အခန်း (၄၆၇-၄၆၈)

အခန်း (၄၆၇)

နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးကျန်းကျန့်ရိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သခင်လေးနင်းကျော့သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုသေစွာ ဆုပ်ကိုင်ဂါရဝပြုလိုက်ရင်း “နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို စူးရှလှပါတယ်ခင်ဗျာ၊ အခု ဝေဒနာခံစားနေရတာက ကျွန်တော်မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပါ” ဟု ပြောကြားလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသော စက်မှုရုပ်သေးဖြစ်သည့် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်ရာ စွန်းလင်ထုံသည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးအတွင်းမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ကျန်းကျန့်ရိအား လက်အုပ်ချီနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

စွန်းလင်ထုံ လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည့်အခါ ကျန်းကျန့်ရိသည် သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ကျောက်သားကဲ့သို့ မာကျောနေသော အရေပြားကို သတိပြုမိသွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စွန်းလင်ထုံ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ကျောက်သားအရေပြားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခင်က လက်ဖဝါးဘေးစွန်းများတွင်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လက်ဖဝါးပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ကျောက်သားကဲ့သို့ ပြောင်းလဲနေချေပြီ။

ကျန်းကျန့်ရိ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး “ဒါဟာ တာအိုဒဏ်ရာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှာ ရုတ်ချည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နှလုံးခုန်သံများပင် မြန်ဆန်လာကာ “တာအိုဒဏ်ရာ ဟုတ်လား” ဟု မေးမိလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏မိခင်ဖြစ်သူ ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာမှာလည်း တာအိုဒဏ်ရာပင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျန်းကျန့်ရိ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွငြိမ့်ကာ ဆေးအိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်ရင်း “အခုလောလောဆယ် ဘာမှမပြောနဲ့ဦး၊ ဒါကို အရင်ဆုံး လိမ်းလိုက်ပါ” ဟု ဆို၏။

နင်းကျော့က ဆေးအိုးကို လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းကျန့်ရိက တားမြစ်လိုက်ကာ စွန်းလင်ထုံကို ကြည့်၍ “မင်းဘာသာမင်း လိမ်းလိုက်ပါ၊ ဒီဝေဒနာ ခံစားနေရတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ တခြားသူတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားပစ္စည်းတွေနဲ့ အနီးကပ် မထိတွေ့မိစေနဲ့၊ ဒီတာအိုဒဏ်ရာက ကူးစက်တတ်တယ်” ဟု သတိပေးလိုက်လေသည်။

ထိုအခါ စွန်းလင်ထုံသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ကာ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ဆေးပုလင်းကို လေထဲတွင် ဝဲပျံစေပြီး ဆေးများကို ခတ်ယူ၍ သူ၏လက်နှစ်ဖက်ပေါ်သို့ အနှံ့အပြား လိမ်းကျံလိုက်၏။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ပစ္စည်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အစွမ်း ရှိပြီးသားဖြစ်သည့်အပြင် စွန်းလင်ထုံ၏ ပင်မကျင့်စဉ်မှာလည်း ဝိညာဉ်အာရုံပင်လယ်ကို အထူးပြုကျင့်ကြံထားခြင်းဖြစ်ရာ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန်မှာ သူ၏အဖို့ ခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။

ဆေးလိမ်းပြီးသည်နှင့် လက်ဖဝါးပြင်ထက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းပိုင်းအထိ အေးမြသော ခံစားမှုတစ်ရပ် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ထိုအေးမြမှုမှာ အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားလှပြီး ကျောက်သားဖြစ်နေမှုများကို ရပ်တန့်စေကာ ပြန့်ပွားမလာအောင် ချက်ချင်းပင် တားဆီးပေးနိုင်ခဲ့ချေသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုများ ပေါ်လွင်လာပြီး နင်းကျော့ကို ကြည့်ကာ “ဒီဆေးက တကယ်ကို ထိရောက်တာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည်လည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရသော်လည်း ကျန်းကျန့်ရိကမူ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း “ဒါက အပေါ်ယံလက္ခဏာကိုပဲ ကုသပေးနိုင်တာ၊ ရောဂါမြစ်ဖျားခံရာကိုတော့ မကုနိုင်သေးဘူး၊ လုံးဝပျောက်ကင်းဖို့ဆိုရင် တာအိုဒဏ်ရာရဲ့ မူလဇစ်မြစ်ကနေ စပြီး ကုသရမယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့သည် သိလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေပြီဖြစ်ရာ “ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦး ဆရာကြီးကျန်း၊ တာအိုဒဏ်ရာဆိုတာ အတိအကျ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒါကို အပြီးတိုင် ဘယ်လိုကုသရမလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

