အခန်း (၄၅၉-၄၆၀)

အခန်း (၄၅၉)

အသက်ဇီဝမှာ အမျှင်တန်းလေးတစ်ခုပမာ လွန်စွာစိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေချေပြီ။

ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် နင်းကျော့သည် သူ၏ နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသုံးပြုကာ ထိုလူလေးဦးစီ၌ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ကို ထည့်သွင်းမြှုပ်နှံလိုက်ချေသည်။

ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသည့် ကျင့်ကြံသူများ၏ သားရဲစီးနင်းလာမှုမှာ လွန်စွာမြန်ဆန်လှရာ မကြာမီပင် တောင်ခါးပန်း၌ ရှိသော စခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ထိုစခန်းရှိ နေရာရွှေ့ပြောင်းအစီအရင်မှတစ်ဆင့် စေတမန်လေးဦးမှာ လုံးဝထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သာမန်အားဖြင့်ဆိုပါက ကျင့်ကြံသူများသည် ဤနေရာအထိသာ ခြေရာခံနိုင်ကြပြီး ထို့ထက်ပို၍ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရုံသာ ရှိတော့မည်ဖြစ်၏။

သို့သော် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော စွန်းလင်ထုံမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ဤစက်မှုရုပ်သေးမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်သူများသာ တတ်စွမ်းနိုင်သော ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည့် အစွမ်းရှိပေသည်။

အမှန်စင်စစ် နေရာရွှေ့ပြောင်းအစီအရင်တိုင်း၏ သဘောတရားမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းရွှေ့ပြောင်းခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ကြောင့် စွန်းလင်ထုံသည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ပြတ်သားစွာပင် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်မောင်းနှင်လိုက်တော့သည်။

“နင်းကျော့လေး၊ အခုတော့ မင်းအလှည့်ပဲနော်” ဟု စွန်းလင်ထုံက စက်မှုရတနာအတွင်းမှနေ၍ ဆက်သွယ်ပြောကြားလိုက်၏။

နင်းကျော့ကလည်း လက်ခံကြောင်း အချက်ပြကာ သူ၏ နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

အထက်ပိုင်း တန်တျန် - တောက်ပသော ဝိညာဉ်အလင်းကြည့်မှန် တန်တျန်။

အစိမ်းရောင်အရွက်များ၊ ပန်းရောင်အပွင့်များဖြင့် ဖြူစင်သော ကြာပန်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် နတ်ဘုရားပညာရပ်မှာ ရုတ်ချည်းပင် ဝင်းလက်တောက်ပလာချေသည်။

နင်းကျော့သည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။ သူသည် ပစ်မှတ်လေးခုကို အာရုံခံနိုင်သော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ ခံစားချက်မှာ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသည်။

အရာအားလုံးမှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသယောင်၊ အကွာအဝေးများမှာလည်း ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးပင် ချာချာလည်နေသကဲ့သို့ နင်းကျော့ ခံစားနေရ၏။

ခဏတာမျှ သူသည် ထိုအခြေအနေကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်မှန်းပင် မသိတော့ပေ။

ဤဟင်းလင်းပြင်ခရီးစဉ်မှာ သူ့အတွက် လွန်စွာနက်နဲလွန်းလှပြီး သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေချေပြီ။

ကံကောင်းသည်မှာ သူနှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်တွက်ဆထားကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

နင်းကျော့သည် သူအာရုံခံမိသမျှကို စက်မှုနဂါးအတွင်းသို့ စီးဆင်းစေရန်သာ တာဝန်ယူရပြီး ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကိုသာ ၎င်း၏ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။

မကြာမီပင် အမှောင်ထုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ကျယ်ပြန့်လာပြီး စစ်မှန်သော ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြချေသည်။

နဂါးဦးခေါင်းခန်းအတွင်းရှိ စွန်းလင်ထုံက ရှေ့သို့စိုက်ကြည့်ကာ “ငါတို့ အောင်မြင်ပြီဟေ့၊ ဟားဟားဟား၊ နင်းကျော့ မင်း တကယ်တော်တာပဲ” ဟု ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

