အခန်း ၁၁၉
Vol. 12 Ch. 119
အခန်း (၁၁၉) - ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စွမ်းအင် (၂)
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ရှေ့သို့တက်ကာ စီနီယာအစ်မလင်းအာကို စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
သူလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။ လင်းကျင်းယွီမှာ သူ၏အနောက်တွင် ရပ်နေပြီး ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာ ရှိနေသည်။
မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လင်းကျင်းယွီသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ကျန့်လုံဓားကို ကျောတွင် လွယ်ထား၏။
ဖြောင့်တန်းမျက်ခုံးများနှင့် တောက်ပသော မျက်လုံးများရှိကာ ခန့်ညားလှသဖြင့် အလွန်ပင် ထင်ပေါ်နေလေသည်။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု ပြိုင်ပွဲပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လည် မြင်တွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီး သေလုနီးပါး အခိုက်အတန့်များစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း လင်းကျင်းယွီ၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ကြိမ်မျှ ပေါ်လာခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
လင်းကျင်းယွီက သူ့ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ပထမတွင် ဝမ်းသာနေပုံရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ ရုတ်တရက်ပင် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး မလွှတ်ပေးဘဲ အချိန်အတော်ကြာမှသာ လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်ခံစားချက်များလည်း လှုပ်ရှားနေပြီး လင်းကျင်းယွီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များကို သူ မြင်တွေ့နေရလေသည်။
“ရှောင်ဖန်း...”
လင်းကျင်းယွီက နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ ဆို့နင့်နေပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။
သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်းက ဂရုမစိုက်ပေ။ လင်းကျင်းယွီကို မြင်ပြီးနောက် သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အကြောက်တရားနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများအားလုံးကို ဤညီအစ်ကိုကသာ နားလည်ပေးနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ရသည်။
ဤညီအစ်ကို၏ ရှေ့တွင်သာ သူ အမှန်တကယ် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်လေသည်။
လင်းကျင်းယွီက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်ဖန်း.. ငါ.. ငါလေ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ...”
ဤနေရာတွင် သူ၏စိတ်ခံစားချက်မှာ အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် ဆက်၍ မပြောနိုင်တော့ပေ။
“ငါ.. ငါလည်း အတူတူပါပဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းကလည်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ မကြာမီ သူတို့ ပြုံးလိုက်ကြပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ကြလေသည်။
“ပြန်ရောက်လာတာ ကောင်းပါတယ်။ ငါတို့ နတ်ဆိုးတွေကို အတူတူ နှိမ်နင်းပြီး လက်စားချေဖို့ လိုသေးတယ်လေ”
လင်းကျင်းယွီက ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ပခုံးများကို ကိုင်ထားကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
လင်းကျင်းယွီ၏ စိတ်ခံစားချက်များ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြေလျော့သွားလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာတွင် ခရီးပန်းနေသော လက္ခဏာများကို မြင်သောအခါ လင်းကျင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းသွားကာ ပြောလိုက်၏။
“မင်း တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားတယ်လို့ ကြားရတုန်းက မင်းအတွက် ဝမ်းသာသလို ငါ့ကိုယ်ငါလည်း မုန်းမိတယ်”
“ဆရာက ငါ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးမားမား ထားခဲ့ပေမယ့် ငါက စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိသွားတယ်။ ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုက မင်းလောက် မကြီးမားဘူးလေ”
ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့အားသင့်သွားကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ကျင်းယွီ.. မင်း အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ မင်းရဲ့ အလားအလာက ငါ့ထက် အများကြီးသာလွန်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက မသိလို့လဲ။ ငါသာ ပြိုင်ပွဲမှာ မင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် သေချာပေါက် ရှုံးမှာပဲ။ ငါက ကံကောင်းရုံသက်သက်ပါ”
လင်းကျင်းယွီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါမှန်တယ်။ ငါ ပိုကြိုးစားပြီး လေ့ကျင့်မယ်။ မင်းကို မနိုင်နိုင်ဘူးလို့ မယုံကြည်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း အနားမယူနဲ့ဦးနော်”
ကျန်းရှောင်ဖန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
သူတို့ ဤနေရာတွင် အတိတ်အကြောင်းများကို ပြောဆိုနေကြစဉ် ထျန်းလင်းအာမှာ နှုတ်ခမ်းစူကာ မိခင်ဖြစ်သူကို ချွဲနွဲ့နေလေသည်။ စုရုက ပြုံးကာ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေ၏။
ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် လင်းကျင်းယွီတို့ အတန်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သူက ဆရာဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းယွီ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။
“လာ.. မင်းကို ငါ့ဆရာနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတွေဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်”
လင်းကျင်းယွီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်၏။
“အဲဒီ ကျောက်ဖရုံသီးပု ဆရာလား.. မေ့လိုက်စမ်းပါ…ငါမတွေ့ချင်ဘူး”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့”
ထို့နောက် သူ့ကို စတင်ဆွဲခေါ်လေတော့၏။
လင်းကျင်းယွီမှာ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ နောက်မှ လိုက်သွားရန်သာ ရှိလေသည်။
သူတို့ အနီးသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ကျန်းရှောင်ဖန်းက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထျန်းလင်းအာနှင့် စုရုတို့၏အနီးတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ပိုနေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရ၏။ အေးစက်ခန့်ညားသော ထိုသူမှာ ချီဟောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။
ချီဟောင်က ထျန်းလင်းအာကို စကားအနည်းငယ် ညင်သာစွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ထျန်းလင်းအာ ချက်ချင်းပင် ပြုံးသွားကာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ဒေါသမျှ မရှိတော့ပေ။
သူမက ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လူအားလုံးရှေ့တွင် ချီဟောင်၏ လက်ကိုကိုင်ကာ ထျန်းပုယီထံသို့ ခေါ်သွားလေတော့သည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခေါင်းထဲတွင် ကျယ်လောင်သော ဝုန်းခနဲ အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရပြီး အရာအားလုံး ဗလာဖြစ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ဘာဆိုဘာမျှ မရှိတော့ဘဲ စီနီယာအစ်ကိုချီဟောင်၏ လက်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏စီနီယာအစ်မသာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။
လင်းကျင်းယွီ၏ ရွှင်လန်းနေသော စကားသံများကို သူ သဲ့သဲ့မျှ ကြားနေရဆဲဖြစ်ရာ သူက တီးတိုးပြောနေ၏။
“အရင်က မင်းရဲ့ ဆရာက စီနီယာအစ်ကိုချီနဲ့ စီနီယာအစ်မထျန်းတို့ကို အတူတူ နေခွင့်မပြုဘူးလို့ အတင်းငြင်းဆန်ခဲ့တာလေ”
“ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုချီက ဆရာ့ကို သွားတောင်းပန်တော့ ဆရာက စီနီယာအစ်ကိုချီကို အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထားတာဆိုတော့ ဒီအကြောင်းကို ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ ပြောပြခဲ့တယ်”
“မင်းရဲ့ဆရာကလည်း ခွင့်ပြုဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ ဟဲဟဲ.. အခု သူတို့ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်နေပြီလေ မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ...”
လင်းကျင်းယွီ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ပါးစပ်အနည်းငယ်ဟလျက် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်နေမိသည်။
ဤအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ရုတ်တရက် အခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ရင်ထဲတွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ကိုသာ ခံစားနေရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် လောင်ကျွမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။
ငရဲမီးများဖြင့် အရှင်လတ်လတ် လောင်ကျွမ်းခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ရှေ့တွင် ထိုလူနှင့် သူအချစ်ရဆုံး မိန်းကလေးတို့က လက်ချင်းတွဲကာ သူ့ထံသို့ လျှောက်လာနေကြသည်။
သူ၏ခါးတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်မှ ရင်းနှီးနေသော အေးစက်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
သို့သော် ၎င်းက တောက်လောင်နေသော မီးတောက်၏ အပူချိန်ကို လျော့ကျမသွားစေဘဲ မီးထဲသို့ လောင်စာဆီ ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွား၏။
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စွမ်းအင်တစ်ခု၊ သွေးဆာနေသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာကို ပုံပျက်သွားစေလေတော့သည်။
ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မူလက သဟဇာတဖြစ်နေသော လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားသည်။
ထို့နောက် အရင်က သိမ်မွေ့ကြင်နာတတ်သော ဂျူနီယာညီလေးရှောင်ဖန်းထံမှ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများ၌ပင် မရှိနိုင်သည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို လူအားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
သူ့ကို ဝန်းရံထားသော လူများအားလုံး နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်သွားကြကာ ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သူက ချီဟောင်နှင့် ထျန်းလင်းအာတို့ထံသို့ ရန်လိုစွာဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။
ရုတ်ချည်းပင် လျိုပိုတောင်၏ ကြည်လင်နေသောကောင်းကင်ယံမှာ မည်းမှောင်သွားလေသည်။
စုန့်တာ့ရန်က ပထမဆုံး ထွက်လာကာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူ ကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသော ဤဂျူနီယာညီလေးရှောင်ဖန်းထံတွင် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်များ မရှိတော့ကြောင်းကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းကိုမော့ကာ စုန့်တာ့ရန်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
