အခန်း ၂၂၃

အခန်း (၂၂၃) ကျားသားရေအတွက် စပေါ်ငွေ

လဲ့ချန်သည် ပိုက်ဆံကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီးနောက် တစ်ချက်ရယ်မောကာ လီဆန်းထံသို့ လျှောက်သွားပြီး အသံကို လျှော့၍ ပြောလိုက်၏။

"မန်နေဂျာလီ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပစ္စည်းအနည်းငယ် ထပ်ရှိလာနိုင်တယ်... အဲဒီအခါကျရင်တော့ ခင်ဗျားကို အရင် ဦးစားပေးမယ်... ဈေးနှုန်းကတော့ ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီဆန်းမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး

"တကယ်လား... ညီလေး... မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ကျွန်တော် လဲ့ချန်က ပြောတဲ့စကားကို အမြဲ တည်ပါတယ်... နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ခင်ဗျားကိုပဲ အရင် ဦးစားပေးမှာပါ..."

"ကောင်းပြီ... မင်းက တကယ့်ကို စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝတာပဲ..."

"ငါ့ရဲ့ စိတ်ရင်းကို ပြသတဲ့အနေနဲ့ ဒီငွေတစ်ရာကို စပေါ်ငွေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပါ..."

လဲ့ချန်သည် စပေါ်ငွေကို လက်ခံရယူ၍ ပြေစာရေးပေးကာ လီဆန်းထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။

သူက အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤကုန်သွယ်မှုမှာ လုံးဝ တန်ဖိုးရှိလှသည်။

လဲ့ချန်သည် ငွေအိတ်ကို ထမ်းပိုး၍ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို အေးအေးလူလူ အဆိုပါသွားရင်း ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် အရင်ဆုံး ကောက်နှံနှင့် ဆီ အရောင်းကောင်တာသို့ သွား၍ အရောင်းစာရေးအား ပြောလိုက်၏။

"ရဲဘော်... ကျွန်တော့်ကို အဆင့်မြင့် မုန့်ညက်ဆယ်ကတ္တီနဲ့ ဆန်ငါးကတ္တီပေးပါ..."

အရောင်းစာရေးမှာ ဆံပင်နှစ်စင်း ကျစ်ထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လဲ့ချန်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ငွေကြေးသုံးစွဲမှုမှာ ကြီးမားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ကြည့်မိသွားသည်။ သူမသည် ဆန်နှင့် မုန့်ညက်ကို အမြန်ပင် ချိန်တွယ်၍ လျှော်ကြိုးဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ပြီး သူ့ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်သည် သူ့လက်ထဲတွင် အလေးချိန်ကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ အလေးချိန် အတော်ပင် လေးလံနေသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားမိသည်။

ထို့နောက် ဆီနှင့် ဆား အရောင်းကောင်တာသို့ သွား၍ ပဲပုပ်ဆီ နှစ်ကတ္တီ၊ ဆား တစ်ကတ္တီနှင့် ကျောက်သကြား အိတ်ငယ်တစ်အိတ်ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ကျွန်တော်သည် သမီးလေးအတွက် ကျောက်သကြားကို ဝယ်လိုက်သည်။ သူမသည် အချိုကြိုက်သူဖြစ်၍ အချိုစာများကို အလွန်နှစ်သက်သည်။

သမီးလေး၏ ချိုမြိန်သော အပြုံးကို စဉ်းစားမိရင်း လဲ့ချန်မှာလည်း ပြုံးမိလိုက်သည်။

ငွေပေးချေပြီးနောက် လဲ့ချန်သည် ဆန်၊ မုန့်ညက်၊ ဆီနှင့် ဆားတို့ကို သူယူလာသော ဂုံနီအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ပခုံးပေါ်တွင် အလေးချိန်မှာ အတော်ပင် လေးနေသည်။

ဤသည်မှာ အိမ်၏ အရသာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ လဲ့ချန်သည် သူ၏ သမီးငယ် ရှောင်ရှောင်က ခြံထဲတွင် ကစားနေသည်ကို ချက်ချင်းပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

လဲ့ချန် ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ရှောင်သည် ကစားစရာများကို ပစ်ချကာ သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ပြေးလာပြီး "အဖေ... အဖေ..." ဟု ကြည်လင်သော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်သည် ပခုံးပေါ်မှ ဂုံနီအိတ်ကို ချ၍ သမီးငယ်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

သူသည် သူမ၏ နှင်းဆီရောင် ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ပြီး "ရှောင်ရှောင်...အဖေ မင်းအတွက် ကျောက်သကြား ဝယ်လာတယ်..." ဟု ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားပြီး သူမ၏ လက်ကလေးများဖြင့် လဲ့ချန်၏ အိတ်ထဲကို စမ်းရှာလိုက်သည်။

"ကျောက်သကြား... ဘယ်မှာလဲ..."

