အခန်း ၂၉-၃၀
Vol. 3 Ch. 29-30
Chapter 29+30
~
အခန်း ၂၉+၃၀ : တွက်ကပ်တာက ကိစ္စမရှိပေမယ့် အလွန်အကျူးတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး ...
~
"ဂျောက်.."
ဟင်းအိုးကြီးထဲမှ ငါးများမှာ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားရာ ယန်ကျီချန်းသည် နောက်ဆုံး စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ တူကို ထမင်းစားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်တော့သည်။
ကျန်ရှိနေသူများအားလုံး ချက်ချင်းပင် စားသောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ယန်ကျီချန်းအား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။
"သားကြီး..မင်း ဘာလုပ်တာလဲ.."
ယန်ဖူကွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မာန်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ သားအကြီးအပေါ် ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်လာသည်။
လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ သူ၏ သားအကြီးသည် အမြဲတစေ ပြဿနာရှာလေ့ရှိသည်။ သူ အေးအေးလူလူ ထမင်းမစားခဲ့ရပေ။
သူ့အနေဖြင့် သေချာသိသည်မှာ အကယ်၍ သားအကြီးသာ ငါးကို ယူစားမည်ဆိုပါက ဒုတိယသားက ဘာမှပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်လုံးလုံး သားအကြီးကိုယ်တိုင်ကသာ ပြဿနာရှာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သားအကြီး၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ မည်သို့ကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ အတက်အကျ မြန်ဆန်နေရသည်ကို သူ လုံးဝနားမလည်နိုင်ပေ။
ယခင်က ဤကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။
ယန်ကျီချန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး...
"အဖေ.. ကျွန်တော် ပြောစရာရှိတယ်.."
ယန်ဖူကွေ့က မကျေမနပ်ဖြင့် ...
"ထမင်းစားပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ပြောစမ်းပါ.."
"မဟုတ်ဘူး.. ကျွန်တော် အခုပဲ ပြောမယ်.."
ယန်ကျီချန်း၏ အမူအရာက ပြတ်သားလှသည်။
'ဘာဖြစ်လို့လဲ..'
'ဘာဖြစ်လို့ အခြားသူတွေအကုန်လုံးက အသားစားနေရပြီး ငါတစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကြည့်နေရတာလဲ..'
ယန်ဖူကွေ့၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသော်လည်း စားသောက်ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဘာမျှထပ်မပြောတော့ချေ။ သူက တူကို ချထားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ..အဖေကလည်း ဒီနေ့ညစာစားပြီးရင် အချို့ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးဖို့ မိသားစုအစည်းအဝေး လုပ်မလို့ပဲ.. သားကြီးက အရင်ဆုံး စကားစလာပြီဆိုတော့ မင်းပဲ အရင်ပြောတော့.."
"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ပြောမယ်.."
ယန်ကျီချန်းက ယန်ကျီဝမ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ...
"ဖေဖေ..ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ ဒါက မတရားဘူး..အခု ဒုတိယသားက ကျောင်းမတက်တော့ဘူးလေ..ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းကပဲ စားသောက်စရိတ် ပေးနေရတာလဲ.."
ယန်ဖူကွေ့က ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။
"အင်း... မင်း ဒါကို မပြောခဲ့ရင်တောင် အဖေ ဒီနေ့ည ဆွေးနွေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ.. မင်း စကားစလာပြီဆိုတော့ ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့.."
သူက ယန်ကျီဝမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒုတိယသား..မင်းကော ဘာပြောချင်လဲ.."
ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျီချန်းက မင်းဘာတက်နိုင်သေးလဲ ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ယန်ကျီဝမ်ကို စိန်ခေါ်သလို ကြည့်လိုက်သည်။
'သူ့ကို ကြွားခွင့် ပေးလိုက်ဦးမယ်..သူ ကံကောင်းလို့ ငါးနှစ်ကောင် မိခဲ့တာပဲ မလား..'
'ပြီးတော့ သူက ငါ့ကို မ ကျွေးဘူး.'
'အခု သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..'
