အခန်း ၂၂၅

အခန်း (၂၂၅) တောဂျင်ဆင်း

ရစ်ငှက်များ လိုက်ဖမ်းနိုင်မည်ဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းမှာ စိတ်အားတက်ကြွသွားကြပြီး လဲ့ချန်နောက်သို့ တောင်တောအတွင်းပိုင်းသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့ ပို၍လိမ္မာပါးနပ်လာကြပြီး ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်တတ်သည့် ချုံပုတ်များကို ရှောင်၍ ရစ်ငှက်များ ပေါ်လာတတ်သည့် နေရာများကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

အမှန်စင်စစ် "ချွေ့ဟွာဖြစ်ရပ်" မှ သင်ခန်းစာယူပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ ကံဇာတာမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဟိုမှာ... ရစ်ငှက်တစ်ကောင်..."

လဲ့အားကော်က မျက်စိရှင်သဖြင့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ရစ်ငှက်တစ်ကောင်ကို ချက်ချင်းပင် တွေ့လိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်က တိတ်ဆိတ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ လူအုပ်စုမှာ ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

"သွား..."

လဲ့ချန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ရှေ့သို့ ပြေးတိုးသွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရစ်ငှက်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။

ညနေပိုင်းတွင် ရစ်ငှက်အချို့ကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ အရေအတွက် နည်းသော်လည်း လက်ဗလာနှင့် ပြန်လာရသည်ထက် ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က ရစ်ငှက်များကို လူတိုင်းအား ဝေပေးလိုက်ပြီး သူ့အတွက်တစ်ကောင်သာ ချန်ထား၏။

"အစ်ကိုချန်... ဘာလို့ ပိုမချန်ထားတာလဲ..."

လဲ့အားကော်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အမဲလိုက်တာဆိုတာ ရေရှည် လုပ်ရမယ့်အလုပ်... စီးဆင်းနေတဲ့ ရေစီးကြောင်းလိုပဲ တဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ရမှာ..."

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် မြွေခြံ၌ မြွေရေခွံများကို စုသိမ်းရမည့် အချိန် ရောက်လာသည်။ လဲ့ချန်မှာ စောစောထ၍ မြွေခြံသို့ သွားကာ မြွေရေခွံများကို ဂရုတစိုက် စုသိမ်းလိုက်သည်။

လက်ထဲတွင် ပြည့်နေသော မြွေရေခွံအိတ်ကိုကြည့်ရင်း လဲ့ချန်မှာ အလွန်ကျေနပ်နေမိ၏။

မြွေရေခွံမှာ တန်ဖိုးရှိသော ကုန်ပစ္စည်း တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီမြွေရေခွံတွေနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ... ကြောက်စရာကြီး..."

လဲ့အားကော်၏ အသံမှာ မြွေခြံ တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လဲ့ချန်က လှည့်ကြည့်၍ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းကလည်း တိတ်တိတ်လေး လာနေတယ်... လန့်သွားတာပဲ... ဒါက မြွေအရေခွံ မဟုတ်ဘူး... မြွေရေခွံလို့ ခေါ်တယ်... ဒါတွေကို ရောင်းလို့ရတယ်..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"မြွေရေခွံကို ပိုက်ဆံနဲ့ ရောင်းလို့ရလို့လား... ဘယ်သူက ဝယ်မှာလဲ..."

"မင်း နားမလည်ပါဘူး"

လဲ့ချန်က လက်ထဲမှ အိတ်ကို လှုပ်ခါပြရင်း ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီမြွေရေခွံက တန်ဖိုးရှိတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းပဲ... ဆေးဝါးတွေမှာ သုံးလို့ရတယ်... ခရိုင်မြို့က ဆေးဆိုင်တွေက ဒါကိုရဖို့ အလုအယက်ပဲ..."

လဲ့အားကော်မှာ သံသယ မကင်းသေးပေ။

"တကယ်လား... အစ်ကိုချန်... အလိမ်မခံရစေနဲ့ဦး..."

"ငါက ဘာလို့ မင်းကို လိမ်ရမှာလဲ... စောင့်ကြည့်နေလိုက်... ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်း သိလာလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လဲ့ချန်က မြွေရေခွံများ ထည့်ထားသော အိတ်ကို သယ်၍ မြို့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လဲ့ချန်မှာ မြွေရေခွံများကို ရောင်းချရန် ဆေးဆိုင်တစ်ခု ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။

မြို့ပေါ်တွင် ဆေးဆိုင် မများလှသဖြင့် လဲ့ချန်က အတော်လေး ကြီးမားပုံရသော ဆေးဆိုင်တစ်ခုကို ရွေး၍ ဝင်လိုက်၏။

"ဆိုင်ရှင်... မြွေရေခွံ ဝယ်မလား..."

လဲ့ချန်က မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်၏။

"ဝယ်တယ်... ဘယ်လို မြွေရေခွံမျိုးလဲ..."

