အခန်း (၄၆၅-၄၆၆)

အခန်း (၄၆၅)- စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော် (အပိုင်း ၂)

မြို့စောင့်တပ်သားများ၏ အော်ဟစ်သံများက တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပဲ့တင်ထပ်လျက် ရှိချေသည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် မြို့စောင့်တပ်၏ သတိပေးချက်ကို ကြားသိရသဖြင့် လူတန်းထဲမှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာကာ စစ်စခန်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားသူများလည်း မနည်းလှပေ။

နင်းကျော့သည် မြို့ဝင်ကြေးကို ပေးဆောင်ပြီးနောက် စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်အတွင်းသို့ တရားဝင် ခြေချလိုက်လေတော့သည်။

စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်အတွင်း၌ သစ်ပင်ပန်းမန်များမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်လျက်ရှိပြီး ရောင်စုံပန်းများ၊ အပင်များနှင့် ထူးခြားဆန်းပြားသော အပင်လောကတို့က နေရာအနှံ့တွင် ဝေဆာလျက် ရှိချေသည်။

မြို့တွင်းရှိ အိမ်ဂေဟာများမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အနိမ့်အမြင့်မညီဘဲ ကွေ့ကောက်ယှက်နွယ်ကာ တည်ရှိနေကြသည်။

ယင်းတို့မှာ စနစ်တကျ စီတန်းထားခြင်း မရှိသော်ငြားလည်း ထူးခြားသော မြို့ပြအနုပညာရသတစ်မျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

နင်းကျော့သည် မသိစိတ်ဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ သူရှူသွင်းလိုက်သော လေထုထဲ၌ စိုစွတ်နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်နှင့်အတူ ပန်းရနံ့များ၊ သစ်ပင်ရနံ့များ ရောယှက်ပါဝင်နေသဖြင့် ဤနေရာ၏ ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် သာယာကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

မြို့တံခါးနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာလာသည်နှင့်အမျှ နင်းကျော့သည် မြို့လယ်ခေါင်သို့ မသွားဘဲ ကျဉ်းမြောင်းကွေ့ကောက်လှသော လမ်းကြားများထဲသို့ တိုးဝင်ခဲ့သည်။

လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်ရိပ်များ အုပ်မိုးထားသည့် ရှေးဟောင်းသစ်သား အဆောက်အအုံများ ရှိနေကြသည်။ ဆိုင်ခန်းများ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များနှင့် အရက်ဆိုင်များမှာ များသောအားဖြင့် သစ်သားဖြင့်သာ ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ဝါးပင်များကို အဓိက အသုံးပြုထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

အဆောက်အအုံများ၏ အမိုးနှင့် နံရံများပေါ်တွင် ကောက်ရိုးများ သို့မဟုတ် နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြသည်။

နင်းကျော့သည် သတင်းအချက်အလက်များ ရောင်းချသည့်နေရာကို လျင်မြန်စွာပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် သူသည် သတင်းများ ထည့်သွင်းထားသော ကျောက်ပြားချပ်အချို့ကို ကိုင်ဆောင်လျက် မှောင်ရိပ်ကျသော လမ်းကြားလေးထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ဗိုက်ဖြည့်ရင်း ရရှိလာသော သတင်းများကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေတော့သည်။

ထိုသတင်းများကို အပိုင်းသုံးပိုင်းခန့် ခွဲခြားထားသည်။

တစ်ပိုင်းမှာ တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်အကြောင်း ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ပိုင်းမှာ လျန်ကျူးပြည်၏ စစ်ချီတပ်မတော်အကြောင်းနှင့် နောက်ဆုံးတစ်ပိုင်းမှာ စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်အကြောင်း ဖြစ်သည်။

တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများထဲတွင် နင်းကျော့ ပထမဆုံး တွေ့မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဂျင်ဆင်းနဂါးမင်း အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန်ပုံသဏ္ဌာန်မှာ နဂါးနှုတ်ခမ်းမွေးကဲ့သို့ အမြစ်များရှိသည့် ဂျင်ဆင်းပင် ဖြစ်သည်။

တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်အတွင်း၌ ယင်းသည် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ရှိ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းသည် လျန်ကျူးဘုရင့်တပ်မတော် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည့် အကြောက်ရဆုံး ရန်သူကြီးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်း၊ ဆင်ဖြူအုပ်စု၊ စန်းယွဲ့မျိုးနွယ်စု၊ ရှေးဟောင်းနွယ်ပင်မျိုးနွယ်စုနှင့် အဆိပ်တစ်ရာမျိုးနွယ်စု စသည့် အစွမ်းထက်သော အဖွဲ့အစည်းများနှင့် အင်အားစုများအကြောင်းကိုလည်း တွေ့ရသည်။

စစ်ချီတပ်မတော်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများထဲတွင် နင်းကျော့သည် ရှေ့တန်းတပ်ဦးအကြောင်း၊ တပ်မတော်၏ စစ်သေနာပတိချုပ်အကြောင်းနှင့် စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်အနီးတွင် လက်ရှိစခန်းချထားသည့် စစ်သူကြီးလေးဦးအကြောင်းကို တွေ့ရှိရသည်။

ထိုစစ်သူကြီးလေးဦးမှာ လူချီ၊ ရွှီတာ့လီ၊ ရွှမ်းကျင့်နှင့် မုလန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့အနက် လူချီသည် မီးတိမ်တပ်မတော်ကို ကွပ်ကဲသူ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ နင်းကျော့ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာစဉ်က မီးလျှံများ တောက်လောင်နေပြီး မီးဓာတ်ဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်နေကြသည့် စခန်းပင် ဖြစ်သည်။ ရွှီတာ့လီမှာမူ လူရိုင်းနှင့် မိစ္ဆာသွေးနှောသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လူရိုင်းမိစ္ဆာတပ်မတော်ကို တာဝန်ယူထားသည်။

ထိုတပ်မတော်မှာ အမည်နှင့်လိုက်အောင်ပင် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းကျင့်မှာမူ ကျောက်စိမ်းဖြူစခန်းကို အုပ်ချုပ်ပြီး လက်ရှိတွင် စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်၏ အနောက်ဘက်တွင် စခန်းချထားသည်။

နင်းကျော့သည် အရှေ့ဘက်တံခါးမှ ဝင်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ထိုတပ်သားများကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သို့သော် မြို့စောင့်တပ်သားများက ပြည်ပမှလာသော ကျင့်ကြံသူများကို ကျောက်စိမ်းဖြူစခန်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် တိုက်တွန်းနေကြသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။

အကြောင်းမှာ ထိုစခန်းသည် အခကြေးငွေ အမြင့်ဆုံး ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ စစ်သူကြီး မုလန် အုပ်ချုပ်သော ပန်းနီစခန်းမှာ သတင်းများအရ အင်အားအနည်းဆုံးဖြစ်ပြီး အခကြေးငွေလည်း အနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မြို့တော်မှ လာရောက်မည့် အထူးတပ်ဖွဲ့ဖြစ်သော ရွှေလှံစွပ်တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်လာသည့် စွန်းကန်းဆိုသူ စစ်သူကြီးတစ်ဦးလည်း ရှိသေးပြီး သူသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ရွှေလှံစွပ်တပ်မတော်မှာ ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး စွန်းကန်းမှာလည်း ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဤတပ်ဖွဲ့သည် လူအင်အား နည်းပါးသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ လျန်ကျူးပြည်၏ ဘုရင်က ဤတပ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်လိုက်ခြင်းသည် တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်ကို အောင်နိုင်ရမည်ဟူသော ပြတ်သားသည့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများကြောင့် နင်းကျော့သည် ဤမြို့တော်အကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ သိရှိလာခဲ့သည်။

စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်အတွင်း၌ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံမှာ သစ်သားအမျိုးအစားပေါင်း ထောင်ချီကာ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ရတနာတစ်ပါးဖြစ်သော "ထောင်ချီသစ်ပင်ကြီး မျှော်စင်" ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သစ်ပင်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်နှင့် သားရဲဘုရင်ကျောင်းတော်ဟူ၍ နတ်ဘုရားကျောင်းတော် နှစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

ထိုနတ်ဘုရားနှစ်ပါးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်က လျန်ကျူးပြည်၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် နတ်ငယ်များအဆင့်မှ ယခုအခါ တောင်တစ်ထောင်တောအုပ် တစ်ခွင်တွင် လူသိများထင်ရှားလာကြသူများ ဖြစ်သည်။

