အခန်း ၂၂၇

အခန်း (၂၂၇) ရတနာခန့်မှန်းခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန် အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ရွာအဝင်ဝတွင် လူအုပ်စုကြီး စုရုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အနီးကပ် သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ လျိုလောင်ဆန်းက "ရတနာခန့်မှန်းခြင်း" ကစားနည်းကို ကစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလူအိုကြီးမှာ နာမည်ကျော် လောင်းကစားသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်က ရှောင်ကွင်းသွားရန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်ခြည်း ဝင်လာ၏။ ဤသည်မှာ ငွေအလကား ရနိုင်သည့် အခွင့်အရေး မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် သူသည် သိချင်ဟန် ဆောင်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး "ဟေ့... တတိယ အစ်ကိုကြီး... ဒီဟာကို ဘယ်လို ကစားရတာလဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

လျိုလောင်ဆန်းက လဲ့ချန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

ရင်းနှီးသူဆိုလျှင် လှည့်စားရ ပိုလွယ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"လွယ်ပါတယ်... အရမ်းလွယ်တယ်..."

ဒီမှာ ပန်းကန်လုံး သုံးလုံး ရှိတယ်... အဲဒီအောက်မှာ ရတနာပုလဲတစ်လုံး ဝှက်ထားတယ်... ဘယ်ပန်းကန်လုံးအောက်မှာ ပုလဲ ရှိမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရမှာ... မှန်ရင် အဲဒီ ပိုက်ဆံတွေ အကုန် မင်းရမယ်..."

လူအုပ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"တစ်ခု ရွေးလိုက်... ကံစမ်းကြည့်..."

"လာလေ လူငယ်လေး... တတိယ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်စွမ်းကို မြင်ချင်သလား..."

လဲ့ချန်က ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒါကို ရွေးမယ်..."

သူသည် ယုံကြည်မှု မရှိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သေး၏။

လျိုလောင်ဆန်းက ပန်းကန်လုံးကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ လှန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"နေဦး ကျွန်တော် စိတ်ပြောင်းသွားပြီ... တခြား တစ်ခုလို့ ထင်တယ်”

လျိုလောင်ဆန်း၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏမျှ တောင့်ခဲသွား၏။

“ကောင်းပြီ မင်း ကြိုက်တာ ရွေး”

သူက ပန်းကန်ဖုံးကို အမြန် လှန်လိုက်ရာ အထဲတွင် ဘာမှမရှိပေ။

"တောက်... ဒီလောက်ပါလား..."

"ဒီကံက တကယ်ကို မကောင်းဘူး"

သို့သော် လဲ့ချန်က နောက်ထပ် ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ရုတ်ခြည်း ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ပုလဲက ဒီမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လျိုလောင်ဆန်း၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူက မကျေမနပ်ဖြင့် ပန်းကန်ဖုံးကို လှန်လိုက်ရာ လုံးဝ ကြက်သေသေသွားရသည် -အထဲတွင် တကယ်ပင် ရတနာပုလဲ ရှိနေ၏။

ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ဝိုး.. ဒီလူငယ်လေး ကံကောင်းလိုက်တာ"

"တကယ်ပဲ မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်တာလားတော်လိုက်တာ"

လျိုလောင်ဆန်း၏ မျက်နှာမှာ အစိမ်းရောင် ပြောင်းသွားသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်း ကံကောင်းလို့ပါ ယူသွားလိုက်”

လူအုပ် ပြန့်ကျဲသွားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ငွေကို ယူ၍ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်း လဲ့ချန်က သူနိုင်လာသော ပိုက်ဆံများကို ချီလန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။

"ဟင်... ဒီပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရလာတာလဲ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့လှည့်ကွက်နဲ့ ငါ့ကို လှည့်စားလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား ငါ့လို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူကတော့ ဒီလို အကွက်တွေကို အသာလေး ကျော်ဖြတ်နိုင်တာပေါ့”

ချီလန်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရသည်။

"ရှင်ကတော့ အမြဲတမ်း ပြဿနာ ရှာနေတာပဲ တခြားသူများ ရှင် လှည့်စားနေတာကို မိသွားရင် ဒုက္ခ ရောက်လိမ့်မယ်”

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာဖြစ်ရမှာလဲ အကုန်လုံးကို ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားပါတယ်..."

