အခန်း (၄၇၁-၄၇၂)

အခန်း (၄၇၁)စစ်သေနာပတိ၏ ယဇ်ပူဇော်ဝိုင်

ကျန်းဟေးသည် အစပိုင်းတွင် ငြင်းပယ်ရန် စိတ်ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ငရဲဘုံမှ မြေနက်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌မူ မျက်တောင်မခတ်နိုင်အောင်ပင် စွဲမက်သွားရလေသည်။

ကွမ်းဟုန်ကမူ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို အသာအယာ သပ်ပွတ်နေ၏။

လျိုအာသည် ရွှမ်ဟွမ်မြေဆီလွှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း အဟမ်းဟု ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ "ညီလေးနင်းကျော့... မင်းက တကယ်ကို စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝတာပဲ၊

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါလည်း မကြာခင်မှာ စစ်မြေပြင်ကို ထွက်ရတော့မှာဆိုတော့ အဆင်ပြေမယ့် လက်နက်တစ်ခုခု မရှိတာနဲ့ စိတ်ညစ်နေရတာ၊ ဒီရွှမ်ဟွမ်မြေဆီလွှာက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ပစ္စည်းဆိုတော့ လက်နက်တစ်ခုရဲ့ အဓိက အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် သုံးဖို့ အင်မတန် အံကိုက်ဖြစ်နေတာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွှမ်ဟွမ်မြေဆီလွှာကို လျိုအာ၏ လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်ကာ "စစ်သူကြီးလျို... လျန်ကျူးပြည်က နန်းတွင်း ပါရဂူကြီးဖြစ်တဲ့ ဆရာကြီးကျင်လီဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်ကပဲ စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်ကို ရောက်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရပါတယ်၊

ဒီလို သာမန် ပစ္စည်းလေးတစ်ခုက စစ်သူကြီးလျိုရဲ့ လက်ထဲမှာ တိုင်းပြည်နဲ့ မိသားစုအတွက် အသုံးတော်ခံခွင့် ရမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အကောင်းဆုံး အသုံးချခြင်း ဖြစ်မှာပါ" ဟု ပြန်လည် ပြောကြားလိုက်၏။

"နင်းမျိုးနွယ်က ဒီလူငယ်လေးဟာ စကားပြော တတ်လှတာပဲ" ဟု လျိုအာသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားပြီး ခေါင်းကို အသာငြိမ့်ကာ နင်းကျော့ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာလည်း လေးစား အသိအမှတ်ပြုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သူသည် ထိုရတနာကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် "ကောင်းပြီ... ညီလေးနင်းကျော့၊ မင်းရဲ့ ဒီလို ရတနာ ဆက်သတဲ့ ကုသိုလ်ကြောင့် ငါတို့ တပ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းပြီးတာနဲ့ မင်းအတွက် နေရာတစ်နေရာ သေချာပေါက် ရှိစေရမယ်" ဟု ကတိပေးလေသည်။

နင်းကျော့သည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး စစ်သူကြီး သုံးဦး၏ လက်အောက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့် ရခြင်းမှာ ဂျူနီယာ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ယင်းက မိသားစုအတွက် ကလဲ့စားချေနိုင်မည့် အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်ကြောင်းနှင့် စစ်သူကြီး သုံးဦးမှာ သူ၏ ကျေးဇူးရှင်များ ဖြစ်ကြောင်း အလျင်အမြန်ပင် ဂါရဝပြု ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျေးဇူးရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် ကျန်ရှိသည့် စစ်သူကြီး နှစ်ဦးကလည်း သူ၏ လက်ဆောင်ကို လက်ခံပေးကြပါရန် တောင်းဆိုပြန်သည်။

ကျန်းဟေးသည် ကွမ်းဟုန်ထက် ပို၍ ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်ရာ ငရဲဘုံမှ မြေနက်ကို ချက်ချင်း ယူလိုက်ပြီး နင်းကျော့၏ ပခုံးကို အားပါပါ ပုတ်ကာ "ကောင်းတယ် ကောင်းလေး.. မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ငါလက်ခံလိုက်ပြီ၊ နောက်ဆို ငါတို့ အတူတူ ဝိုင်သောက်ကြတာပေါ့" ဟု ဟိန်းဟိန်းဟောက်ဟောက် ပြောဆိုလေသည်။