လျန်ကျူးပြည်နှင့် တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်တို့ စစ်ပွဲစတင်ချိန်တွင် ဤနတ်ဘုရားနှစ်ပါးမှာ များစွာ အထောက်အကူပြုလာကြသည်။ ယင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် လျန်ကျူးဘုရင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ကတည်းကပင် အစီအစဉ်များ ချမှတ်ထားခဲ့ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်ဘဲ ကြိုတင်ကြံစည်ထားသည့် အကွက်စေ့သော ဗျူဟာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"တွေ့ပြီ။ ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေအရ သူက အနှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိတဲ့ မြေကမ္ဘာအနှစ်သာရအဖြစ်ကနေ ကျင့်ကြံလာတာလို့ ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်။

သူက ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ရတနာခုနစ်ပါးကျောက်ဆောင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုနဲ့ ပေါင်းစည်းခွင့်ရခဲ့ပြီး 'ကျောက်သားဖြင့် ရတနာသွန်းခြင်း' လို့ခေါ်တဲ့ နတ်ဘုရားပညာရပ်တစ်ခုကို တတ်မြောက်သွားခဲ့တာတဲ့။"

"ဒီနတ်ဘုရားပညာရပ်က လောကမှာရှိတဲ့ အရာခပ်သိမ်းကို ကျောက်သားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သတဲ့။ ပြီးတော့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီကျောက်သားတွေကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရတနာတွေအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တာပေါ့။ အဲဒီရတနာအများစုက သတ္တုတွေ၊ ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းတွေ ဖြစ်ကြတယ်လေ။"

ဤသို့ဖြင့် နင်းကျော့သည် သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်ခဲ့လေသည်။ လျန်ကျူးပြည်သည် တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်ကို အကြီးအကျယ် စစ်ဆင်နွှဲနေခြင်းကြောင့် ဤတောအုပ်အကြောင်းကို အသေအချာ သုတေသနပြုထားကာ သတင်းအချက်အလက်များစွာ ရှိနေမည်မှာ အမှန်ပင်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့သည် လက်ရှိတွင် တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်အတွင်းသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်သေးသဖြင့် ရန်သူဖြစ်သူများ၏ ဘက်မှနေ၍ ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီး၏ သတင်းကို စတင်ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံက နဖူးကို တွန့်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျောက်သားဖြင့် ရတနာသွန်းခြင်းလား။ ဒါက နတ်ဘုရားပညာရပ် ဖြစ်နေတာကိုး။ ငါဘာလို့ မဖြေရှင်းနိုင်တာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုတောင် ကျောက်အဖြစ် ပြောင်းပစ်နိုင်တာဆိုတော့ ခုခံရတာ ပိုပိုပြီး ခက်လာတာပေါ့။"

"နတ်ဘုရားပညာရပ်တွေက သာမန်ကျင့်စဉ်တွေထက် အများကြီး သာလွန်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးက သေသွားပြီ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ဒီနတ်ဘုရားပညာရပ်က အလုပ်လုပ်နေတုန်း ဖြစ်နေရတာလဲ။"

နင်းကျော့က ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း "ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးက သေသွားလောက်ပါပြီ။ ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းက သတင်းတွေမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်က သတင်းတွေမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမိစ္ဆာအိုကြီးက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်မှာ ရှိတယ်လို့ပဲ ဆိုကြတယ်။

သူက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားရင်း တစ်နေရာရာမှာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေရင်းနဲ့ ကျရှုံးပြီး သေဆုံးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"သူပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားပညာရပ်က တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် ဆက်ပြီး အသက်ဝင်နေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပညာရပ်က သူ့ဘာသာသူ အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အဲဒီလောက် မကြီးမားတာပေါ့။"

"မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အားနည်းလှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေနဲ့ဆိုရင် အခုထိ ခံနိုင်ရည်ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လျက် "ကျော့လေး ပြောတာ မှန်တယ်" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် စွန်းလင်ထုံက သူ၏ အခက်အခဲကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

"အခုတော့ ဒါက နတ်ဘုရားပညာရပ်ရဲ့ လက်ချက်ဆိုတာ သိပြီပဲ။ ဒါကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းကြမလဲ။"

