အခန်း ၂၂၂

အခန်း (၂၂၂) ဝေ့ခေါင်းဆောင်ဝေ့ အရှုံး

အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ခေါင်းဆောင်ဝေ့သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ လဲ့ချန်၏ စပ်ကြားကို ရည်ရွယ်၍ အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုထိုးချက်တိုင်းသည် သေစေနိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာ၏။ လဲ့ချန်သည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အားကို ပို၍ စိုက်ထုတ်လိုက်ရာ “ဂျွတ်” ခနဲ အသံနှင့်အတူ ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ အဆစ်လွဲသွားတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝေ့သည် နာကျင်မှုကြောင့် လူးလိမ့်နေပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။ လဲ့ချန်သည် စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာဖြင့် သူ၏ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ထိုလူကို အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ပစ်ချလိုက်၏။

“ဒီလောက်နဲ့ပဲလား... ဒီလောက် အစွမ်းအစနဲ့တင် တောင်းရမ်းစားသောက်ဖို့ ထွက်လာရဲတာလား... လူတွေရဲ့ ရယ်မောမှုကို မကြောက်ဘူးလား...”

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူဆိုးများမှာ လဲ့ချန်၏ ဒေါသသင့်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မည်သူမျှ အသံပင် မထွက်ရဲကြပေ။

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တကယ်ပဲ တော်တာပဲ...”

လဲ့အားကော်သည် အားယူ၍ ထလိုက်သည်။ လဲ့ချန်သည် လဲ့အားကော်ထံ လျှောက်သွားကာ တွဲထူပေးပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

“ဘယ်လိုနေသေးလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား...”

လဲ့အားကော်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာလောက်ပါပဲ...”

လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်မှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ သူသည် လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“အားကော်... တိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတာ ခွန်အားသက်သက်နဲ့တင် မပြီးဘူး... သိုင်းကွက်လည်း လိုအပ်တယ်... မင်းမှာ ခွန်အားတွေရှိပေမဲ့ အဲဒါကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲဆိုတာ မသိရင် အလကားပဲ...”

လဲ့အားကော်သည် နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါပြီ...”

လဲ့ချန်သည် အားကော်ကို တွဲထူရင်း ခေါင်းဆောင်ဝေ့နှင့် သူ၏ လူစုကို မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။

“ဒီလိုလူတွေက ကိုယ့်အစွမ်းအစကိုတောင် မသိကြဘူး...”

ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ လူများသည် လဲ့ချန်၏ ဟန်ပန်ကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြသည်။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်... နည်းနည်းပါးပါး ပွန်းတာပါ...”

အားကော်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အစ်ကို အခုနက ထိုးလိုက်တဲ့ လက်သီးကတော့ တကယ်ကို မိုက်တယ်...”

လဲ့ချန် ပြန်ဖြေမည် ပြုစဉ်မှာပင် လျိုတာကျူးသည် ရူးသွပ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကာ ပြေးဝင်လာသည်။

“လဲ့ချန်... မင်းကောင်လေး... ငါ့ခေါင်းဆောင်ကို ထိရဲတယ်ပေါ့... ငါ မင်းကို သတ်မယ်...”

သူသည် လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဒေါသထွက်နေသော နွားလားကဲ့သို့ လဲ့ချန်ထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။ လဲ့ချန်သည် သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး လျိုတာကျူး အနားရောက်မှ အေးဆေးစွာပင် သူ၏ ပါးစပ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်၏။

“ဘုန်း...”

လျိုတာကျူး၏ ရှေ့သွားနှစ်ချောင်းမှာ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး သူသည် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ နာကျင်စွာ လူးလိမ့်နေသည်။

“နောက်ထပ် ဘယ်သူလာဦးမလဲ... အကုန်လုံး တစ်ခါတည်း လာခဲ့ကြပါ... ငါ အချိန်မရှိဘူး...”

လဲ့ချန်သည် လက်ကို ခါလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွာသားများသည်လည်း ဆူညံသံများကြောင့် နိုးလာကြပြီး အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

“ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ဘာတွေ ဆူညံနေတာလဲ...”

“ခေါင်းဆောင်ဝေ့တို့ လူစုတွေရောက်လာပြန်ပြီ...”

တစ်ယောက်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့တွေပဲလား... အဲ့ဒီလူဆိုးတွေက တစ်ရက်ခြားတစ်ခါ ပြဿနာရှာနေတာပဲ...”

“ဒီတစ်ခါ အားကော်ကိုတောင် ရိုက်ထားသေးတယ်... သူတို့ကို ဝိုင်းရိုက်ကြမယ်...”

