အခန်း ၂၂၈

အခန်း (၂၂၈) ဝက်ဝံ

လဲ့ချန်က စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သူက အားကော်ကို တွန်းလိုက်သည်။

"ညာဘက်ကို ရွှေ့... အကွာအဝေးတစ်ခု ယူထား... ဝေးလေ ကောင်းလေပဲ"

အားကော်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လဲ့ချန်နှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ထိုခဏတာ အာရုံစူးစိုက်မှု အနည်းငယ် လျော့ကျသွားချိန်တွင် ထိုသားရဲကြီးမှာ သူ မရသင့်သည့် အနံ့တစ်ခုကို ရရှိသွားသည်။

သူ့ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး မရင်းနှီးသည့် အနံ့ကို သိလိုက်ရသည့်အလား သူ့ခြေထောက်များဖြင့် အားယူကာ ပြေးလာတော့သည်။

"သေစမ်း... မကောင်းတော့ဘူး"

လဲ့ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန် စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် ဘယ်ဘက်ရှိ ချုံပုတ်များဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မပြေးနိုင်တော့ရင် အသက်လုတိုက်ရမှာပဲ... အားကော်... ငါ့နား ကပ်ထား”

သူတို့ နှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဝက်ဝံမှာ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော ရှေ့ခြေဖဝါးမှာ သူတို့နောက် နှစ်ပေခန့်အကွာတွင် ဘုန်းခနဲ စိုက်ကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ တထောင်းထောင်း ထသွားသည်။

လဲ့ချန်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်၍ အားကော်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်ကာ အခြား မြက်ခင်းတောထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဘာလုပ်တာလဲ..."

လဲ့ချန်ကို ဝက်ဝံနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို မြင်ရသော အားကော်မှာ စိုးရိမ်လွန်း၍ ခြေထောက်ကို စောင့်ကန်လိုက်သည်။

"ဒါ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ... ကြည့်နေဖို့ အချိန်ရှိသေးလို့လား"

လဲ့ချန်က ဝက်ဝံကြီးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ဝက်ဝံက သူ့လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချချိန်တွင် ရှောင်တိမ်းကာ ဝက်ဝံ၏ နားနောက်သို့ ဓားမဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

"သွေးထွက်နေပြီ နာနေပြီ တကယ် ထိရောက်တယ်"

လဲ့ချန်က နောက်သို့ တစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်လိုက်သည်။

ဝက်ဝံ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားသော်လည်း လက်မြှောက် အရှုံးမပေးဘဲ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် အပြေးလာပြီး ကူမယ်..."

"မလှုပ်နဲ့"

လဲ့ချန်က လှည့်၍ ထောင့်မှန်ကန်သော အနေအထားကို ဆက်ရှာနေပြီး သူ့ဓားမမှာလည်း မရပ်တန့်သွားပေ။

"မှန်ကန်တဲ့ နေရာကိုရှာပြီး ပြင်းပြင်းလေး တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရင် ပြီးပြီ"

ရုတ်တရက် လဲ့ချန် ရှေ့သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံ၏ လည်ပင်းဘေးသို့ ဓားမဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ သွေးများ ရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာသည်။

ဝက်ဝံမှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး လျော့တွဲကျသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် တကယ်ပင် အားကုန်၍ လဲကျသွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုကတော့ တကယ့်ကို အရဲစွန့်တာပဲ ခုနကဆို အပြားလိုက် ဖြစ်သွားတော့မှာ”

"စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့... ပတ်တီးစည်းဖို့ ဆေးမြစ်ကောင်းကောင်း ရှာပေး..."