နင်းကျော့က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ "ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေတာ အမှန်ပဲ။ တခြားသူတွေဆီက အကူအညီ တောင်းရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ သတင်းတွေအရ စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်မှာ သံတောင်ဝှေး နန်းတွင်းသမားတော်လို့ ခေါ်တဲ့ အရမ်းတော်တဲ့ သမားတော်ကြီး တစ်ယောက် ရှိသတဲ့။

သူက တစ်ချိန်က လျန်ကျူးဘုရင်ရဲ့ နန်းတွင်းသမားတော်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးတာဆိုတော့ သူ့ဆီကို အရင်သွားပြီး အကြံဉာဏ် တောင်းကြည့်ရအောင်။"

"အင်းလေ..." စွန်းလင်ထုံတွင်လည်း ထိုထက် ကောင်းသော အကြံမရှိသဖြင့် "နန်းတွင်းသမားတော် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုရင်တော့ ထူးခြားမှာ အမှန်ပဲ။ အဲဒီကို သွားပြီး ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် သူ၏ အစာကို လျင်မြန်စွာ စားသောက်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ပွဲကိုလည်း ပါဆယ်ထုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုအစားအစာများကို ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးအတွင်းရှိ စွန်းလင်ထုံထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် လမ်းကြားများထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သတင်းများမှ ရရှိသော လမ်းညွှန်ချက်များအတိုင်း စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်၏ နေရာအနှံ့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် "ထျယ်ယီဆေးခန်း" သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဆေးခန်း၏ အပြင်အဆင်မှာ သိပ်မကြီးကျယ်လှပေ။ ဝင်ပေါက်တွင်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေသဖြင့် နာမည်ကျော် သမားတော်ကြီးတစ်ဦး၏ ဆေးခန်းနှင့် လုံးဝ မတူလှပေ။

နင်းကျော့သည် သံသယစိတ်ဖြင့် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ တံခါးဝတွင် ထိုင်ခုံငယ်လေးတစ်လုံးပေါ်၌ ကောင်လေးတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး နင်းကျော့ကို မြင်သောအခါ လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဦးလေးက တခြားမြို့ကနေ ဆေးကုဖို့ လာတာ မဟုတ်လား။"

"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဦးလေးတော့ ကံဆိုးသွားပြီ။ ကျွန်တော့်ဆရာက စစ်တပ်ထဲကို ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလေ။ ဆေးခန်းကို မနေ့ကတည်းက ပိတ်လိုက်တာ။ ဦးလေးတို့လို လူတွေကို အသိပေးဖို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ပဲ ဒီမှာ ကျန်နေခဲ့တာ" ဟု ထိုကောင်လေးက စိတ်မကောင်းဖွယ် သတင်းကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ နင်းကျော့က "ဒါဆို ကျန်းသခင်ကြီးက အခု ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိပါရစေ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အော်... သူက မြို့ပြင်က စစ်စခန်းမှာ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီကို ဆေးကုဖို့ သွားရှာလည်း အလကားပါပဲ။ ဦးလေးလည်း ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ ခေါင်းမာတဲ့အကျင့်အကြောင်း ကြားဖူးမှာပါ။ သူက အရမ်းကို ခေါင်းမာတာ။"

"လူအများကြီးက သူ့ဆီကို ကုသခွင့်တောင်းဖို့ စစ်စခန်းကို သွားကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ အောင်မြင်မလာကြဘူး။"

"ကျွန်တော်သာ ဦးလေးနေရာမှာဆိုရင် တခြားသမားတော်တစ်ယောက်ဆီမှာပဲ အကူအညီ တောင်းလိုက်မှာပဲ။"

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုကောင်လေးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီး မထွက်ခွာမီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လက်တစ်ဆုပ်စာခန့်ကို ပေးကမ်းခဲ့သည်။

"ဒါကတော့ ပြဿနာပဲ" ဟု စွန်းလင်ထုံက ပြောလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ထိုသတင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်တွင် အတော်ဆုံးသမားတော်မှာ ကျန်းကျန့်ရိသာ ဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

