အခန်း ၂၂၆

အခန်း (၂၂၆) အရိုးကျိုးခြင်း

“ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ရှိရမှာပဲ...”

သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တီးတိုးရေရွတ်ရင်း သူ၏ အကြည့်တို့ဖြင့် မြေပြင် တစ်လက်မချင်းစီကို စူးစမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ အကြည့်တို့က သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အမြစ်များဆီသို့ ရောက်သွား၏။

ထိုနေရာတွင် လူပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူသော အပင်တစ်ပင်က ရုတ်ခြည်း ပေါ်လာသည်။

“တွေ့ပြီ...”

လဲ့ချန်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး သစ်ပင်ကြီးဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ တောဂျင်ဆင်းကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဤတောဂျင်ဆင်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အဝါရောင်သန်းသော အညိုရောင်ဖြစ်ပြီး ထူထဲသော အမြစ်တက်တွင် အမြစ်မွှားလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ပြေးလွှားနေသည့် လူကလေးတစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူနေ၏။

“နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ တောဂျင်ဆင်းပဲ... တကယ့်ကို ဟုတ်နေတာပဲ...”

လဲ့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေပြီး တောဂျင်ဆင်းကို မြေကြီးထဲမှ ဂရုတစိုက် တူးဖော်လိုက်သည်။

ဤတန်ဖိုးရှိသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်ကို ကိုင်ထားရင်း လဲ့ချန်မှာ ရွှေတစ်တုံးကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤတောဂျင်ဆင်းမှာ အနည်းဆုံး ယွမ်ငွေ ထောင်ဂဏန်းခန့် ရနိုင်ကြောင်း သူ သိထား၏။

လဲ့ချန်က တောဂျင်ဆင်းကို ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုး၍ အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က ချက်ချင်းပင် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ သွားလိုက်သည်။

“မန်နေဂျာ... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာပြီ...”

လဲ့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မန်နေဂျာရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

မန်နေဂျာက မော့ကြည့်လိုက်ရာ လဲ့ချန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မြန်လှချည်လား... တကယ်ပဲ တောဂျင်ဆင်း ရလာတာလား...”

စကားမရှည်တော့ဘဲ လဲ့ချန်က အိတ်ထဲမှ တောဂျင်ဆင်းကို ထုတ်၍ မန်နေဂျာ၏ ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

မန်နေဂျာက တောဂျင်ဆင်းကို ကောက်ကိုင်၍ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

“နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ တောဂျင်ဆင်းပဲ... အရည်အသွေးကလည်း အထူးကောင်းမွန်တယ်...”

မန်နေဂျာ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေ၏။

“လူငယ်လေး... မင်းမှာ အရည်အချင်း တကယ် ရှိသားပဲ... ဒီတောဂျင်ဆင်းအတွက် ငါ ငါးထောင်ယွမ် ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ...”

မန်နေဂျာက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်သော ဈေးနှုန်းကို ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

“ငါးထောင်လား…”

လဲ့ချန်မှာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

“သဘောတူတယ်...”

လဲ့ချန်က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။

ငါးထောင်ယွမ် ရလိုက်ခြင်းမှာ လဲ့ချန်အတွက် အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် တူနေ၏။

အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေအမြောက်အမြားဖြင့် ရွာသို့ ပြန်လာစဉ် တစ်လျှောက်လုံး သီချင်းလေး ညည်းလာခဲ့သည်။

ရွာထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း လမ်းဘေးတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုကြည့်သည်ကြည့် လုပ်နေသော လဲ့အားကော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အားကော်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

လဲ့ချန်က ရှေ့သို့ တိုး၍ မေးလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ပြန်ရောက်လာပြီ... အစ်ကို့မိန်းမ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီ...”

လဲ့အားကော်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ... ငါ့မိန်းမဆီမှာ ဘာဖြစ်တာလဲ...”

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုက ရင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

“မရီးက ထင်းခုတ်ဖို့ တောင်ပေါ်တက်ရင်း မတော်တဆ ခြေထောက် ကျိုးသွားတယ်...”

လဲ့အားကော်က ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ...”

လဲ့ချန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်ကျသွားသလိုဖြစ်ပြီး သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူ အိမ်သို့ အပြေးပြန်သွားရာ အိပ်ရာပေါ်တွင် ချွေးများ ပြန်နေသော သူ၏ဇနီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မိန်းမ... ဘယ်လိုနေသေးလဲ...”

