အခန်း (၄၇၇-၄၇၈)

အခန်း (၄၇၇) - ကျောက်ဖြစ်ခြင်း တာအိုဒဏ်ရာကို ကုသခြင်း

ကျန်းကျန့်ရိသည် အရေးမပါသော လူအပေါင်းကို ဖယ်ရှားစေလိုက်ချေသည်။

မကြာမီပင် ထိုတဲနန်းအတွင်း၌ ကျန်းကျန့်ရိ၊ နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံ သုံးဦးသားသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိသည် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို

စတင်ရွေးချယ်လေတော့သည်။

စက်ဝိုင်းပုံစံ တဲနန်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဆေးသေတ္တာများကို ဝိုင်းရံထားပြီး ယင်းဆေးသေတ္တာများသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို စနစ်တကျ သိုလှောင်နိုင်စွမ်းရှိသော တန်ခိုးရှိရတနာများ ဖြစ်ကြကုန်၏။

ကျန်းကျန့်ရိသည် ထိုဆေးသေတ္တာများနှင့် အထူးပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှပေရာ ရာနှင့်ချီသော အခန်းငယ်များထဲမှ သူအလိုရှိရာ ဆေးပင်များကို လျင်မြန်စွာပင် ထုတ်ယူလေသည်။

ယင်းတို့မှာ မြေသက်နွယ်၊ ကျောက်ခွဲမြက်၊ မီးလျှံဝိညာဉ်ပန်း၊ နှစ်တစ်ထောင် သစ်မြစ်ခါးနှင့် နဂါးကြေးခွံနွယ်ပင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

မြေသက်နွယ်သည် မြေကြီးအောက် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်လေ့ရှိပြီး နွေးထွေးသော သဘာဝရှိပေရာ ကျောက်သားများကို ပျော့ပြောင်းစေကာ ရွှံ့နွံအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကျောက်ခွဲမြက်မှာမူ မြေသက်နွယ်နှင့်အတူ ပေါက်ရောက်လေ့ရှိပြီး ၎င်း၏ အမည်နှင့်အညီ ချွန်ထက်သော အရွက်များမှာ ကျောက်သားများကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်း ရှိချေသည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်ပန်းသည် မီးဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူထားပြီး ပွင့်အာချိန်တွင် အလိုအလျောက် မီးလောင်ကျွမ်းကာ ၎င်း၏ ပြာများမှာ နောင်နှစ်တွင် ပြန်လည်ပေါက်ရောက်ရန် မြေဆီလွှာ အာဟာရ ဖြစ်လာပေသည်။

နှစ်တစ်ထောင် သစ်မြစ်ခါးမှာမူ အလွန်တရာ အေးစက်သော သဘာဝရှိသော်လည်း အတွင်း၌ မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လနှင့်တူသော ဇီဝအသက်ဓာတ် ကိန်းအောင်းနေပေရာ ကျောက်ဖြစ်ခြင်း ရောဂါအတွက် ထူးကဲသော ဆေးဝါးပင် ဖြစ်တော့သည်။

နဂါးကြေးခွံနွယ်ပင်မှာမူ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး နဂါးကြေးခွံများ စီရီနေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။ ယင်းသည် ရှေးဟောင်း မိုင်းတွင်းများ၌ ပေါက်ရောက်လေ့ရှိပြီး လေထုကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော စွမ်းအား ရှိပေရာသည်။

ဆေးပင်တစ်မျိုးချင်းစီအတွက် ပြုပြင်စီရင်ပုံမှာ တစ်မျိုးစီ ကွဲပြားလှပေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိသည် မြေသက်နွယ်၊ ကျောက်ခွဲမြက်နှင့် မီးလျှံဝိညာဉ်ပန်းတို့ကို ရေစိမ်လိုက်ပြီး နှစ်တစ်ထောင် သစ်မြစ်ခါးကိုမူ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ကာ ဆေးကျည်ပွေ့ဖြင့် အမှုန့်ကြိတ်ချေလိုက်သည်။

နဂါးကြေးခွံနွယ်ပင်ကိုမူ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် မန္တန်ဖော်ကာ မီးဖြင့် သန့်စင်ပြီး နွယ်ပင်၏ အနှစ်ကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်ရာ ကြေးခွံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွင့်စင်ထွက်လာလေတော့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းကျန့်ရိသည် ထိုဆေးပင်များကို အချိုးအစား တိကျစွာ တိုင်းတာပြီးနောက် ရေစိမ်ခြင်း၊ ရောစပ်ခြင်းတို့ကို အလှည့်ကျ ဆောင်ရွက်လေသည်။

သူသည် ရံဖန်ရံခါတွင် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ရန် မန္တန်များကို အသုံးပြုပြီး ဆေးအချိုးအစား လိုအပ်သည်များရှိပါက ထပ်မံဖြည့်စွက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်သောင်း စိမ်းလန်းစိုပြည်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဆေးရည်များကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ တစ်ခွက်စာမျှရှိသော ဆေးရည်ပြစ်ပြစ်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုဆေးရည်မှာ အဝါရောင်သန်းသော အညိုရောင်ရှိပြီး မျက်နှာပြင်တွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းစက်ကလေးများ လွင့်ပျံနေပေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ နှစ်လိုဖွယ် မရှိသော်လည်း ထိုဆေးရည်မှာ အလွန်ပူပြင်းလှပြီး အငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထွက်နေကာ ထူးခြားသော မြေနံ့ စူးစူးကို ထုတ်လွှတ်နေချေသည်။

ဆေးရည် အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်ပြီးသည်နှင့် ကျန်းကျန့်ရိက စွန်းလင်ထုံကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူလိုက်တော့သည်။

စွန်းလင်ထုံ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ကျန်းကျန့်ရိသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုပြီး ထိုဆေးရည်များကို စွန်းလင်ထုံ၏ ကျောက်သားလက်မောင်းပေါ်သို့ အနှံ့အပြား သုတ်လိမ်းပေးလိုက်လေသည်။

စွမ်းအားထက်မြက်သော ဆေးဓာတ်သည် လျင်မြန်စွာပင် စိမ့်ဝင်သွားပြီး ကျောက်သားဖြစ်နေသော အပြင်လွှာကို ပျော့ပြောင်းသွားစေကာ ကျောက်အရေပြားများမှာ အက်ကွဲလာတော့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းကျန့်ရိသည် ငွေအပ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် အပ်အိတ်ထဲမှ သေးသွယ်သော ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ လက်၌ကိုင်ထားပြီး အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေပေသည်။

ကျောက်သားအရေပြားများ ပျော့ပြောင်းလာသည်ကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ ငွေအပ်ကို စွန်းလင်ထုံ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာမူ အလွန်လျင်မြန်ကာ တည်ငြိမ်လှပေသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် စွန်းလင်ထုံ၏ ကျောက်သားလက်မောင်းပေါ်၌ ရာနှင့်ချီသော ငွေအပ်များ စီရီစွာ စိုက်ဝင်နေလေပြီ။

ကျန်းကျန့်ရိသည် လက်ချောင်းများဖြင့် မန္တန်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ငွေအပ်များ၏ အမြီးပိုင်းမှာ တုန်ခါသွားပြီး ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုအလင်းမျှင်တန်းများသည် နင်းကျော့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပျံသွားတော့သည်။

ကျန်းကျန့်ရိက “နင်းကျော့... မင်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေကို ဖော်လိုက်ပါဦး” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ခိုင်းသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်လိုက်၏။

ထိုငွေရောင်အလင်းမျှင်လေးများသည် အလေးချိန် မရှိသကဲ့သို့ နင်းကျော့၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ရစ်ပတ်သွားကြသည်။

ကျန်းကျန့်ရိက ဆက်လက်၍ “နင်းကျော့... ခဏနေရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်မယ်။ အဲဒီအခါ မင်းက ချက်ချင်း တာဝန်ယူပြီး ဒီငွေမျှင်တန်းတွေကတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ငွေအပ်တွေဆီ ပို့ပေးရမယ်။ ပြီးရင် အဲဒီအပ်တွေကနေ ကျောက်သားလက်မောင်းထဲမှာရှိတဲ့ တာအိုသဘောတရားတွေကို အစဉ်မပြတ် ထိတွေ့ခံစားနေရမယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ငါက မြေဓာတ်ဆိုင်ရာ ပါရဂူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအဆင့်က မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။”

“မင်းအနေနဲ့ အဲဒီထဲမှာပါတဲ့ အခြေခံသဘောတရားတွေကို နားလည်နိုင်မလားဆိုတာက အရေးကြီးဆုံးပဲ။”

နင်းကျော့သည် အခြေအနေကို သတိပြုမိပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖြည်းညင်းစွာ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ငွေအပ်များဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူသည် ထူးခြားသော ခံစားမှုကို ချက်ချင်း ရရှိလိုက်တော့သည်။

သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သောအခါ သူ၏ အသိစိတ်မှာ မြေကြီးအောက် နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင်။

“ငါ ခံစားလို့ရပြီ။”

ခဏချင်းမှာပင် သူသည် မြေဓာတ်၏ အခြေခံသဘောတရားများကို ထိုးထွင်းသိမြင်သွားလေတော့သည်။

ယင်းမှာ စုစည်းခြင်းနှင့် ဖွဲ့စည်းခြင်းဆိုင်ရာ သဘောတရားများဖြစ်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် သိုလှောင်ခြင်းဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းများလည်း ရောယှက်နေပေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိသည် အချိန်ကို တွက်ချက်ရင်း စိုးရိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေပေသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ဆေးရည်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မာခဲလာပြီး ငွေအပ်များ၏ အောက်ခြေမှာပင် မီးခိုးရောင် ကျောက်သားအရေပြားများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။

ကျန်းကျန့်ရိ၏ စိတ်ထဲတွင် “ဒီကောင်လေး ဘယ်လို တာအိုဒဏ်ရာမျိုး ရလာတာလဲ။ ဒီဒဏ်ရာက မြင်ရတာထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းနေပါလား” ဟု တွေးတောရင်း စိုးရိမ်စိတ် တိုးလာတော့သည်။

“ငါတို့ မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်။” ကျန်းကျန့်ရိ၏ စိတ်မှာ လောနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် နင်းကျော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒဏ်ရာက ထင်တာထက် ပိုဆိုးနေတယ်။ မင်းမှာ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာလောက်ပဲ အချိန်ရှိတော့တယ်နော်။”

ကျန်းကျန့်ရိသည် နင်းကျော့ကို အာရုံမပျက်စေချင်သဖြင့် စိတ်ထဲမှသာ အော်ဟစ်နေမိသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏမှာပင် နင်းကျော့က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး “ဆရာကျန်း... ကျွန်တော် အဲဒီထဲက သဘောတရားတွေကို နားလည်သွားပြီ။ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဟင်... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက် မြန်ရတာလဲ” ဟု ရေရွတ်မိတော့သည်။

ကျန်းကျန့်ရိမှာ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ “နင်းကျော့... မင်း ပေါ့ပေါ့တန်တန် မလုပ်ပါနဲ့ဦး။ ဒီအခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားရင် နောက်တစ်ကြိမ် ကုဖို့အတွက် ဆေးအညွှန်းတွေ ပြောင်းရမယ်၊ ပိုပြီးလည်း အဖိုးအခ ပေးရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် နားလည်ဖို့ အချိန်က အခုထက်တောင် ပိုနည်းသွားလိမ့်မယ်” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြုံးလျက် “ဆရာကျန်း... ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရဲ့ အသက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် နောက်ပြောင်မှာလဲ။ တကယ်ပဲ သဘောတရားအားလုံးကို ကျွန်တော် နားလည်သွားပါပြီ” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိမှာ သံသယ ဖြစ်နေဆဲပင်။

စွန်းလင်ထုံကမူ ရယ်မောရင်း “ကျွန်တော် နင်းကျော့ကို ယုံပါတယ်။ ဆရာကျန်း... နောက်တစ်ဆင့်ကိုသာ ဆက်သွားကြရအောင်” ဟု ဆိုသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် နင်းကျော့၏ ဓာတ်ငါးပါး အသိအမြင်မှာ ပါရဂူအဆင့်မျှသာ မဟုတ်သည်ကို သိရှိထားပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း နင်းကျော့ သဘောတရားများကို ထိုးထွင်းသိမြင်သွားသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ မထူးဆန်းလှပေ။

ကျန်းကျန့်ရိသည် ထိုနှစ်ဦးလုံး၏ ယုံကြည်မှုကို မြင်သောအခါ “ကောင်းပြီလေ” ဟု ဆိုကာ နင်းကျော့ကို ခေတ္တမျှ ယုံကြည်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၄၇၈)

ကျန်းကျန့်ရိသည် ငွေအပ်များနှင့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များအား စတင်သိမ်းဆည်းကာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်လေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာမူ အနီးအနားတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် အသက်ရှူနှုန်းကို ငြိမ်သက်စွာ ထိန်းချုပ်ကာ မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေကို တက်ကြွစွာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲနေ၏။

နင်းကျော့သည် မျက်မှန်ကို မှိတ်ထားပြီးလျှင် မိမိ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ကုသမှုအတွက် ရည်ရွယ်သည့် မန္တန်များကို အဆက်မပြတ် ပုံဖော်ဖန်တီးနေသည်။

သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှရကား ထိုသို့သော မန္တန်များကို ဖန်တီးရာ၌ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းခြင်းကဲ့သို့ပင် အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။

မကြာမီတွင် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျန်းကျန့်ရိအား "ကျွန်တော် အဖြေရှာတွေ့ပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်၌ ကျန်းကျန့်ရိသည် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို သိမ်းဆည်း၍ပင် မပြီးသေးချေ။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး "နင်းကျော့၊ မင်းရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ မန္တန်တစ်ခုကို ကြံဆနိုင်တယ်ဆိုတော့" ဟု မြွက်ဟသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက မြေကမ္ဘာဓာတ်မှာ ပါရဂူအဆင့် မဟုတ်ဘူးလေ၊ အဲဒီတော့ ကုသမှုကို အထောက်အကူပြုဖို့အတွက် မန္တန်တွေကို အသုံးပြုပြီး နည်းလမ်းတွေ ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"

"ဒါကြောင့် မန္တန်တွေကို ပိုပြီး ကြံဆနိုင်လေလေ၊ ငါက အခြေအနေကို ပိုပြီး နားလည်နိုင်လေလေ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါမှလည်း ဖော်စပ်တဲ့ အကူအညီပေးမယ့် နည်းလမ်းတွေက ပိုပြီး ယုတ္တိရှိမှာ ဖြစ်တယ်"

နင်းကျော့သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ သူ၏ ပထမဆုံး စိတ်အာရုံက မိမိ၏ အရည်အချင်းအချို့ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ဖြစ်သော်လည်း စွန်းလင်ထုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အမှန်အတိုင်း ပြောရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဆရာကျန်း၊ မန္တန်သုံးခုဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီလား"

ကျန်းကျန့်ရိက ပြုံးလျက် "မန္တန်သုံးခုဆိုရင် လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုပါသေးတယ်၊ တကယ်တော့ နှစ်ခုဆိုရင်တောင် အတော်လေး အဆင်ပြေနေပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအခါ နင်းကျော့က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေသွားပြီ၊ ကျွန်တော် သုံးခု စဉ်းစားထားပါတယ်" ဟု ပြောလေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိက "ဟမ်" ဟု အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်မိ၏။

နင်းကျော့သည် ချက်ချင်းပင် အလွတ်ဖြစ်နေသော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ထိုမန္တန်သုံးခုကို ထွင်းထုလိုက်လေသည်။

ကျောက်စိမ်းပြားကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကျန်းကျန့်ရိသည် နင်းကျော့အား မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဒီကျင့်စဉ်သုံးခုက တကယ့်ကို အစစ်အမှန်တွေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်းကျော့ဆိုတဲ့ ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်လိုမျိုးလဲ၊ အကယ်၍ ဒီမန္တန်တွေသာ အလုပ်လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူက မြေကမ္ဘာဓာတ်နယ်ပယ်မှာ အံ့မခန်း ကျွမ်းကျင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု စိတ်ထဲမှ တအံ့တဩ တွေးတောနေမိသည်။

သူသည် အသေအချာ လေ့လာကြည့်ရာ၌ ထိုမန္တန်သုံးခုသည် ကျောက်ဖြစ်ခြင်းကို ရှုထောင့်သုံးမျိုးမှ ကိုင်တွယ်ထားကြောင်း တွေ့ရ၏။ ယင်းတို့မှာ အလွန်ဆန်းသစ်စွာ ကြံဆထားခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ ပြောင်မြောက်သော ဉာဏ်ရည်ကို ချီးကျူးရမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

ပထမဆုံး မန္တန်မှာ အသက်သွေးကြောမှ မြစ်ဖျားခံပြီး အရိုး၊ ကြောငင်ခြင်းနှင့် အသားမျှင်များကို အစဉ်လိုက် ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမန္တန်မှာမူ ကျောက်ဖြစ်ခြင်းကို ကျောက်ဖြစ်ခြင်းဖြင့်ပင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ကျောက်သားပြောင်းလဲမှုကို ၎င်း၏ အကန့်အသတ်ထက် ကျော်လွန်သည်အထိ အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး အက်ကွဲစေကာ သဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယမန္တန်မှာမူ စွန်းလင်ထုံ၏ ကျောက်သားလက်မောင်းအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်စေပြီး ယင်းစွမ်းအားဖြင့် လမ်းကြောင်းများကို ပွင့်စေကာ ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းညှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်သားအရေပြားများကို အဆက်မပြတ် ဖယ်ရှားပြီး ရွှံ့နွံများဖြင့် ပြည့်နေသော ဇလုံတစ်ခုထဲသို့ ကြည်လင်သော ရေများကို အဆက်မပြတ် လောင်းထည့်ကာ စီးထွက်စေသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသပေးခြင်း ဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ရောဂါပျောက်ကင်းစေမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျန့်ရိသည် အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် ကုသမှုအတွက် အထောက်အကူပြုမည့် နည်းလမ်းသုံးမျိုးကို စိတ်ကူးပုံဖော်ကာ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းသို့ မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီး နင်းကျော့အား ဖတ်ရှုရန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ဖတ်ရှုပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အာရုံနစ်ဝင်သွား၏။

ပထမဆုံး အကူကုသနည်းမှာ ပုပ်သိုးနေသော ပဲကြီးမြစ်၊ နဂါးငွေရောင် သည်းခြေမြက်၊ ချွမ်းရှုန်းတောင်နှင့် ရွှေဂျင်ဆင်းတို့ကို အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းများအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုပ်သိုးနေသော ပဲကြီးမြစ်က ရုပ်ခန္ဓာကို မြှင့်တင်ပေးပြီး၊ နဂါးငွေရောင် သည်းခြေမြက်က အပူအပုပ်များကို သန့်စင်ပေးကာ၊ ချွမ်းရှုန်းက သွေးလည်ပတ်မှုကို ကောင်းမွန်စေပြီး သွေးခဲများကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

ရွှေဂျင်ဆင်းမှာမူ ဇီဝစွမ်းအင်ကို အလွန်အမင်း အားဖြည့်ပေးရာ ကုသမှုနှင့် အာဟာရဖြည့်တင်းမှုကို အမှန်တကယ် ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒုတိယ ကုသနည်းမှာ ရွှေနှင့် ငွေရောင် ကြယ်အလင်းပန်းများ၊ နတ်ဘုရားလင်းယုန် ဂေါ့ဂျီသီး၊ မီးလျှံဖန်ခါးသီးနှင့် ညဉ့်နတ်သမီး အိန်ဂျယ်လီကာတို့ဖြင့် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ကာ အတွင်းရော အပြင်ပါ အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယနည်းလမ်းမှာ အပ်စိုက်ကုသခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျောက်ဖြစ်ခြင်း၏ ဖိအားကို လျှော့ချရန်နှင့် သွေးလည်ပတ်မှု တိုးမြှင့်ရန်အတွက် တံတောင်ဆစ်ရှိ အာရုံကြောများကို အဓိကထားသည်။

ပုခုံးနှင့် ဦးခေါင်းထိပ်ရှိ အချက်အခြာနေရာများကို အပ်စိုက်ခြင်းဖြင့် အသားမျှင်များကို ပြေလျော့စေကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ထိန်းညှိပေးမည် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့သည် ဤအကူကုသနည်း သုံးမျိုးကို အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရသွားပြီး "နန်းတွင်းသမားတော်ဆိုတာ တကယ်ကို ချီးကျူးထိုက်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မန္တန်သုံးခုနဲ့ အပြည့်အဝ ကိုက်ညီနေပြီး အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့တယ်" ဟု ချီးကျူးလေသည်။

သို့သော် ကျန်းကျန့်ရိက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ကုသမှုတစ်ခုချင်းစီ၏ အားနည်းချက်များကို ထောက်ပြသည်။

ပထမနည်းလမ်းသည် ဆေးဝါးများကို ရေရှည်မှီဝဲရန် လိုအပ်သဖြင့် ဆေးအာနိသင်များ စုပုံလာနိုင်ကာ ယင်းကြွင်းကျန်သည့် အာနိသင်များကို ပြန်လည်ဖယ်ရှားရန်အတွက် နောက်ပိုင်းတွင် အချိန်ပိုပေးရလိမ့်မည်။

ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ အမြန်ဆုံး ထိရောက်သော်လည်း ဆေးလုံးများ၏ အာနိသင်မှာ လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးအပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားနိုင်ပြီး ကြွက်သားများ သိမ်လှီသွားစေသည့် အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည်။

တတိယနည်းလမ်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုနှင့် တွဲဖက်၍ အပ်စိုက်ကုသခြင်း ဖြစ်ရာ အတော်အသင့် တည်ငြိမ်သော်လည်း အပ်ကို မကြာခဏ ထိုးနှံရမည် ဖြစ်သဖြင့် ဖိအားများပြားလှသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားပါက နောင်တွင် စွမ်းအင်စီးဆင်းသည့် လမ်းကြောင်းများ ပိတ်ဆို့သွားနိုင်သည်။

နင်းကျော့သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ငြိမ်သက်သွား၏။

သူသည် စွန်းလင်ထုံအတွက် စိုးရိမ်နေသဖြင့် မိမိ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာများကို အကောင်းဆုံး ကုသပေးချင်မိသည်။

ကုသမှု သုံးမျိုးစလုံးတွင် အားနည်းချက်နှင့် အန္တရာယ်များ ရှိနေသည်။ နင်းကျော့အနေဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်ဆိုပါက ယင်းတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားနိုင်သော်လည်း စွန်းလင်ထုံအတွက်မူ အန္တရာယ်နှင့် အားနည်းချက်များကို တတ်နိုင်သမျှ အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် သူ ကြိုးစားလိုသည်။

စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့ကို ကောင်းစွာ နားလည်သူ ဖြစ်ရကား "ကျော့လေး၊ ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အနည်းငယ် ကြွင်းကျန်တဲ့ ဝေဒနာလေးတွေ ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင်တောင် အခု ငါ ခံစားနေရတဲ့ ဒုက္ခထက်စာရင်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းမှာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