သူသည် ဤမေးခွန်း၏ အဖြေကို စာအုပ်စာပေများနှင့် အလင်းဆောင်မှန်အတွင်းရှိ ပညာရှိများထံတွင် ရှာဖွေခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ ထူးချွန်သော သမားတော်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းကျန့်ရိ၏ အမြင်ကိုလည်း သိရှိလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိ ပေးသော အဖြေမှာလည်း အခြားသူများ၏ အဖြေနှင့် များစွာမခြားနားလှပေ။ “တာအိုဒဏ်ရာဆိုတာ နာမည်အတိုင်းပဲ၊ တာအိုရဲ့ နိယာမတရားတွေကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာကို ခေါ်တာပဲ”

“လူတစ်ယောက်က လေးလံတဲ့အရာကို မနိုင်မနင်း မယူဘဲ ထိခိုက်မိရင် ဒါဟာ အလေးချိန်နိယာမကြောင့် ဒဏ်ရာရတာပေါ့၊ လူတစ်ယောက်က မီးကို လက်နဲ့အုပ်မိလို့ လောင်ကျွမ်းသွားရင် ဒါဟာ မီးနိယာမကြောင့် ထိခိုက်တာပဲ”

“မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း လက်တွေက မြေဓာတ်နိယာမရဲ့ တိုက်စားမှုကို ခံနေရတာပဲ၊ ဒါကို ကုသဖို့ဆိုရင် အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သိရမယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီနိယာမကို စုပ်ယူဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ သက်ဆိုင်ရာ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုရမယ်”

“ဒါကြောင့် အရင်ဆုံး အဖြေကို ရှာဖွေရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါလည်း ကုသမှုကို စတင်လို့ မရနိုင်ဘူး”

ကျန်းကျန့်ရိက ခေတ္တရပ်နားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်မှာ “မင်းတို့ အဖြေရပြီဆိုရင် ငါ့ဆီကို ပြန်လာခဲ့ပါ၊ ဒီဝေဒနာက တကယ်ကို လက်ဝင်လှတယ်၊ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အဖြေက မှန်ကန်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊ အဖြေသာ မှားနေမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ အကျိုးသက်ရောက်မှာ မဟုတ်သလို အခြေအနေကို ပိုပြီး ဆိုးရွားသွားစေနိုင်တယ်”

“ဒုတိယအချက်ကတော့ မှန်ကန်တဲ့ အဖြေရပြီဆိုရင် မြေဓာတ်နိယာမကို ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်တဲ့ မြေဓာတ်ပါရဂူတစ်ဦးကို ရှာရမယ်၊ အဲဒီလို လူမျိုးမှသာ ဒီဝေဒနာနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ကုသမှုနည်းလမ်းကို ဖော်ထုတ်နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်”

“တတိယအချက်ကတော့ မင်းတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါက စစ်တပ်ထဲကို ဝင်ထားပြီး ပန်းနီစခန်းမှာ စစ်ဘက်သမားတော်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာ၊ အထက်က အမိန့်စာ ဘယ်အချိန်မှာ ကျလာမလဲ မသိနိုင်သလို ရှေ့တန်းကိုလည်း ဘယ်အချိန်မှာ ထွက်ရမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး၊ ရှေ့တန်းကို ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ အခုလိုမျိုး စိတ်တိုင်းကျ သွားလာခွင့် ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး”

“ဒါကြောင့် မင်းတို့ အမြန်လုပ်ကြရမယ်”