ဒုတိယသားမှာအလုပ်မရှိသေးသဖြင့် ပိုက်ဆံပေးနိုင်မည် မဟုတ်။ ထိုအခါကျမှ သူကိုယ်တိုင်လည်း ပိုက်ဆံမပေးရန်အတွက် အကြောင်းပြချက် ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါက သူ တစ်လပတ်လုံး ကျပန်းအလုပ်လုပ်၍ ရရှိသော ပိုက်ဆံများမှာ စားသောက်စရိတ် ပေးဆောင်ပြီးလျှင် ဘာမျှကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။
သူသည် အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဖော်ရှာရမည့် အသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ ။ သို့ရာတွင် သူ၏ အိတ်ကပ်က သူ၏ မျက်နှာထက်ပင် ပြောင်စင်နေသည်။ မည်သူကများ သူ့ကို သဘောကျပါမည်နည်း။
ယခင်ကမူ သူ အိမ်တွင် စားသောက်နေထိုင်နေရသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြန်လည်မချေပနိုင်ခဲ့ဘဲ အဆင်ပြေခဲ့သည်။
ယခုမူ အခြေအနေက ကွဲပြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယသားက ကျောင်းမတက်တော့သည့်အတွက် ယန်မိသားစု၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများအရ သူနှင့်အတူတူ စားသောက်စရိတ်ကို တန်းတူပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဒုတိယသားက ပိုက်ဆံမပေးပါက သူကလည်း ပိုက်ဆံမပေးရန် အကြောင်းပြချက် ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါကျမှ ပိုက်ဆံစုနိုင်မည်။
ယန်ကျီဝမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး.. ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အဖေ မိသားစုကို လုပ်ကျွေးလာခဲ့ရတာ မလွယ်ကူခဲ့ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်.. ကျွန်တော် ကျောင်းမတက်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ စားသောက်စရိတ် ပေးရမှာက မှန်ကန်တဲ့အရာပါ..အဖေက ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး ကျွေးထားလို့ မရဘူး မလား.."
ယန်ကျီချန်း၏ မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
'သူ သဘောတူလိုက်တာလား..'
'သူ ပိုက်ဆံကို ဘယ်ကနေ ရမှာလဲ..'
တစ်ဖက်တွင်မူ ယန်ဖူကွေ့က စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ပြောသည်။
"အင်း... ဒုတိယသားက တကယ့်ကို အမြော်အမြင်ရှိပြီး အဖေ့ကို နားလည်ပေးတာပဲ.. ငါတို့ မိသားစုက မျှတမှုကို အလေးထားပါတယ်..မင်းနဲ့ သားကြီးက တစ်လကို စားသောက်စရိတ် ငါးယွမ်စီ ပေးရမယ်.. ဘာမှ ပြဿနာမရှိဘူး မလား.."
"ရပါတယ်.."
ယန်ကျီဝမ်အတွက် ပြဿနာမရှိချေ။ ငါးယွမ်ဆိုသည်မှာ များပြားလှသောအရာ မဟုတ်။ လူတစ်ယောက်စာ လုံလောက်ရုံမျှသာ ရှိပြီး ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ရန်အတွက်မူ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ယခုကဲ့သို့ ခေတ်ကာလမျိုးတွင် ငါးယွမ်ဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်အတွက် ရိက္ခာကူပွန်များ မပါဝင်ဘဲ စားသောက်ရန် လုံလောက်ရုံမျှသာ ရှိသည်။
သို့သော်လည်း ယန်မိသားစု၏ အိမ်ထောင်စုမှတ်ပုံတင်မှာ မြို့ပြတွင် ရှိနေပြီး သူတို့တွင် လစဉ် ပုံသေရိက္ခာခွဲတမ်း ရှိနေသဖြင့် ကူပွန်လုံလောက်မှု ရှိပေသည်။
ယန်ဖူကွေ့သည် ယန်ကျီဝမ်၏ စိတ်နေသဘောထားအပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရသွားပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ.. ဒီလအတွက်ကိုတော့ ထည့်မတွက်တော့ပါဘူး.. မင်း နောက်လကစပြီး ပိုက်ဆံပေးရင် ရပြီ.."
"ဘာဖြစ်လို့လဲ.."
ယန်ကျီချန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ဝင်ပြောသည်။
"သူ ကျောင်းပြီးတာ နှစ်လတောင် ရှိနေပြီပဲ.. ဘာဖြစ်လို့ နောက်လကျမှ စပြီး ပိုက်ဆံပေးရမှာလဲ.."
"သားကြီး.... မင်းက မင်းရဲ့ အဖေကိုတောင် အော်ရဲတယ်ပေါ့လေ.. မင်း ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ချင်နေတာလား.."
ရန်ရွေ့ဟွားက တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ဝင်ရောက်မာန်လိုက်သည်။
ယန်ကျီချန်း ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။ သူက အရမ်းမဆန့်ကျင်ရဲချေ။ မဟုတ်ပါက သားမိုက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အပြင်လူများ၏ တံတွေးခွက်တွင် ပက်လက်မျောရပေလိမ့်မည်။
မည်သည့် ခေတ်ကာလတွင်မဆို ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အလွန်အရေးပါလှပြီး ယခုကဲ့သို့ ခေတ်ကာလမျိုးတွင် ပို၍ပင် အရေးကြီးသည်။
အကယ်၍ သူ၏ သားမိုက်ဟူသော နာမည်ဆိုးက ပြန့်နှံ့သွားပါက နောင်တွင် သူ မည်ကဲ့သို့ အဖော်ရှာပြီး အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေနိုင်ပါမည်နည်း။
"ဒုတိယသား.. မင်းကော ဘာပြောချင်လဲ.."
