အခန်း ၂၂၁

အခန်း (၂၂၁) မီးတိုက်ခြင်း

ထျဲ့ကျူးနှင့် ယွမ်ပေါင်တို့ နှစ်ဦးသား ကျောချင်းကပ်၍ ရပ်နေကြသော်လည်း လျိုတာကျူးနှင့် သူ၏ လူအုပ်စုမှ ထိုးနှက်ကန်ကျောက်သံများ အဆက်မပြတ် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို မနည်းခုခံနေရ၏။

ရွာသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သာမန်လူများကို ရင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း ကျင့်စဉ်အတွေ့အကြုံရှိသည့် တိုက်ခိုက်သူများကို ခုခံရန်မှာမူ အနည်းငယ် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

“ဟေ့ကောင်... မင်းတို့က တော်တော်ခံနိုင်တာပဲ..”

မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် လူထွားကြီးက တုတ်တစ်ချောင်းကို ဆွဲယူကာ ထျဲ့ကျူး၏ နောက်ကျောကို အားပါးတရ ရိုက်ချလိုက်၏။

ထျဲ့ကျူးမှာ ညည်းညူသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ယိုင်လဲသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ငါ မင်း အဘိုး...”

သူ အော်ဟစ်ဆဲဆို၍ လက်သီးဖြင့် ပြန်ထိုးလိုက်သော်လည်း ထိုလူမှာ လွယ်ကူစွာပင် ရှောင်တိမ်းသွား၏။

ယွမ်ပေါင်က အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ထိုလူထွားကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်ချလိုက်ပြီးနောက် ဆုတ်ခွာရင်း ထျဲ့ကျူးကို ဆွဲခေါ်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။

“ပြေးမလို့လား... မင်းတို့ လွတ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

လျိုတာကျူးက ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လူများကို ဝိုင်းရံဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“သေအောင် ရိုက်လိုက်ကြ...”

သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ပြေးလွှားခုခံရင်း ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိလာကာ အရှုံးပေးလုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။

“ထျဲ့ကျူး... ယွမ်ပေါင်...”

ရွှေရှန်းမှာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ပြန်၍ လဲကျသွားသည်။

သူတို့ သုံးယောက်လုံး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် ပုံစံကို မြင်သောအခါ လျိုတာကျူးက အော်ဟစ်လိုက်၏။

“အဲဒီငကြောက်လဲ့ချန်က ဘယ်မှာလဲ... ဘာလို့ မထွက်လာရဲတာလဲ...”

သူ လက်ထဲမှ မီးတုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြွေမွေးမြူရေးခြံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ဒီနေ့တော့ သူ့မြွေတွေကို အကုန် မီးရှို့ပစ်မယ်... သူ ဘယ်လောက် နာကျင်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့...”

“မင်း မလုပ်နဲ့...”

ထျဲ့ကျူးမှာ အသံပြဲကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ကာ တားဆီးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် လျိုတာကျူးက ဂရုမစိုက်ဘဲ မီးတုတ်ကို မြွေမွေးမြူရေးခြံထဲသို့ ပစ်ပေါက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

“ရပ်စမ်း..”

လဲ့ချန် အချိန်မီ ရောက်လာပြီး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လျိုတာကျူး၏ ရူးမိုက်သော အပြုအမူကို တားဆီးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည့် ရွှေရှန်း၊ ထျဲ့ကျူးနှင့် ယွမ်ပေါင်တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

လဲ့ချန်၏ အကြည့်က လျိုတာကျူးထံသို့ ရောက်သွားသည်။

ထိုအခိုက် လျိုတာကျူးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားမိသည်။

“ငကြောက်.”

လဲ့ချန်က ထျဲ့ကျူးအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ထျဲ့ကျူး... ဘယ်လိုနေသေးလဲ...”

ထျဲ့ကျူးက သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ဘာမှမဖြစ်ဘူး... နည်းနည်းပါးပါးပါ..”

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လျိုတာကျူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“လူတွေ အများကြီး ခေါ်လာပြီး ပြဿနာ ရှာရဲတယ်ပေါ့... မင်း အတော်သတ္တိရှိတာပဲ...”