လဲ့ချန်က အိတ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ မြွေရေခွံများ ပေါ်လာသည်။

"အကုန်လုံးက အသုံးများတဲ့ မြွေတွေပဲ... ကြွက်စားမြွေနဲ့ ပန်းမြွေတွေ..."

ဆိုင်ရှင်က မြွေရေခွံ တစ်စကို ကောက်ကိုင်၍ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီး အနံ့ခံလိုက်သည်။

"အရည်အသွေးမဆိုးဘူး... ဒါဆိုရင် တစ်ပေါင်ကို ရှစ်ဆယ်ပြား ပေးမယ်လေ..."

လဲ့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အတိတ်ဘဝတွင် မြွေရေခွံ မရောင်းဖူးသော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ အလွန် နည်းလွန်းကြောင်း သိရှိထား၏။

"ဆိုင်ရှင်... ဒီဈေးက နည်းလွန်းတယ်... ဒီမြွေရေခွံတွေရဖို့ ကျွန်တော် အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်ခံထားရတာ…”

ဆိုင်ရှင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"လူငယ်လေး... ဒါက တရားမျှတတဲ့ ဈေးပါပဲ... မရောင်းချင်ရင် တခြားနေရာ သွားမေးပါလား..."

ဆိုင်ရှင်က ဈေးလျှော့ရန် ကြိုးစားနေကြောင်း လဲ့ချန်က ရင်ထဲတွင် သိရှိနေသည်။

သူ တစ်ခဏ တွေးတောပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"တစ်ပေါင်ကို တစ်ယွမ်... တစ်ပြားမှ လျှော့လို့ မရဘူး..."

ဆိုင်ရှင်မှာ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်။

"လူငယ်လေး... အလွန်အကျွံ မလုပ်ပါနဲ့... ရှစ်ဆယ်ပြားဆိုတာ အများကြီးပါပဲ..."

လဲ့ချန်က အလျှော့မပေးပေ။

"တစ်ယွမ်...မရရင် တခြားဆိုင်ပဲ သွားတော့မယ်..."

အနည်းငယ် စကားများပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်မှာ အလျှော့ပေးလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... တစ်ယွမ်ဆို တစ်ယွမ်ပဲ... ချိန်လိုက်..."

မြွေရေခွံများကို ချိန်ပြီးနောက် လဲ့ချန်မှာ စုစုပေါင်း တစ်ရာယွမ် ရရှိသွားသည်။

ပမာဏ မများသော်လည်း ကောင်းမွန်သော အစပျိုးခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အိတ်ကပ်ထဲတွင် တစ်ရာယွမ် ရောက်လာသော်လည်း တစ်ထောင်ယွမ် ရည်မှန်းချက်နှင့် ဝေးကွာနေသေးကြောင်း လဲ့ချန် တွေးလိုက်မိ၏။

ငွေရှာနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

ခရိုင်မြို့မှာ မကြီးလှသဖြင့် လမ်းအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ လဲ့ချန်က စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းတစ်ခုခု ရနိုင်မလားဟု မျှော်လင့်ရင်း လမ်းလျှောက်နေမိသည်။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမ အနီးသို့ ဖြတ်သွားစဉ် "တောင်ထွက်ပစ္စည်းများကို ဈေးကောင်းပေး၍ ပြန်လည် ဝယ်ယူသည်" ဟူသော ကြော်ငြာစာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“တောင်ထွက်ပစ္စည်းလား…”

လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်ရာ နယ်ပယ်ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည့်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသေအချာ သိရှိထားသည်။

တောဂျင်ဆင်းနှင့် လင်ဇီးမှိုများ ဘယ်နေရာတွင် ပေါက်ရောက်တတ်သည်ကို သူ တိတိကျကျ သိထားသည်။

"ဈေးကောင်းပေး ဝယ်တယ်... ဘယ်လောက်ထိ ဈေးကောင်းပေးမှာလဲ..."

လဲ့ချန်က သမဝါယမအတွင်း ဝင်၍ ကောင်တာနောက်မှ ဝန်ထမ်းကို မေးလိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ ဆံပင်နှစ်စလုံး ကျစ်ထားသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ လဲ့ချန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အပေါ်အောက် ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့ မေးနေတာလဲ... ရှင့်မှာ တောင်ထွက်ပစ္စည်းတွေ ရှိလို့လား..."

လဲ့ချန်က ဒေါသမထွက်ပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် မှောင်ခို ကုန်သည်များနှင့် အမြတ်ထုတ်သူများ များပြားပြီး စွန့်ပစ်ပစ္စည်း ပြန်လည်ဝယ်ယူသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လူများကို လှည့်ဖြားလေ့ရှိကြောင်း သူ သိသည်။

"မိန်းကလေး ပြောတဲ့စကားက ကျွန်တော့်ကို မရိုးမသားတဲ့လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ..."

လဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ သူ၏ အပြုံးကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါဆို ပြောပြစမ်း... ဘယ်လို တောင်ထွက်ပစ္စည်းမျိုး ရနိုင်မှာလဲ..."

"တောဂျင်ဆင်း၊ လင်ဇီးမှို... ဘာလိုလို ကျွန်တော် ရှာပေးနိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ မယုံကြည်သည့် ပုံစံဖြင့် ပြောသည်။

"နောက်နေတာလား... တောဂျင်ဆင်းက ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်း... ရှင်ကဘယ်လို လုပ်ပြီး ရှာနိုင်မှာလဲ..."

"မိန်းကလေး... ကျွန်တော်က လေဖြီးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ် လိုချင်ရင် ကျွန်တော် အရင်ရှာပြပေးနိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်မှာ ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ တစ်ခဏ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်လောက် ဈေးလိုချင်တာလဲ..."

"ပစ္စည်းရဲ့ အရည်အသွေးအပေါ် မူတည်တာပေါ့... အရည်အသွေးကောင်းရင် ဈေးလည်း ကောင်းမှာပဲ..."

လဲ့ချန်က တိကျသော အဖြေကို မပေးခဲ့ပေ။

သူ၏ ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အရောင်းဝန်ထမ်းက ဤလူငယ်မှာ တကယ်ပင် အရည်အချင်း ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးမိ၍ "ကောင်းပြီ... ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး... မန်နေဂျာကို ခေါ်လိုက်ဦးမယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ အတွင်းခန်းသို့ ဝင်သွားသည်။

အတန်ကြာသောအခါ ကျုံးရှန်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ထွက်လာ၏။

"မန်နေဂျာ... သူပဲ... သူက တောဂျင်ဆင်း ရှာပေးနိုင်တယ်တဲ့..."

အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက လဲ့ချန်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... တကယ်ပဲ တောဂျင်ဆင်း ရနိုင်တာလား..."

လဲ့ချန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"ရတာပေါ့... ဈေးသာတည့်ရင် ဘယ်နှစ်သက်တမ်းမဆို ရှာပေးနိုင်တယ်..."

မန်နေဂျာမှာ သံသယ ဝင်နေပုံ ရသည်။

"စကားတော့ တတ်လှချည်လား... တောဂျင်ဆင်းက မုန်လာဥ၊ ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလို ဈေးထဲမှာ တွေ့တိုင်း ဝယ်လို့ရတဲ့ ဟာမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပေ။ ဤအချိန်တွင် အားနည်းကြောင်း မပြသင့်မှန်း သူ သိသည်။

"ကျွန်တော် ပြောရဲတယ် ဆိုမှတော့ ယုံကြည်မှု ရှိလို့ပေါ့... တကယ်လိုချင်ရင် အရင်ဆုံး အသေးလေးတစ်ခု ရှာပြပေးနိုင်တယ်..."

မန်နေဂျာမှာ တစ်ခဏ တွေးတောပြီးနောက်

"ကောင်းပြီ... တကယ်ပဲ တောဂျင်ဆင်း ရှာနိုင်ရင် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးရဲ့ နှစ်ဆ ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ အတု ဖြစ်နေရင် ဒါမှမဟုတ် အရည်အသွေး မကောင်းရင် တစ်ပြားမှ မပေးဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်..."

လဲ့ချန်က ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်၏။

သမဝါယမမှ ထွက်လာပြီးနောက် လဲ့ချန်မှာ ခရိုင်မြို့ပြင်ရှိ တောင်ပေါ်သို့ တန်းမတ်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

လဲ့ချန်က သူ မှတ်မိနေသော နေရာဆီသို့ ကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းအတိုင်း လိုက်သွား၏။

အတိတ်ဘဝက သူသည် ဤနေရာတွင် နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ တောဂျင်ဆင်း တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း တာဝန်ပြီးမြောက်ရန် အလောတကြီး ဖြစ်နေသည့်အတွက် ဤတန်ဖိုးရှိသော ဆေးဘက်ဝင်အပင်ကို လွတ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

ယခု ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ဤအခွင့်အရေးကို လွတ်သွားစေမည် မဟုတ်ပေ။

တောင်လမ်းမှာ မတ်စောက်သဖြင့် လဲ့ချန်မှာ အကြိမ်ကြိမ် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ငွေရှာချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒတို့ တောက်လောင်နေသည်။

သူက လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော အကိုင်းအခက်များကို ဖယ်ရှား၍ သိပ်သည်းသော မြက်ခင်းများကို ခွဲကာ သတိထား၍ တက်သွား၏။

နှစ်နာရီခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လဲ့ချန်မှာ ရည်မှန်းထားသော နေရာသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။

လဲ့ချန်က အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်း၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်လိုက်၏။