်းစက်အောင် ပြုလုပ်ကာ

အလယ်ဗဟိုတွင် ရှည်လျားသော တိုင်တစ်တိုင် တပ်ဆင်လိုက်ပြီး

မြေကြီးထဲရှိ အပေါက်တစ်ခုတွင် စိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မြေအိုးလုပ်ရာတွင်

သုံးသော လက်လှည့်စက် (လက်လှည့်ဘီး) ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လေးလံသော မြေထည်ပစ္စည်းကြီးများကို ပုံဖော်ရာတွင် သုံးသည့်

နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ရိုးရိုးလက်ဖြင့် လိပ်၍

ပြုလုပ်ခြင်းထက် ပိုမို အဆင့်မြင့်လှသည်။

အနီးနားတွင် အရည်အသွေးကောင်းသော မြေစေးများ ရှိနေသဖြင့် သူသည် တောင်းဖြင့်

သယ်ဆောင်ကာ စစ်ထုတ်ပြီးနောက် ရေနှင့် နယ်ဖတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ

အိုးကိုယ်ထည် ပြုလုပ်ရန် ကုန်ကြမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ထံတွင် မြေထည်

အရောင်တင်ဆေး ဖော်မြူလာ မရှိသော်လည်း ယခင် အိုးလုပ်ငန်း

အတွေ့အကြုံအရ ကုန်ကြမ်းအချို့ကို ရောစပ်လိုက်သည်။ အချောထွက်လာသည့်အခါ

မည်သည့်အရောင် ထွက်လာမည်ကိုမူ သူ မသိပေ။

မည်သည့်အရောင် ဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ သဘောကျမည်သာ။

သူသည် ကြေးနီအရည်ကျိုရာတွင် သုံးသော အုတ်ဖိုကြီးကိုပင် အသုံးပြုသည်။ ဤအုတ်ဖိုမှာ

ရေအိုးကြီးများ ဆံ့နိုင်လောက်အောင်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ မီးသွေးကို

လောင်စာအဖြစ် သုံးကာ အပူချိန်ကို မြင့်မြင့်ထားရမည် ဖြစ်ရာ

သို့မှသာ ဖုတ်လိုက်သော မြေထည်မှာ သိပ်သည်းခိုင်မာပြီး ရေယိုစိမ့်ခြင်း မရှိမည်

ဖြစ်သည်။

ကုန်ကြမ်းများ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် ခြေထောက်ဖြင့် ဘီးကို ခပ်ဖွဖွ

လှည့်လိုက်ပြီး မြေစေးများကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ

အိုးကိုယ်ထည်ကို စတင် ပုံဖော်တော့သည်။

ဘီးလည်နေသည်နှင့်အမျှ ခါးလောက်မြင့်ပြီး

အချင်း နှစ်ပေခွဲခန့်ရှိသော အိုးကိုယ်ထည်မှာ တဖြည်းဖြည်း

ပေါ်ထွက်လာသည်။

ခြောက်သွေ့အောင် ထားစဉ်အတွင်းမှာလည်း မျက်နှာပြင် သိပ်သည်းစေရန် သစ်သားပြားလေးဖြင့်

ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးရသည်။

ဖန်းချန် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကမ်းပါးအစွန်းက အာနွားနှင့် သစ်ပင်ပေါ်က လင်းတကြီးတို့က

စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ဖန်းချန်သည် မြေကြီးများကို နယ်ဖတ်ကာ

တစ်ခုခု လုပ်နေသည်ဟုသာ မြင်ကြသည်။ လင်းတကြီးမှာမူ ထိုအရာက ဘာမှန်းမသိသဖြင့်

ခဏကြည့်ပြီးနောက် အသိုက်ဆောက်ရန် ပစ္စည်းရှာရန် ပျံထွက်သွားတော့သည်။

လူ့လောကတွင် နေဖူးသော အာနွားမှာမူ ၎င်းကို မြင်မြင်ချင်း

ရေအိုးကြီးမှန်း သိလိုက်သည်။

“ဖန်ဆရာကြီးက ဘာလို့ ရေအိုးကြီး လုပ်နေတာပါလိမ့်”

အာနွား၏ ကြီးမားသော မျက်လုံးအစုံမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အိုးကိုယ်ထည် လုံးဝခြောက်သွေ့သွားပြီး အရောင်တင်ဆေး သုတ်ပြီးချိန်တွင်

နေ့ရက်အတော်ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖန်းချန်သည်

အုတ်ဖိုထဲသို့ အိုးကို ဂရုတစိုက် ထည့်ကာ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး

လေမှုတ်အိုးကို အသုံးပြု၍ စတင် အပူပေးတော့သည်။

မီးခိုးငွေ့ပါးပါးတို့မှာ တောင်ပေါ်က မြူခိုးတို့နှင့် ရောယှက်ကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး

ရှန်းချီကမ်းပါးယံကို ပိုမို ဝေဝါးသွားစေသည်။ လေးငါးနာရီခန့် ကြာသောအခါမှ

သူသည် လေမှုတ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး လောင်စာ ထပ်မထည့်တော့ပေ။

လေမှုတ်အိုးကို ဖြုတ်၍ အလုပ်ရုံထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဖန်းချန်သည်

ထမင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ ယနေ့အတွက် ဟင်းမှာ သစ်အယ်သီးနှင့်

တောကြက်သား ဆီပြန်ဟင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရေနွေးတစ်အိုးကြီး တည်လိုက်ပြီး

မြေခွက်အထူကြီးဖြင့် လက်ဖက်ရည်သောက်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီလျက်