ကွမ်းဟုန်သည်လည်း မျက်မှောင်ကို အသာကြုတ်ကာ သွေးနီရောင် မိစ္ဆာကျောက်တုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသည့် ဤလူငယ်ကို စိတ်ထဲမှ အသိအမှတ်ပြုကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလေသည်။

နင်းကျော့က "ဒီနေ့ ဒီသစ်တော်သီးဥယျာဉ်မှာ သွေးသောက်ညီနောင် သုံးဦး ပေါင်းစည်းတာကို မြင်တွေ့ရတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပါပဲ၊ စစ်သူကြီး သုံးဦး ပေါင်းစည်းခြင်းဟာ တိုင်းပြည်အတွက် ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာ တစ်ခုပါပဲ၊ ဒီနေ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာတွေကို ပိုတိုးသွားအောင် ဆရာကြီးကျင်လီဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားပြီး လက်နက်တွေ အပ်နှံကြရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

လျိုအာကလည်း "ဒါဟာ ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ" ဟု ထောက်ခံလေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသည် နင်းကျော့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လက်မှုပညာ အလုပ်ရုံသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

ဆရာကြီးကျင်လီသည် ထိုရတနာ သုံးမျိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကာ "တကယ်ကို ထူးကဲတဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ပစ္စည်းတွေထဲမှာတောင် ဒါတွေက ထိပ်တန်း အဆင့်တွေပဲ၊ တကယ့်ကို အကောင်းဆုံးထဲက အကောင်းဆုံးတွေပါလား" ဟု အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ချီးမွမ်းစကားများကြောင့် လျို၊ ကွမ်း၊ ကျန်း သုံးဦးသားမှာ နင်းကျော့ကို တစ်လှည့်စီ ပြန်လည် ကြည့်မိကြပြန်သည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံးက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်သလို စစ်တပ်ထဲကိုလည်း ဝင်ကြမှာဆိုတော့... နန်းတော်က ကျွန်တော့်ကို ပေးထားတဲ့ တာဝန်အရ မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် မှော်ရတနာ တစ်ခုစီကို အခမဲ့ ထုတ်လုပ်ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ဆရာကြီးကျင်လီက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာကြီး၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ လျို၊ ကွမ်း၊ ကျန်း တို့ထက် သာလွန်ပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လျိုအာသည် ပြင်ဆင်လာသည့်အတိုင်း "ရွှမ်ဟွမ်ဓား" လက်နက် ပုံစံကြမ်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟေးသည်လည်း သူ၏ ခါးပတ်အိတ်ထဲတွင် ခဏမျှ ရှာဖွေပြီးနောက် "မြွေနက်လှံ" ပုံစံကြမ်းကို ထုတ်ပေးလေသည်။

သို့သော် ကွမ်းဟုန်တွင်မူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးကျင်လီက သူ ရွေးချယ်နိုင်ရန် လက်နက် ကက်တလောက် တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကွမ်းဟုန်သည် သေချာစွာ လှန်လှော ကြည့်ရှုပြီးနောက် "သွေးနဂါးဓား" ကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ဆရာကြီးကျင်လီသည် သူတို့၏ စိတ်ကြိုက်များ၊ လက်ဖဝါး အရွယ်အစားနှင့် အရပ်အမြင့် အစရှိသည့် တိုင်းတာမှုများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြုလုပ်ပြီး အသေးစိတ် မေးမြန်းလေသည်။

စကားပြောနေစဉ် အတွင်း ဆရာကြီးကျင်လီက "ဒီလောက် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရည်အသွေးရှိတဲ့ ရတနာ သုံးမျိုးကို မင်းတို့ ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ" ဟု ထူးဆန်းစွာ မေးမြန်းမိသည်။

လျို၊ ကွမ်း၊ ကျန်း သုံးဦးသားမှာလည်း ဖုံးကွယ်မထားဘဲ နင်းကျော့ကို ညွှန်ပြလိုက်ကြလေသည်။

