အခန်း ၂၃၀

အခန်း (၂၃၀) မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လှုံ့ဆော်မှုပဲ

လဲ့ချန်က ချီလန်၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်၍ ပြောလိုက်၏။

“မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လှုံ့ဆော်မှုပဲ”

ချီလန်မှာ ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း “ရှင်ကတော့ ကျွန်မကို ပျော်အောင် ပြောတတ်လွန်းတယ် ဟု နောက်ပြောင် ဆူပူလိုက်သည်။

လဲ့ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝင်းထဲတွင် အခြောက်ခံထားသည့် ဝက်ဝံသားရေကို ပတ်၍ ကစားနေသော ရှောင်ရှောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကလေးမလေးမှာ ဝက်ဝံသားရေကြီးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ လူးလိမ့်နေ၏။

လဲ့ချန် ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ရှောင်ရှောင်... သားရေ မညစ်ပေအောင် သတိထားနော်” ဟုသာ သတိပေးနိုင်တော့သည်။

မသိလိုက်မသိဘာသာနှင့် နေ့လယ်စာ စားချိန် ရောက်လာပြီး ဟင်းလျာတို့၏ ရနံ့က ဝင်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေ၏။ လဲ့ချန်က နောက်တစ်နေ့တွင် ခရိုင်မြို့သို့ သွားရန် စီစဉ်နေသည်။

ရုတ်တရက် တံခါးကို ဆက်တိုက် ခေါက်သံကြောင့် နေ့လယ်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ပျက်ပြားသွား၏။

“အစ်ကိုချန် အိမ်မှာလား ရွာရဲ့ အနောက်ဘက် တောင်ပေါ်မှာ ရွှေလင်းယုန်တစ်ကောင် ပေါ်လာတယ်တဲ့ တော်တော် ရှားပါးတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ လာကြည့်ကြရအောင်”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လဲ့အားကော်က မောပန်းစွာ အော်ဟစ်နေသည်။

“ဘာ... ရွှေလင်းယုန်လား “

လဲ့ချန် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤသတင်းမှာ... ဘာကြောင့် ယုံကြည်ရမလို ဖြစ်နေရတာလဲ။

ချီလန်က ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်၍ သူတို့ စကားပြောနေသည်ကို အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက လဲ့ချန်ကို လှည့်၍ ပြောလိုက်၏။

“သွားကြည့်တာတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ သတိထားနော် တောလိုက်ရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခမရောက်စေနဲ့”

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်၍ ကိရိယာများကို ကောက်ယူကာ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေသည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရသော်လည်း ဘာမှန်း အတိအကျ မသိပေ။

ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေသည်ထက် သွားကြည့်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

လဲ့ချန် ရွာထဲမှ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် လျိုတာကျူးနှင့် ဝေ့လောင်တာတို့မှာ ရွာအဝင်ဝတွင် ပေါ်လာကြသည်။

အနောက်ဘက် တောင်လမ်းတွင် လဲ့ချန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားနေ၏။

အားကော်က တီးတိုးရေရွတ်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ဒါက အစ်ကို အကျွမ်းဆုံးနေရာ မဟုတ်ဘူးလား”

လဲ့ချန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“အားကော်... ဒီသတင်းကို မင်း တကယ် ယုံတာလား ရွှေလင်းယုန်ဆိုတာ ဘယ်နေရာမှာမဆို တွေ့နိုင်တဲ့ ရှားပါးသတ္တဝါမျိုး မဟုတ်ဘူး”

“ဒီမနက်က အာ့ကျူး အော်နေတာပဲ၊ တောင်ဘက် တခြားတစ်ဖက်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ အရိပ်တစ်ခုကို ကလေးတွေ မြင်လိုက်ရတယ်တဲ့ အဘိုးကြီးအချို့တောင် မြင်လိုက်ရတယ်လို့ ပြောနေကြတာပဲ”

အားကော်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ခေါင်းနောက်ဖက်ကို ကုတ်လိုက်သည်။

“အတုဖြစ်နေရင်တောင် ဒီနေ့ တစ်ပတ်လောက်တော့ လျှောက်လည်ကြည့်ရတာ တန်ပါတယ်”

လဲ့ချန်မှာမူ စိုးရိမ်စိတ် ရှိနေ၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ထားသော သူ၏ ထက်မြက်သည့် ဗီဇက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပေးနေသည်။

