အခန်း ၄၁၇

အခန်း ၄၁၇ - ဝိညာဉ်နယ်မြေကို လုယူခြင်း

ရုယဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် ခြေဖျားဖြင့် လေထုကို သာသာလေး ပုတ်လိုက်ရာ တစ်

ကိုယ်လုံး အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့​၏။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် လိပ်ပြာတစ်

ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးပြီး ကျော့ရှင်းလှပနေလျက်။

လေထဲတွင် တစ်ချက် ဝေ့ဝဲလှည့်ပတ်ရင်း ရုယဲ့က သူမ၏ လက်မောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောက်ပသော အလင်းတန်းအချို့ ကောင်းကင်အနှံ့ ပြန့်ကြဲသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သာယာငြိမ့်ညောင်းသော သီချင်းသံတစ်ခု စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံမှာ ဝေဝါးလှပြီး သံစဉ်မှာမူ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လျက် အတော်ပင် ထူးခြားလှ​၏။

ထိုအချိန်တွင် ရုယဲ့၏ ခြေထောက်မှ ဖိနပ်များသည် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် လရောင်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော စင်မြင့်ထက်သို့ ခြေဗလာဖြင့် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

လက်နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ဆန့်တန်းထားရင်း သူမ၏ လက်ညှိုးက ကောင်းကင်သို့ ရုတ်တရက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းကို ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လရောင်အစီအရင်သည် ရုတ်ချည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်လာတော့သည်​။

တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ လိပ်တက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် ဝဲကရက်တစ်ခုအဖြစ် စုဆုံသွားပြီး အတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါတစ်ကောင် မွေးဖွားတော့မည့်အလား အဆက်မပြတ် လိမ်

တွန့်လှည့်ပတ်နေတော့​၏။

ဖျော့တော့သော လရောင်များသည် အောက်သို့ ဆက်တိုက် စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အချို့သော ထောင့်များမှ ကြည့်လျှင် ၎င်းသည် ယခင်ဘဝက စိုက်ပျိုးရေးတွင်သုံးသော ရေဖျန်းကားများနှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။

တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများ လှိုင်းထလာသည်နှင့်အမျှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု အောက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင်မူ ၎င်းသည် အလွန်တရာ သန့်ရှင်းမွန်မြတ်လှပုံရ​၏။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်း၏ စွမ်းအားက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

၎င်း ရောက်ရှိလာသည့် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မရေတွက်နိုင်သော လှိုင်းဂယက်များ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ထိုအလင်းကျရောက်ရာနေရာရှိ ဝိညာဉ်နယ်မြေအပိုင်းအစသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ဤမျှ ဝေးကွာသော အကွာအဝေးမှပင် ၎င်း၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှု အရှိန်အဝါသည် တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှ​၏။

အကယ်၍ ၎င်းသာ တည့်တည့်ကျရောက်သွားပါက မည်မျှပင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်မည်နည်း။

ဤအရာကို တွေးမိရင်း ဝတ်စုံဖြူနှင့်လူပင်လျှင် စိုးရိမ်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

အသက်ရှူခြင်း ဝိညာဉ်နယ်မြေသည် အမှန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှသည်။

သို့သော် သူ၏လက်ထဲတွင် လက်သည်းခွံ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင်မရှိသော အပိုင်းအစသေးသေးလေးသာ ရှိ​၏။

ထို့အပြင် ရတနာတစ်ခုက ပိုမို အဖိုးတန်ပြီး တန်ဖိုးကြီးမားလေလေ ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ပိုမို အစွမ်းထက်သော စွမ်းအား လိုအပ်လေလေဖြစ်သည်။

သူ၏ သိုင်းဘုရင်အဆင့်နယ်ပယ်ဖြင့် သူသည် ၎င်း၏စွမ်းအား အများစုကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစီအရင်ကို ယှဉ်ရန်မူ လုံလောက်ချင်မှ လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ပုံကြီးချဲ့နေခြင်းမဟုတ်ပေ။

ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသူ၏ ထက်မြက်သော မျက်စိအမြင်အရ ကောင်းကင်ယံရှိ ရတနာရှစ်ပါးထဲမှ တစ်ခုမျှ သာမန်မဟုတ်သည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ရတနာများကို အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြု၍ အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဤတောက်ပသော နေ့အလင်းရောင်အောက်တွင် ကြယ်အလင်းနှင့် လအလင်းတို့ကို ဆွဲချထား​၏။

ထိုကဲ့သို့သော အစီအရင်မျိုးသည် သာမန်အရာမဟုတ်ပေ။

ဤမျှ သေးငယ်သော ဝိညာဉ်နယ်မြေအပိုင်းအစလေးသည် ၎င်းကို တောင့်ခံနိုင်ရန် လုံလောက်ချင်မှ လုံလောက်လိမ့်မည်။

ဤစိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ချက်ချင်း အမှန်ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

ကောင်းကင်မှ ဖြာကျလာသော လရောင်သည် ယခုအချိန်တွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် အတိုက်ခံလိုက်ရသော မြေတံတိုင်းသည် မရေတွက်နိုင်သော အက်ကြောင်းများဖြင့် ချက်ချင်း အက်ကွဲသွားပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

မြေကြီးမြောက်မြားစွာသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ စင်ထွက်ကျသွားပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အဆောက်အအုံတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် နှစ်စက္ကန့်မျှအတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် ပြန်လည် စုစည်းသွားကြ​၏။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ၎င်းသည် သိပ်သည်းသွားပြီး ဆန်စေ့တစ်စေ့ထက်မကြီးသော အနက်ရောင်မြေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ခဏမျှ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ငွေရောင်အလင်းသည် အောက်သို့ ဆက်လက်ကျရောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဝတ်ရုံစွပ်ထားသော လူဆီသို့ တည့်

တည့် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

ဝတ်ရုံစွပ်လူသည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ကပြဖျော်ဖြေမှုတွင် မိန်းမောနေခဲ့​၏။

ပြင်ပမှ ပြင်းထန်သော နှောင့်ယှက်မှု မရှိဘဲနှင့် ယင်းမှ ကိုယ်တိုင် ရုန်းထွက်နိုင်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် စောစောက လရောင်အစီအရင်နှင့် ဝိညာဉ်နယ်မြေတို့၏ ရိုက်ခတ်မှုသည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှ​၏။

၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကျယ်လောင်သည့် အသံသည် သာမန်လူများ၏ နားစည်ကို ဆွဲဖြဲပစ်ရန် လုံလောက်လှသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းဂယက်များနှင့် အသံလှိုင်းများသည် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းတစ်ခု ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက် ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

ဤလွှမ်းမိုးမှုသည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် လူများ မိန်းမောတွေဝေသွားသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက် သတိလစ်သွားလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ လူးလိမ့်ခံရခြင်းဖြင့် အလွယ်တကူ ပြန်နိုးလာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝတ်ရုံစွပ်ထားသော သိုင်းဘုရင်သည် သူ၏ သတိဉာဏ်ကို အနိုင်နိုင် ပြန်လည်စုစည်းပြီးနောက် နီးကပ်လာသော အန္တရာယ်ကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ စက်ဝိုင်းပုံ အမှတ်အသားတစ်ခုသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်လာခဲ့​၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုအမှတ်အသားမှ မြင့်မားသော အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော လရောင်ဆီသို့ တည့်တည့် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

အလင်းတန်းသည် ထိတွေ့မိသည်နှင့် ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီး တစ်စက္ကန့်ပင် မခံခဲ့ပေ။

သို့သော် ဝတ်ရုံစွပ်ထားသောလူ၏ အကြံမှာ ပြန်လည်ခုခံရန်မဟုတ်ဘဲ အချိန်အနည်းငယ် ဆွဲထားရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်ကို အရယူကာ သူသည် ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်သင့်ရာ အရပ်မှ လွတ်မြောက်ရန် ပြင်ပသို့ အမြန် ပြေးထွက်ခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လရောင်အစီအရင်သည် အလွန်ကြီးမားသော တိုက်ခိုက်မှုအကွာအဝေး ရှိပြီး ၎င်း၏အရှိန်မှာ အလွန် လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။

သူသည် တစ်ဝက်ခန့်သာ ထွက်ပြေးရသေးသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို အလင်းတန်းက ထိမှန်သွားခဲ့​၏။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်၏ ဒဏ်ရာရရှိသွားသော အစိတ်အပိုင်းသည် နှင်းခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလို ဆီးနှင်းဖြူများ ပေါ်လာသည်။

ကြွက်သားများ အေးခဲသွားပြီး သွေးကြောများ ပိတ်ဆို့ကာ အကြောများနှင့် အရိုးများပါ ထိုနေရာ၌ပင် ခဲသွားခဲ့သည်။

အတွင်းအင်္ဂါများပင်လျှင် ကြီးမားစွာ ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤလူသည် အချိန်မီ နိုးမလာဘဲ ထိုအမှတ်အသားကိုသုံး၍ မခုခံခဲ့ပါက၊

သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"လရောင်အစီအရင်လို့ ပြောတာ မလွန်ပါဘူး"

လင်ချွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ချီးကျူးရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားရင်း အားကျနှစ်ခြိုက်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရုယဲ့သည် အစီအရင်ကို ပိုမို နားလည်သဘောပေါက်ထားသည်။