လဲ့ချန်က တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ချီလန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသံများပင် တိမ်ဝင်နေ၏။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်...”

“ခြေထောက် ကျိုးထားတာကိုတောင် အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောနေသေးတယ်... လာ... ဆေးရုံပို့ပေးမယ်...”

လဲ့ချန်က ချီလန်ကို ပွေ့ချီ၍ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

“အစ်ကိုချန်... မသွားပါနဲ့... ကျွန်မတို့မှာ ပိုက်ဆံမှ မရှိတာ...”

“ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်... ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ ရှိတယ်...”

မျက်လုံးများ နီရဲနေသော လဲ့ချန်က အိတ်ကပ်ထဲမှ ငါးထောင်ယွမ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒီ... ဒီပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရလာတာလဲ...”

“ဘယ်က ရလာတာလဲဆိုတာ ထားလိုက်စမ်းပါ... ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်... အခုပဲ ဆေးရုံ သွားကြမယ်...”

ရှောင်ရှောင်မှာလည်း ဘေးတွင် ငိုယိုနေသည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘဲ လဲ့ချန်က သူ့ဇနီးကို ဖက်၍ အိမ်အပြင်သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားသည်။

လဲ့အားကော်က နွားလှည်းတစ်စီး ငှားလာပေးပြီး လဲ့ချန်က ချီလန်ကို နွားလှည်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်၏။

သူက လဲ့ချင်းကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ရှောင်ကို ဂရုစိုက်ထား... ငါ ခရိုင်ဆေးရုံ ပို့လိုက်ဦးမယ်...”

လဲ့ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လဲ့ချန် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်၍ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ရောက်သောအခါ စစ်ဆေးမှု အသေးစိတ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဆရာဝန်၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။

“အရိုးကျိုးတာ ပြင်းထန်တယ်... ခွဲစိတ်ဖို့ လိုအပ်သလို ပြန်လည်ကုသတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်အတွက်လည်း စရိတ်စက အများကြီး ကုန်ကျလိမ့်မယ်...”

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လဲ့ချန်က ငါးထောင်ယွမ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်သည်။

“ဆရာဝန်... မြန်မြန် ခွဲစိတ်ပေးပါ... ပိုက်ဆံက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး...”

ဆရာဝန်က တစ်ခဏမျှ ငေးသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... ချက်ချင်း ခွဲစိတ်ဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်...”

ခွဲစိတ်မှုမှာ သုံးနာရီကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး လဲ့ချန်မှာ ခွဲစိတ်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“အစ်ကိုချန်... စိတ်မပူပါနဲ့... မရီးက ကံကောင်းတဲ့သူပါ...”

လဲ့အားကော်က ဘေးမှ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က အတင်း အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“အားကော်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

နောက်ဆုံးတွင် ခွဲစိတ်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ဆရာဝန် ထွက်လာသည်။

“ဆရာဝန်... ကျွန်တော့်မိန်းမ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ...”

လဲ့ချန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ခွဲစိတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ပြန်လည် နာလန်ထူဖို့ အနားယူဖို့ လိုအပ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ကုသမှုစရိတ်ကလည်း အများကြီး ကုန်ကျဦးမှာ...” ဟု ဆရာဝန်က ပြောသည်။

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး... အားလုံး စိတ်ချရရင် ပြီးတာပါပဲ... ပိုက်ဆံကတော့ ကျွန်တော် ရှာလိုက်ပါ့မယ်...”

ချီလန်ကို အိပ်ခန်းထဲတွင် နေရာချပေးပြီးနောက် လဲ့ချန်က အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာ၍ အိတ်ကပ်ထဲမှ အရေတွန့်နေသော ငွေစက္ကူအချို့ကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ထောင်ယွမ်ပင် မပြည့်တော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

“နောက်ထပ် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရှာရတော့မှာပဲ...”

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချ၍ စဉ်းစားနေမိသည်။

လဲ့ချန်မှာ ချီလန်၏ ကုတင်ဘေးတွင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်ပေးနေခဲ့သည်။

မေ့ဆေးပြယ်သွားသော ချီလန်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူနေပြီး လဲ့ချန်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေး၏။

မိုးလင်းခါနီးတွင် လဲ့အားကော်က ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့် အနည်းငယ်ပါသော တောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်၍ ရောက်လာသည်။

“အစ်ကိုချန်... တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး... တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ထားတာ အစ်ကို့ ခန္ဓာကိုယ် မခံနိုင်တော့ဘူး...”