လဲ့ချန်က အိမ်ဝင်းထဲတွင် ဓားမတစ်လက်ကို ကိုင်၍ တောင်ပေါ်ရှိ ဝက်ဝံအကြောင်းကို တွေးတောနေသည်။

ချီလန်၏ ခြေထောက် ဒဏ်ရာမှာ အတော်လေး ပျောက်ကင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးနောက် လဲ့ချန်က တောင်ပေါ်တက်၍ ကံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ချီလန်... ကိုယ် တောင်ပေါ်တက်ပြီး တောကောင် တစ်ကောင်လောက် ရှာလာမလားလို့..."

သူက လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... တောင်ပေါ်က ဝက်ဝံတွေက မနောက်ရဲစရာတွေပါ အထင်မသေးပါနဲ့"

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ်က အရဲစွန့်ပြီး ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး... ရှောင်ရှောင် နောင်အခါမှာ ပိုကောင်းတဲ့ ကျောင်းတက်နိုင်အောင် ငွေပိုရှာချင်ရုံ သက်သက်ပါ..."

"ရှောင်ရှောင်..."

ဤအမည်ကို ကြားလိုက်သောအခါ ချီလန်၏ မျက်နှာမှာ နူးညံ့သွားသည်။

"ရှောင်ရှောင်လေး အနာဂတ် လှပဖို့သာဆိုရင် ကျွန်မ ဘဝမှာ ဘာနောင်တမှ မရှိတော့ပါဘူး..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ် လိုအပ်တာလေးတွေပဲ ယူသွားမှာပါ... ပြီးရင် ချက်ချင်း ပြန်လာမယ်..."

ချီလန်ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် လဲ့ချန်က တံခါးပြင်ဘက်သို့ ထွက်၍ ရွာအဝင်ဝရှိ ကျိုင်းပင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ကျိုင်းပင်အောက်တွင် အားကော်က ဓားသွားကို သွေးနေ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

လဲ့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားကော်က ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

"အားကော်... တောင်ပေါ်တက်ပြီး ပစ္စည်းအချို့ သွားယူရအောင်... မင်း လိုက်မလား..."

လဲ့ချန်က ရှေ့သို့ တိုး၍ သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့မှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေတယ် မဟုတ်လား..."

အားကော်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ကံစမ်းကြည့်တာပါ... ပြီးတော့ လမ်းကြုံရင်လည်း..."

လဲ့ချန်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ဝက်ဝံ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြရအောင်..."

"ကောင်းပြီ အစ်ကို ဝက်ဝံအကြောင်းပဲ တွေးနေမှန်း သိထားပြီးသား”

သူတို့နှစ်ယောက် ခရီးထွက်မည့် အချိန်ကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် လဲ့ချန် အိမ်ပြန်၍ ချီလန်ကို မှာစရာလေးတွေ မှာလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကလေးမလေးမှာ ဝင်းထဲ၌ လိပ်ပြာများကို လိုက်ဖမ်းနေပြီး လဲ့ချန်ကို မြင်သည်နှင့် သူ့ခြေထောက်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသည်။

"အဖေ ဝက်ဝံကြီး တစ်ကောင်လောက် ဖမ်းလာပေးနိုင်မလား..."

ကလေးမလေးက မော့ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။

“စောင့်နေလိုက်”

လဲ့ချန်က ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လဲ့ချန်က ရှေ့က ဦးဆောင် လျှောက်သွားသည်။

သူက ဘေးနားရှိ အားကော်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်၏။ ဤကောင်လေးကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး လမ်းဘေးရှိ ကျောက်ခဲများကို ကန်၍ နွေဦးရာသီ အလည်အပတ် ထွက်လာသူကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ လျှောက်သွားနေသည်။

"အစ်ကိုချန်... တကယ်ပဲ ဝက်ဝံကို ရှာကြမှာလား ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ..."

"ရောက်မှပဲ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်မှာ လျော့မသွားပေ။

တောင်ပေါ်တွင် ငှက်ကလေးများ၏ တေးသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီတောက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းအောင် တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲ..."

အားကော်က အသံကို လျှော့၍ ပြောလိုက်၏။

ရုတ်တရက် အားကော်က ရှေ့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကြည့် အဲဒါ ဝက်ဝံခြေရာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မှန်တယ်... ဝက်ဝံခြေရာပဲ... သူ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ လှည့်လည်နေပုံပဲ..."

အားကော်၏ အသက်ရှူသံမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပါးသွားသည်။

ချုံပုတ်စွန်းရှိ အကိုင်းအခက်များမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေ၏။

"မကောင်းတော့ဘူး ဒီသားရဲက တစ်ခုခု ရိပ်မိသွားတာလား..."