သူ့တွင် အစီအရင်ပေါင်း တစ်ရာရှိပြီး ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်များနှင့် ချိပ်ပိတ်ခြင်း အစီအရင်များကဲ့သို့သော အစီအရင်အချို့ကို သေချာစွာ လေ့လာထားကာ ဤနယ်ပယ်တွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကျွမ်းကျင်မှုရှိသော်လည်း၊

လရောင်အစီအရင်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ သူသည် သူ၏ပြိုင်ဘက်ကို အဝေးကြီး အလှမ်းဝေးနေဆဲ။

ဤအစီအရင်ကို ဤနည်းလမ်းဖြင့် အသုံးပြုနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးဝံ့ခဲ့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်လူကမူ ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ အသုံးချနေပြီဖြစ်​၏။

လင်ချွမ်သည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း သူ၏အကြည့်ကို ဘေးနားရှိ ဝတ်စုံဖြူနှင့်လူဆီသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

သူမသည် လင်ချွမ်​၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကမှ သူသည် အစီအရင်၏ စွမ်းအားကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏မျက်နှာမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရ​၏။

ယခင်က သူသည် နိုင်ခြေရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိပြီးနောက်တွင်မူ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ်ပင် မသေချာတော့ပေ။

သူ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် လင်ချွမ်က သူ၏လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ အဝေးရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည် လိမ်တွန့်သွားခဲ့သည်။

ဤအရာကို မြင်လျှင် ဝတ်စုံဖြူနှင့်လူ၏ သူငယ်အိမ်များသည် တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လင်ချွမ်​၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

'ဤလူသည် အသက်ရှူခြင်း ဝိညာဉ်နယ်မြေကို အမှန်တကယ် လုယူချင်နေတာပဲ'

'ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ'

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝတ်စုံဖြူနှင့်လူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူသည် မိမိနှင့် ဝိညာဉ်နယ်မြေကြားရှိ ဆက်နွှယ်မှုကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည်ဆွဲယူရန် လေထဲတွင် သူ၏လက်ကို လှည့်လိုက်သည်။

လင်ချွမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို တစ်ချက် ခါလိုက်ကာ သူ၏ နယ်ပယ်ကို ရုတ်တရက် အသက်သွင်းလိုက်​၏။

သူ၏ နယ်ပယ်စွမ်းအားနှင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားတို့ဖြင့်၊

ထိုအနက်ရောင်မြေကြီး အပိုင်းအစသည် လိမ်တွန့်သွားပြီး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် လင်ချွမ်​၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

စိမ်းသက်သော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကိန်းအောင်းနေသော ဝိညာဉ်နယ်မြေသည် ထွက်ပြေးချင်သည့်အလား အလိုအလျောက် တုန်ခါလာခဲ့သည်။

လင်ချွမ်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်​၏။

ထို့နောက် သူက ခပ်တိုးတိုး နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ထိုအရာကို လုံးဝ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။

"မင်း..."

ဝတ်စုံဖြူနှင့်လူသည် သူ၏ ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုကို မပြောနိုင်သေးခင်မှာပင် ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ​၏။

ထို့နောက် သူ၏ ဦးရေပြားကို ဆွဲခွာခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် ထိုနာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ထိုနေရာတွင်ပင် ရိုက်ခွဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

ပိုပြောနေရန်မလိုဘဲ ဝတ်စုံဖြူနှင့်လူသည် လင်ချွမ်​၏ လုပ်ရပ်ကို နားလည်သွားသည်။

ထိုလူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူ၏ သိစိတ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်အပိုင်းအစကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ထို ဆက်နွှယ်မှုသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် အသက်ရှူခြင်း ဝိညာဉ်နယ်မြေနှင့် မည်သည့် ဆက်စပ်မှုမျှ မရှိတော့ပေ။

"အားးး"

ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ် ဟောင်သံကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝတ်စုံဖြူနှင့်လူသည် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့ကြောင့် မျက်နှာတစ်ဝက် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး ကြောက်မက်

ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေ​၏။

သူသည် ခြေလှမ်းကို ပြင်းထန်စွာ နင်းလိုက်ရာ သူ၏ ဝတ်စုံဖြူသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တုန်ခါလာတော့သည်။

သူ၏ လက်အင်္ကျီများသည် လေမတိုက်ဘဲနှင့်ပင် လွင့်ပျံနေသည်။

ခဏချင်းမှာပင် တုန်ခါမှုတိုင်းသည် သံမဏိကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အသံများကို ထွက်ပေါ်စေသည်။

သူ၏ ပုံရိပ်သည် ဝေဝါးသွားပြီး လေထဲတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်သည်။

အချို့က လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အချို့က လက်ဗလာဖြင့် ထိုလူသုံးယောက်သည် အပေါ်သို့ တည့်တည့် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။