နင်းကျော့မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်ကိုက်ခဲကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားချေပြီ။ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲရှိ ဝိညာဉ်အာရုံသိမှန်ချပ်မှာလည်း အက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး ခေါင်းမူးဝေကာ ခဏတာမျှ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသည့် ကျင့်ကြံသူလေးဦးသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းအစီအရင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြ၏။

စွန်းလင်ထုံသည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ထိန်းကျောင်းကာ ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ်လေးဦးနောက်သို့ သတိထား၍ ဆက်လက်ခြေရာခံလိုက်လေသည်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းအစီအရင်ရှိသော ခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာသောအခါ စွန်းလင်ထုံသည် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကောင်းကင်တိုင်ပမာ မဟာသစ်ပင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားတွင် ကျောက်သားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အအုံများ၊ မြင့်မားသော တိုက်တာများနှင့် နိမ့်ပါးသော အိမ်ခြေများမှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ရှိနေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ အများအားဖြင့် မီးခိုးရောင်နှင့် အနက်ရောင်များသာ ဖြစ်ကြ၏။

ကောင်းကင်ယံ၌မူ ခရမ်းနက်ရောင် အဆိပ်မြူခိုးများမှာ အမြဲတစေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့ထားချေသည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် ကျင့်ကြံသူလေးဦးမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မှ မရပ်နားဝံ့ဘဲ လမ်းမကြီးအတိုင်း တောင်ထိပ်သို့ အလျင်အမြန် တက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းမှ အခြားသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် ရံဖန်ရံခါ ဆုံတွေ့ကြရ၏။

ထိုကျင့်ကြံသူများမှာ အနက်ရောင် သို့မဟုတ် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အေးစက်သော သို့မဟုတ် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာထားများ ရှိကြချေသည်။

အချို့မှာ ခြင်္သေ့ သို့မဟုတ် ကျားကဲ့သို့သော ကြမ်းတမ်းသည့် သားရဲများကို ဘေးတွင် ခေါ်ဆောင်လာကြပြီး အချို့မှာမူ အဆိပ်ရှိသော ကင်းမြီးကောက်များ၊ ကင်းခြေများ သို့မဟုတ် အမျိုးမျိုးသော ပိုးမွှားမိစ္ဆာများကို ကိုင်တွယ်ကစားနေကြ၏။

တောင်လယ်သို့ ရောက်သောအခါ စွန်းလင်ထုံသည် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူအုပ်စုကြီးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

သွေးများမှာလည်း အထိန်းအကွပ်မရှိ စီးဆင်းနေပြီး ကြည့်ရှုနေသူများမှာလည်း ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်အားပေးနေကြရာ ထိုအသံများမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ပျံ့လွင့်နေတော့သည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ လဲကျသွားပြီး အသက်ဝိညာဉ် ချုပ်ငြိမ်းသွားရချေသည်။

ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများအကြား ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းထက်စာလျှင် လွန်စွာ ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူလေးဦးမှာ တံခါးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်ထိပ်ရှိ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ကြသည်။

ကင်းစောင့်များက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်ပြီး တစ်ဦးမှာ သတင်းပို့ရန် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။

ခဏအကြာတွင် ကင်းစောင့်များက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လေးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ကို တင်းထားကာ လမ်းအတိုင်း တက်လှမ်းသွားရင်း နောက်ဆုံးတွင် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းမှာ လွန်စွာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး မြင့်မားသော အမိုးခုံးများ ရှိကာ နံရံများပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော နံရံဆေးရေးပန်းချီများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထား၏။

အချို့သော ပန်းချီများတွင် မြူထူထပ်သော တောင်ကုန်းများနှင့် မိစ္ဆာရေပြင်များကို သရုပ်ဖော်ထားပြီး အချို့မှာမူ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ၏ ရက်စက်သော တိုက်ပွဲများကို ပြသထားချေသည်။

အချို့မှာမူ သွေးစွန်းသော ယဇ်ပူဇော်မှုများကို ရေးဆွဲထားကြ၏။ ထိုပန်းချီများရှိ ရုပ်ပုံများမှာ ငိုနေသည်ဖြစ်စေ၊ ရယ်နေသည်ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြမ်းကြုတ်လှသည့် ပုံစံများ ဖြစ်ကြသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ကြမ်းပြင်ကိုမူ စစ်မှန်သော သံနက်ကျောက်များဖြင့် ခင်းကျင်းထားရာ အေးစက်ပြီး မာကျောလှပေသည်။