စွန်းလင်ထုံသည် နင်းကျော့ကို ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ နင်းကျော့သည် စွန်းလင်ထုံ ဘာကို မေးနေသည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွား၏။

သူတို့၏ ယခင်ဗျူဟာမှာ မှန်ကန်ခဲ့ပေသည်၊ လမ်းခရီးတွင် အန္တရာယ်များ ရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် အဖြေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ယင်းမှာ ကျောက်သားအနှစ်မြေကမ္ဘာရတနာပင် ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော် ဤကိစ္စမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှ၏။

အဘယ်ကြောင့်နည်း။

အကြောင်းမှာ ယင်းသည် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးနှင့် ဆက်နွှယ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

စစ်တပ်၏ အမြင်အရ ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီးသည် အထူးဂရုပြုရမည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ လျန်ကျူးပြည် စစ်တပ်ဖြစ်စေ၊ တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်ဘက်ကဖြစ်စေ ဤအချက်ကို သိရှိခြင်း မရှိသေးပေ။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို မဖော်ပြလိုကြချေ။ စွန်းလင်ထုံမှာ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သူ၏ မကျေနပ်မှုကို မျိုသိပ်ထားရ၏။

သူသည် ထိုကျောက်လုံးကြီးကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် ပြန်လည် အားယူထူမတ်လိုသည့် ဆန္ဒရှိနေပေသည်။

နင်းကျော့၏ ဆန္ဒမှာမူ ပို၍ပင် ရှင်းလင်းလှ၏။

လိုဏ်ဂူအောက်ခြေရှိ ထိုကျောက်လုံးကြီးမှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားရင်း ကျရှုံးသွားခဲ့သော ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သလို နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိ မြေကမ္ဘာအနှစ်သာရများ စုဝေးနေသည့် မဟာရတနာပုံကြီးလည်း ဖြစ်နေပေသည်။

တာအိုဒဏ်ရာကိုသာ ကုသနိုင်မည်ဆိုပါက ယခုရင်ဆိုင်နေရသော ငွေကြေးအခက်အခဲများမှာ လုံးဝပင် ပြေလည်သွားမည်ဖြစ်ပြီး နောင်ကာလရှည်ကြာသည်အထိ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ကျောက်သားထဲမှ မိစ္ဆာအိုကြီး၏ သေဆုံးမှုမှာလည်း အလွန်ပင် အသုံးဝင်နိုင်ကြောင်းကို နင်းကျော့က ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားမိနေပေသည်။

စွန်းလင်ထုံက ဘာမှမပြောဘဲ နင်းကျော့ကိုသာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချစေလိုက်သည်။

အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် နင်းကျော့သည် အရာအားလုံးကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် ကျန်းကျန့်ရိအား ဂါရဝပြုလိုက်ကာ “ဆရာကြီးကျန်း၊ အခု ကုသမှုအတွက် ဆေးဖိုးဝါးခ ဘယ်လောက် ပေးရမလဲဆိုတာ သိပါရစေ” ဟု မေးလိုက်၏။

ကျန်းကျန့်ရိက ရယ်မောလိုက်ရင်း “ဒါကို တွက်ချက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်၊ မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းက ဘယ်လိုနိယာမမျိုးနဲ့ ထိတွေ့မိခဲ့သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်၊ ရောဂါကို အသေအချာ ခွဲခြားစိတ်ဖြာပြီးမှသာ လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါးတွေကို သတ်မှတ်နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်”

“ပြီးတော့ မြေဓာတ်ပါရဂူတစ်ဦးကို ငှားရမ်းခကလည်း အလွန်ကို မြင့်မားတတ်တယ်”

“ခြုံပြောရရင်တော့ ဆေးဖိုးဝါးခအတွက် လုံလောက်တဲ့ ငွေကြေးကို အသင့်ပြင်ထားတာက အကောင်းဆုံးပဲပေါ့” ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး “မြေဓာတ်ပါရဂူတစ်ဦးရဲ့ အကူအညီကို တိုက်ရိုက်ရနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီတာအိုဒဏ်ရာကို တိုက်ရိုက်ကုသနိုင်လား” ဟု မေးလိုက်၏။

