အခန်း ၄၁၃

အခန်း ၄၁၃ - ဆရာ့ပညာကို ခိုးယူခြင်းလား

"အကြီးအကဲရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရုယဲ့သည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အင်းခနဲ ညည်းတွားလိုက်မိပြီး သူမ၏ လှပသောမျက်နှာလေးမှာ အေးစက်တင်းမာသွားတော့သည်။

ယန်ကျွေ့မန်၏ စကားလုံးများမှာ နားထောင်ကောင်းသော်လည်း သူ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး လုံးဝမရှိချေ။

ပြောင်းပြန်အနေဖြင့် အမြတ်ထုတ်ပြီးမှ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေသူနှင့် ပို၍တူနေသည်။

လင်ချွမ်သာ သူမဘေးတွင် ရှိမနေပါက သူမအနေဖြင့် ဤလူ့အား သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်​၏။

'ငါသာဆိုရင် သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာ ကြာပြီ၊ ဒီလောက်အထိ ရောက်တတ်ရာရာ ရိုင်းစိုင်း စော်ကားခွင့် ပြုထားပါ့မလား'

ဤအတွေးမှာ ပထမဆုံးကြည့်လျှင် အနည်းငယ် အစွန်းရောက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

တစ်ပါးသူအပေါ် လက်ပါခြင်းမှာ ပင်ကိုယ်

ကတည်းက ရန်စခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အစွမ်းထက်သော အကြီးအကဲတစ်ဦးက လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းမှာ စိန်ခေါ်မှုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အခြားသူသာဆိုလျှင် သူ့ကို ထွက်ပြေးဖို့ လမ်းချန်ပေးပါ့မလား။

တစ်ဖက်လူ၏ မောက်မာမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် လွန်လွန်းလှ​၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်သည်လည်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

'ငါ့ရှေ့က လူက တကယ်ပဲ စိတ်မမှန်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တမင်သက်သက် လုပ်နေတာလား'

သူသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုတွင် အင်အား ချန်မထားခဲ့သော်လည်း ထိုကွက်ကွက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်၍ ကျွမ်းကျင်မှု သိပ်မရှိသေးပေ။

ထို့ကြောင့် စွမ်းအားက အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။

တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ များပြားလှသော အတွေ့အကြုံများဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းက သူတို့တွင် အရည်အချင်း အနည်းငယ်ရှိကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

သို့သော် မိမိကိုယ်မိမိ ဤသို့ လာရောက်ရန်စခြင်းမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းလှသည်။

ခုနက 'ပင်လယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါး' အကွက်၏ အနှစ်သာရအချို့ကို သူ လေ့လာမိသွားလျှင်တောင်မှ...

'အခု အသာစီးရသွားပြီပဲ၊ ဘာလို့ ထွက်မသွားကြသေးတာလဲ'

ဤအကြောင်းရင်းကိုမူ ယန်ကျွေ့မန် ကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။

ဤသည်ကို တွေးတောရင်း လင်ချွမ်​၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ရုယဲ့သည် လင်ချွမ်​၏ အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူ၏ အတွေးကို နားလည်လိုက်သည်။

သူမသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လရောင်အလင်းတန်းများကို သံကြိုးများအဖြစ် ပေါင်းစပ်ကာ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ပစ်

လွှတ်လိုက်လေ​၏။

လေပြင်းက အေးစက်ဖြတ်တောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာလည်း ချမ်းစိမ့်လာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုသံကြိုးသည် တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ ပြုံးစိစိလုပ်နေသော်လည်း အတွင်းကြေ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေသော ယန်ကျွေ့မန်သည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

သူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ လက်ကို အသာအယာ လှန်လိုက်ရုံဖြင့် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိ​၏။

'ဒီကောင်က တကယ် သတ္တိခဲပဲ'

သူသည် ခုနတင် မိမိ၏ လက်နက်ဒဏ်ကို ခံရပြီး နေရာမှာတင် သေလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

'ယခု အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် ငါ့ရှေ့တည့်တည့်မှာတင် ငါ့ရဲ့ ပညာရပ်တွေကို ခိုးယူဖို့ ရဲတင်းနေတာလား'

သူသည် မောက်မာပြီး ဦးနှောက်မရှိသလို ဟန်ဆောင်ကာ အချိန်ဆွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် အထူးလျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို သုံး၍ နဂါး၏ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အနှစ်သာရများကို စုပ်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ချွတ်"