လေထုအတွင်း၌ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုမှာ အော့နှလုံးနာဖွယ်ကောင်းသော သွေးညှီနံ့များနှင့် ရောယှက်နေချေသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အနက်ရောင် ကျောက်တိုင်ကြီး ခြောက်တိုင်မှာ မြင့်မားစွာ မတ်တတ်ရပ်နေကြ၏။

ထိုကျောက်တိုင် တစ်တိုင်ချင်းစီမှာ မတူညီသော ပုံသဏ္ဌာန်များ ရှိကြသည်။

ကျောက်တိုင်များ၏ အလယ်ပိုင်းတွင် ထိုင်ခုံများ သို့မဟုတ် တိမ်တိုက်ခုတင်များကို ထွင်းထုထား၏။

ထိုကျင့်ကြံသူလေးဦးမှာ ကျောက်တိုင် ခြောက်တိုင်၏ အလယ်သို့ လျှောက်သွားကာ ဒူးထောက်၍ ဝတ်ပြုလိုက်ကြသည်။

ကျောက်တိုင်များ၏ ထိပ်တွင် ထိုင်ခုံ သုံးခုံမှာ အလွတ်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်ရှိသော သုံးခုံတွင်မူ ကျင့်ကြံသူများ ထိုင်နေကြသည် သို့မဟုတ် လဲလျောင်းနေကြသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထိုသုံးဦးစလုံးမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး တစ်ဦးစီ၌ ထူးခြားသော အစွမ်းသတ္တိများ ရှိကြသည်။

ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော တစ်ဦးမှာ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းထားကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အနက်ရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

သူသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လုံးဝမလှုပ်မယှက် ထိုင်နေချေသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးဆာနေသော အရိပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း သူ၏ အငွေ့အသက်မှာ အသံလှိုင်းများကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ပျံ့လွင့်နေ၏။

တတိယမြောက် တစ်ဦးမှာမူ ခုတင်ပေါ်တွင် အရာအားလုံးကို ကျောခိုင်း၍ လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ပိုင်းတစ်စ ပွင့်လင်းသော ခရမ်းရောင် ပါးလျသည့် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ လွန်စွာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ တင်ပါးတွင် ကြီးမားသော ကင်းမြီးကောက် အမြီးကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အဆိပ်ဆူးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အလင်းတန်းများဖြင့် ဝင်းလက်နေချေသည်။

ကျင့်ကြံသူလေးဦးမှာ ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ စကားများမှတစ်ဆင့် စွန်းလင်ထုံသည် ရှေ့မှ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ သုံးဦး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားတော့သည်။

အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အရပ်ရှည်ရှည် လူကြီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင် ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သွေးဆာနေသော အရိပ်များအတွင်း ရောက်နေသူမှာ သွေးရိပ်ဂူသခင် ဖြစ်၏။

အရာအားလုံးကို ကျောခိုင်း၍ လဲလျောင်းနေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အမျိုးသမီးမှာမူ ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်ဂူသခင် ဖြစ်ပေသည်။

မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ ထိုမျက်လုံးများမှာ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များဖြင့် ပြုပြင်ထားခြင်းဖြစ်ရာ သာမန်မျက်ဆန်များ မရှိဘဲ မျက်လုံးအိမ်အတွင်း၌ အမြဲတစေ လည်ပတ်နေသော သွေးနီရောင် ဝဲဂယက်များသာ ရှိချေသည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ တင်ပြချက်ကို ကြားသောအခါ မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်က အက်ရှရှအသံဖြင့် “ဟင်း၊ မင်းတို့က ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ညီနောင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို ယဇ်ပူဇော်ခဲ့ပြီးတာတောင် ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးကို လုံးဝ မတွေ့ခဲ့ဘူးပေါ့လေ။ တာဝန်မှာ မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြတဲ့အတွက် သေကြပေတော့” ဟု မိန့်ကြားလိုက်တော့သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ကျင့်ကြံသူလေးဦးမှာမူ အသက်ချမ်းသာခွင့်ပေးရန် ပါးစပ်ဟ၍ အသနားခံလိုကြသော်လည်း...။