ယခင်က နင်းကျော့သည် စကားပြောခွင့် မရခဲ့ပေ။

ဆရာကြီးကျင်လီမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ရုံသာမက လျန်ကျူးပြည်၏ ပါရဂူကြီးလည်း ဖြစ်သဖြင့် မာန်မာန အနည်းငယ် ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ရတနာ သုံးမျိုးကို ဆက်သခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဆရာကြီးသည် သူ့ကို လေးစားမှု အသစ်များဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့သည်။

"တမ်းတခြင်းပြည်၊ မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်က နင်းမျိုးနွယ်စုလား" ဟု နင်းကျော့က မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်သည့်အခါ ဆရာကြီးကျင်လီက နင်းမျိုးနွယ်စုကို အထင်မသေးသင့်သည့် အင်အားစု တစ်ခုအဖြစ် စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်လေသည်။

သူ၏ အမြင်တွင်မူ အပြင်သို့ ခရီးထွက်နေသော အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် လူငယ်လေး တစ်ယောက်ကို ဤမျှ ကြွယ်ဝသည့် ပစ္စည်းများ ပေးနိုင်သော နင်းမျိုးနွယ်စုမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသော အရင်းအမြစ်များ ရှိရမည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

ဆရာကြီးကျင်လီက နင်းကျော့ကို ဖော်ဖော်ရွေရွေဖြင့် "နင်းကျော့ အငယ်လေး. ဒီလို အရည်အသွေးမျိုး ရှိတဲ့ ရတနာတွေ နောက်ထပ် ရှိသေးရင် ငါ့ကိုသာ ရောင်းပါ၊ လျန်ကျူးပြည်ရဲ့ ပါရဂူကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကိုမနစ်နာစေရပါဘူး၊ ပေါက်ဈေးထက် နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးပြီး ဝယ်ဖို့လည်း အဆင်သင့်ပါပဲ" ဟု ကမ်းလှမ်းလေသည်။

နင်းကျော့က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဆရာကြီးကျင်လီရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရတာဟာ ကျွန်တော့် ဘဝအတွက် ကံကောင်းခြင်း တစ်ခုပါပဲ၊ ဆရာကြီးရဲ့ စကားကို ကျွန်တော် မှတ်သားထားပါ့မယ်၊ နောက်နောင် ရတနာတွေ ရောင်းဖို့ ရှိလာရင် ဆရာကြီးရဲ့ အလုပ်ရုံကိုပဲ အရင်ဆုံး ရွေးချယ်ပါ့မယ်" ဟု ပြန်လည် ပြောကြားလိုက်သည်။

ဆရာကြီးကျင်လီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အငယ်လေး... မင်းမှာ တခြား ရတနာတွေ ကျန်သေးတယ်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ၊ ကဲ... ထုတ်ပြပါဦး၊ ငါကြည့်ပါရစေ" ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုအခါ နင်းကျော့သည် နောက်ထပ် ရတနာ ပစ္စည်း အချို့ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းဟေးသည် ထိုပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားရသည်။

ကွမ်းဟုန်မှာလည်း မျက်မှောင်ကို ကြုတ်လိုက်မိ၏။

လျိုအာမှာမူ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် နောင်တရသွားကာ "နင်းကျော့မှာ ဒီလောက် ကြွယ်ဝတဲ့ ချမ်းသာမှုတွေ ရှိနေတာလား၊ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာတင် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ရတနာတွေ အများကြီး သယ်လာနိုင်တာ ငါ့တစ်သက်မှာ မြင်ရခဲတယ်" ဟု တွေးတောနေမိသည်။

ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍ "နင်းမျိုးနွယ်စုက တကယ့် မိသားစုကြီး ဖြစ်ရမယ်၊ နင်းကျော့ကလည်း သခင်လေး တစ်ယောက်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မနိမ့်နိုင်ဘူး၊ အပြင်မှာ ရတနာတွေ သယ်ပြီး သွားလာနေတာဆိုတော့ သူ့မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေ ဒါမှမဟုတ် အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိမှာ အသေအချာပဲ၊