ကျန်းကျန့်ရိသည် နင်းကျော့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် ယခင်က ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များ ဆုံးရှုံးခဲ့သော်လည်း ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသည့် လူငယ်နှစ်ဦးက မြေဓာတ်ပါရဂူတစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်မှာ သူ့အတွက် အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေပေတော့သည်။

အခန်း (၄၆၈)

ဤသည်မှာ လွယ်ကူလှသည့် ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

ပါရဂူအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူ မည်သူမဆို ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်တည်ထောင်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း “မြေဓာတ်ဆိုင်ရာ ပါရဂူတစ်ဦးကို ဖိတ်ကြားနိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ အစီအရင်ကို ရေးဆွဲဖို့ ငါရဲ့ ရောဂါရှာဖွေပုံ နည်းလမ်းတွေကိုပဲ လိုက်နာရမှာပါ” ဟု ဆို၏။

သူသည် တစ်ဖက်လူမှာ ထူးခြားသော ဂုဏ်ဒြပ်ရှိသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောမိသဖြင့် “တာအိုဒဏ်ရာဆိုတာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ ကိန်းအောင်းနေတာပါ။ အစီအရင် အများစုက တာအိုဒဏ်ရာကို ပစ်မှတ်ထားနိုင်ပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်တယ်” ဟု ထပ်လောင်း ရှင်းပြလေသည်။

“ငါ အကဲခတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဒီကလေးဟာ ဝိညာဉ်အသွေးအသား ခံနိုင်ရည်ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ထားတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘူး။ တာအိုဒဏ်ရာကို အတင်းအဓမ္မ ဖယ်ရှားမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်ခံနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်”

နင်းကျော့သည် နားလည်ကြောင်း အချက်ပြရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက “တကယ်လို့ ကျွန်တော်က မြေဓာတ်ဆိုင်ရာ ပါရဂူအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို ဖိတ်ကြားနိုင်ခဲ့ရင်တောင် အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဆရာကျန်းက စစ်စခန်းနဲ့အတူ ရှေ့တန်းကို ရောက်နေမှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်။ မြေဓာတ်ဆိုင်ရာ ပါရဂူတစ်ဦးနဲ့ သမားတော်တစ်ဦးရဲ့ အကူအညီကို ရယူမယ်ဆိုရင် တာအိုဒဏ်ရာကို ဘေးအန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ဖယ်ရှားနိုင်ဖို့ သေချာမှု ရှိပါ့မလားလို့ သိပါရစေ” ဟု ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်၏။

ကျန်းကျန့်ရိသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို သပ်ရင်း မာန်ဝံ့စွာ ပြုံးလိုက်ကာ “ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ သမားတော်တွေတောင် အဲ့ဒီလိုမျိုး သေချာပေါက် မပြောနိုင်ကြပါဘူး”

“ငါရဲ့ အခြေအနေကတော့ ထူးခြားပါတယ်။ အရင်က နန်းတွင်းသမားတော်အဖြစ် အတွေ့အကြုံတွေက ငါရဲ့ အမြင်နဲ့ ပါရမီကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့တာပါ”

“အနည်းဆုံးတော့ လျန်ကျူးပြည် တစ်ပြည်လုံးမှာ ဒီလိုမျိုး လူနာကို ကုသနိုင်တဲ့ ဒုတိယမြောက် သမားတော် ရှိမယ်လို့ ငါမယုံကြည်ဘူး”

နင်းကျော့သည် သဘောပေါက်သွားပြီး ကျန်းကျန့်ရိကို ချက်ချင်းပင် ချီးမွမ်းစကား ဆိုလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင် ဆရာကျန်း ကိုယ်တိုင် ကုသပေးတာဟာ ကျွန်တော်တို့အတွက် တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ”

“ဆရာ... ကျွန်တော့်ဘက်မှာလည်း ကြည့်ပေးစေချင်တဲ့ တာအိုဒဏ်ရာ တစ်ခု ရှိနေပါသေးတယ်”