လဲ့အားကော်က ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါ မစားနိုင်ဘူး... မင်းပဲ စားလိုက်ပါ အားကော်... ဒီတစ်ခေါက် မင်းသာ မကူညီရင်...”

လဲ့ချန်မှာ စကားမဆက်နိုင်ဘဲ အသံတိမ်ဝင်သွားသည်။

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယဉ်ကျေးနေတာလဲ... မရီးဆိုတာလည်း ကျွန်တော့် အစ်မပဲ... ဒါက လုပ်သင့်တဲ့ ကိစ္စပါ...”

ချီလန်က မျက်လုံးကို အားအင်မရှိစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“ချန်ဇီ... ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့...”

“မိန်းမ ကောင်းကောင်း နားပါ... ဆရာဝန်က ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်တယ်လို့ ပြောတယ်... မကြာခင် နာလန်ထူလာမှာပါ...”

ချီလန်က ဆေးရုံတွင် တစ်လဝက်ခန့် နေခဲ့ရပြီး လဲ့ချန်က သူမကို တစ်ချိန်လုံး မပြတ်မလပ် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သဖြင့် သူမမှာ နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်နေရသည်။

ချီလန်၏ ခြေထောက်မှာ အလွန် မြန်ဆန်စွာ နာလန်ထူလာပြီး ဆရာဝန်များကိုပင် အံ့ဩသွားစေသည်။

“ချန်ဇီ... ကျွန်မ အတော်လေး သက်သာလာပြီ... အိမ်ပြန်ကြရအောင်...”

ချီလန်က လဲ့ချန်၏ ပိန်ချုံးလာသော မျက်နှာကို ကြည့်၍ စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... အိမ်ပြန်ကြမယ်...”

ဆေးရုံမှ ဆင်းသည့်နေ့တွင် လဲ့ချန်က ငွေစာရင်း ရှင်းလိုက်ရာ ဆေးကုသစရိတ်မှာ သူ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ သက်သာနေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... တွက်ချက်တာ မှားနေသလား...”

လဲ့ချန်က သူနာပြုကို အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

သူနာပြုက ငွေစာရင်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

“မှန်ပါတယ်...”

လဲ့အားကော်က နွားလှည်းဖြင့် လာကြိုသည်။ ချီလန် ပြန်လျှောက်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ပြုံးမပျက် ပြောလိုက်၏။

“မရီးရေ... အခုတော့ အစ်ကိုချန် စိတ်အေးနိုင်ပြီပေါ့...”

ချီလန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ အားကော်... ဒီတစ်ခေါက် အစ်မတို့ အများကြီး အားနာရပြီ...”

လဲ့ချန်က ချီလန်ကို နွားလှည်းပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ သုံးယောက်သား ရွာသို့ ပြန်လာစဉ် တစ်လျှောက်လုံး စကားပြော၍ ရယ်မောလာကြသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်ရှောင်မှာ သူမ၏ မိခင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ “အမေ... အမေ ပြန်ရောက်လာပြီ... ရှောင်ရှောင် အမေ့ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီလန်က သူမ၏ သမီးငယ်လေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်၏။

“ရှောင်ရှောင်... လိမ္မာတယ်... အမေလည်း သမီးကို လွမ်းပါတယ်...”

“ချန်ဇီ... ဒီတစ်ခေါက် ရှင့်ကျေးဇူးတွေက အများကြီးပါပဲ... မဟုတ်ရင် ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်က ပျက်စီးသွားတော့မှာ...”

ချီလန်က ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ပြုံးလိုက်၏။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောပါနဲ့... မင်းက ကိုယ့်မိန်းမလေ... ကိုယ်မှ မစောင့်ရှောက်ရင် ဘယ်သူ စောင့်ရှောက်မလဲ...”

ရှောင်ရှောင်က သူမ၏ ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... အဖေက အကောင်းဆုံးပဲ...”

ချီလန်က သူမ သမီးငယ်လေး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ချီလန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာဝန်က အဆင်ပြေပြီလို့ ပြောပေမဲ့ အရိုးကျိုးပြီးရင် ရက်တစ်ရာလောက်တော့ အနားယူဖို့ လိုသေးတယ်... ဒါကြောင့် အခုတော့ ဂရုတစိုက် နားနေပါဦး...”

ချီလန်က ရယ်မော၍ ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မက ဒီလောက်ထိ နူးညံ့တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး...”

လဲ့ချန်က သဘောမတူသည့်အလား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ မကျန်ခဲ့ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ...”