သူက အသံကို လျှော့၍ ပြောလိုက်သည်။

“လမ်းလျှောက်ထွက်တယ်လို့ပဲ သဘောထား၊ အတည်မယူနဲ့။ အနောက်တောင်က တောလမ်းတွေက ဝင်ဖို့ လွယ်ပေမဲ့ လမ်းမှားသွားရင် ဓားပြဂိုဏ်းထဲ ရောက်သွားမလား ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ရွှေလင်းယုန်ကို မမြင်ရဘဲ မြွေတွေ ဒါမှမဟုတ် ထောင်ချောက်တွေနဲ့ တွေ့ရင် တကယ်ပဲ စိတ်ညစ်စရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

အားကော်က ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်က ဉာဏ်ကောင်းပါတယ် အစ်ကို ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ့မယ်”

လဲ့ချန်က ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခါယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ပြန်ကြစို့”

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ မလျှောက်ရသေးခင်မှာပင် အားကော်က စကားဆိုလိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... တကယ်ပဲ အနီးကပ် မကြည့်တော့ဘူးလား တကယ်လို့ ရွှေလင်းယုန်က အဲဒီမှာ နားနေရင် မကြည့်ရဘဲ လွတ်သွားမှာ အရမ်းနှမြောစရာ ကောင်းမှာပေါ့

ကြားပြီးနောက် လဲ့ချန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်ပြီး အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အသံထဲတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေ၏။

“လွတ်သွားရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ ကောင်လေးရယ် ကောင်းကင်ကို ကြည့်စမ်း ဒီနေ့ အုံ့မှိုင်းနေတာပဲ တောအုပ်ထဲမှာ အသံတောင် မကြားရဘူး၊ ငှက်မွေး တစ်ချောင်းတောင် မတွေ့ရဘဲ ရွှေလင်းယုန် ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲ တကယ်လို့ ရွှေလင်းယုန်သာရှိရင် ကြာလှရင် အဝေးကို ပြေးသွားလောက်ပြီပေါ့ ငါတို့ မြင်ရအောင် ထိုင်နေပေးဦးမှာလား”

အားကော်က စကားမပြောတော့ဘဲ နဖူးကို ထိလျက် အသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်အောင် ရယ်မောကာ လဲ့ချန်၏ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ရွာအဝင်ဝသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကောင်းကင်မှာ မိုးရွာတော့မည့်အလား အလွန် အုံ့မှိုင်းနေသည်။

လဲ့ချန်က သူ့အိမ်ဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားသည်။

အဝေးမှ အရိပ်မည်းနှစ်ခုမှာ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ခိုးဝင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် အော်လိုက်သည်။

“အားကော်... ပြေး ငါ မရှိတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အိမ်ထဲ ခိုးဝင်နေတယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အိမ်ဘက်သို့ ပြေးသွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

အားကော်မှာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် အလောတကြီး လိုက်လာ၏။

“အစ်ကိုချန်... ဘာဖြစ်တာလဲ သူခိုး တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့တာလား”

“သူခိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့အိမ်ကို ဘယ်သူပဲ ထိထိ သူတို့ အိမ်ပြင်ထွက်လိုက်တာနဲ့ နောင်တရသွားစေရမယ်”

လဲ့ချန်က စိုက်ကြည့်၍ ပြင်းထန်သော စကားလုံးများဖြင့် အော်ပြောကာ ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ပြေးသွားသည်။

အိမ်ဝင်းနားသို့ ချဉ်းကပ်သောအခါ အတွင်းမှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုလူနှစ်ယောက် တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားပုံ ရသည်။

လဲ့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဒီခွေးလေလွင့်တွေ ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ နေတတ်အောင်နေစမ်း”

တစ်ဖက်လူမှာ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လဲ့ချန်မှာ ယုန်တစ်ကောင်ထက် ပိုမြန်ဆန်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကို ခုန်အုပ်၍ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

သူက လက်ကို လိမ်ဆွဲ၍ ထိုလူကို ဖိထားလိုက်သည်။

“ဟေ့ မင်းတို့က ပြေးတာတော့ မြန်သားပဲ။ ဒီလိုအချိန်မှာ ပြေးလို့ မလွတ်ဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား

တစ်ချိန်တည်းတွင် အားကော်မှာလည်း ငြိမ်မနေပေ။

သူသည် လမ်းကြောင်း လွဲသွားသော အခြားလူတစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်၍ ဝင်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်လာပြီး မောပန်းစွာ အော်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန် ဒီကောင်ကိုလည်း မိပြီ”

လဲ့ချန်က သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည့်လူ၏ ခေါင်းစည်းကို ရုတ်တရက် ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။

“ဟေ့... ဒါက ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာပဲ”