ရွာသားများသည် လက်ထဲတွင် ရှိသည့် အရာများကို ကိုင်စွဲကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည်။

“ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား...”

ချီလန်သည် ဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းကို ကိုင်၍ လဲ့ချန်အနားသို့ ပြေးလာကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်...”

လဲ့ချန်သည် ချီလန်လက်ထဲမှ ဂေါ်ပြားကို ယူလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝေ့သည် အဆစ်လွဲနေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မြေပြင်ပေါ်၌ နာကျင်မှုကြောင့် ချွေးများ ပြန်နေသည်။ ရွာသားများ၏ အမူအရာကို ကြည့်၍ ယနေ့တော့ အဆုံးသတ် မလှတော့မည်ကို သူ သိလိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... ဆုတ်ကြမယ်...”

သူသည် နာကျင်မှုများကို သည်းခံကာ ထရပ်လိုက်ပြီး လူများကို အမြန်ပြေးရန် ပြောကာ ညည်းညူနေသော လျိုတာကျူးကို ဆွဲခေါ်ပြီး အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

အားကော်သည် လက်မောင်းကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... သူတို့ကို လွတ်မပေးလိုက်ပါနဲ့...”

“ထားလိုက်ပါ...”

လဲ့ချန်သည် တားလိုက်၏။

“လမ်းဆုံးရောက်နေတဲ့ ရန်သူကို နောက်မလိုက်ပါနဲ့... သူတို့ ပြန်လှည့်လာပြီး လက်စားချေရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်...”

“အစ်ကိုချန် ပြောတာ မှန်တယ်...”

အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုက အရာအားလုံးကို တွေးထားတာပဲ...”

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရွာသားများ၏ အာရုံသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားသည့် အရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

“အို... ဒါ... ဒါ ကျားတစ်ကောင်ပါလား...”

“ကောင်းလိုက်တာ... ဒီကောင်က အနည်းဆုံး ပေါင်ရာနဲ့ချီ လေးလိမ့်မယ်...”

လူတိုင်းက ကျားကြီးကို ဝိုင်းကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ရွာသားများက လဲ့ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွား၏။ ချီလန်သည်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ လဲ့ချန်သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေ၏။ သူ၏ ဇနီးသည်၏ ထိုသို့သော အကြည့်မှာ မည်သည့်ဆေးဝါးထက်မဆို ပို၍ ထိရောက်သည်။

ရွာသားများသည် အုပ်စုလိုက် စကားပြောဆိုရင်း ပြန်သွားကြသည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်သည် ကျားကြီးကို ဝင်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အလုပ်စလုပ်တော့သည်။

အရေခွံခွာခြင်း၊ အရိုးထုတ်ခြင်း၊ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခြင်း…

ကျားရေခွံကို ဝင်းထဲတွင် နေလှန်းထားပြီး ကျားသားအချို့ကို နယ်ထားကာ အချို့ကို နောက်နေ့ မြို့တွင် ရောင်းရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ကျားရိုးများကိုမူ နောက်ပိုင်းတွင် ဆေးအရက်လုပ်ရန် သေချာစွာ စုဆောင်းထားလိုက်သည်။ အလုပ်ပြီးချိန်တွင် ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချီလန်သည် ရေနွေးငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်၍ ထွက်လာသည်။

“တစ်နေကုန် ပင်ပန်းထားတာ... ဗိုက်ဆာနေပြီမလား... တစ်ခုခု စားလိုက်ပါ...”

လဲ့ချန်က ခေါက်ဆွဲကို ယူ၍ စားလိုက်သည်။ ချီလန်သည် ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်တွင် လဲ့ချန်သည် ချီလန်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

“ဘာလို့... ကိုယ့်ကို အဲ့လိုကြည့်နေတာလဲ...”

လဲ့ချန်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

ချီလန်သည် ပါးပြင်များ နီမြန်းသွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဒီနေ့ ရှင်... တကယ်ပဲ အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်လို့ တွေးနေတာပါ...”

လဲ့ချန်သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွား၏။ သူ၏ ဇနီးသည်က သူ့ကို ချီးကျူးနေသည်။ သူက ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်ကတော့ အသေးအဖွဲပါ... နောင်ဆိုရင် ဒါထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပြမယ်...”

ချီလန်သည် ခေါင်းမော့၍ လဲ့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ရှင် တကယ့်ကို ပြောင်းလဲသွားတာပဲ...”