လဲ့ချန်က သူ့လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ ထိုးစိုက်ခဲ့သော ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ယိုစီးနေသည်။

"မြန်မြန်လုပ်... ဒီနေရာက တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်... အမြန် ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်"

ဝက်ဝံမှာ ရောဂါတစ်မျိုးမျိုး ရှိနေသည်ကို လဲ့ချန် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မဟုတ်ပါက သူ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အစ်ကိုချန်... ဒီကောင်က... သူ့အမေ ရှိနေမလား ပိုကြီးတဲ့ ဝက်ဝံလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး သေတော့မှာပဲ"

အားကော်က သူ့လက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီအရွယ်အစားနဲ့ဆိုရင် လူကြီးတစ်ယောက်လို့ ထင်သလား ဒါက ကလေးလေးပဲ သူ့အမေသာ လိုက်လာရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ အလောင်းတောင် ရှာရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူက အားကော်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

"စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့ မနှောင့်နှေးနဲ့၊ သွေးတိတ်ဖို့ တစ်ခုခု အမြန်ရှာ... ငါ့ဘာသာ လုပ်လိုက်မယ်"

စကားသံကြောင့် အားကော်မှာ ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားပြီး မြက်ခင်းများထဲတွင် ရှာဖွေနေသည်။

နှစ်လှမ်းတောင် မလျှောက်ရသေးမီမှာပင် "အား" ဟု အော်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန် ဒီနေရာက တကယ့်ကို ဆူးတွေ များတာပဲ

လဲ့အားကော်က နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှု၍ မြက်ခင်းထဲတွင် ဟိုရှာဒီရှာ လုပ်နေသည်။

လဲ့ချန်က နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး ကိုင်းညွတ်ကာ အင်္ကျီလက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ "ပြဲ" ခနဲ အသံနှင့်အတူ အဝတ်စ များစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ့လက်မောင်းပေါ်သို့ သွေးများ ချက်ချင်း ဖျန်းပက်ခံလိုက်ရပြီး လက်မောင်းတစ်ခုလုံး နီရဲသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် အားကော်က ဆေးမြစ်စည်းကြီးကို ကိုင်၍ ပြေးလာသည်။ သူသည် မြက်ခင်းထဲတွင် ပုန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော အရွက်များ ပါလာကာ အဝတ်အစားများမှာလည်း ပင့်ကူအိမ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူက တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ပစ္စည်းကို ပေးလိုက်သည်။

"ချန်... အစ်ကိုချန်... ဒါက မှန်တဲ့ ကုသနည်းလား ရွာက အဘိုးကြီးကျန်းက မြွေကိုက်ရင် ဒါကို သုံးတယ်... တကယ် ထိရောက်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်မပြောဘဲ ဆေးကို အရင်ယူလိုက်သည်။

ဆေးမြစ်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီး သေချာ ဝါး၍ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ အရည်များ လိမ်းကျံလိုက်သည်။

သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှ "အွန့်” ခနဲ အသံထွက်လာသော်လည်း မျိုသိပ်လိုက်သည်။

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

"အားကော်... ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ထား... တစ်ခုခု ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လာတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့"

အားကော်က ချုံပုတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်လျှိုးဝင်၍ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေသည်။

"ကြောက်နေတာလားအခုမှ ကြောက်နေလို့ ဘာလုပ်မှာလဲ ဒါကို မသယ်သွားနိုင်ရင် အများကြီး ရှုံးပြီ။ အသက်ကို ရင်းပြီး ဘာမှ မရဘဲ ပြန်သွားရရင် ရှုံးတာပဲ မဟုတ်လား။ စိတ်ကို ခိုင်ခိုင်ထား ဒါကို အရင် ပြန်သယ်ကြရအောင်"

ပြောပြီးနောက် သူသည် အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်၍ ဝက်ဝံအလောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ သစ်တုတ်တစ်ချောင်း လိုက်ရှာစမ်း မြန်မြန်"

အားကော်က ကုန်းညွတ်၍ ဟိုရှာဒီရှာ လုပ်သည်။ ခဏအကြာတွင် အတော်လေး ထူထဲသော သစ်တုတ် အနည်းငယ်ကို ယူဆောင်လာသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်တွင် အခြား ကိရိယာများ မရှိသဖြင့် သစ်တုတ်နှင့် အဝတ်စများကို ချည်နှောင်၍ ရိုးရှင်းသော လှည်းတစ်စီးကို တီထွင်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က လှည်းကို စိုက်ကြည့်၍ ကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ချည်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီချည်နည်းက အဆင်ပြေမယ် ထင်လား"

အားကော်၏ စကားမှာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ပြေးနိုင်မလား မပြေးနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်မှ သိမှာပေါ့"