ငွေဖြူရောင် သံကြိုးများသည် လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး ယန်ကျွေ့မန်၏ အနောက်တွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်ကျော်ကာ သူ ထွက်ပြေးမည့်လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

အခြား သံကြိုးတစ်ချောင်းကမူ အရှေ့တည့်

တည့်မှ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ထိုအကျပ်အတည်း အခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျွေ့မန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များ ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်သည်။

ယန်ကျွေ့မန်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝါးလုံးရိုက်ချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ အနောက်သို့ လှည့်ပြီး ထပ်နေသော သံကြိုးများကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သံကြိုးများနှင့် လက်ဝါးရိုက်ချက်တို့ ထိမိပြီး မီးပွားများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စင်သွား​၏။

နားစည်ကို ကွဲအက်မတတ် ဖြစ်စေသော စူးရှသည့် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းသွားသည်။

သူ၏ ပထမအကြိမ် ရိုက်ချက် မအောင်မြင်မီမှာပင် သူသည် လှည့်၍ ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။

အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် လေထဲတွင် ယှက်နွှယ်သွားပြီး ခိုင်မာသော ကြက်ခြေခတ် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်သည်။

ငွေဖြူရောင် သံကြိုးများမှ မီးတောက်နှစ်ခု ချက်ချင်း လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သံကြိုးမှာ ပြတ်တောက်သွားကာ ဖြတ်ပိုင်းမျက်နှာပြင်မှာ လုံးဝ ချောမွေ့နေသည်။

လေထဲတွင် လွင့်စင်နေသော လရောင်စအစအများသည် အတော်လေး လှပနေသော်လည်းသိုင်းဘုရင်တစ်ဦးနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းနတ်ဘုရားတစ်ဦးကြားရှိ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားများက လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်

လိုက်သည့်အခါ အထူးဆန်းမှော် ရတနာပစ္စည်းများ ရှိ၍ မနည်းတောင့်ခံနိုင်သူများမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောသူများသည် ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူထွက်ပြေးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်မှာပင် ရုယဲ့​၏ စောင့်ဆိုင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ယန်ကျွေ့မန်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားတော့သည်။

ထိုလူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြစ်သွားပြီး နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မုန်တိုင်းတစ်ခု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ​၏။

လက်မတစ်ဆတ်မျှ ရွေ့လျားရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲနေပြီး ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း သူ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း တိုက်စားခံနေရသည်။

သူ၏ ပုံရိပ်သည်လည်း ထိုမုန်တိုင်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဝါးတားတား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ဆွေးမြည့်သွားသကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ပြိုလဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

သို့သော် ဤပြောင်းလဲမှုသည် ရုယဲ့ကို သတိလက်လွတ် မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

သူမသည် ဘယ်လက်ဖြင့် လေထဲတွင် ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ ငွေဖြူရောင် သံကြိုးမျှင်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့သည် လေဟာနယ်ထဲတွင် ရစ်ပတ်သွားပြီး လူသားပုံရိပ်တစ်ခုကို ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။

အထူးလျှို့ဝှက်နည်းပညာကို သုံး၍ ချည်နှောင်မှုမှ မနည်းရုန်းထွက်ကာ ထွက်ပြေးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ယန်ကျွေ့မန်သည် ရုတ်တရက် မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားသည်။

ထို့နောက် သူတို့ကို တားဆီးထားသည့် သံကြိုးများမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာ​၏။

နေမင်းကြီး သက်ဆင်းလာသကဲ့သို့ပင် လရောင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပိတ်ဆို့မှုမှာ ချက်ချင်း ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။

ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ကျွေ့မန်၏ ပုံရိပ်မှာ အရိပ်အယောင်မျှသာ ကျန်တော့ပြီး ဝေးရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားလေပြီ။

ရုယဲ့​၏ မျက်နှာမှာ အတော်လေး မဲ့သွားသည်။

အစွမ်းထက်သော သိုင်းဘုရင်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြိုင်ဘက်၏ လှည့်ကွက်

အောက်တွင် အရေးနိမ့်သွားရသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး တန်ဖိုးကြီးကြီးမားမား ပေးလိုက်ရသည်ဆိုဦးတော့...