သူမှလွဲလျှင် ကျန်သူများမှာ သာမန်အဆင့်သာရှိကြသဖြင့် နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ကုသနိုင်ရန်မှာ အခွင့်အလမ်း အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။

"စစ်စခန်းကို သွားပြီး ရှာကြည့်ရအောင်" နင်းကျော့ကမူ လက်မလျှော့သေးပေ။

စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်၏ အနောက်ဘက်တံခါးမှ ထွက်လာသောအခါ စစ်စခန်းနှစ်ခုကို ဘေးချင်းယှဉ်လျက် တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်စိမ်းဖြူစခန်းမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ဝိုင်းဝန်းထားသော ကျောက်စိမ်းဖြူ တံတိုင်းကြီးဖြင့် ကာရံထားသည်။

ကာကွယ်ရေးအတွက် စိုက်ထူထားသော တိုင်များပင်လျှင် သာမန်သစ်သားတိုင်များ မဟုတ်ဘဲ ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်စိမ်းဖြူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုတိုင်များပေါ်တွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့များစွာ ရှိနေသဖြင့် လေထုကို တောင်တန်းကြီးပမာ ခိုင်ခံ့ငြိမ်သက်စေသည်။

ကင်းမျှော်စင်များမှာလည်း မိုးပေါ်သို့ ထိုးတက်နေကြပြီး နေ့ခင်းဘက်တွင်ပင် ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်လျက် ရှိချေသည်။

ရွှေရောင်အလံတိုင်များပေါ်တွင်မူ ကျောက်စိမ်းဖြူ တပ်မတော်အလံများက လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ရှိနေကြသည်။

ထိုအလံများမှာ တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းဖြူနောက်ခံပေါ်တွင် ငွေနန်းကြိုးများဖြင့် နဂါးပုံစံများကို ဖော်ကျူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နဂါးများ၏ မျက်လုံးများမှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပျံတက်သွားတော့မည့်အလား တောက်ပလျက် ရှိချေသည်။

စခန်းတံခါးမှာမူ ပို၍ပင် ကြီးကျယ်ခန်းနားလှသည်။ ဧရာမ ကျောက်စိမ်းဖြူ တံခါးချပ်ကြီး နှစ်ချပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး တစ်ချပ်စီတွင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများစွာကို စီခြယ်ထားလေသည်။

စခန်းအတွင်း၌ မြင်းတပ်တစ်စုက ကဆုန်စိုင်းကာ သွားလာနေကြသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ စည်းချက်ကျကာ ညီညာလှပေသည်။

မြင်းတစ်ကောင်ချင်းစီတွင် အနုစိတ်ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းဖြူ ကုန်းနှီးများကို တပ်ဆင်ထားပြီး ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည့် ကျောက်မျက်ရတနာများကိုလည်း စီခြယ်ထားသဖြင့် မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်ရည်ကို ပေါ်လွင်စေလေတော့သည်။

အပိုင်း (၄၆၆) တာအိုဒဏ်ရာကို ကုသခြင်း

အခြားသော စခန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပန်းနီစခန်းမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းလှပြီး ကြည့်ရသည်မှာပင် မပြည့်စုံသယောင် ရှိလှချေသည်။

စခန်း၏ အကာအရံများမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး စခန်းဝင်ပေါက် တံခါးမှာလည်း ကြီးမားသော သစ်သားတိုင်များဖြင့်သာ ပြုလုပ်ထားသည်။ ကင်းမျှော်စင်၏ အမြင့်မှာလည်း ကျောက်စိမ်းဖြူစခန်း၏ တစ်ဝက်မျှပင် မရှိပေ။

ထို့ပြင် လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသော တပ်မတော် အောင်လံမှာလည်း အရောင်အဆင်း မှိန်ဖျော့လျက် ရှိကာ အနားသတ် ချုပ်ရိုးများမှာလည်း မကြာမီ ပြုတ်ထွက်တော့မည့်အတိုင်း လိပ်တက်နေလေပြီ။

သို့သော် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော စခန်းဖြစ်လင့်ကစား အချက်အချာကျသော နေရာတိုင်းတွင် စစ်သည်တော်များမှာ စနစ်တကျ ကင်းစောင့်နေကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာလည်း မိမိတို့၏ တာဝန်ကို တက်ကြွထက်သန်စွာ ထမ်းဆောင်နေကြသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