လဲ့ချန်သည် အိတ်ထဲမှ ကျောက်သကြား အိတ်ငယ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်၍ ရှောင်ရှောင်အား ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်သည် ကျောက်သကြားတစ်တုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ချိုမြိန်သော အပြုံးက လဲ့ချန်၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေသည်။

လဲ့ချင်းလည်း ရောက်လာပြီး လဲ့ချန်၏ ပခုံးပေါ်မှ လေးလံသော ဂုံနီအိတ်ကို မြင်သဖြင့် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အစ်ကို... ဘာတွေဝယ်လာတာလဲ..."

"ဆန်၊ မုန့်ညက်၊ ဆီ၊ ဆားနဲ့ သမီးလေးအတွက် ကျောက်သကြားတွေပါ..."

လဲ့ချန်သည် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ ကျားသားရေတစ်ချပ် ရောင်းလိုက်ရလို့ ငွေအတော်များများ ရခဲ့တယ်..."

"တကယ်လား... အစ်ကို... အစ်ကိုက တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ..."

လဲ့ချင်းသည် ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုသည် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် ငွေရှာရာတွင် အလွန် ကြိုးစားနေကြောင်း သူမ သိသည်။ သူ အောင်မြင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ အလွန် ပျော်ရွှင်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချီလန်မှာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒါတွေက... အကုန်အကျ အရမ်းများတယ် မဟုတ်လား..."

သူမသည် လဲ့ချန် ဝယ်ပေးလိုက်သော အဝတ်အထည်သစ်ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မများပါဘူး... မများပါဘူး..."

လဲ့ချန်သည် သူတို့ကို အမြန်ပင် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“အခု ငွေရှာနိုင်ပြီဆိုတော့ မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်းလေး ဝယ်ပေးသင့်တာပေါ့..."

"အဖေ... သမီး အဝတ်အစားသစ် လိုချင်တယ်..."

ရှောင်ရှောင်သည် လဲ့ချန်၏ လည်ပင်းကို ဖက်၍ တောင်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... အဖေက အားလုံးအတွက် အဝတ်အစားသစ်တွေ လုပ်ပေးမယ်..."

လဲ့ချန်သည် ပြုံး၍ သဘောတူလိုက်သည်။ ကြိုးစားခဲ့သမျှ အားလုံးမှာ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချီလန်၏ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ပါ။

လဲ့ချန်သည် ပြုံး၍ ချီလန်၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ်တို့ရဲ့ ဘဝတွေက အခုကစပြီး ပိုကောင်းလာတော့မှာပါ..."

တစ်ဖက်တွင်လည်း ခေါင်းဆောင်ဝေ့မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ရှိသော အခန်းထဲတွင် အရက်နံ့များ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရနေသည်။

သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လျိုတာကျူးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ အမူအရာကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ခေါင်းဆောင်... စိတ်လျှော့ပါ... ဒီလဲ့ချန်ဆိုတဲ့ ကောင်က ကံကောင်းလို့သာ ဖြစ်နေတာပါ... ဒီလောက်ထိ ဒေါသထွက်စရာ မလိုပါဘူး..."

လျိုတာကျူးသည် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီး၍ ရေနွေးအိုးကိုကိုင်ကာ ခေါင်းဆောင်ဝေ့အား အရက်ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီသူရဲကောင်းတံဆိပ် အရက်က ရှာရခက်တယ်... သောက်ကြည့်ပါ... ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဒေါသတွေကို ငြိမ်းသွားစေမှာပါ..."

ခေါင်းဆောင်ဝေ့သည် အရက်ခွက်ကို ယူ၍ တစ်ချက်တည်း မော့သောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဒေါသကို မငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ကံကောင်းတာလား... သူက ငါ့မျက်နှာပေါ်ကို တက်နင်းသွားတာကို ကံကောင်းတာလို့ ခေါ်တာလား..."

အဘိုးကြီးဝေ့သည် စားပွဲပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ဘုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ မြေပဲများပင် ခုန်တက်သွားသည်။

လျိုတာကျူးက အမြန်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ခေါင်းဆောင်ပြောတာ မှန်တယ်..."

"ဟွန့်... အဲဒီကောင် တောင်ပေါ်မှာ မကြာခဏ အမဲလိုက်နေတာ မဟုတ်လား... နောက်တစ်ခါ သူ တောင်ပေါ် တက်လာရင် ငါတို့..."

ခေါင်းဆောင်ဝေ့သည် သူ၏ လည်ပင်းကို လှီးဖြတ်လိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် လက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ မသိအောင် ငါတို့ လုပ်ပစ်မယ်... ပြီးရင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကပဲ ခေါ်သွားတယ်လို့ ပြောလိုက်မယ်... အဲဒါဆိုရင် ဘယ်သူက ငါတို့လုပ်တာမှန်းသိမှာလဲ..."