လျိုတာကျူးက လည်ပင်းကို တင်းထားရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“လဲ့ချန်... မောက်မာမနေနဲ့..”

နောက်လိုက်တစ်ယောက်က ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“အစ်ကိုတာကျူး... ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး... ဝေ့ခေါင်းဆောင်က ဒီနေ့ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ..”

လျိုတာကျူးက ချက်ချင်း ရပ်တည်လိုက်သည်။

“ကြားလား... ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာရင်တောင် မင်းရဲ့ မြွေတွေကို မကယ်နိုင်ဘူး...”

သူ ပြောရင်း မီးတုတ်ကို မြွေမွေးမြူရေးခြံထဲသို့ ပစ်ပေါက်ရန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။

အရေးကြီးဆုံး အချိန်အခိုက်အတန့်တွင်…

“မင်း မလုပ်နဲ့...”

ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မီးတုတ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

အားကော်က လျိုတာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုလိုက်၏။

“လျိုတာကျူး... မင်း အစ်ကိုချန်ရဲ့ မြွေခြံကို ထိရဲတယ်ပေါ့...”

အားကော်၏ နောက်တွင် သေဆုံးနေသည့် ကျားတစ်ကောင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။

ထိုကျားမှာ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်၏။

လူဆိုးအုပ်စုမှာ ကျားသေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခြေထောက်များ တုန်ရီလာပြီး မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

လျိုတာကျူး၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“မင်း... မင်း...”

အားကော်က ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်စုတ်... မင်း အစ်ကိုချန်ရဲ့ မြွေခြံကို ထိရဲတယ်ပေါ့... မင်း အသေခံချင်နေတာပဲ...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က လူအုပ်ကြားမှ ထွက်လာပြီး အားကော်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

“ဟေ့ကောင်... ဒီကောင်က စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ...”

သူက လျိုတာကျူးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“တာကျူး... ဒီနေ့ ငါ ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ မင်းကို ပြမယ်...”

လျိုတာကျူးက ခေါင်းညိတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ခေါင်းဆော‌င်ဝေ့... သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ကူညီပေးပါ...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က အိတ်ထဲမှ ကြေးဝါလက်ကွင်းများကို ထုတ်ယူပြီး လက်စွပ်လိုက်သည်။

သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံက ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံများ ထွက်လာပြီး အားကော်ထံသို့ ခြေလှမ်းချင်း တိုးကပ်သွားသည်။

“မင်း တိုက်ခိုက်တာ သန်မာတယ်ဆိုတာ ငါ ကြားတယ်...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ လေသံမှာ အထင်သေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အားကော်က လည်ပင်းကို မော့ကာ အော်လိုက်၏။

“စကားများမနေနဲ့... လာခဲ့လေ...”

“ဒီနေ့တော့ တကယ့် သိုင်းပညာက ဘာလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြမယ်...”

လဲ့ချန်က ဘေးမှ ကြည့်နေရင်း အားကော်အတွက် စိုးရိမ်မိသည်။

အားကော်မှာ ခွန်အားရှိသော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု အတွေ့အကြုံ မရှိသဖြင့် ခေါင်းဆောင်ဝေ့ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

“အားကော်... သတိထား...”

လဲ့ချန်က သတိပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

အားကော်က ပြုံးလိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုချန်... အသက်ပေးရရင်တောင် အစ်ကို့ မြွေတွေကို ကျွန်တော် ကာကွယ်ပေးမယ်...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာကို ထိုးလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က မပေါ့ဆရဲဘဲ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းကာ ဓားကို ဝေ့ခနဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဓားသံများ ညံနေသော်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ အတော်အတန် ယှဉ်နိုင်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ကံကောင်းမှုမှာ ကြာရှည်မခံပေ။ အားကော်မှာ ခွန်အားကြီးသော်လည်း လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံ မရှိသဖြင့် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ရှုံးနိမ့်သွားသည်။