နင်းကျော့သည် ပန်းနီစခန်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။

အကြောင်းမူကား သံတောင်ဝှေး နန်းတွင်းသမားတော် ကျန်းကျန့်ရိသည် အောက်ခြေအကျဆုံး ဆက်ဆံခံရပြီး အတတ်ပညာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော ပန်းနီတပ်မတော်နှင့် ပူးပေါင်းနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း၊ ဒီနေရာက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နယ်မြေပဲ။ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းမယ်ဆိုရင် မင်း အသက်ပျောက်သွားမယ်” ဟု စခန်းတံခါးဝတွင် ကင်းစောင့်နေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက နင်းကျော့ကို တင်းမာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မိမိလာရင်းကိစ္စကို အသိပေးရန် ပြုံးပြလိုက်၏။

နင်းကျော့၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် တံခါးစောင့်က စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် “ဟင်း၊ ကျန်းသခင်ကြီးကို ရှာဖို့ လာတာ နောက်တစ်ယောက်ပေါ့လေ။ သခင်ကြီးက စခန်းထဲမှာ ပုန်းနေတာတောင် အေးအေးဆေးဆေး မနေရပါလား” ဟု ဆိုသည်။

နင်းကျော့သည် ပြုံးမြဲပြုံးလျက်ပင် မိမိ၏ ပညာရပ်ကို တိတ်တဆိတ် အသင့်ပြင်လိုက်၏။

နတ်ဘုရားပညာရပ် — ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်။

ဝိညာဉ်ရတနာ — ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်။

နင်းကျော့သည် ပညာရပ်ကို အသုံးပြုရင်း “အကိုရယ်၊ ကျွန်တော့်မှာလည်း တခြားနည်းလမ်း မရှိလို့ပါ။ ဒီလောကမှာ ကျွန်တော့်အတွက် အနီးကပ်ဆုံး ဖြစ်တဲ့လူ ဖျားနာနေတာကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော့်ကိုယ်တိုင် ဖျားတာထက် ပိုခံရခက်ပါတယ်။ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလိုပဲ အတော်လေးကို စိတ်ဆင်းရဲနေရတာပါ။

ဒါကြောင့်လည်း ကျန်းသခင်ကြီးရဲ့ ကရုဏာတရားကို ရနိုင်မလားဆိုပြီး အရာအားလုံးကို စွန့်စားပြီး လာခဲ့တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

တံခါးစောင့်၏ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုဒုက္ခကို မိမိကိုယ်တိုင် ခံစားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ အမူအရာမှာလည်း နူးညံ့သွားတော့သည်။

“သွားလေ၊ သွားလေ၊ တကယ့်ကို ကံဆိုးတဲ့လူပဲ။ မင်းတို့လို လူတွေနဲ့ကျတော့လည်း ငါ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး”

နင်းကျော့သည် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်၏။ စခန်းတံခါးထဲသို့ မဝင်မီတွင် သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်ကို တိတ်တဆိတ် နှိုက်ယူလိုက်ပြီး တံခါးစောင့်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ကာ “ဒါက တံခါးဝမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း ကင်းစောင့်နေတဲ့ အကိုတို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာ အနည်းအကျဉ်းပါ။ လက်ဖက်ရည်ဖိုးလေး အဖြစ် လက်ခံပေးပါဦး” ဟု ဆိုသည်။

မျှော်လင့်မထားသည်မှာ တံခါးစောင့်၏ လက်မှာ မီးပူလောင်သွားသည့်အလား ရုတ်တရက် ရုန်းဖယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား ချက်ချင်းပြောင်းကာ ငေါက်ငမ်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ “မင်း ဘာလုပ်တာလဲ၊ ဘာလုပ်တာလဲ။ ငါတို့ကို လာဘ်ထိုးလို့ ရမယ် မမှတ်နဲ့”

“ငါတို့ မင်းကို ပေးဝင်တာက မင်းပေးတဲ့ အရာကြောင့်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို သနားလို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ စစ်သူကြီး မုလန်က စိတ်နှလုံး ဖြူစင်မြင့်မြတ်လို့ ဆေးကုသဖို့ လာတဲ့လူတွေကို လမ်းဖွင့်ပေးထားရမယ်လို့ အမိန့်ထုတ်ထားလို့ပဲ”