အခန်း (၄၆၀)

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...။

ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုသူတို့၏ ရင်ဘတ်များ ပွင့်ထွက်သွားကာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် နှလုံးသားလေးခုမှာ လွင့်စင်ထွက်လာချေသည်။

ထိုနှလုံးသားများသည် မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိသွားကြရာ ဂူသခင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများမှာ ရုတ်ချည်းပင် အက်ကွဲသွားပြီး လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော ဒေါင်လိုက်အပေါက်ကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

ယင်းအပေါက်ကြီး ပွင့်ဟသွားသည့်အခါ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော နှလုံးသားတစ်လုံးကို တွေ့မြင်ရပြီး ထိုနှလုံးသားပေါ်တွင် နဂါးများ သို့မဟုတ် သစ်မြစ်များအလား ရှုပ်ထွေးပတ်ချာလည်နေသော အနက်ရောင် သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

မိစ္ဆာနှလုံးသား တစ်ချက်ခုန်လိုက်တိုင်း ရှေ့မှောက်ရှိ နှလုံးသားတစ်လုံးမှာ ပေါက်ကွဲသွားရလေရာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော နှလုံးသားများမှ အဆီအနှစ်များသည် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အပေါက်အတွင်းသို့ တရစပ် စီးဝင်သွားပြီး မိစ္ဆာနှလုံးသား၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံကြရလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သွေးရိပ်ဂူသခင်က အေးစက်စက် ရယ်မောသံကို လွှတ်လိုက်၏။

သူ့အား ရစ်ပတ်ထားသော သွေးရောင်အလင်းတန်းများသည်လည်း လမ်းခွဲထွက်သွားကာ လူသေအလောင်း လေးခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချေသည်။

ရင်ဘတ်များ ပွင့်ထွက်နေသော အလောင်းလေးခုမှာ မျက်ဝါးထင်ထင်ပင် ခြောက်ကပ်သွားကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးအဆီအနှစ် အားလုံးနီးပါးမှာ စုပ်ယူခြင်းခံလိုက်ရကာ နောက်ဆုံးတွင် သွေးရိပ်ဂူသခင်၏ သွေးရောင်အလင်းတန်းများအတွင်းသို့ ရောနှောသွားတော့သည်။

ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်ဂူသခင်မှာမူ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ကင်းမြီးကောက် အမြီးကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပေရာ အမြီးဖျားရှိ အေးစက်စက် အလင်းတန်းမှာ လေထဲတွင် ဝင်းခနဲ လက်သွား၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခြောက်ကပ်နေသော အလောင်းများသည် ခရမ်းရောင်အဆိပ်ရည် လေးကွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

ထိုအဆိပ်ရည်များသည် ခရမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အထက်သို့ လွင့်တက်ကာ ကင်းမြီးကောက် အမြီးပေါ်တွင် စုစည်းသွားကြတော့သည်။

ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်ဂူသခင်က “တိုက်ပွဲကြီးက နီးကပ်နေပြီ၊ ငါတို့ကတော့ ဂိုဏ်းဝင်တွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံနေကြတာပဲ။ တကယ်လို့ ဂူသခင်ကြီး ပြန်လာလို့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာကျော် ပျောက်ဆုံးနေတာကို သိသွားရင်တော့ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်မှာပဲနော်၊ ဟိဟိဟိ” ဟု ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သွေးရိပ်ဂူသခင်ကမူ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ “အခုချိန်မှာ မင်းဆက်ရဲ့ ရှေ့ပြေးတပ်မတော်က တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်နားကို ချဉ်းကပ်နေပြီ၊ တပ်ကူတွေလည်း အဆက်မပြတ် ရောက်လာနေတာ။ ဂူသခင်ကြီး ဒေါသထွက်ရင်တောင် ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်အခါမျိုးမှာ သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်က ကျင့်ကြံသူ နည်းနည်းပါးပါးက ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှပြောပလောက်တာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် “ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးကိုတောင် ဖိတ်ကြားလို့ မရမှတော့ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေကို ဆက်ထားပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ။ သူတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အသုံးဝင်မှုက ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အနည်းငယ် တိုးတက်စေဖို့အတွက် အထောက်အကူပြု ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ရမှာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“တိုက်ပွဲကြီး မတိုင်ခင်မှာ ကျင့်ကြံမှု အနည်းငယ် ကွာခြားတာကတောင် သေခြင်းရှင်ခြင်းကို အဆုံးအဖြတ် ပေးသွားနိုင်တယ်”

ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်ဂူသခင်က ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဟိဟိ၊ အဲဒီ ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးက နှစ်တစ်သောင်းမြေအနှစ်သာရကနေ ဆင်းသက်လာတာလေ၊ သူက အေးအေးဆေးဆေး နေချင်ပြီး အရမ်းလည်း အိုမင်းနေပြီ။ သူ့ကို ဖိတ်ကြားဖို့က အခက်ခဲဆုံး အလုပ်ပဲ။ ဒုတိယဂူသခင်၊ ရှင်က ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ အလားအလာရှိတဲ့ တပည့်တွေကို အတော်များများ ရှင်းပစ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ အခုတော့ နည်းနည်း လျှော့သင့်ပြီလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။

ဒီအမြောက်စာတွေ မရှိတော့ရင် တိုက်ပွဲ အစောပိုင်း အဆင့်တွေမှာ ငါတို့ကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲထဲ ဆင်းရတော့မှာလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

သွေးရိပ်ဂူသခင်က တစ်ဖန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ “ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်၊ မင်းက စကားကို လှလှပပ ပြောတတ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် အကြောင်းရင်းက မင်းရဲ့ ခံစားချက်အဆိပ်က အဟန့်အတားတစ်ခုနဲ့ တွေ့နေပြီး ရှေ့ဆက်နိုင်ဖို့အတွက် အချိန်ယူပြီး ပြန်လည် သန့်စင်ဖို့ လိုနေတာမလား” ဟု ဆိုသည်။

“ငါတို့က ဒီလိုနည်းနဲ့ ကျင့်ကြံနေတာကို ဆက်လုပ်ရင် မင်းအတွက် ဝေစုမကျန်တော့မှာကို စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား”

မိမိ၏ အတွေးကို အသိခံလိုက်ရသော်လည်း ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်ဂူသခင်မှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ “ဟိဟိဟိ၊ ကျွန်မကို ရိပ်မိသွားရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ” ဟု ဆို၏။

“ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်အဆိပ်က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခံစားချက်တွေကို စုဆောင်းရတာ။ သေခါနီးအချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ ထိတ်လန့်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ တုန်လှုပ်မှုနဲ့ ဒေါသတွေက အဆိပ်ကို သန့်စင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတွေပဲလေ”

“ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လည်း အရှိန်လေး နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးပါလား”

“ဒီ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ သွေးအဆီအနှစ်တွေက ရှင်တို့ နှစ်ယောက်အတွက် သိပ်ပြီး အထောက်အကူ မဖြစ်သလောက်ပါပဲ၊ ဒါတွေက သိပ်လည်း အရေးမပါပါဘူး”

သွေးရိပ်ဂူသခင်က တစ်ဖန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “မင်းနဲ့ငါက ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေပဲလေ၊ အပြန်အလှန် ကူညီကြတာကတော့ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါဆိုရင် အလဲအလှယ်က ဘာဖြစ်မလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်ဂူသခင်က သူမ၏ အမြီးကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ပစ္စည်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

တစ်ခုမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော သွေးနီရောင် မိစ္ဆာကျောက်တုံးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ စက်မှုရထားလုံး၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် သွေးနီရောင် မိစ္ဆာကျောက်တုံးပဲ၊ မဆိုးပါဘူး၊ မဆိုးပါဘူး” ဟု ဆိုကာ သွေးရိပ်ဂူသခင်က ထိုမိစ္ဆာကျောက်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အလွန် ကျေနပ်နေပုံရ၏။

မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်ကမူ မကျေမနပ်ဖြင့် “ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်၊ မင်းက ဝိဇ္ဇာလက်နက်အဆင့်ရှိတဲ့ စက်မှုရထားလုံး တစ်ခုတည်းနဲ့ ငါ့ကို ဖယ်ထုတ်ထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒါဟာ ငါ့ကို ရန်စနေတာ၊ စော်ကားနေတာဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်ဂူသခင်က ချွဲနွဲ့စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကာ “ညီမလေးက မရဲပါဘူး။ မိစ္ဆာနှလုံးသား အစ်ကိုကြီး၊ သေချာ ကြည့်ပါဦး။ ဒီစက်မှုရထားလုံးရဲ့ အပေါ်ယံက ဝိဇ္ဇာလက်နက်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒါက ဝိညာဉ်ရတနာအဆင့်ပါ၊ ပါးပါးနပ်နပ်နဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတာ။” ဟု ဆိုသည်။

“ဟိုးတုန်းက နင်းမျိုးနွယ်စုကို ငါတို့ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တုန်းက သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အမြောက်အမြားကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြတာလေ။ ငါတို့အားလုံး ဒါကို သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး၊ ဒီစက်မှုရထားလုံးကို ဝိဇ္ဇာလက်နက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးလိုက်ခဲ့တာ။”

“တစ်ခါက ကျွန်မ မတော်တဆ ဒီရထားလုံး အစိတ်အပိုင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားခဲ့တယ်၊ အဲဒါနဲ့ အဲဒီတပည့်ကို လှည့်ကွက် သုံးပြီး ဒီပစ္စည်းကို သိမ်းလိုက်တာပဲ။”

“မိစ္ဆာနှလုံးသား အစ်ကိုကြီး၊ ရှင့်သား လင်ယုက ပုလဲရောင် ဆင်ရိုင်းကြီးတစ်ကောင် ရဖို့ အမြဲတမ်း ကြံစည်နေတာ မဟုတ်လား။”

“ဒါက မကောင်းဘူးလေ။”

“အခု ဆင်ဘုရင် အသစ်က အရမ်းကို အကာအကွယ် ပေးတတ်တာ၊ ပြီးတော့ ရန်သူတွေ ချဉ်းကပ်လာနေတဲ့ အချိန်မှာ ငါတို့က အဲဒီ ဆင်ဖြူအုပ်စုနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ လိုအပ်နေတာ။”

“လင်ယုလေးက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကြွားချင်ဝါချင်စိတ် ရှိတာပဲ၊ သူက ဂုဏ်ရှိရှိ စီးနင်းဖို့အတွက် တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ပဲ လိုချင်နေတာ။ ဒီရထားလုံး အစိတ်အပိုင်းကို သုံးပြီး နည်းနည်းလောက် ပြန်ပြင်လိုက်ရင် သူ့ကို သေချာပေါက် ကျေနပ်စေမှာပါ”

မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်က နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး စက်မှုရထားလုံးကို လှမ်းယူလိုက်ချေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ယုအာက တကယ်ပဲ ဆူညံနေတာ။”

“ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်၊ မင်း တကယ်ကို အလေးအနက် စဉ်းစားပေးတာပဲ”

ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်ဂူသခင်က တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ “အစ်ကိုကြီး ကျေနပ်ရင် ရပါပြီ” ဟု ဆို၏။

သွေးရိပ်ဂူသခင်က တစ်ဖန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ “ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်၊ မင်းကတော့ အကုန်အကျ နည်းနည်းနဲ့ အကျိုးကျေးဇူး အများကြီး ရအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ၊ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးအတွင်းတွင်မူ နင်းကျော့မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေချေပြီ။

သူသည် ထိုစက်မှုရထားလုံး အစိတ်အပိုင်းကို မှတ်မိနေ၏။

ယင်းမှာ သူ့မိခင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က ခရီးဝေး သွားလာရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု ပြောပြခဲ့ဖူးသော ရထားလုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ငါ့မိခင် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့တာဟာ ဒီရထားလုံး ခိုးယူခံလိုက်ရလို့ ခရီးဝေးကြီးကို ခက်ခဲစွာ သွားခဲ့ရတာကြောင့်လား။”

“ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်နဲ့ မိစ္ဆာနှလုံးသား။”

“ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်း။”

“ငါ ကျိန်ဆိုပါတယ်၊ ငါ့ရဲ့ စက်မှုရထားလုံးကို မရမက ပြန်ယူမယ်။”

နင်းကျော့က စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်စဉ်မှာပင် မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်က ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပြသလာသည်။

ထို ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက “တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ” ဟု ဆို၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု သွေးရိပ်ဂူသခင်က မေးလိုက်သည်။

ကင်းမြီးကောက်အဆိပ်ဂူသခင်ကမူ “ဒုတိယအစ်ကိုကြီး မကျေနပ်သေးရင် ညီမလေး တစ်ခုခု ထပ်တိုးပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု ရယ်မောကာ ဆိုသည်။

သို့သော် မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ကာ “ငါ ဒီနှလုံးသားတွေကို စားပြီးသွားပေမဲ့ တစ်မျိုးကြီးပဲ၊ တစ်ခုခု ရောနှောနေသလိုမျိုး ခံစားနေရတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ချေသည်။

ခဏချင်းမှာပင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များက တစ်ခန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပြင်းထန်သော ရှာဖွေမှု တစ်ခုကို စတင်လိုက်တော့သည်။

ရှာဖွေမှုမှာ ဘာမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်က နောက်ထပ် မန္တန်တစ်ခုကို ထပ်မံ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များက သောင်းကျန်းသော လှိုင်းလုံးကြီးများအလား တိုးထွက်လာပြီး တစ်ခန်းလုံးကို တုန်ခါသွားစေ၏။

နဂါးခေါင်းခန်းအတွင်း၌ စွန်းလင်ထုံမှာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ချွေးများ တရစပ် ထွက်နေချေသည်။

အခန်းပြင်ပတွင်မူ နင်းကျော့၏ စက်မှုလက်စွပ်မှာ ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွား၏။

“မကောင်းတော့ဘူး။”

“အစ်ကိုကြီး၊ ပြေးတော့။”

နင်းကျော့က မသိစိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

နင်းကျော့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စွန်းလင်ထုံမှာ တုန်လှုပ်သွားရ၏။

သူ၏ ဦးနှောက်က မစဉ်းစားရသေးသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားသွားကာ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ချက်ချင်း နှိုးဆော်၍ ခန်းမအတွင်းမှ အမြန်ဆုံး မောင်းထွက်လိုက်တော့သည်။

ဒုန်း။

နောက်တစ်ခဏတွင် ခန်းမကြီး၏ တံခါးများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပိတ်သွားချေသည်။

မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းအားများမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာကာ လူထွားကြီးတစ်ဦးအလား ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်၏။

သူ့မျက်လုံးအတွင်းရှိ သွေးရောင်တိမ်တိုက်များမှာ လည်ပတ်မှု ပိုမို လျင်မြန်လာပြီး သူ၏ မြင်ကွင်းက ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးပေါ်သို့ အသေအချာ ကျရောက်သွားချေပြီ။

“ဟားဟားဟား၊ ငါ့ရဲ့ ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းကို ချောင်းကြည့်ရဲတဲ့ သတ္တိကတော့ မဆိုးဘူး။”

“မင်းတို့အားလုံး သေပေတော့။”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာနှလုံးသားမှာ ကျယ်လောင်စွာ တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေလေသည်။

စက်မှုနဂါးအတွင်း၌ နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရချေသည်။

သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်း အစွန်းတစ်ဖက်သို့ ရောက်နေစဉ်မှာပင် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးမှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွား၏။

သွေးရိပ်ဂူသခင်၏ သွေးရောင်အလင်းတန်းမှာလည်း ကပ်လျက် ပါသွားပြီး စက်မှုနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်ကာ နီရဲသွားစေတော့သည်။

ပြေး၊ ပြေး၊ ပြေး။

စွန်းလင်ထုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြေးရန်ဟူသော အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

နင်းကျော့မှာမူ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ခံစားနေရကာ သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့ပေသတည်း။