စုန့်တာ့ရန်သည် သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကာ အတင်းအကြပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ရှောင်ဖန်း.. ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ပြန်မဖြေဘဲ နှိမ့်ချကာ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဖယ်စမ်း”
သူ၏ လေယူလေသိမ်းမှာ အလွန်နိမ့်ကျကာ လေးလံနေပြီး ၎င်းကို ပြောဆိုရန်အတွက် ကြီးမားသော စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုခဲ့ရပုံပေါ်သော်လည်း လူတိုင်း၏နားထဲတွင်တော့ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးခေါ်သံကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
ထျန်းပုယီ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။
ထို့နောက် လူအားလုံး၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် စုန့်တာ့ရန်က သူ၏ရှေ့၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ညာလက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်က အေးစက်သော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလာကာ ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မရှိခဲ့ဖူးသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စုန့်တာ့ရန် အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားရပြီဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် မဟုတ်သလို ကျန်းရှောင်ဖန်း တောင်ပေါ်မှ တစ်လခန့် ထွက်သွားပြီးနောက် သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသောကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။
သူ့ကို လေးစားချစ်ခင်ခဲ့သော ဂျူနီယာညီလေးက ယခုအခါ သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။
သူ ၎င်းကို မြင်တွေ့နိုင်သကဲ့သို့ ထျန်းပုယီ၏ မျက်လုံးများကလည်း ၎င်းကို မြင်တွေ့နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူသည် မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့၏။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် စုန့်တာ့ရန်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဤတပည့်ငယ်၏ မှော်လက်နက်မှာ အလွန်ပင် ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲလှပေသည်။
တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုပြိုင်ပွဲ၏ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ စုန့်တာ့ရန်အနေဖြင့် အလွယ်တကူကိုင်တွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ထျန်းလင်းအာက အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြေးလာကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် စုန့်တာ့ရန်တို့ကြားတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူမ အနှစ်သက်ဆုံး ဂျူနီယာမောင်လေးရှောင်ဖန်းကို အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ရှောင်ဖန်း.. တကယ်ပဲ နင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
သူ၏ရင်ထဲတွင် ထွင်းထုထားသော ပုံရိပ်... တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံ... သူလွမ်းဆွတ်ခဲ့ရသော မိန်းကလေးမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းနေလေသည်...
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။
သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စွမ်းအင်များမှာ ဒီရေကဲ့သို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားလေပြီ။
သို့သော်.. သို့သော်လည်း စုတ်ပြဲလုမတတ် နာကျင်မှုကို သူ ခံစားနေရကာ သူ၏စီနီယာအစ်မကို အလန့်တကြား ကြည့်ရင်း ငိုချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။
စီနီယာအစ်မ….
စီနီယာအစ်မ သိလား.. သေလုမျောပါး အခိုက်အတန့်တွေမှာ ကျုပ် သတိရဆုံးသူက စီနီယာအစ်မဆိုတာကို။
စီနီယာ သိလား.. ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဆီကို ပြန်လာဖို့ အိပ်မက်မက်နေခဲ့တဲ့၊ ထောင်သောင်းမကတဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အတွေးတွေက အစ်မအတွက်ပဲဆိုတာကို။
အစ်မ သိလား...
ဖြန်း....
ကျယ်လောင်ပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာကို သူ၏ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ထျန်းပုယီက ရိုက်ချလိုက်ခြင်းပင်။
သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားကာ လေထဲတွင် မျဉ်းကွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီးနောက် အဝေးသို့ ကျရောက်သွားလေတော့သည်။
လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ လွင့်ကျသွားလေသည်။ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ကြယ်များ လွင့်မျောနေလေသည်။ သို့သော် သတိလည်လာသော သူသည် အလွန်တရာ အရှက်ရနေချေပြီ။
သူ့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သော သူ၏စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို မည်သို့များ တိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့သနည်း၊ သတ်ပင်သတ်ချင်ခဲ့သနည်း။ ၎င်းမှာ ဆိုးရွားလှသည့် ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူ မနည်းရုန်းကန်ကာ ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်မထားနိုင်မီ သူ၏ခြေထောက်များက ပြန်လည် ခွေကျသွားသည်။