လဲ့ချန်သည် တူကို ချလိုက်ပြီး ချီလန်အနားသို့ သွားကာ ပခုံးကို အသာအယာ ဖက်လိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်... ငါ ပြောင်းလဲသွားပြီ... အရင်က ငါက မှားနေခဲ့ပြီး မင်းကို မတန်ဖိုးထားခဲ့ဘူး... အခုတော့ မင်းနဲ့ ငါ့သမီးလေးက ငါ့ဘဝမှာ အရေးအကြီးဆုံး လူတွေဆိုတာ ငါ သိသွားပြီ...”

ချီလန်သည် လဲ့ချန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းအပ်လိုက်ကာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း ရင်ထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ချိုမြိန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန်သည် ပြုပြင်ထားသော ကျားရေခွံကို ယူ၍ စျေးသို့ သွားသည်။ စျေးတွင် လူအများအပြားဖြင့် စည်ကားနေသည်။ လဲ့ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း လမ်းလျှောက်သွားသည်။ စျေးထဲတွင် ရောင်းချသည့် ပစ္စည်းများမှာ အလွန်ပင် စုံလင်လှ၏။ လမ်းဘေး ဖျော်ဖြေသူများလည်း

ရှိရာ လူအများအပြား စုရုံးနေကြသည်။

လဲ့ချန်သည် ပစ္စည်းတင်ရန် နေရာကောင်းရှာရင်း အတန်ကြာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။ လူများသော နေရာတွင် တိုးဝှေ့ရလွန်းသဖြင့် ကျားရေခွံပြရန် အဆင်မပြေပေ။ လူနည်းသော နေရာတွင်လည်း ဝယ်သူ ခေါ်ရန် ခက်ခဲသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နေရာကျယ်ကျယ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ကျားရေခွံကို မြေပြင်ပေါ်၌ သေချာစွာ ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

ကျားရေခွံကို ခင်းလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာသည် စျေးတစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်ရာ ဖြစ်လာသည်။

“ဝါး... ဒီကျားရေခွံက တကယ့်ကို လှတာပဲ...”

“ဈေးက ဘယ်လောက်လဲ... ငါ ဝယ်မယ်...”

လူအုပ်ထဲမှ အဝတ်အစား ကုန်သည် နှစ်ယောက် တိုးထွက်လာသည်။ သူတို့သည် ငွေကြေး ချမ်းသာသူများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှား၏။ တစ်ယောက်မှာ ဓနနတ်ဘုရားကဲ့သို့ ဝဖြိုးနေပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာ ဝါးလုံးကဲ့သို့ ပိန်လှီနေသည်။

ဝဖြိုးနေသော သူဌေးသည် ဗိုက်ကို ပူဖောင်းနေအောင် ထုတ်၍ မောက်မာစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်လေး... ဒီကျားရေခွံကို ငါ လိုချင်တယ်... ဈေးခေါ်လိုက်...”

ပိန်လှီသော သူဌေးသည်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ အသံပြဲဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ငါက သူထက် ပိုပေးမယ်... ငါ့ကို ရောင်းလိုက်...”

ထိုကုန်သည်နှစ်ယောက်မှာ လီဆန်းနှင့် ချမ့်သိုသို့တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အမြဲတမ်း ပြိုင်ဆိုင်နေကြသူများ ဖြစ်ရာ ယခုလည်း ကျားရေခွံအတွက် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

“လေးရာ... ကောင်လေး... ဒါက တရားမျှတတဲ့ ဈေး မဟုတ်လား...”

လီဆန်းက အော်ပြောသည်။

ချမ့်သိုသို့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါငါးရာပေးမယ်... ဒီကျားရေခွံကို ငါ ယူမယ်...”

“ငါးရာ့ငါးဆယ်...”

လီဆန်း၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။။

ချမ့်သိုသို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

“ခြောက်ရာ... တစ်ဈေးတည်း... ဒီကျားရေခွံက ငါ့အပိုင်ပဲ...”

သူသည် လီဆန်းနှင့် အချိန်ကုန်ခံ၍ ငြင်းမနေချင်တော့ပေ။

“ခြောက်ရာ... ခြောက်ရာ့နှစ်ဆယ်...”

လီဆန်းသည် အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ခြောက်ရာ့ငါးဆယ်...”

ချမ့်သိုသို့သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ အနိုင်ရရန် ဆုံးဖြတ်ထားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လီဆန်းသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... မင်းက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ... ဒီတစ်ခါ မင်း အနိုင်ပဲ...”

ချမ့်သိုသို့သည် ကျားရေခွံကို ဝမ်းသာအားရ လိပ်ယူလိုက်ပြီး ငွေပေးကာ သီချင်းကို ညည်းဆိုရင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။