"ဆုတ်ခွာပြီး ခဏ ပုန်းနေကြရအောင်"

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ထူထပ်သော တောအုပ်အတွင်းမှ လေးလံသော တရွရွ အသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာ၏။

"ရပ် မလှုပ်နဲ့ လုံးဝ မလှုပ်နဲ့"

ရှေ့ရှိ ချုံပုတ်များမှာ ရုတ်တရက် ခွဲထွက်သွားပြီး ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုက ယိမ်းထိုးကာ ခေါင်းပြူလာသည်။

"ဝက်ဝံ"

ကျွန်တော် အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

လဲ့ချန်က အားကော်၏ ပခုံးကို ဆွဲလိုက်၏။

"မင်း လှုပ်ရှားနိုင်သေးလား..."

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်ကို လှုပ်ရှားခိုင်းတာလား ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်စလုံး လှုပ်ရှားရမှာလား"

ဝက်ဝံက ရပ်တန့်သွားပြီး လေထဲမှ အနံ့ကို ရှူရှိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လေပြေမှာ ကျွန်တော်တို့ နောက်ကနေ တိုက်ခတ်သွား၏။

"သေစမ်း... လေတိုက်တဲ့လမ်းကြောင်းက မှားနေတယ် သူက ငါတို့ အနံ့ရသွားပြီ…”

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... သူ လာနေပြီ..."

ကြီးမားသော သားရဲက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားလာပြီး ကျွန်တော်တို့ ရှိရာသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာ၏။

"ဒီထက်ကြာကြာ စောင့်နေရင် နှစ်ယောက်စလုံး အသက် ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်”

လဲ့ချန်က စိတ်တင်း၍ အားကော်ကို နောက်သို့ နှစ်လှမ်း ဆုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် ဝက်ဝံက ရုတ်တရက် ရွေ့လျားခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရပ်သွားတာလဲ”

ထိုကြီးမားသော သားရဲ၏ အကြည့်မှာ ချုံပုတ်များဆီတွင် မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဘာ... ဘာလုပ်ကြမလဲ သူ အာရုံလွဲနေတုန်း ခိုးထွက်ကြမလား"

"အခု ပြေးရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာပဲ သူ လိုက်လာရင် မင်း အသက်ရှင်နိုင်မယ် ထင်နေလား"

လဲ့ချန်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အသီးခွံများကို ကြည့်လိုက်စဉ် အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။

"အခွင့်အရေး ပေါ်လာပြီ... ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်..."

"ဘာအကြံလဲ..."

အားကော်က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရှင်..."

လဲ့ချန်က စကားနှစ်ခွန်းဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကျွန်တော့် ဦးနှောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေသည်။ ဤသားရဲကို အန္တရာယ် မရှိဘူးဟု ထင်အောင် လုပ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်ရန် သို့မဟုတ်…

"လာခဲ့... ဒီတစ်ခေါက် မင်းနဲ့အတူ လောင်းကြေး ထပ်မယ်... နိုင်မလား၊ ရှုံးမလားပဲ"

လဲ့ချန်က အသံကို လျှော့၍ ပြောလိုက်သည်။

"အခြေအနေ ပြောင်းသွားပြီ။ ဒီကောင်က တစ်ခုခုတော့ ရိပ်မိနေပြီ။ သူ မလှုပ်သရွေ့ ငါတို့လည်း မလှုပ်နဲ့..."

"အစ်ကိုချန်... ဒါ နောက်စရာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

"စကားမပြောနဲ့..."

လဲ့ချန်က အသီးခွံများကို လက်တစ်ဆုပ်စာ ကောက်ယူ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမထွက်အောင် ဂရုတစိုက် ပြန့်ကျဲလိုက်သည်။

အသီးခွံ၏ အနံ့မှာ လေတိုက်ရာသို့ ပါသွားပြီး ဝက်ဝံ၏ နှာခေါင်းဝသို့ ရောက်သွားရာ သားရဲက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။

"အစ်ကိုချန်... သူ တကယ်ပဲ အနံ့ ရသွားပြီ"

"အသံလျှော့”

လဲ့ချန်က ချက်ချင်း တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ကံစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။ သူ စိတ်ဝင်စားသွားရင် မျှော်လင့်ချက် ရှိတယ်..."

ဝက်ဝံက ခေါင်းကို တစ်ချက်၊ နှစ်ချက် လှည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အသီးခွံများကို စတင် လျက်စားနေသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ"