အခန်း (၄၅၇-၄၅၈)

အခန်း (၄၅၇) - ရေတွက်မကုန်နိုင်သော ရတနာများ

စွန်းလင်ထုံသည် မိမိ၏ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်မျက်လုံးကို အသုံးပြုကာ စစ်ဆေးခဲ့ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ချေသည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်မှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ကို သိထားပေရာ မိမိနှင့် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတို့အကြား ကွာခြားချက်မှာ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ပင် အလှမ်းကွာဝေးလှသည်ကို နားလည်ထား၏။

သို့သော်လည်း သူ၏လက်ဝယ်၌ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး၏ ထောက်လှမ်းရေးနည်းစနစ်များ ရှိနေပေသည်။

ဤစက်မှုကိရိယာမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိပြီး ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ထောက်လှမ်းရာ၌ အသုံးပြုရန်ဖြစ်သောကြောင့် စွန်းလင်ထုံကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးသည်ထက် ပိုမိုတိကျသေချာသော ရလဒ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ချေသည်။

စွန်းလုံထုံသည် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ကျောက်လုံးကြီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ၌ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။

“ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတောင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီပဲ”

သူသည် မိမိနောက်ယောင်ခံလိုက်လာခဲ့သော ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်စုကို ချက်ချင်း သတိရသွားကာ ဖြစ်ရပ်မှန်အသွားအလာကို စိတ်ထဲ၌ ပုံဖော်ကြည့်လိုက်မိ၏။

“ဒီလူတွေက ဒီဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို လာရောက်ဂါရဝပြုဖို့ ဒါမှမဟုတ် လာတွေ့ဖို့၊ နိုးထလာအောင်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပုံရတယ်”

“ဒီပုဂ္ဂိုလ်က သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဟုတ်တာတော့ ထင်ရှားတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ဂူအပြင်ဘက်က လူတွေက အစီအရင်တွေဆင်ပြီး သူတို့လူအချင်းချင်းတောင် ယဇ်ပူဇော်ဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ကြတာပေါ့”

“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူကြီးက ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတာကိုတော့ သူတို့တွေ လုံးဝထင်မှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျင့်ကြံသူတို့သည် အစွမ်းထက်ကြသည်မှန်သော်လည်း တရားထိုင်ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ကွယ်လွန်သွားတတ်ကြသည်မှာ ထုံးစံပင် ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများသည် ကျင့်ကြံမှု၌ အလွန်အကျွံ အာရုံစိုက်မိရာမှ စားသောက်ရန် မေ့လျော့ကာ ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးသွားတတ်ကြပေရာ ရှေးခေတ်ကာလများတွင် ထိုသို့သောဖြစ်ရပ်များ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသောကြောင့် အစာငတ်ခံဆေးလုံးများကို ဖန်တီးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

သို့မဟုတ်ပါကလည်း နင်းကျော့ကဲ့သို့ တာအိုပညာရပ်များထဲ၌ အလွန်အကျွံ စိတ်နှစ်ထားမိသောကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ် လောင်ကျွမ်းသွားကာ ရူးသွပ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ထိုနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားခြင်းမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာလည်း မိမိတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွင် အဟန့်အတားနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် မအောင်မြင်တော့လျှင် သေခြင်းတရားကို အဆုံးအဖြတ်ခံယူ၍ တရားထိုင်ကျင့်ကြံခြင်းမျိုးကိုသာ ပြုလုပ်ကြရချေသည်။

ယင်းမှာ မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်လျှင် အသက်ဆက်ရမည်ဖြစ်ပြီး မဖောက်ထွက်နိုင်ပါက သေဆုံးရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပေရာ အသက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီး ကျင့်ကြံသူများ၌ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်။

“ဒီဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကလည်း သူ့ရဲ့ အသက်တမ်းကုန်ခါနီးနေလို့များလား”

စွန်းလင်ထုံက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။

သူ့ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ “စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို ရင်ခုန်စရာပဲ” ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်မိ၏။

ဂူကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ကျန်ရှိနေသော ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသည့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးမှာ စိတ်အာရုံဖြင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနေကြချေသည်။

ခဏတာ အငြင်းပွားပြီးနောက် တစ်ဦးက ဦးဆောင်လိုက်သည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အနီရောင် အမှတ်လက္ခဏာတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးလျှင် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူ၍ ထိုနေရာ၌ပင် စာရေးကာ ပျံလွှားသတင်းစကားတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်၏။

ပျံလွှားသတင်းစကား၏ အဆုံးတွင် သူသည် အမှတ်လက္ခဏာကို မြှောက်လိုက်ရာ ထိုအမှတ်လက္ခဏာမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျံလွှားသတင်းစကားပေါ်၌ မှတ်သားလိုက်ပေရာ ယင်းမှာ သူ၏ အထောက်အထားကို ဖော်ပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကျင့်ကြံသူသည် မိမိအသက်ကို ရင်းကာ ပျံလွှားသတင်းစကားကို ဂူကြီးအတွင်းသို့ လွှတ်လိုက်ချေသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ နဖူးကို မြေကြီးနှင့်ထိအောင် ထိကပ်၍ အကြီးမြတ်ဆုံးသော ရှိခိုးဂါရဝပြုခြင်းကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်ရှိသော ဝတ်ရုံနက်ခြုံကျင့်ကြံသူ သုံးဦးမှာလည်း အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်လျက် ထိုနည်းတူပင် လိုက်လံ ပြုလုပ်ကြသည်။

ပျံလွှားသတင်းစကားသည် ဂူအောက်ခြေသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး ကျောက်လုံးကြီးကို ပတ်ချာလည် ဝိုင်းရံလျက် လှည့်ပတ်နေလေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်ပြီး ပျံလွှားသတင်းစကားကို မျိုချလိုက်ချေသည်။

ပျံလွှားသတင်းစကားကို ထိန်းချုပ်ထားသော ဝတ်ရုံနက်ခြုံကျင့်ကြံသူမှာ ထိုခဏ၌ပင် ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် ပျံလွှားသတင်းစကားနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားကာ ယင်းမှာ ပျက်စီးသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သတင်းစကား ပျက်စီးသွားသည်ထက် ထိုသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းက သူ့ကို ပိုမို ထိတ်လန့်စေပေရာ ယင်းမှာ ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သော်လည်း အောက်ခြေနှင့် ရိုက်ခတ်သည့် အသံပြန် မကြားရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် စတင် စိုးရိမ်လာမိသည်။

“ဒီဝတ်ရုံနက်ဝတ်တွေက ဒီက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို တွေ့ဖို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်မှုတွေတောင် လုပ်နေကြတာ”

“သူတို့ နောက်ကွယ်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့လူတစ်ယောက် ရှိနေတာတော့ သေချာတယ်”

“အခုက ပျံလွှားသတင်းစကားပဲ ရှိသေးတယ်၊ နောက်တစ်ခါကျရင် တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူး၊ ဒီဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူရဲ့ အမွေအနှစ်ကို မြန်မြန်ရှာမှ ဖြစ်မယ်”

သို့သော်လည်း စွန်းလင်ထုံသည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ဂူအောက်ခြေတွင် ပတ်ချာလည် မောင်းနှင်ကြည့်သော်လည်း ဘာမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ဂူအောက်ခြေမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ရတနာဟူ၍ မရှိဘဲ နေရာအနှံ့ ကျောက်တုံးများသာ ရှိနေချေသည်။

စက်မှုနဂါးမှာ ဂူအပြင်ဘက်ကိုလည်း ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေ၏။

ဂူဝတွင် စုရုံးနေကြသော ဝတ်ရုံနက်ခြုံကျင့်ကြံသူ လေးဦးမှာလည်း အထဲသို့ ဝင်ချင်သော်လည်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်လျက် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

သူသည် ဤလူများကို မသတ်လိုပေ၊ ၎င်းတို့ လေးဦးစလုံးမှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တွင် ရှိနေကြပြီး အရေအတွက်လည်း များပြားလှသလို သူတို့၏ နည်းစနစ်များမှာလည်း မည်သို့ရှိမည်ကို မသိရချေ။

ထို့ပြင် သူတို့နောက်ကွယ်၌ ဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေသည်မှာ ဧကန်မလွဲပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို သတ်လိုက်ပါက ထိုဩဇာကြီးသူကို ရန်စမိသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးထံ လာရောက်သူဖြစ်ပါက အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိရပေမည်။

“ငါနဲ့ ညီလေးနင်းကျော့က တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်ကို အခုမှ ရောက်ကာစပဲ ရှိသေးတာ၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို သွားပြီး ရန်စတာမျိုးကတော့ မသင့်တော်ဘူး”

အကယ်၍ စွန်းလင်ထုံသာ အမွေအနှစ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါက တစ်မျိုးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အဓိက ပြဿနာမှာ သူ ဘာမျှ ရှာမတွေ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရှိဘဲနှင့် ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးကို သွားရောက် ထိပါးရန်မှာ လုံးဝ ယုတ္တိမရှိပေ။

“အင်း... စိတ်ပျက်စရာပဲ” စွန်းလင်ထုံသည် အလွန်ပင် နှမြောတသဖြစ်နေမိသဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိ၏။

ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သော်လည်း သူ လက်ဗလာနှင့် ပြန်သွားရမည့်ပုံ ပေါ်နေပေသည်။

“စွန့်စားကြည့်တာလည်း မဆိုးပါဘူး” စွန်းလင်ထုံသည် စိတ်ကို တင်းလိုက်ပြီးနောက် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ဂူအောက်ခြေရှိ တစ်ခုတည်းသော ကျောက်လုံးကြီးအနီးသို့ မောင်းနှင်သွားလိုက်သည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ထိုကျောက်လုံးကြီးမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး၏ စစ်ဆေးချက်အရ စွန်းလင်ထုံမှာ ထိုကျောက်လုံးအတွင်း၌ တာအိုပညာရပ်ဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းများစွာ ရှိနေသည်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးမှာ ၎င်း၏ ပါးစပ်ငယ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ယင်းမှာ စွန်းလင်ထုံကိုယ်တိုင် ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဝိညာဉ်ရတနာမှာ ကျောက်လုံးကြီးကို ထိမှန်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော အက်ကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

“ဟင်” ကျောက်လုံးကြီး၏ အပေါ်ယံ ကာကွယ်ရေးမှာ စွန်းလင်ထုံ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို အားနည်းနေပေသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ကျောက်လွှာများ ကွာကျသွားကာ အတွင်းဘက်မှ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပနေသော ရတနာအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေ၏။

စွန်းလင်ထုံမှာ မသိစိတ်ဖြင့်ပင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရချေသည်။

စက်မှုနဂါးအတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောက်ပသော အရောင်အသွေးများဖြင့် လင်းလက်နေပေသည်။

“ငါတော့ ချမ်းသာပြီဟေ့၊ တကယ့်ကို ချမ်းသာပြီ”

စွန်းလင်ထုံမှာ စိတ်ထဲ၌ မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

အက်ကွဲနေသော နေရာလေးမှပင် ရွှမ်ဟွမ်မြေဆီလွှာ အပိုင်းအစတစ်ခု၊ ဝိညာဉ်မြေဆီလွှာ လက်တစ်ဆုပ်စာ၊ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ကြယ်တာရာ အနှစ်သာရတစ်ခုနှင့် ခရမ်းရောင်ကျောက်ဆောင် အပိုင်းအစတစ်ခုတို့ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ရွှမ်ဟွမ်မြေဆီလွှာမှာ မြေကမ္ဘာ၏ အသွင်အပြင်များဖြင့် လေးလံသော မြေဓာတ် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ယင်းမှာ မြေကမ္ဘာ၏ မူလအစ အပိုင်းအစတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်းပင် ခိုင်မာသော ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား ရှိပြီး အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှ၏။

ဝိညာဉ်မြေဆီလွှာတွင်မူ မြေကမ္ဘာအောက်ခြေရှိ အနှစ်သာရများ ပါဝင်ပြီး မြေအောက်အနက်ပိုင်း သို့မဟုတ် မြေကြောများ ဆုံရာနေရာများတွင်သာ တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။

ယင်းမှာ ဝိညာဉ်မြက်ပင်များကို စိုက်ပျိုးရာ၌ အလွန်ကောင်းမွန်သော မြေဆီလွှာဖြစ်ပြီး အပင်များ၏ ကြီးထွားနှုန်းနှင့် ဆေးဖက်ဝင် အစွမ်းများကို သိသိသာသာ တိုးတက်စေနိုင်ချေသည်။

ထိုသို့ပင် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ကြယ်တာရာ အနှစ်သာရနှင့် ခရမ်းရောင်ကျောက်ဆောင်တို့မှာလည်း အလွန်ပင် အဖိုးထိုက်တန်လှပေရာ အသေးစိတ်ကိုမူ နောင်တွင် ရှင်းပြရပေလိမ့်မည်။

“ဒီရတနာ လေးမျိုးစလုံးက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်တွေချည်းပဲ”

စွန်းလင်ထုံမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သွားရည်ပင် ကျမတတ် ဖြစ်နေရ၏။

သူသည် ဝိညာဉ်ရတနာများကို အမြန်ပင် ထပ်မံထုတ်လွှတ်ကာ စတင်တူးဖော်လိုက်လေသည်။

အဖိုးတန် ရတနာပစ္စည်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ချေသည်။

ရောင်စုံကျောက်စိမ်းများ၊ သွေးနီရောင် မိစ္ဆာကျောက်တုံးများ၊ ကျောက်အနှစ်များ၊ ငရဲဘုံမှ မြေနက်များ...

ဤရတနာများတွင် တူညီချက် နှစ်ခုရှိပေသည်။ ပထမအချက်မှာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကျောက်တုံး၊ ကျောက်စိမ်း သို့မဟုတ် မြေဆီလွှာများ ဖြစ်ကြပြီး မြေဓာတ်နှင့် ဆက်နွှယ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ဒုတိယအချက်မှာ ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းများမှာ အလွန်မြင့်မားကြပြီး အားလုံးမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူက မြေဓာတ်ပညာရပ်တွေကို အဓိကထားပြီး ကျင့်ကြံတဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ သူ့ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မြေဓာတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်တယ်”

“ဒီကျောက်လုံးရဲ့ အပြင်ဘက်အလွှာမှာတောင် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ရတနာတွေ ရှိနေတာဆိုတော့ အတွင်းဘက် အလွှာတွေမှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ပစ္စည်းတွေ ရှိနေရမယ် မဟုတ်လား”

စွန်းလင်ထုံသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ရင်း ဆက်လက် တူးဖော်နေမိသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ သူ့အတွက် တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်၏။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ရတနာများကို မြင်ပြီး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်မသွားခဲ့ဘဲ ဂူအပြင်ဘက်မှ ဝတ်ရုံနက်ခြုံကျင့်ကြံသူများကိုလည်း ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေပေသည်။

ရတနာများက သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ ဤလူများသာ အထဲသို့ ဇွတ်အတင်း ဝင်လာကြမည်ဆိုပါက စွန်းလင်ထုံအနေဖြင့် ပြင်းထန်သော အရေးယူမှုများ ပြုလုပ်မိလျှင်လည်း သူ့ကို အပြစ်ဆိုစရာ မရှိချေ။

သို့သော်လည်း စွန်းလင်ထုံ ထင်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ထိုဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသူ လေးဦးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အထဲသို့ ဝင်မလာခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် ခက်ခဲစွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့ကြပြီးနောက် တစ်ဦးချင်းစီ ဂါရဝပြုကာ ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်သွားကြလေသည်။

တူးဖော်နေစဉ်အတွင်း စွန်းလင်ထုံသည် အသံနှင့် အလင်းတန်းများကို ဖုံးကွယ်ထားသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုထားပေရာ ဂူအတွင်းရှိ အခြေအနေမှန်ကို သူတို့ သိရှိနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

စွန်းလင်ထုံသည် ကျောက်လုံးကြီး၏ အပြင်ဘက်အလွှာများကို ခွာချလိုက်ရာ ရတနာများစွာကို ရရှိလိုက်ပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပင် မထင်မှတ်ဘဲ ကြွယ်ဝချမ်းသာသွားခဲ့ချေသည်။

သို့သော်လည်း အတွင်းဘက်အလွှာများသို့ ဆက်လက်တူးဖော်ရန် ကြိုးပမ်းသောအခါတွင်မူ ကြီးမားသော အဟန့်အတားတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရလေသည်။

သူ မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမျှ အသုံးပြုသော်လည်း ကျုံ့ဝင်နေသော ကျောက်လုံးကို လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ထိုကျောက်လုံးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေကာ မြေဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို စတင် စုပ်ယူနေချေသည်။

ထိုစွမ်းအားများသည် ကျောက်လုံး၏ မျက်နှာပြင်တွင် ကပ်ငြိနေကာ အသစ်စက်စက် ကျောက်လွှာများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ခဲလာနေ၏။

ကျောက်လွှာများသည် ရတနာအလင်းတန်းများကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးအုပ်သွားကာ မြင်သာထင်သာသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထူထပ်လာချေသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာကာ “ဒီကျောက်လွှာတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ရတနာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာလား” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် တူးဖော်မှုကို ပြန်လည် စတင်လိုက်၏။

အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာသော ကျောက်လွှာမှာ အလွန်ပင် နုနယ်လှပြီး ခွာချလိုက်သောအခါတွင်မူ သာမန်ကျောက်တုံးမျှသာ ဖြစ်နေပေရာ စွန်းလင်ထုံမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားရသည်။

“ကျောက်တုံးကနေ အမျိုးမျိုးသော ရတနာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့က အချိန်အကြာကြီး ယူရမယ့်ပုံပဲ၊ တစ်ညတည်းနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

စွန်းလင်ထုံသည် အတွင်းပိုင်းအထိ တူးရန် ကြိုးစားသော်လည်း နည်းလမ်း မရှာတွေ့သေးပေ။

“ဟိဟိ”

“ညီလေးနင်းကျော့ကို ခေါ်ထုတ်ပြီး နည်းလမ်း စဉ်းစားခိုင်းရမယ်”

“သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်က အမြဲတမ်း အသုံးဝင်တာပဲ”

“ဒီကျောက်လုံးက မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီးထက် ပိုမာမလားဆိုတာ ငါ တကယ်ကို သိချင်နေပြီ”

သူ ထိုသို့ တွေးလိုက်သည့် ခဏမှာပင် စက်မှုနဂါးထံမှ စူးရှသော အချက်ပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွား၏။

သူသည် သူ၏လက်ကို အမြန်မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးများပေါ်တွင် ထုံးအလွှာတစ်ခု ဖုံးအုပ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ကျောက်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

“ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ”

စွန်းလင်ထုံသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အမြန်ပင် လှည့်ပတ်လိုက်ကာ ထိုကျောက်ဖြစ်ခြင်းကို ခုခံရန်အတွက် လက်ထဲသို့ စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းလိုက်ချေသည်။

ကျောက်ဖြစ်နှုန်းမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားသော်လည်း လုံးဝ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက်၍ တိုက်စားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

စွန်းလင်ထုံသည် ဆေးလုံးများကို အမြန်ထုတ်ယူကာ အမျိုးမျိုးသော ဂါထာမန္တရားများဖြင့် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိခဲ့ပေ။

“ဒီနေရာက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ထောင်ချောက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတာလား”

အခန်း (၄၅၈) ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါး

စွန်းလင်ထုံ၏ စိတ်အစဉ်၌ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုနှင့် မရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စိတ်အာရုံမှာ အလျင်အမြန်ပင် အလုပ်လုပ်နေပြီး ခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။

"ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကျောက်ဖြစ်စေခြင်းပညာရပ်ရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံလိုက်ရတာလဲ"

သူ၏လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ အရေပြားများမှာ ကျောက်သားအဖြစ်သို့ ဆက်လက်ပြောင်းလဲနေဆဲပင်။

စွန်းလင်ထုံမှာ အသေအချာပင် စူးစမ်းကြည့်ရာ ဤကျောက်ဖြစ်စေခြင်းပညာရပ်မှာ အလွန်ပင်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် မည်သည့်အသေးစိတ်အချက်ကိုမျှ သူ ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

"ဒါက သေတွင်းပဲ၊ ဘယ်သူ့မှာ တာဝန်ရှိမှန်းမသိဘဲ သေရမယ့် ထောင်ချောက်ပဲ။ ငါ့အရင်တုန်းကလည်း ဒီလိုခံရတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပုံရတယ်"

"မဟုတ်သေးဘူး၊ အဲဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီတောင်ပေါ်ကို ဒီလောက်အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ယဇ်ပူဇော်ဖို့ လာကြမှာမဟုတ်ဘူး၊ သေဆုံးသူတစ်ယောက်တောင် ရှိခဲ့သေးတာပဲ"

"ပြီးတော့ သူတို့က ဂူထဲကိုတောင် မဝင်ရဲကြဘူး၊ ဒါကိုကြည့်ရင် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိနေကြတာပဲ"

"ငါက ရတနာတွေကို တူးဖော်ဖို့ ဝိဇ္ဇာပညာရပ်ပစ္စည်းကို သုံးခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ အဲဒီရတနာတွေကို ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးထဲကို သယ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာလည်း ငါကိုယ်တိုင် အားလုံးကို စစ်ဆေးခဲ့တာပဲ"

"ပြဿနာက ဒီရတနာတွေထဲမှာ ရှိနေတာပဲ"

စွန်းလုံထုံမှာ အခြေအနေကို ခန့်မှန်းကြည့်ရင်း သူ၏နဖူးပြင်ထက်တွင် ချွေးစေးများ ပျံတက်လာသည်။

ကျောက်ဖြစ်စေခြင်းပညာရပ်က သူ့အား ဆက်လက်တိုက်စားနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖိအားမှာလည်း ပြောင်းပြန်အာနိသင်သက်ရောက်ကာ နောက်ဆုံးလက်နက်အဖြစ် အားကိုးရာမရသလို ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ဖြစ်စေခြင်းပညာရပ်သည် သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ချိပ်ပိတ်ခြင်းစွမ်းအားမှာလည်း တိုးပွားလာချေသည်။

"ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ငါ အခြေအနေကို နင်းကျော့လေးဆီ ချက်ချင်းအသိပေးရမယ်"

"ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူအုပ်စုကိုလည်း မျက်ခြေမပြတ်စေနဲ့၊ သူတို့ကို ရှာတွေ့အောင်ရှာပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် စစ်မေးပြီး သတင်းအချက်အလက်တွေ နှိုက်ယူရမယ်"

စွန်းလင်ထုံမှာ မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်နိုင်ရန် အလျင်အမြန်ပင် စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ထိန်းချုပ်ကာ ထွက်ခွာသွားသော ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသည့် ကျင့်ကြံသူများနောက်သို့ လိုက်ရန် ဂူအတွင်းမှ ချက်ချင်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပျံလွှားသဝဏ်လွှာတစ်စောင်ကို ရေးသားကာ နင်းကျော့၏ အခန်းသို့ တိုက်ရိုက်ပေးပို့လိုက်ချေသည်။

နင်းကျော့မှာမူ စွန်းလင်ထုံ၏ ဆုံးမစကားကို နာယူပြီးနောက် မိမိ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ပထမတွင် သူသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သူသည် ကျင့်ကြံရန်အတွက် တရားမှတ်လိုစိတ်များ မသိစိတ်၌ ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း စွန်းလင်ထုံက ထိုသို့မပြုလုပ်ရန် တားမြစ်ထားသည်ကို သတိရသွားသည်။

ထို့ကြောင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ အိပ်စက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် မျက်စိမှိတ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူသည် အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေရသည်။

ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် သူသည် ဒဏ်ရာမှ အပြည့်အဝသက်သာခြင်း မရှိသေးဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖောက်ပြန်ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကလည်း ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါးစလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသင့်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် အလွယ်တကူပင် အိပ်ပျော်သွားသင့်သည် မဟုတ်လော။

သို့သော် လက်တွေ့မှာမူ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။

နင်းကျော့မှာ ဟိုလှည့်ဒီစောင်းနှင့် ဖြစ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း မျက်ခွံအောက်တွင် ဂဏာမငြိမ် လှုပ်ရှားနေချေသည်။

သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက်ပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိပြီး ခေတ္တမျှကြာသောအခါ စိတ်မရှည်မှုများကြောင့် ထထိုင်လိုက်မိသည်။

ဤအနေအထားတွင် ကြာရှည်မနေနိုင်ဘဲ ကုတင်စွန်း၌ ထိုင်နေမိပြန်သည်။

အသက်ရှူကြိမ်ရေ အနည်းငယ်မျှကြာအောင် ထိုင်နေပြီးနောက် ဆူးပေါ်တွင် ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလာရသဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရတော့သည်။

စိုးရိမ်ပူပန်မှု။

စိတ်ပျက်အားလျော့မှု။

အပျက်သဘောဆောင်သော စိတ်ခံစားမှုအမျိုးမျိုးမှာ အလျင်အမြန်ပင် တိုးပွားလာချေသည်။

"အစ်ကိုလင်ဟုက ဒီလောက်ကြာအောင် အကျဉ်းချခံထားရတာတောင် အောင့်အည်းသည်းခံနိုင်ခဲ့တာ တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ"

"အစ်ကိုစွန်းရဲ့ ဆုံးမစကားတွေက တကယ်ကို မှန်ကန်လှပေတယ်"

"ငါကတော့ ဒီလိုအားနေတဲ့အချိန်လေးကိုတောင် သည်းမခံနိုင်ဘူး၊ ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီး အချိန်ဖြုန်းနေတယ်လို့ပဲ ခံစားနေရတယ်"

"ငါ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက အရင်ကထက် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ"

"ဟူး..."

နင်းကျော့မှာ အလွန်ပင် နေရထိုင်ရ ခက်ခဲနေချေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အလုပ်များကြားတွင် အနားယူသင့်သည်ဟု သူ၏ဆင်ခြင်တုံတရားက ပြောနေသော်လည်း လှုပ်ရှားနေသော စိတ်ခံစားမှုများကြောင့် အခန်းထဲတွင် ဂဏာမငြိမ်ဘဲ လမ်းလျှောက်နေမိတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

နင်းကျော့ တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ပျံလွှားသဝဏ်လွှာတစ်စောင်သည် အခန်းထဲသို့ ပျံဝင်လာပြီး ဝေဟင်ထက်တွင် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုစွန်းက ငါ့ဆီ ဘာလို့ စာရေးရတာလဲ"

နင်းကျော့မှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ခေါက်ဖတ်ပြီးသည်နှင့် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို သူ နားလည်သွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားကာ "အစ်ကိုစွန်း ဒုက္ခရောက်နေပြီ" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ မီးလျှံငယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျံလွှားသဝဏ်လွှာကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အကြောင်းပြန်စာကို စတင်ရေးသားတော့သည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးတွင် စွန်းလင်ထုံအနေဖြင့် နင်းကျော့၏ အခန်းထဲသို့ အသံလှမ်းပို့နိုင်သော ကိရိယာတစ်ခု ပါရှိသည်။

သို့သော် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးမှာလည်း ကျောက်ဖြစ်သွားမည်ကို စွန်းလင်ထုံက စိုးရိမ်နေသဖြင့် ၎င်းကို အသုံးပြုခြင်းအား တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချထားသည်။

သူသည် နင်းကျော့၏ ဘေးကင်းရေးကို ပို၍ပင် စိုးရိမ်သဖြင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို အသိပေးရန် ပျံလွှားသဝဏ်လွှာကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စာထဲတွင်လည်း ပျံလွှားသဝဏ်လွှာကို ချက်ချင်းမီးရှို့ပစ်ရန်၊ ရတနာသိုလှောင်ခန်းနှင့် နဂါးဦးခေါင်းခန်းထဲသို့ မဝင်ရန်နှင့် မိမိနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေရန် ညွှန်ကြားထားချေသည်။

နင်းကျော့၏ ပျံလွှားသဝဏ်လွှာမှာ စွန်းလင်ထုံ၏ လက်ထဲသို့ မကြာမီပင် ရောက်ရှိလာသည်။

"အနည်းဆုံးတော့ နင်းကျော့လေးကို အသိပေးပြီးပြီပဲ" စွန်းလင်ထုံမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စိတ်အေးသွားပြီး ပျံလွှားသဝဏ်လွှာပါ အကြောင်းအရာများကို အလျင်အမြန်ပင် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