"မြန်မြန်လေးပဲ ကုသမှုကို စလိုက်ကြရအောင်၊ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ငါ တကယ်ကို ပင်ပန်းနေပြီ"

ကျန်းကျန့်ရိကလည်း "ငါအရင်က တာအိုဒဏ်ရာ သုံးခုကို ကုသဖူးပါတယ်၊ မိတ်ဆွေလေးနင်းကျော့ အခု ကြံဆထားတဲ့ မန္တန်တွေက တကယ်ကို ထူးခြားပြောင်မြောက်လှပြီး အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင်တော့ ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ အဆင့်ကို တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ရောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ"

"နယ်ပယ်တစ်ခုကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ တစ်ညတည်းနဲ့ ဖြစ်လာတာမှ မဟုတ်တာ"

နင်းကျော့သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓာတ်ငါးပါး နယ်ပယ်က ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ပုံပေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်လား" ဟု တွေးတောနေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့"

သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်ကြည့်ရာ၌ ယခုလေးတင် သူ ကြံဆခဲ့သော မန္တန်များသည် သူ၏ အစွမ်းအစအားလုံးကို ထုတ်သုံးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ယင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် မန္တန်များကို ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် နင်းကျော့နှင့် ကျန်းကျန့်ရိတို့သည် မည်သည့် ကုသမှု အစီအစဉ်ကို အသုံးပြုမည်နည်းဟူသည်ကို ဆွေးနွေးကြသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် သူ၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိတတ်သော သဘာဝအရ ဒုတိယနည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်လေသည်။

သို့သော် နင်းကျော့က တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်၏။

ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ မြန်ဆန်သော်လည်း ဆိုးကျိုးများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျန့်ရိက သူသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်သောင်း စိမ်းလန်းစိုပြည်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် ဆေးဝါးများ ဖော်စပ်ရာတွင် ထူးခြားသော အားသာချက် ရှိကြောင်း ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြသည်။

သို့သော် အပ်စိုက်ကုသခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ သူသည် အသက်ကြီးသူ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အပြင် ကုသမှုတစ်လျှောက်လုံးတွင် အရည်အသွေးကို အာမမခံနိုင်ဘဲ မှားယွင်းမှုများလည်း ရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နင်းကျော့နှင့် ကျန်းကျန့်ရိတို့သည် ပထမဆုံး ကုသနည်းကိုသာ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့သည် အခက်အခဲအချို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရပြန်သည်။

နင်းကျော့သည် ပထမဆုံး မန္တန်ကို အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်သော်လည်း ကျန်းကျန့်ရိ သတ်မှတ်ထားသော စံနှုန်းသို့ ရောက်ရှိရန် အတော်ကြာအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

စွန်းလင်ထုံက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကျော့လေး၊ မင်းရဲ့ နယ်ပယ်က နက်ရှိုင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းက နေ့တိုင်း မန္တန်တွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန် သိပ်မပေးဘူးလေ၊ မင်းက ပြောင်မြောက်တဲ့ မန္တန်တွေကို ကြံဆနိုင်ပေမဲ့ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်တဲ့အခါကျတော့ ရည်မှန်းချက်က မြင့်ပြီး လက်တွေ့က မလိုက်နိုင်သလို ဖြစ်နေတာပေါ့၊ တိကျတဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို မလုပ်နိုင်သေးဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအခါ ကျန်းကျန့်ရိက "မိတ်ဆွေငယ် နင်းကျော့၊ မင်းလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဟာ မိသားစုရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ အသေအချာ နေပြီးတော့ မိမိရဲ့ အရည်အချင်းတွေကိုပဲ အာရုံစိုက် လေ့ကျင့်သင့်တာ၊ ဒါကို နင်းမျိုးနွယ်စုက မင်းကို အပြင်မှာ ဒီလောက်အထိ လှည့်လည်သွားလာခွင့် ပေးထားတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို သတ္တိရှိလွန်းရာ ရောက်နေပြီ" ဟု မြွက်ဟလေတော့သည်။