“မြန်မြန်ဝင်သွား၊ ဆေးကုသလို့ ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပြန်ထွက်တော့”

ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်၏ အကူအညီဖြင့် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် နင်းကျော့သည် ထိုသူ၏ ရိုးသားမှုကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

ထိုစကားများမှာ လှည့်ဖြားခြင်း မရှိဘဲ စစ်မှန်သော စကားများဖြစ်ရာ နင်းကျော့ပင် စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩသွားမိသည်။

“ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိဉာဏ် နည်းပါးမှုကြောင့် အကိုတို့ကို အထင်သေးမိသလို ဖြစ်သွားတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ” ဟု နင်းကျော့က အလျင်အမြန်ပင် အမှားဝန်ခံကာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

တံခါးဝရှိ လူငယ်ကျင့်ကြံသူများမှာ နင်းကျော့ကြောင့် အစော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အတော်ပင် ဒေါသထွက်နေပုံ ရပေသည်။

ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်။

ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်။

သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် နူးညံ့သွားပြီး နင်းကျော့ကို “သွား၊ သွား၊ သွားတော့” ဟု စိတ်မရှည်သယောင် လက်ယမ်း ပြလိုက်ကြသည်။

နင်းကျော့သည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ စခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာခဲ့၏။

မထွက်ခွာမီတွင် သူသည် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်၏ အစအန အားလုံးကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

လင်ဟုကျိုနှင့် မိစ္ဆာနှလုံးသားဂူသခင်တို့၏ ကိစ္စများ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူသည် ပိုမို သတိထားလာခဲ့ကာ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ကို အကြောင်းမဲ့ အသုံးမပြုရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် ဤနေရာမှာ စစ်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ချီတက်လာသည့် လျန်ကျူးပြည်၏ တပ်မတော်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် မည်မျှလောက်သော ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် လူစွမ်းကောင်းများ ရှိနေမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါအံ့နည်း။ အကယ်၍ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက သတိထားမိသွားပြီး သူ့ထံသို့ ခြေရာခံ လိုက်လာပါက အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသည်။

စခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ နင်းကျော့သည် စခန်းမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ကင်းလှည့်ခြင်း၊ ကင်းစောင့်ခြင်း၊ လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် အခြားသော လှုပ်ရှားမှုများမှာ စနစ်တကျ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ကြည့်ရတာ စစ်သူကြီး မုလန်က ရွှေအမြုတေအဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ စစ်ဘက်မျိုးနွယ်က ဆင်းသက်လာသူဆိုတော့ စည်းကမ်း အတော်ကြီးပုံ ရတယ်။ စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ကိုလည်း သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ပုံပဲ။ တပ်ကို ကွပ်ကဲတဲ့နေရာမှာတော့ သူက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ” ဟု စွန်းလင်ထုံက ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး အတွင်းမှ နင်းကျော့ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ရှေ့တည့်တည့်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် နင်းကျော့ထံ လျှောက်လာပြီး “မင်းက ကျန်းသခင်ကြီးဆီမှာ ဆေးကုဖို့ လာတာလား” ဟု မေးသည်။

နင်းကျော့က ဟုတ်မှန်ကြောင်း ဖြေကြားပြီးနောက် ထိုကျင့်ကြံသူက “ဒါဆို ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။ ဒီနေရာက တားမြစ်ထားတဲ့ စစ်ဘက်နယ်မြေပဲ၊ ပြင်ပလူတွေ လွယ်လွယ်နဲ့ လာရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီး မုလန်က မင်းတို့ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ထည့်တွက်ပေးသလို ကျန်းသခင်ကြီးရဲ့ သမားတော် ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း မညှိုးနွမ်းစေချင်လို့ မင်းတို့ကို အခုလို အခွင့်အရေး ပေးထားတာ” ဟု ဆိုသည်။

နင်းကျော့သည် ချက်ချင်းပင် စစ်သူကြီး မုလန်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်ရာ ထိုကျင့်ကြံသူ၏ အမူအရာမှာ ပြေလျော့သွားပြီး “ဒီကောင်လေးကတော့ လူမှုရေး သိတတ်သားပဲ” ဟု ထင်မှတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ မျက်ဝန်းတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