စာထဲတွင် နင်းကျော့က စွန်းလင်ထုံ၏ ဒဏ်ရာအခြေအနေကို မေးမြန်းထားပြီး ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသူများက ဂူထဲသို့ ပေးပို့ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း စွန်းလင်ထုံက ကြားဖြတ်ဖမ်းယူထားသော ပျံလွှားသဝဏ်လွှာ၏ လျှို့ဝှက်စကားကို ဖော်ထုတ်ရန် အကြံပြုထားသည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ စွန်းလင်ထုံမှာ ၎င်းကို လုပ်ဆောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုပျံလွှားသဝဏ်လွှာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ အလျင်အမြန်ပင် ပေါ်ထွက်လာချေသည်။ ပေးပို့သူက လျှို့ဝှက်စကားပင် သုံးမထားခဲ့ချေ။

ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးသို့ -

ကျွန်ုပ်တို့ ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်၏ အမိန့်ကို ရိုသေစွာ နာခံလျက် ဤစာကို ပေးပို့အပ်ပါသည်။

မိစ္ဆာအိုကြီးအား နိုးထလာရန် ရိုးသားစွာ ဖိတ်ကြားအပ်ပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့ ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းသည် မိစ္ဆာအိုကြီး၏ ကျော်ကြားမှုကို ကြားသိနေရသည်မှာ ကြာခဲ့ပါပြီ။

အရပ်ရှစ်မျက်နှာလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော မြေကမ္ဘာဓာတ် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အလွန်ပင် အားကျမိပါသည်။ ယခုအခါ ဘုရင့်တပ်မတော်သည် တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းနေသဖြင့် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေပါသည်။

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် မိစ္ဆာအိုကြီး၏ အကူအညီကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေပါသည်။ မိစ္ဆာအိုကြီး၏ နတ်ဘုရားတန်ခိုးတော်ကို ပြသကာ သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို အတူတကွ ခံစားစေလိုပါသည်။

အကယ်၍ လက်ခံပါက ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းမှ ထိုက်တန်သော ရတနာများကို အမှန်ပင် ဆက်သပါမည်။

...

"ဒီလူတွေက ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းက လူတွေပဲလား" နင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းတို့အကြားရှိ ရန်ငြိုးရန်စများကို စွန်းလင်ထုံက သဘာဝအတိုင်းပင် သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို အသေအချာပင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သော ဒုတိယစစ်သူကြီးသည် ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးနှင့် မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်တို့ကို တန်းတူရည်တူ ဆက်ဆံထားပေ၏။

"ဒါဆိုရင် ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးက မူလက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကြီးမားတဲ့ အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို ကြိုးစားရင်းနဲ့ ရှုံးနိမ့်ပြီး သေဆုံးသွားတာများလား"

စွန်းလင်ထုံသည် အဓိကကျသော သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အပြည့်အဝသိရှိရန်မူ လုံလောက်ခြင်း မရှိသေးချေ။

သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးသည် ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်း၏ စေတမန်များနောက်သို့ အလွယ်တကူပင် လိုက်ပါသွားနိုင်သည်။

ထိုစေတမန်များသည် တောင်အောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းလာကြပြီး တောင်ခြေတွင် ရပ်တန့်ကာ မိမိတို့၏ စီးတော်ယာဉ်များဖြစ်သော ခြင်္သေ့နှင့် ကျားကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကောင်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နဖူးပေါ်တွင်လည်း အတွန့်အခေါက်များ ထင်ကျန်နေချေသည်။

သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်သွယ်ရာတွင် ယခုတစ်ကြိမ်၌ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးမပြုတော့ဘဲ နှုတ်ဖြင့်သာ ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း အခြေအနေကို မည်သို့ပြန်လည်အစီရင်ခံရမည်ကို အတူတကွ တိုင်ပင်လာကြသည်။

သူတို့၏ တာဝန်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်၌ ကျရှုံးမှုဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေရာ သူတို့အပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဖိအားများ ရှိနေသည်မှာ မလွဲဧကန်ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။