နင်းကျော့သည် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးမှ ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော် မုန့်ယာယောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

“ရွှေအမြုတေအဆင့် စက်မှုရုပ်သေးလား” ကျန်းကျန့်ရိသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော် မုန့်ယာယောင်ကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး နင်းကျော့ကို အကဲခတ်သကဲ့သို့ ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားရင်း အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ထိုရုပ်သေးပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်သဘာဝ အစအနများကို တွေ့ရှိသွား၏။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။

“ဒီစက်မှုရုပ်သေးမှာ ဝိညာဉ်သဘာဝ ရှိနေတာပဲ”

“ဒီလောက် နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝိညာဉ်သဘာဝ ရှိနေလို့သာ ဒီလို တာအိုဒဏ်ရာကို တောင့်ခံနိုင်တာပေါ့။

အချိန်အတော်ကြာအောင်တောင် ထိန်းထားနိုင်သေးတယ်”

“မိတ်ဆွေနင်း... ဒါဟာ မင်းရဲ့ လူကြီးမိဘတွေ ပေးထားတဲ့ တာအိုစောင့်ရှောက်သူလား”

နင်းကျော့သည် ခေါင်းညိတ်ပြရင်း တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကာ ကျန်းကျန့်ရိကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ “ဆရာကျန်းအနေနဲ့ ဒီလို တာအိုဒဏ်ရာမျိုးကို ကုသပေးနိုင်မလားဆိုတာ သိပါရစေ”

ကျန်းကျန့်ရိသည် ရှေးဦးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ကာ “ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ သူ့ရဲ့ တာအိုဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လွန်းနေတယ်။ ငါလည်း ကူညီနိုင်စွမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆို၏။

“ဗျာ...” နင်းကျော့၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားပေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိက “ဒီတာအိုအမှတ်အသားဟာ ညဉ့်မိုးစက်မင်းဆက်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေတယ်။ ညဉ့်မိုးစက်မင်းဆက်မှာ အဓိက မိစ္ဆာလမ်းစဉ် နှစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ခုက တစ္ဆေတာအို ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ခုကတော့ ထူးဆန်းတာအိုပဲ”

“တစ္ဆေတာအို ရှိနေတာကြောင့် ငရဲဘုံဟာ အလွန် စည်ကားနေပြီး တစ္ဆေပေါင်းများစွာနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပေါ့။ သေဆုံးပြီးနောက်မှာလည်း ခိုလှုံရာ အရပ်တစ်ခု ရှိနေသေးတယ်”

“ထူးဆန်းတာအိုကတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိဆုံးနဲ့ အထူးဆန်းဆုံးပဲ။ နားလည်ဖို့လည်း အင်မတန် ခက်ခဲတယ်”

“ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒီတာအိုဒဏ်ရာက ထူးဆန်းတာအိုကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာပဲ”

“ဒါဟာ ငါဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။ ထူးဆန်းတာအို ပါရဂူတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ သဘောတရားတွေကို သာမန် ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ နားလည်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တာကြောင့် လက်တွဲလုပ်ဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

နင်းကျော့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ “အဲ့ဒီလိုကိုး” ဟု ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်ရပေသည်။

ကျန်းကျန့်ရိက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ “မိတ်ဆွေနင်းက ဘယ်က လာတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

နင်းကျော့က “ကျွန်တော်က မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်က နင်းမျိုးနွယ်စုဝင်ပါ။ အရင်က ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုဟာ မြောက်လေပြည်ကနေ တောင်ဘက်ကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြတာပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ သူတို့က ယုတ်မာညစ်ပတ်စွာ ပြုမူခဲ့ကြတာကြောင့် ကျွန်တော့်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး နီးပါး သေဆုံးခဲ့ရပါတယ်”

“အခု ကျွန်တော် ခရီးထွက်ရင်း နေရာအနှံ့ ရောက်ရှိနေစဉ်မှာ တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်ကို တိုက်ခိုက်မယ့် တပ်မတော်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရတာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း တပ်မတော်မှာ ပါဝင်ပြီး စစ်ရေးကိစ္စတွေမှာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီချင်မိပါတယ်”

“ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက ထူးဆန်းတဲ့ ဒဏ်ရာ ရရှိထားတာကြောင့် အရေးကြီးနေပါတယ်။ တခြား ဘာမဆို မစဉ်းစားခင် သူ့ကို အရင်ကုသပေးရမှာပါ” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျန့်ရိ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် တောက်ပသွားကာ “သြော်... အဲ့ဒီလိုလား”

“တကယ်လို့ မိတ်ဆွေနင်းက မြေဓာတ်ဆိုင်ရာ ပါရဂူတစ်ဦးကို ဖိတ်ကြားနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ဆီကို လာရှာလို့ ရပါတယ်။ ကုသခနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ အကြံကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်”

“ပန်းနီစခန်းရဲ့ တပ်မတော်မှာ ဘာလို့ မဝင်တာလဲ။ ကုသခအစား စစ်မှုထမ်း အကျိုးဆောင်ရည်တွေနဲ့ အစားထိုးလို့ ရတာပေါ့။ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းကို စောစော ကုသပေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ မင်းရဲ့ မိသားစုအတွက်လည်း ကတ်သီးကတ်သတ် လက်စားချေနိုင်မှာပါ”

“အခုဟာက လက်စားချေဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ”

“ငါတို့ တပ်မတော်ကြီးရဲ့ သံခွာသံတွေအောက်မှာ ဒေသတွင်းက အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျနေတဲ့ ဂူခြောက်လုံးဂိုဏ်းတောင်မှ ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားမှာပါ”

နင်းကျော့သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ခေါင်းခါယမ်းနေမိသည်။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ စဉ်းစားနေသည့် ပုံစံဖြင့် “ဆရာကျန်း... ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ သူငယ်ချင်းရဲ့ ဒုက္ခကပဲ စိုးမိုးနေတာကြောင့် အဝေးကြီးကို မစဉ်းစားနိုင်သေးပါဘူး။ ပါရဂူတစ်ဦးကို အရင်ရှာဖွေပြီးမှပဲ ထပ်ပြီး စဉ်းစားပါရစေ” ဟု ဆို၏။

ကျန်းကျန့်ရိက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း “ကောင်းပြီလေ... ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုလေသည်။

စကားစမြည် ပြောဆိုခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူသည် နင်းကျော့ကို အမှတ်လက္ခဏာ တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက် အစေခံကောင်လေးတစ်ဦးကို ခေါ်ကာ စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့ကို တဲအပြင်သို့ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် မိမိ၏ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုနှင့် ပတ်သက်နေသော်လည်း တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နင်းကျော့နှင့်အတူ အလိုက်သင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကာ အခြေအနေကိုသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

တဲအပြင်သို့ မထွက်ခွာမီ သူသည် စက်မှုနဂါးအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွား၏။

ပန်းနီစခန်းမှ လုံးဝ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်တွင်မှ စွန်းလင်ထုံသည် နင်းကျော့ကို ဆက်သွယ်ကာ သူ၏ အစီအစဉ်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

နင်းကျော့က “အကိုစွန်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့အတွက် ကျန်းကျန့်ရိရဲ့ အစွမ်းကို အသုံးချရမှာပဲ ”

“ဒါပေမဲ့ ပန်းနီစခန်းကို သွားဖို့ကတော့ အကြံကောင်း မဟုတ်ဘူး”

“ကျန်းကျန့်ရိရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံအတိုင်း လိုက်လုပ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က အမြဲတမ်း အလျှော့ပေးနေရတဲ့ အနေအထား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီ အနေအထားကနေ ကိုယ့်ဘက်က အသာစီးရအောင် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ လိုတယ်”

စွန်းလင်ထုံက “ဘယ်လိုမျိုး အသာစီးရအောင် လုပ်မှာလဲ” ဟု ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်၏။

နင်းကျော့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ “ကျွန်တော်တို့ တပ်မတော်ထဲကိုတော့ ဝင်ရဦးမှာပဲ” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ပေတော့သည်။