အခန်း ၂၂၄

အခန်း (၂၂၄) မင်း ငါ့ကို ကူညီရမယ်

ဘေးနားရှိ ဝါးလုံးကဲ့သို့ ပိန်လှီသော သံတိုင်က အတော်လေး မြန်ဆန်သော်လည်း အားနည်းလွန်းနေ၏။ သစ်တုံးကို ရိုက်လိုက်သောအခါ ခြင်ကိုက်သကဲ့သို့ "ဖတ်" ခနဲ အသံသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ထျဲ့ကျူး... မြန်ဆန်တာက မင်းရဲ့ အားသာချက်ပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်း ခါးအားကို သုံးတတ်ဖို့ လိုတယ်... မင်း ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန် ခွန်အားမပါရင် အသုံးမဝင်ဘူး..."

တုတ်ခိုင်သော ရွှေရှန်းက လက်သီးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးနေ၏။

"ရွှေရှန်း... မင်းရဲ့ အောက်ခြေက တည်ငြိမ်တယ်... ဒါကြောင့် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်တာနဲ့ လက်ဝါးချင်း ယှဉ်တာကို လေ့ကျင့်သင့်တယ်... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ... ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ထားရင် သူ့ပေါ်တက်ထိုင်ပြီးတောင် သတ်နိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က ပြောနေရင်းနှင့် ရိုးရှင်းသော ချုပ်ကွက်တစ်ခုကို သရုပ်ပြလိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ဤတပည့်များမှာ တကယ်ပင် တိုးတက်လာကြသည်။

ထိုနေ့တွင် ရွာသားအချို့က လက်ဝါးပွတ်၍ လဲ့အားကော်ထံသို့ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

"အစ်ကို အားကော်... ကျွန်တော်တို့လည်း အစ်ကိုချန်ဆီက တိုက်ကွက်လေးတွေ သင်ယူလို့ ရမလား..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

"ငါ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး... အစ်ကိုချန်ကို အရင်မေးကြည့်ရမယ်..."

ကြားရသည်နှင့် လဲ့ချန်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူကိုယ်တိုင် စွမ်းအားကို တည်ဆောက်ရန် အခွင့်အရေး မရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ရတာပေါ့... သင်ယူလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ငါ ပြဿနာတက်ရင် မင်းတို့ ငါ့ကို ကူညီရမယ်..."

ရွာသားများက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။

လဲ့ချန်ထံမှ သိုင်းပညာ သင်ယူပြီးလျှင် ရွာထဲတွင် ခေါင်းမော့၍ လျှောက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။

ထို့ကြောင့် လဲ့ချန်၏ တပ်ဖွဲ့မှာ ပို၍ ကြီးမားလာသည်။

လဲ့ချန်က တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများအပေါ် မူတည်၍ မတူညီသော လေ့ကျင့်ရေး အစီအစဉ်များကို ရေးဆွဲပေး၏။

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ ခွန်အားကို အဓိကထား လေ့ကျင့်ပေးသည်။

မနက်တိုင်းတွင် လဲ့အားကော်က ပို၍ လေးလံသော ဂုံနီအိတ်ကို ထမ်း၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရပြီး တောင်အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာလျှင် လက်သီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရသည်။

လဲ့ချန်က သူ့ကို အားသာသူများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စေရန် ချုပ်ကွက်နှင့် တိုက်ကွက် အချို့ကိုလည်း သင်ပေးထား၏။

ထျဲ့ကျူးမှာ ပိန်သော်လည်း အလွန် မြန်ဆန်သည်။

ထို့ကြောင့် လဲ့ချန်က သူ့ကို လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများနှင့် လက်သီးချက်များကို လေ့ကျင့်စေပြီး သူ့အမြန်နှုန်းကို အသုံးပြု၍ ရှောင်တိမ်းကာ ရန်သူ၏ ပျော့ကွက်ကို ရှာဖွေနည်းကို သင်ပေးလိုက်သည်။

ထျဲ့ကျူး၏ ခွန်အားကို တိုးတက်စေရန် လဲ့ချန်က သူ့ကို နေ့တိုင်း လေးလံသော သစ်တုတ်များကို ဝှေ့ယမ်းစေပြီး အစားအသောက်များကိုလည်း တိုးမြှင့်ပေး၏။

ရွှေရှန်းမှာ နှေးကွေးသော်လည်း တည်ငြိမ်သော အောက်ခြေနှင့် အံ့ဩစရာ ကောင်းသော အလေးချိန် ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် လဲ့ချန်က သူ့ကို အနီးကပ် တိုက်ခိုက်နည်းများကို လေ့ကျင့်စေပြီး သူ့အလေးချိန်ကို အသုံးပြုကာ ရန်သူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပိစေပြီး လှုပ်မရအောင် ချုပ်နှောင်နည်းကို သင်ပေးလိုက်သည်။

သူက ရွှေရှန်းကိုလည်း ရိုးရှင်းသော ချုပ်ကွက်အချို့ သင်ပေး၍ အနီးကပ် တိုက်ပွဲတွင် အားသာချက် ပိုရစေသည်။