ယန်ဖူကွေ့သည် သားကြီး၏ စိတ်နေသဘောထားအပေါ် အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်မိသော်လည်း ဤမေးခွန်းကို ဒုတိယသားထံသို့သာ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
သူ၏ ဒုတိယသားမှာ ယခင်က ရလဒ်များကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျောင်းမတက်တော့ဘဲ ဘာမျှမလုပ်ဘဲ နေထိုင်နေခြင်းဖြစ်ရာ သားကြီးအနေဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်ရခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။
ထို့အပြင် နောက်ထပ် ပိုက်ဆံဆယ်ယွမ် ပိုမိုရရှိလာခြင်းမှာ သူ့အတွက်လည်း ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ ဒုတိယသား၏ မကြာသေးမီက ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဤကိစ္စကို အလွန်အကျူး ဖိအားမပေးချေ။
မဟုတ်ပါက အခြေအနေများ ပိုမိုကြီးထွားလာလျှင် ကြည့်ရဆိုးပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ အဆင်မပြေပါက သူက ညှိနှိုင်းမှုတစ်ခု လုပ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုလောလောဆယ်တွင်မူ သူ၏ ဒုတိယသား ဘာပြောမည်ကို အရင်ဆုံး နားထောင်ရပေမည်။
ယန်ကျီဝမ်မှာမူ ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များကို အာရုံနောက်မခံချင်သဖြင့် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ်.. ဒါပေမဲ့ ရက်နည်းနည်းလောက်တော့ စောင့်ရမယ်.. ကျွန်တော့်ဆီမှာ အခုလောလောဆယ် ပိုက်ဆံအများကြီး မရှိသေးဘူး.."
၁၀ယွမ်ကျော်ဆိုသည်မှာ နှစ်ရက်ခန့် ငါးမျှားရုံမျှဖြင့် ရနိုင်သည်။
ယန်ကျီဝမ် သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ယန်ကျီချန်း၏ အကြံအစည်မှာ ပျက်သွားသော်လည်း သူ အခြားဘာမျှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ချေ။
သို့သော်လည်း သူ့တွင် မေးခွန်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် နေထိုင်ခစရိတ်ကော ဘယ်လိုလဲ.. သူတစ်ယောက်တည်းကပဲ အခန်းဝက်နီးပါးကို ယူထားတာလေ.. သူ ကျောင်းတက်နေတုန်းကတော့ ကိစ္စမရှိပေမဲ့ အခုကျတော့ လူတိုင်းက အတူတူပဲ ဖြစ်သွားပြီ မလား.."
"မင်း ဘာလို့ ဇွတ်လောနေရတာလဲ.. အဖေက အခုပဲ ဒီအကြောင်းကို ပြောမလို့ ရှိသေးတာ..."
ယန်ဖူကွေ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း သူ့ကို ငြိမ်သက်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျီဝမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒုတိယသား ..မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း ငါတို့မိသားစုမှာ နေထိုင်ခစရိတ်ဆိုတာ ရှိတယ်လေ.. မင်းကော ဘာပြောချင်လဲ.."