ဝေ့ခေါင်းဆောင်၏ လက်ကွင်းမှာ အချက်အချာ နေရာများကိုသာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လဲ့အားကော်မှာ ခုခံရန် ခက်ခဲလာပြီး ထောင်ချောက်ထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ကျရောက်မလို ဖြစ်နေသည်။

“ဒီလောက် အရည်အချင်းနဲ့ပဲ ထွက်ပြီး အရှက်ခွဲရဲတယ်ပေါ့...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူတာ ပိုကောင်းမယ်...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က ပြောပြီးသည်နှင့် လဲ့အားကော် ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူက ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းဆောင်ဝေ့ထံသို့ ရူးမိုက်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်၏။

သို့သော် အလောကြီးလေ အမှားများလေ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လဲ့အားကော်၏ ဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်သည်။

“အူး...”

လဲ့အားကော်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် ကိုယ်ကို ကွေးညွှတ်လိုက်ရသည်။

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က အရှိန်မသတ်ဘဲ လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာကို ထပ်မံ ထိုးလိုက်ပြန်၏။

“အားကော်... သတိထား...”

လဲ့ချန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အားကော်ကို ကာကွယ်ရန် အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က လက်သီးက လဲ့ချန်၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။ လဲ့ချန်မှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ ရွေ့လျားသွားသည်ဟု ထင်ရလောက်အောင် နာကျင်သွား၏။

“အစ်ကိုချန်...”

လဲ့အားကော်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ဝေ့ခေါင်းဆောင်ကို ဓားဖြင့် ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က သရော်ပြုံး ပြုံးကာ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းပြီး လဲ့အားကော်၏ မေးစေ့ကို လက်နောက်ပြန်ဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

“အားကော်...”

လဲ့ချန် စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လဲ့အားကော်မှာ မျက်စိထဲတွင် ကြယ်များ မြင်ယောင်လာကာ အကြိမ်ကြိမ် ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရတော့ဘဲ ခေါင်းဆောင်ဝေ့ကိုသာ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဟားဟား... ဒီလောက်ပဲလား... သူတစ်ပါးကို ကာကွယ်မယ် ဟုတ်လား... ရယ်စရာပဲ...”

“ခေါင်းဆောင်က တော်လိုက်တာ... အကုန် သတ်ပစ်လိုက်...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ လူများက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က လက်ကွင်းကို ဂုဏ်ယူစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အထင်ကြီးနေတာ...”

သူ လဲ့ချန်ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားကာ

“ကောင်လေး... မင်းက ငရဲလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ... အခု ငါ မင်းကို ငရဲပို့ပေးမယ်...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က ရုတ်တရက် လဲ့ချန်၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်သည်။

ထိုထိုးချက်မှာ အလွန် ပြင်းထန်သဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများပင် ကြက်သေသေသွားသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်မှာ မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်က ရှောင်တိမ်းမည့်အစား ခေါင်းဆောင်ဝေ့က လက်သီးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

လက်သီး လဲ့ချန်၏ မျက်နှာသို့ မထိမီ တစ်စက္ကန့်အလိုတွင် လဲ့ချန်က လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အနေအထားဖြင့် ဝေ့ခေါင်းဆောင်၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

“ဘာ...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ လက်ကို မည်မျှပင် ရုန်းသော်လည်း လဲ့ချန်၏ ခွန်အားက မည်သို့မျှ ရုန်းမရအောင် ပြင်းထန်နေသည်။

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

“ဒါပဲလား... ဒီလောက် အစွမ်းနဲ့ပဲ ထွက်ပြီး လုပ်စားရဲတာလား...”

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ လက်ကို အားပြင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။

“ဂျွတ်...”

ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“အား...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့မှာ ဝက်တစ်ကောင်အော်သံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နဖူးမှ ချွေးစက်များ တပြားပြား ကျလာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာလည်း အံ့အားသင့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လဲ့ချန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသည့် ခေါင်းဆောင်ဝေ့မှာ ကျောချမ်းသွားပြီး ခြေဖဝါးမှ ခေါင်းထိ အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

*ဒီကောင်လေးက အတော် သန်မာတာပဲ…*

“သေစမ်း...”