တစ်ဦးချင်း လမ်းညွှန်ပေးသည့်အပြင် လဲ့ချန်က အဖွဲ့လိုက် လေ့ကျင့်မှုများကိုလည်း စီစဉ်ပေးသည်။

နေ့တိုင်း သိုင်းပညာ သင်ပေးသည့်အပြင် လဲ့ချန်က သူတို့ကို "ဝံပုလွေ ယဉ်ကျေးမှု" ကိုလည်း အခါအားလျော်စွာ သွတ်သွင်းပေး၏။

"မှတ်ထားကြ... အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ရေးက တိုက်ခိုက်ရေးပဲ... ဒဏ်ရာ ရမှာကို ကြောက်နေရင် ဘယ်တော့မှ မနိုင်ဘူး... ဝေ့သာ လာရဲရင် ငါတို့ သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်မယ်... ရွာထဲမှာ ဘယ်သူက အကြီးအကဲလဲဆိုတာ သူ သိသွားစေရမယ်..."

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူကြသည်။

တစ်ပတ်တာ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှု အပြီးတွင် လဲ့ချန်က ရွာဦးရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် ရပ်၍ ထက်မြက်သော သစ်တုတ်ကို ကိုင်ထားကာ သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်နှင့် တူနေ၏။

"ညီအစ်ကိုတို့... နားထောင်ကြ... ဒီနေ့ ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး လက်တွေ့ လေ့ကျင့်ကြမယ်... ဒါက နောက်ပြောင်တာ မဟုတ်ဘူး... အားလုံး အဆင်သင့် ပြင်ထားကြ..."

အောက်မှ လူအုပ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ဝါးပွတ်၍ စောင့်မျှော်နေကြသည်။

"အစ်ကိုချန်နဲ့ တောင်ပေါ် တောလိုက်ရတာ မိုက်လှချည်လား... တကယ့် သိုင်းပညာလည်း သင်ရမယ်၊ အသားလည်း စားရမယ်... ဘယ်သူက မသွားဘဲ နေပါ့မလဲ..."

"အစ်ကိုချန်... ဒီနေ့ ဘာလိုက်မှာလဲ... တောဝက်လား... ကျားလား..."

ထျဲ့ကျူးက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က သူ့ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ယုန်လေး၊ နှစ်ကောင်လောက် အရင်ဖမ်းကြည့်မယ်... ကိုယ်စားဖို့ မဖမ်းနိုင်ဘဲ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ညစာဖြစ်မသွားစေနဲ့..."

အားလုံးက ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

လူအုပ်ကြီးက တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။ လဲ့ချန်က ရှေ့က ဦးဆောင်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ကာ တောလိုက်နည်းများကို ရှင်းပြနေသည်။

"တောင်ပေါ်မှာဆိုရင် သတိထားရမယ်... နားစွင့်ပြီး အနံ့ခံရမယ်... အသံတစ်ချက်၊ သဲလွန်စတစ်ခုမှ မလွတ်စေနဲ့..."

သူက အသံကို လျှော့၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့လိုက် အလုပ်လုပ်တာက အရေးအကြီးဆုံးပဲ... သူရဲကောင်းလုပ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့... အဲဒါဆိုရင် ဘယ်လို သေသွားမှန်းတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်၍ အလွန်အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြသည်။

မဝေးလှသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်၍ လူတိုင်းကို တိတ်ဆိတ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“ရှူး... ရှေ့က ချုံပုတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ…”

အားလုံးက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး လဲ့ချန် ကြည့်ရာသို့ လိုက်ကြည့်ကြသည်။ ချုံပုတ်ထဲမှ တရွရွ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အားကော်၊ ထျဲ့ကျူး... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘေးကနေ ပတ်သွား... ရွှေရှန်း၊ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့..."

လဲ့ချန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်... ထွက်ပြေးမသွားစေနဲ့..."

လဲ့အားကော်နှင့် ထျဲ့ကျူးတို့က ကိုယ်ကို ကိုင်း၍ ချုံပုတ် ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ပတ်သွားကြသည်။ လဲ့ချန်နှင့် ရွှေရှန်းတို့က သစ်တုတ်များကို တင်းတင်းကိုင်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွား၏။

"အဆင်သင့်..."

လဲ့ချန်က အော်လိုက်သည်။

"သုံး... နှစ်... တစ်... တိုက်..."

လူအုပ်က ချုံပုတ်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့်... ယုန်တစ်ကောင်မှာ သူတို့ အလယ်တွင် ဝိုင်းမိသွားသည်။

ယုန်က သူတို့ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေ၏။

"......"

အားလုံးက ကြက်သေသေသွားကြသည်။

"....."

လေထုမှာ အလွန်အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားသည်။

"ဟူး..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

“ပထမဆုံး တိုက်ပွဲမှာပဲ အစာဖမ်းမိတာ... မဆိုးပါဘူး မဆိုးပါဘူး..."