လဲ့ချန်က ဟိန်းဟောက်၍ သူ့ကျောနှင့် ခြေထောက်များကို အားပြုလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ဖက်စီ ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ လှည်းမှာ ဝက်ဝံအလောင်းကြီးကို ဆွဲ၍ တကယ်ပင် ရွေ့သွားတော့သည်။

မှောင်စပြုလာချိန်တွင် တောအုပ်ထဲမှ အရိပ်များ ပို၍ နက်မှောင်လာသည်။

“အောင်မလေး... ဒီလက်မောင်းက တကယ့်ကို နာတာပဲ “

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း လမ်းလျှောက်ခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

"အားကော် မြန်မြန်လုပ် နှောင့်နှေးနေရင် ဒီည ဝံပုလွေဂူထဲမှာပဲ အိပ်ရလိမ့်မယ်"

သူက အမြန်ဆုံး အားပေးလိုက်သည်။

လှည်းအိုကြီးမှာ မညီညာသော တောင်လမ်းပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

လဲ့ချန်က ကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လေတိုက်သကဲ့သို့ ခြေလှမ်းတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေ၏။

"အစ်ကိုချန်... ခဏလောက် နားကြမလား ဒီတောထဲမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိလောက်တော့ဘူး..."

အားကော်က မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် အမောတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"နားမယ် နားရမယ့် အချိန်လား ခြေချဖို့တောင် နေရာမရှိဘူး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့"

ရေရွတ် ဆူပူနေသော်လည်း လဲ့ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လုံးဝ မနှေးကွေးသွားပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလှည်းက..."

အားကော်က လှည်းကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အသံမြည်နေသော လှည်းအိုကြီးမှာ သူတို့ အမြန်သွားလေ ပို၍ စိုးရိမ်ရလေ ဖြစ်သည်။

"ပြိုကျရင်လည်း ထမ်းသွား မထမ်းနိုင်ရင်ဆွဲသွား စကားအများကြီးမပြောနဲ့"

လဲ့ချန်က အားကော်၏ အပျင်းထုတ်သည့် လမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ပင်လိုက်သည်။

"အားကော်... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မတွေးနဲ့။ ဒါကို အရင်ပြန်သယ်ကြမယ်၊ ပြီးရင် အတူတူ သောက်ကြမယ်”

လဲ့ချန်က သူ့အကြံကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိသွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... နားလည်ပါပြီ”

အားကော်က ခေါင်းညိတ်၍ တံတွေးကို အားပါးတရ မြိုချလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ဝေးလံသော နေရာမှ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက်၏ ရင်ထဲတွင် တူကြီးဖြင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"သေစမ်း... မြန်လိုက်တာ"

လဲ့ချန်က အံကြိတ်၍ အားကုန် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်က ရှေ့သို့ အားကုန် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ လှည်းမှာ အန္တရာယ်ရှိစွာ ယိမ်းထိုးနေသော်လည်း သူတို့၏ စုပေါင်းအားကြောင့် တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေသည်။

"ရွာ ရောက်ပြီ ရောက်ပြီ"

အားကော်က ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။

"တောင်ခြေမှာ အမြဲတွေ့နေကျ မှတ်တိုင်ကို နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီ"

"နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပြီ"

လဲ့ချန်ပင်လျှင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်ပြီး ရင်ထဲမှ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ကျသွားသည်။

မဝေးလှသော နေရာတွင် ရွာထဲမှ မီးရောင်များက နွေးထွေးမှုကို ဆောင်ကျဉ်းပေးနေသည်။

“ကျွန်တော့် အဝတ်အစားတွေ ချွေးနဲ့ ရွဲစိုပြီး ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကပ်နေတယ်၊ တကယ့်ကို နေရခက်တာပဲ”

“ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်လေးက ဘာဖြစ်မှာလဲ”

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ရတာ အုတ်ဂူတူးနေသူတွေလိုပဲ၊ မသိတဲ့သူက ထင်တော့မှာပဲ"

အားကော်က နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်လည်း ရယ်မောလိုက်၏။

"အားကော်... မင်း မပြောတတ်ရင်လည်း မပြောနဲ့တော့"

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ချန်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာခြင်းက အရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။