နင်းကျော့သည် တဲစခန်း၏ ကန့်လန့်ကာကို ပင့်မကာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ သံတောင်ဝှေး နန်းတွင်းသမားတော် ကျန်းကျန့်ရိနှင့် နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ဆုံခွင့် ရခဲ့လေပြီ။

ထိုသူမှာ အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး အရပ်ရှည်ရှည် ပါးပါးလျလျနှင့် နှာတံပေါ်ကာ မျက်တွင်း အနည်းငယ် ဟောက်ပက် ဖြစ်နေသည်။ မေးရိုးမှာလည်း သန်မာပုံရပြီး အသားအရေ တစ်ခုလုံးမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောကာ အချိန်ကာလ၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ထွင်းထုထားသည့်အလား ရှိနေပေသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် နားထင်စပ်တွင် ဆံပင်ဖြူ အနည်းငယ် ရှိနေခြင်းမှာ သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ကြမ်းတမ်းသည့် ဘဝခရီးကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

အသိသာဆုံးမှာ သူ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လေးလံသော သံတောင်ဝှေးပင် ဖြစ်သည်။

သတင်းများအရ သူသည် တစ်ချိန်က နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဆေးကုသမှု အတတ်ပညာကြောင့် ကျော်ကြားကာ လျန်ကျူးပြည် ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အထူး ယုံကြည်အားကိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင် မင်းသားကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့ပြီး ကျန်းကျန့်ရိ၏ ဆေးကုသမှုကို လိုအပ်ခဲ့၏။

သို့သော် ကျန်းကျန့်ရိကမူ မင်းသားမှာ ခမည်းတော်၏ အချစ်ကို အားကိုးကာ မောက်မာရိုင်းစိုင်းပြီး သူတစ်ပါးကို နှိပ်စက်ကာ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေသူ ဖြစ်ကြောင်း၊ ယခု ဖျားနာခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ပင် ဖြစ်သဖြင့် လူသားတို့ အနေဖြင့် ကြားဝင် မစွက်ဖက်သင့်ကြောင်း ပြောဆိုကာ ကုသပေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ဘုရင်မင်းမြတ်သည် အမျက်ထွက်ကာ ကျန်းကျန့်ရိကို မင်းသားအား ကုသပေးရန် အတင်းအကျပ် အမိန့်ပေးခဲ့၏။

ကျန်းကျန့်ရိမှာလည်း ဒေါသအလျဉ် ချောင်းချောင်းထွက်ကာ နန်းတော်အတွင်း ဟိန်းဟောက်ခဲ့သဖြင့် အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေသော ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ရိုက်နှက် အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရပေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိသည် အလျှော့ပေးခြင်းထက် အသေခံခြင်းက မြတ်သည်ဟု ယူဆကာ တစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ငြိမ်ခံနေခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် သူ မသေခဲ့ခြင်းမှာ ကံကြမ္မာကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တိုက်ပွဲမှ ပြန်လာသော စစ်သူကြီး မုသည် ကျန်းကျန့်ရိ အပြစ်ပေးခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းပြီးနောက် ဘုရင်မင်းမြတ်ထံတွင် ကျန်းကျန့်ရိအတွက် အသနားခံ ပေးခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ ကျန်းကျန့်ရိမှာ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများကြောင့် သူကိုယ်တိုင် သမားတော် ဖြစ်သော်လည်း မသန်စွမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ကာ တောင်ဝှေးကို အားကိုးပြီး လမ်းလျှောက်ရတော့သည်။

ထို့ထက် ပိုဆိုးသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်မှ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် မည်သည့်အခါမျှ တိုးတက်မှု မရှိနိုင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျန့်ရိသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေရာမှ နင်းကျော့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်းခနဲ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“လူငယ်လေး၊ မင်းမှာ ဒဏ်ရာရထားတယ် ဆိုပေမဲ့ အနားယူလိုက်ရင် အလိုလို ပြန်ကောင်းသွားမယ့် ဒဏ်ရာမျိုးပါ။ မင်း ဘယ်လို ဝေဒနာမျိုးကို ကုချင်လို့ ငါ့ဆီကို လာတာလဲ”