သူက ယုန်ကို ကောက်ကိုင်၍ ထျဲ့ကျူးထံ ပေးလိုက်သည်။

"ကြိုးနဲ့ တုပ်ထားလိုက်..."

ထျဲ့ကျူးက ယုန်ကို ယူလိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အိမ်မွေးယုန်ထက်ပင် ပိုဝနေပြီး လူကို မကြောက်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီယုန်က... တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ..."

လဲ့ချန်လည်း တစ်ခုခု မှားနေမှန်း သိလိုက်သည်။ သူ အနားသို့ တိုး၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟုတ်ပေ၏။ ယုန်လည်ပင်းတွင် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။

"ချွေ့ဟွာ..."

ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် စာလုံး နှစ်လုံး ထွင်းထားသည်။

"ချွေ့ဟွာ..."

လဲ့ချန်က ယုန်ကို ဘယ်သူက ဒီလို

နာမည်ပေးထားတာလဲဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချွေ့ဟွာ... ငါ့ရဲ့ ချွေ့ဟွာလေး... မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..."

အားလုံး ကြည့်လိုက်သောအခါ ပန်းပွင့်ပုံစံ အင်္ကျီဝတ်ထားပြီး တောင်းတစ်လုံး ကိုင်ထားသော အဘွားအိုတစ်ယောက် အပြေးရောက်လာသည်။

တုပ်နှောင်ထားသော ယုန်ကို မြင်သောအခါ အဘွားအိုမှာ နှမြောတသ ဖြစ်သွားပြီး လုယူကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သေပါပြီ... ငါ့ရဲ့ ချွေ့ဟွာလေး... ဘယ်သူက မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာလဲ..."

အားလုံးက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ကာ အရှက်ကွဲသွားကြသည်။

ဤယုန်က တခြားသူရဲ့ အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန် ဖြစ်နေပါကလား…။

အဘွားအိုက လဲ့ချန်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ဆူပူလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ကောင်လေးတွေ... လယ်ယာအလုပ် ကောင်းကောင်း မလုပ်ဘဲ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ငါ့ ချွေ့ဟွာကို ခိုးရသလား... ငါ ရွာလူကြီးကို တိုင်ပြီး မင်းတို့ကို သင်ခန်းစာ ပေးခိုင်းမယ်..."

လဲ့ချန်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရ၏။

“ပထမဆုံး တောလိုက်ခရီးမှာ ဒီလို ကြုံရတာ ကံဆိုးလိုက်တာ"

သို့သော် သူက ပြုံးလိုက်သည်။

"အဘွား... ကျွန်တော်တို့ တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါတွေက အဘွားရဲ့ အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန်မှန်း မသိခဲ့လို့ပါ... ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ တောင်အောက် ဆင်းတော့မှာပါ..."

တောင်အောက် ဆင်းလာရင်း လဲ့အားကော်က မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အစ်ကိုချန်... နောက်တစ်ခါ ယုန် ထပ်လိုက်ဦးမလား..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"လိုက်ရမှာလား... နောက်တစ်ခါဆို ရစ်ငှက်ပဲ လိုက်မယ်..."

အဘွားအို ထွက်သွားပြီးနောက် လဲ့အားကော်မှာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ လိုက်တာ တခြားဟာ မဟုတ်ဘဲ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ဖြစ်နေတယ်... ဟားဟားဟား..."

ကျန်သူများလည်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ လဲ့ချန်က တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း မရတော့ဘဲ ရယ်လိုက်ရသည်။

"ဘာရယ်နေကြတာလဲ... ချွေ့ဟွာဆိုတာလည်း ပန်းပဲ... နောက်တစ်ခါ ပိုသတိထားကြ..."

သူက လည်ချောင်းရှင်း၍ အစ်ကိုကြီး ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထိန်းရန် ကြိုးစားသည်။

"ဒီကိစ္စ ငါ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး... ယုန်တောင် ဒီဇိုင်နာ အမှတ်တံဆိပ် ဝတ်ထားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူသိမလဲ..."

ထျဲ့ကျူးက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီအဘွားက ကျွန်တော်တို့ကို ငွေညှစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

လဲ့ချန်က လက်ဝါးကာလိုက်၏။

“ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ... သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိလှတဲ့ ချွေ့ဟွာကိုမှ ဒဏ်ရာ ရအောင်မှ မလုပ်ထားတာ... ရွာလူကြီးက ငါတို့ကို စကား နှစ်ခွန်း၊ သုံးခွန်းလောက်ပဲ ပြောမှာပါ..."

ရွှေရှန်းက ကြောက်ကြောက်နှင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး တောလိုက်ဦးမလား..."

လဲ့ချန်က စိုက်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"လိုက်မှာပေါ့... တကယ် လိုက်မှာပေါ့... ယုန်တစ်ကောင်လောက်နဲ့ ငါ့ နာမည် ပျက်မသွားပါဘူး... သွားကြမယ်... ဒီနေ့ ရစ်ငှက်နှစ်ကောင်လောက် ဖမ်းမယ်..."