ဤအတိုင်း လက်ခံလိုက်ရခြင်းက သူမကို အတော်လေး အရှက်ရစေ​၏။

သူမ လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့မည့် အချိန်မှာပင် လင်ချွမ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်၍ လှိုင်းတွန့်တစ်ခု လွင့်ပျံသွားသည်။

၎င်းသည် ဝေးကွာသောနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားပြီး ယန်ကျွေ့မန်၏ ကျောပြင်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ယန်ကျွေ့မန်သည် သွေးများ အန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် အတင်းရုန်းထ မြေပြင်ပေါ်မှ လူးလဲထကာ မီတာ ရာဂဏန်းအကွာသို့ ထွက်ပြေးသွားပြန်သည်။

ခုနက လှိုင်းတွန့်စွမ်းအင်သည် ထိုမျှနှင့်တင် ပြီးမသွားခဲ့ချေ။

ကျန်ရှိနေသော အရှိန်အဟုန်သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ယန်ကျွေ့မန်ကို မှီသွားပြီး သူ၏ ဘယ်လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော နဂါးရိပ်ကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

"ဘုန်း"

ထိုအရာသည် အရိပ်သဏ္ဌာန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ခိုင်မာသွားသော နဂါး၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာများ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လင်ချွမ် ပုံဖော်ဖန်တီးထားသော အနှစ်သာရမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး စိတ္တဇနည်းဖြင့် ဒြပ်ဝတ္ထုအဖြစ် စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားသဖြင့် သဘာဝအတိုင်း လေထဲတွင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ယန်ကျွေ့မန် ယခင်က စွန့်စားခဲ့သမျှအရာအားလုံးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရရှာသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ယန်ကျွေ့မန်သည် လင်ချွမ် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့​၏။

သာမန်ကာလျှံကာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုဖြင့်ပင် ဤမျှလောက် ကွာခြားချက်ကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်း။

'ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဲဒီကောင်က သာမန် သိုင်းဘုရင်တစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ဘူး'

'ဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီးရှိတယ်'

ထိုအတွေးနှင့်အတူ သူသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ နာကျင်မှုကို ဖိနှိပ်ကာ၊ သူ၏ ဘယ်လက်မှ ဝေဒနာကို အောင့်အည်းပြီး အမြင့်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုပုံရိပ်သည် ဝါးတားတား ဖြစ်သွားပြီး ဝေးကွာသောနေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ခုနက သရဲတစ္ဆေလို လူသားမှာလည်း ပျောက်

ချက်သားကောင်းနေသည်မှာ ကြာပြီပင်။

"သူတို့ကို ဘာလို့ လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ"

လင်ချွမ် လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို မသတ်

လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရုယဲ့သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဘာကြောင့် လွှတ်ပေးလိုက်ရသနည်း။

"ငါလည်း မသိဘူး"

လင်ချွမ်သည် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာက နောက်ပိုင်း အချို့ကိစ္စတွေမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်လာနိုင်မလားလို့"

"နိမိတ်တစ်ခုလိုမျိုး ခံစားရလို့ပါ"

"......"

ရုယဲ့သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး လ

င်ချွမ်​၏ ပြောစကားကို သဘောလည်းမတူ၊ ငြင်းလည်းမငြင်းခဲ့ပေ။

သူတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်က ပြတ်သားပြီး ရက်စက်တတ်သော သူ၏ လုပ်ရပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်...

ထိုစဉ်က လင်ချွမ်သည် သိုင်းဘုရင်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ သတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် သိသိသာသာ ပို၍ သဘောကောင်းနေခြင်း။

သူမသည် ဤစကားများကို အပြင်ထုတ်မပြောရဲဘဲ စိတ်ထဲတွင်သာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

လင်ချွမ်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အမူအရာကို သတိပြုမိသဖြင့် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှ ရှင်းမပြခဲ့ပေ။

သူသည် မကြာသေးမီက သူ၏ ရန်သူများအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် သက်ညှာလွန်းနေခဲ့သည်။

ထိုရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို လုယူစဉ်က အစွမ်းထက် ပညာရှင်များစွာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် လင်ချွမ်သည် သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို အသုံးမပြုခဲ့ချေ။

သူ့တွင်လည်း ဤအရာနှင့်ပတ်သက်၍ ကိုယ်ပိုင်တွေးဆချက်များ ရှိသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... ၎င်းတို့သည် စစ်ကံတရားပုတီးစေ့ထဲတွင် နတ်ဘုရားတောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။