လျိုတာကျူးသည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်တွင် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းဆောင်ဝေ့သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တကယ်ပင် ပြတ်သားနေကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် လူ့အသက်မှာ မြက်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ပင် တန်ဖိုးမရှိပေ။ ခေါင်းဆောင်ဝေ့မှာ ထိုဒေသ၏ ဒေသခံ လူဆိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သူတစ်ယောက်ကို ငြိမ်သက်စွာ သတ်ပစ်လိုက်ရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်။

"ခေါင်းဆောင်... ဒါက အရမ်းကြီး ဆူညံသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လျိုတာကျူးမှာ မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားသည်။

ခေါင်းဆောင်ဝေ့သည် လျိုတာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"တာကျူး... ငါနဲ့အတူ ကြိုးစားလုပ်ပါ... မင်းလည်း မင်းရဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကိုရမှာပါ... အဲဒီကောင် လဲ့ချန်မရှိတော့ရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ သူ့ပစ္စည်းတွေကို အညီအမျှ ခွဲဝေယူကြမယ်... အဲဒီအခါကျရင် မင်းက ဇိမ်ခံဘဝနဲ့ နေချင်တယ်ဆိုရင်တောင် စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောဖို့ လိုတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လျိုတာကျူးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဤအငတ်ဘေး ခေတ်ကာလတွင် ဝမ်းဝပြီး အနွေးထည် ဝတ်နိုင်ခြင်းမှာပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်ရာ "ကောင်းကောင်း စားသောက်နိုင်ခြင်း" မှာ ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိသည့်အခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်စိတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားပြီး လောဘဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

"ခေါင်းဆောင်... စိတ်ချပါ.. ကျွန်တော် လျိုတာကျူးက ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်ကို အကြွင်းမဲ့ နာခံမှာပါ... မီးထဲ ရေထဲကိုပဲ ဆင်းရပါစေ..."

လျိုတာကျူးက လေးလေးနက်နက် ကတိပေးလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝေ့က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်၍ သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

"လာပါ... တာကျူး... သောက်ကြစို့ ညီအစ်ကိုတို့ ငါတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုအတွက်..."

"ချီးယား..”

လျိုတာကျူးသည်လည်း သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်၍ တစ်ချက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

ရွာတစ်ခုလုံးမှာ လဲ့ချန် ကျားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာဖြင့် ဆူညံနေသည်။

သို့သော် လဲ့ချန်ကတော့ ထိုကဲ့သို့သော ကောလာဟလများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လဲ့အားကော်အား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အားကော်... မင်းရဲ့ လက်သီးတွေက အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်... ယားယံနေသလိုပဲ မင်း မိန်းမ ယူချင်သေးရဲ့လား... ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြစမ်း..."

လဲ့အားကော်သည် မျက်နှာငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်က နေ့တိုင်း ဂုံနီအိတ်တွေ ထမ်းရလို့ အားကုန်သွားပြီ... ဘယ်လိုလုပ် လက်ဝှေ့ထိုးဖို့ စွမ်းအင် ရှိမှာလဲ..."

လဲ့ချန်သည် တစ်ချက်ရယ်မောကာ လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ပုတ်လိုက်သဖြင့် လဲ့အားကော်မှာ နာကျင်သွားသည်။

"ဂုံနီအိတ် ထမ်းတာလား…ဂုံနီအိတ် ထမ်းရင် ခေါင်းဆောင်ဝေ့ရဲ့ ရှေ့မှာ သတ္တိရှိလာမှာလား…မင်း မိန်းမ အလုခံရတဲ့အခါကျရင်တောင် မင်း ငိုဖို့တောင် အချိန်မရတော့ဘူး..."

ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လဲ့အားကော်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယခင်က ဝေ့သည် လူအင်အားကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို အလွန်အနိုင်ကျင့်ခဲ့ပြီး သူ့အလုပ်ကို လုယူကာ သူ နှစ်သက်သော ချွေ့ဟွာကိုပင် စနောက်ခဲ့သည်။

လဲ့အားကော်သည် ထိုအငြိုးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ရင်ထဲတွင် ထားရှိခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်လည်း ပိုသန်မာချင်တယ်…ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ဝေ့နဲ့ သူ့လူမိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို မခံချင်တော့ဘူး"

လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာပြီး စကားတစ်ခွန်းကို အနိုင်နိုင် ပြောလိုက်နိုင်သည်။

"ကောင်းပြီ…ဒါမှ ယောက်ျားတစ်ယောက်လိုပဲ"

လဲ့ချန်သည် သူ့ပခုံးကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

"လာ... ငါနဲ့ အတူ လေ့ကျင့်မယ် ငါ မင်းကို သိုင်းကွက် အနည်းငယ် သင်ပေးမယ်..."

လဲ့အားကော်သည် သွားကို တင်းတင်းစေ့၍ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အပြည့်အဝ မမှန်ကန်သေးသော်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ ပြတ်သားလာသည်။