ယန်ကျီဝမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
စားသောက်စရိတ်မှာမူ ကိစ္စမရှိချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကိုယ်တိုင်လည်း စားသောက်နေခြင်းဖြစ်သဖြင့် စားသောက်စရိတ် ပေးဆောင်ရမှာက ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် နေထိုင်ခစရိတ်ဆိုသည်က မတူ။
မိသားစုတစ်ခုအတွင်း မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တွင် နေထိုင်ရန်အတွက် ပိုက်ဆံပေးဆောင်ရမည်ဆိုပါက ပြင်ပလူစိမ်းများနှင့် ဘာများ ကွာခြားပါမည်နည်း။
ထိုသို့ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင် အပြင်ထွက်၍ အေးအေးလူလူ တစ်ယောက်တည်း ချက်ပြုတ်စားသောက် နေထိုင်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေမည်။
ပိုမိုရိုးရှင်းရုံတင်မက ပို၍လည်း အဆင်ပြေစေမည် ဖြစ်ပြီး သူကြိုက်ရာကို စားနိုင်သည်။
ယန်ကျီဝမ်၏ အမြင်အရ ဆိုလျှင် လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် တွက်ကပ်တတ်ခြင်းက ကိစ္စမရှိသော်လည်း အလွန်အကျူးတော့ မဖြစ်သင့်ချေ။
မိသားစုတစ်ခုအတွင်း အရာရာတိုင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား လိုက်လံတွက်ကပ်နေရန် မလိုအပ်ပေ။
မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် ယန်ဖူကွေ့သည် အလွန်အကျူး တွက်ကပ်လွန်းသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မိသားစု သံယောဇဉ်များအားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး လျိုဟိုင်ကျုံးကဲ့သို့ပင် အသက်ကြီးရင့်လာသည့် အခါတွင် သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိဘဲ လမ်းဘေးရောက်ခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် အရာရာတိုင်းတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခု ရှိသင့်သည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို လွှဲပြောင်းရယူခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အခြေအနေများကို ပြောင်းလဲနိုင်လျှင် ပြောင်းလဲပေးမည် ဖြစ်သည်။ ယခုသူတို့မှာ သူ၏ မိဘများ ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုအရာကို သူ အသိအမှတ်ပြုရမည်။
သို့သော် အဓိက သော့ချက်မှာ ယန်ဖူကွေ့နှင့် သူ၏ ဇနီးအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။
အကယ်၍ သူတို့က ထိုအရာကို ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုနေမည်ဆိုပါက သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။
အချိန်အခါ ကောင်းမွန်လာသည့်အခါ သူ အပြင်သို့ ရွှေ့ပြောင်း နေထိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
အလွန်ဆုံးရှိလျှင် လစဉ် ပိုက်ဆံအချို့ကို မိဘထောက်ပံ့ကြေးအဖြစ် ပေးအပ်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုသည်က သူ၏ အစွမ်းကုန် တာဝန်ကျေပွန်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ယန်ဖူကွေ့သည် မှင်သက်သွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒုတိယသား.. မင်း သဘောမတူဘူးပေါ့ ဟုတ်လား.."
ယန်ကျီချန်းသည်လည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားသည်။
အကယ်၍ ဒုတိယသား သဘောမတူပါက သူကန့်ကွက်ရန် စကားလုံး ရှိလာပေတော့မည်။
"ဟုတ်ပါတယ်.."
ယန်ကျီဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အဖေ..ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတစ်ခုပဲ မလား.."
"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ.."
ယန်ဖူကွေ့က မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောသည်။
"ငါတို့က မိသားစုတစ်ခု မဟုတ်ရင် မင်းတို့ကို လုပ်ကျွေးဖို့အတွက် ဒီအဘိုးကြီးက ဒီလောက်အထိ ပင်ပန်းခံပြီး ပိုက်ဆံရှာနေပါ့မလား.."
ယန်ကျီဝမ်က ယန်ဖူကွေ့၏ ဒေါသကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရယ်လိုက်ပြီး...
"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်နေကတည်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်မှာ နေထိုင်ဖို့အတွက် နေထိုင်ခစရိတ် ပေးရဦးမှာလား.. အဖေကော အဖေ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်မှာ နေထိုင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံပေးရတယ်လို့ ဘယ်မှာ ကြားဖူးလို့လဲ.."
"ဒါပေမဲ့ မင်း အပြင်မှာ နေရင်လည်း အိမ်လခ ပေးရမှာပဲလေ.. အဖေက အများကြီး မတောင်းပါဘူး..တစ်လကို ငါးမော့ ပဲ တောင်းတာ.."
ယန်ဖူကွေ့က ပြန်လည်ချေပသည်။
ယန်ကျီဝမ်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး...
"ဒါက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်လဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တာ မဟုတ်ဘူး..ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်မှာ နေထိုင်ဖို့ ပိုက်ဆံပေးရတယ်ဆိုတာ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးလို့ပါ.."
သူ၏ မျက်နှာက လေးနက်သွားပြီး အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်။
"အဖေ..အဖေ တွက်ကပ်တတ်တာကို နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနှစ်တွေအများကြီးအတွင်းမှာ အဖေတစ်ယောက်တည်းကပဲ အလုပ်လုပ်ပြီး မိသားစုကို လုပ်ကျွေးလာခဲ့ရတာ မလွယ်ကူခဲ့ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်.. အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် အကုန်လုံး နားလည်ပေးနိုင်တယ်.."
"ဒါပေမဲ့ အဖေအနေနဲ့ အပြင်လူတွေနဲ့ဆိုရင်တော့ တွက်ကပ်လို့ ရနိုင်ပေမဲ့.. မိသားစု အချင်းချင်းကြားမှာကျ အလွန်အကျူး တွက်ကပ်တာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ အဖေ မထင်ဘူးလား.."