သူသည် မျက်လုံးကို မှေးစင်း၍ သရော်ပြုံး ပြုံးကာ ထိုလူ၏ နားကို ဖိညှစ်လိုက်သည်။

“မင်းမှာ တော်တော် သတ္တိ ရှိသားပဲ ငါ့အိမ်ကို လာပြီး ပြဿနာ ရှာရဲတယ်ပေါ့ သေချင်နေတာလား”

ထိုလူမှာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ကာ အသနားခံလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် မတတ်နိုင်လို့ပါ အကုန်လုံး လျိုတာကျူး လုပ်ခိုင်းတာ... သူ ကျွန်တော်တို့ကို အတင်းအလုပ်ခိုင်းတာ”

“လျိုတာကျူး”

ဤအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လဲ့ချန်၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ မည်းမှောင်သွားသည်။

လဲ့ချန်က ထိုလူနှစ်ယောက်ကို အိမ်နောက်ဖေးရှိ ထင်းတဲထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အားကော်ကို ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ခဏတာ စစ်ဆေး မေးမြန်းပြီးနောက် သူတို့၏ မကောင်းသော အကြံအစည်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုလူမိုက်များမှာ သူ့ကို အဝေးသို့ သွားအောင် လှည့်စားပြီး အိမ်မှာ လူမရှိချိန်တွင် ထင်းတဲကို မီးရှို့ကာ ရှုပ်ထွေးနေသည့် ကြားမှ ပစ္စည်းများကို ခိုးယူရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ပြောစမ်း အဲဒီလူမိုက်လျိုတာကျူး ဘယ်မှာလဲ မပြောရင် ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ခြေပြတ် လက်ပြတ် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်”

ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။

“အဲဒီလူမိုက်လျိုတာကျူးက ငါက လွယ်လွယ်နဲ့ လှည့်စားလို့ ရမယ့်သူ ထင်နေတာပဲ”

လဲ့ချန်က အံကြိတ်၍ ထိုလူနှစ်ယောက်၏ ဗိုက်ကို ကန်လိုက်ရာ သူတို့မှာ နာကျင်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေကြသည်။

လဲ့ချန်သည် ရွာသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ လျိုတာကျူးနှင့် ဝေ့လောင်တာတို့မှာ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

“သေစမ်း... အဲဒီကောင်လေး လဲ့ချန်က တော်တော် လှည့်ကွက် များတာပဲ”

“အစ်ကို... ဒီနည်းနဲ့ မရဘူး သူ မနက်ဖြန်ကျရင် အကုန်ရောင်းတော့မှာ ကျွန်တော် ခိုးကြည့်လိုက်တာ ဝက်ဝံသားရေနဲ့ တူတယ်”

လျိုတာကျူးမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

ဝေ့လောင်တာမှာလည်း စိုးရိမ်နေ၏။ ဝက်ဝံသားရေ ရသွားရင် အမျိုးသမီးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှာလို့ရမလဲ။ လောင်းကစားတွေ ဘယ်လောက်လုပ်လို့ ရမလဲ။

“တာကျူး... ဒီလို လုပ်ကြမယ် သူ အကုန်လုံး ရောင်းပြီးသွားရင် ငါတို့ လုယူကြမယ် ငါတို့က လူအင်အား ပိုများတယ်”

လျိုတာကျူးက ခေါင်းဆောင်ဝေ့၏ အစီအစဉ်ကို သဘောတူလိုက်သည်။

လဲ့ချန်မှာမူ သူတို့အား ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် လိုက်ရှာနေကြောင်း မသိရှိသေးပေ။

ဝေ့လောင်တာ၏ လူမိုက်နှစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူတို့မှာ အဖွဲ့ဝင် အဆင့်သာဖြစ်ပြီး ဝေ့လောင်တာ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာကို မသိကြောင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“အားကော်နဲ့ လျိုတာကျူးကတော့ မကြာခင် ပြဿနာ တက်တော့မှာပဲ သူတို့ အလွယ်တကူ လက်လျော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် သူတို့ အစီအစဉ်ကို ပြန်ပြီး အသုံးချရအောင်”

“အစ်ကိုချန်... ရှေ့ကဟာတော့ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ 'အစီအစဉ်ကို အသုံးချတယ်' ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ

လဲ့ချန်က ဘာမှ မပြောဘဲ လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အားကော်... နောက်နှစ်ရက်လောက် တောမလိုက်နဲ့တော့။ ခွေးအချို့ ရှာပေး၊ အိမ်စောင့်ဖို့ မွေးထားမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့... အစ်ကိုချန်”