နားနေသည်။

သူသည် ‘ပထဝီဝင်နှင့် တောင်တာမြစ်ချောင်း မှတ်တမ်း’ ကို ဖတ်ရှုရင်း အုတ်ဖိုကြီး

လုံးဝအေးသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ အုတ်ဖိုကို မဖွင့်မီကပင် သူ

အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖန်းချန် ရိပ်မိနေသည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော်လေး ချောချောမွေ့မွေ့ ရှိလှပါလား”

ပထမဆုံးအကြိမ်မှာပင် အောင်မြင်သွားသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း အံ့ဩသွားမိသည်။ ဤမျှ

ကြီးမားသော မြေထည်ပစ္စည်းမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မဖုတ်ဖူးပေ။ အကြိမ်အနည်းငယ်

ရှုံးနိမ့်ပြီးမှ အတွေ့အကြုံ ရလိမ့်မည်ဟု သူက တွေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်

သူ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။

တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အောင်မြင်ရခြင်းတွင် အကြောင်းရင်း အချို့ ရှိပေလိမ့်မည်။

ပထမဦးစွာ ကုန်ကြမ်းမြေစေးကို သေချာရွေးချယ် စစ်ထုတ်ထားသဖြင့် မြေသားမှာ ညီညာပြီး

အက်ကွဲရန် ခဲယဉ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ အိုးကို လုံးဝခြောက်သွေ့အောင်

ထားပြီးမှ ဖုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအချက်မှာ သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော

လေမှုတ်အိုးနှင့် အုတ်ဖိုကြောင့် မီးသွေးများမှာ အပူချိန်မြင့်မြင့်ဖြင့်

ညီညီညာညာ တောက်လောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းချန်သည် အပြာနုရောင် ရေအိုးကြီးကို မကာ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ အက်ကွဲကြောင်း

လုံးဝမရှိဘဲ ချောမွတ်သိပ်သည်းလှပေသည်။ ဤရေအိုးကို မီးဖိုချောင်တွင် ထားကာ

ရေလှောင်ရန် သူ အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။

“အင်း... ရေခပ်ဖို့ ပုံးတစ်ပုံးတော့ လိုသေးတာပဲ”

ဘေးဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ရေအိုးတော့ ရှိပြီ၊ သို့သော် ထိုအိုးထဲသို့ ရေဘယ်လို

ဖြည့်မလဲဆိုသည်မှာ ပြဿနာ ဖြစ်နေသည်။ သူ့ထံတွင် ရေပုံး မရှိပေ။

ဝါးကျည်တောက်နှင့် အိုးငယ်များ ရှိသော်လည်း

၎င်းတို့နှင့် ခပ်ပါက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ

သွားလာနေရပေလိမ့်မည်။

သူ့မှာ အချိန်ရော ခွန်အားပါ ရှိသော်လည်း ထိုသို့ အလုပ်ရှုပ်ခံရခြင်းကို သူက

သိပ်မနှစ်သက်ပေ။ မန္တန်သုံးပြီး ရေဖြည့်ရန်မှာလည်း

ပျင်းစရာကောင်းလှသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖန်းချန်သည် ရေအိုးကြီးကိုပင် ချီကာ တောင်နောက်ဘက်က

ဝိညာဉ်ဓားစမ်းရေဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ စမ်းရေတွင်းမှာ

ယခင်ကအတိုင်းပင် ကြည်လင်စွာ စီးထွက်နေဆဲ။

သူသည် အိုးနှုတ်ခမ်းကို ကိုင်ကာ ဝိညာဉ်ဓားစမ်းရေထဲသို့ အလိုက်သင့် နှစ်လိုက်ရာ

ရေအိုးကြီးမှာ ရေများ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။

“ဟားဟား... ဒီလိုလုပ်တာကမှ ပိုပြီး သက်သာတာပေါ့”

“တကယ်ကို အဆင်ပြေတာပဲ”

သူသည် ရယ်မောရင်း ရေအိုးကြီးကို ချီကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲရှိ

ကြေးဖိုကြီး၏ ဘေးတွင် ရေအိုးကို ချထားလိုက်ပြီး

သစ်သားပြားဖြင့် အုပ်ကာ အပေါ်မှ ကြေးရေခွက်ကို

တင်ထားလိုက်သည်။

ယခုမှပင် မီးဖိုချောင်မှာ ကြည့်ကောင်းသွားတော့သည်။

သူသည် လက်ကို ပုတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး အုတ်ဖိုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို

သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ အလုပ်ရုံထဲမှ

နှီးတံမြက်စည်းကို ယူကာ အလုပ်စရန် ပြင်စဉ်မှာပင်...။

ရုတ်တရက် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဖန်းချန်သည် ကမ်းပါးအောက်ခြေသို့

လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

“ဟင်...”

သူသည် ညာဘက်လက်ချောင်းကလေးများကို သုံးကာ ခပ်မြန်မြန် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် “တကယ်ကို... စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီပဲ” ဟု ဆိုကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆက်လက်

နေနေလိုက်သည်။

…

“မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း မင်းတို့တွေ မြန်မြန်သွားကြစမ်း”

တောင်ခြေရှိ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် ဝေါယာဉ်ငယ်လေးတစ်ခုသည် တုန်ခါလျက်

အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးနေသည်။ ထမ်းပိုးလာသော လူများမှာ

မောဟိုက်နေကြသော်လည်း ဝေါယာဉ်ထဲမှ လူကမူ တတွတ်တွတ်

တိုက်တွန်းနေဆဲ

“မြန်မြန်သွားစမ်းပါ၊ မင်းတို့ကို ငါ ငွေအလုံအလောက် ပေးထားတယ် မဟုတ်လား လုမိသားစုက

ကောင်လေးကို အသာမပေးစေနဲ့”