သူ့မှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ရတနာတွေ ရှိနေမှတော့ သူ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းတွေကလည်း အဲဒီအဆင့်မှာ ရှိဖို့ များတယ်" ဟု တွေးတောမိသောအခါ လျိုအာသည် မိမိကိုယ်ကို ခေါင်းကိုပင် ရိုက်လိုက်ချင်တော့သည်။

ထိုအချိန်က ဘာတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာလဲ။

သစ်တော်သီးဥယျာဉ်မှာ သွေးသောက်ညီနောင် ဖွဲ့တာက လူသုံးယောက်တည်းဆိုတော့ သိပ်ပြီး ခန့်ညားမှု မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။

နင်းကျော့ကိုသာ ထည့်သွင်းခဲ့ရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲ။

လျိုအာက "နင်းကျော့သာ ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ညီလေး ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ့မှာ ရွှမ်ဟွမ်မြေဆီလွှာ တစ်ခုတည်း မကဘဲ တခြားဟာတွေပါ ရနိုင်မှာ မဟုတ်လား" ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေတော့သည်။

ဆရာကြီးကျင်လီသည်လည်း ထိုရတနာများကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများမှာ လိုချင်တပ်မက်မှုများဖြင့် အရောင်တောက်လာကာ သူ၏ လေသံကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းညှိပြီး ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် "နင်းကျော့ ...ငါတို့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြရအောင်၊ ဒါတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော့်ကိုပဲ ရောင်းလိုက်ပါလား" ဟု ဆိုလေသည်။

ဆရာကြီးကျင်လီသည် ပါရဂူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတိုင်း အရည်အသွေးမြင့် ရတနာများကို အမြဲတမ်း တပ်မက်သူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်လည်း နန်းတော်မှ ပေးအပ်ထားသည့် အရေးကြီးသော တာဝန်များ ရှိနေသဖြင့် စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်တွင် အဆင့်မြင့် လက်နက်များနှင့် မှော်ရတနာများကို ဖန်တီးရန်အတွက် ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပစ္စည်း သုံးခုကို ရွေးထုတ်လိုက်ကာ ဆရာကြီးကျင်လီကို ဂါရဝပြုပြီး သူသည် ထိုဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ရတနာများကို မိမိကိုယ်တိုင် အသုံးပြုရန် မဟုတ်ဘဲ အခြား အစွမ်းထက်သည့် အင်အားစု တစ်ခုနှင့် ဖလှယ်ရန်အတွက် သယ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၄၇၂)

"ဒါပေမဲ့ စန်းလင်းမသေမျိုးမြို့တော်အတွင်းမှာ ကုန်သွယ်မှုပြုခွင့်ရတာ၊ အထူးသဖြင့် ဆရာကြီးကျင်လီနဲ့ စီးပွားဖက်ဖြစ်ရတာဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နင်းမျိုးနွယ်စုအတွက်ရော ကျွန်တော့်အတွက်ပါ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်သွားရမယ့် ခရီးဆုံးကို ရောက်တဲ့အခါ ကုန်သွယ်မှုပြုဖို့ ပစ္စည်းတချို့တော့ ချန်ထားမှ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါမှလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဆီကို အစီရင်ခံစာ ပြန်တင်တဲ့အခါ အဆင်ပြေမှာမို့လို့ပါ"

နင်းကျော့၏ ဆင်ခြေမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သဘာဝကျကျ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

လျိုအာ၊ ကွမ်းဟုန်နှင့် ကျန်းဟေးတို့မှာလည်း ထိုစကားသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု တွေးတောကာ ကိုယ့်ဘာသာ ခေါင်းငြိမ့်မိကြသည်။

ဆရာကြီးကျင်လီကမူ ပို၍ပင် အတပ်ပြောနိုင်နေတော့သည်။ နင်းကျော့တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် အစွမ်းထက်သည့် ဝှက်ဖဲတစ်ခုခု ရှိနေရမည်၊ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း အစောင့်အရှောက်တစ်ဦးဦးက တည်းတည်းပုန်း လိုက်ပါစောင့်ရှောက်နေသည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲဟု သူက မှတ်ယူထားလေသည်။

ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝယ်ယူခွင့်မရသည့်အတွက် ဆရာကြီးကျင်လီမှာ အနည်းငယ် နှမြောမိသော်လည်း လုံးဝမရသည်ထက်စာလျှင် ရသလောက်လေးကပင် တော်သေးသည်ဟု တွေးမိသည်။

မျှော်လင့်မထားသည့် ဤဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းက သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြည်နူးစေခဲ့သည်။

သူက နင်းကျော့ကို အားရရွှင်လန်းစွာဖြင့် "အငယ်လေး... ငါတို့တွေက ခုမှ စတွေ့ကြတာဆိုပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းကို တော်တော်လေး သဘောကျမိသွားပြီ။ ကဲ... ငါ့ရဲ့ သီးသန့်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကို သွားပြီးတော့ နှစ်သက်ရာ လက်နက်တစ်ခုခုကို ရွေးယူသွားပါလား" ဟု ဆိုလေသည်။

ဆရာကြီးကျင်လီအနေဖြင့် ကောင်းမွန်သော ကံအကြောင်းတရားကို ပျိုးထောင်လိုခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။

နင်းကျော့နှင့်သာမက နင်းမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးနှင့်ပါ ရေရှည်ကုန်သွယ်မှုများ ပြုလုပ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့ကလည်း ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

သူ့အတွက်မူ ဤသည်မှာ မျှော်လင့်မထားသော နောက်ထပ် ဝမ်းမြောက်စရာ တစ်ခုပင်။

ဆရာကြီးကျင်လီက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ နံရံတစ်ခုမှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

နင်းကျော့သည် လျှို့ဝှက်တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ရာ လက်နက်စင် အများအပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်

ထိုစင်များပေါ်တွင် ပုဆိန်၊ လှံရှည်၊ ချိတ်လှံ၊ လှံစွပ်၊ ဓားရှည်၊ ဓားမကြီး စသည်ဖြင့် လက်နက်မျိုးစုံမှာ စုံလင်လှပြီး မျက်စိကျစရာပင် ကောင်းလှသည်။

သို့သော်လည်း နင်းကျော့မှာမူ ဤလက်နက်များအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု သိပ်မရှိလှပေ။

"ငါက ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းမှာ ရှိစဉ်တုန်းက အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေးပညာကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးတာ မှန်ပေမဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် လက်ဗလာနဲ့ တိုက်ခိုက်တာကိုပဲ လေ့ကျင့်ခဲ့တာ၊ လက်နက်အသုံးပြုတာကိုတော့ မလေ့ကျင့်ခဲ့ရဘူး။

ဒီလို လက်နက်အရှည်မျိုးတွေကိုတော့ ပိုလို့တောင် မသုံးတတ်သေးဘူး"

"ဒါ့အပြင် တိုက်ပွဲမြေပြင်ဆိုတာက တရားမျှတမှုဆိုတာထက် ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ ကြည့်တာမဟုတ်ဘူး။ ငါကတော့ အနက်ကပ် တိုက်ခိုက်တာမျိုးကို မဆင်မခြင် မလုပ်ချင်ဘူး။ အဝေးကနေ ဂါထာမန္တန်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်တာကသာ အန္တရာယ်အကင်းဆုံး နည်းလမ်းပဲ"

ထို့ကြောင့် နင်းကျော့ ရွေးချယ်စရာ ဘောင်မှာ ရာနှင့်ချီသော လက်နက်များမှ သုံးမျိုးတည်းသို့ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

ပထမတစ်ခုမှာ စည်တော်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပုံမှန်သားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ငွေနက်ရောင် သတ္တုအပါးလေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လျှပ်စီးအဆောင်များစွာ ထွင်းထုထားသည်။

ထိုစည်တော်ကို ရွှေရောင်လျှပ်စီးစည်တော်ဟု ခေါ်သည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ လက်စွပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အဆက်မပြတ် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေကာ ထက်မြက်သောဓားသွားလက်စွပ်ဟု အမည်ရသည်။

တတိယတစ်ခုမှာ လူတစ်ရပ်နီးပါး မြင့်မားသော သံဆူးပန်ကာကြီးဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ကို သားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက်နင်းကျော့မှာ ထိုလက်နက်များအပေါ် အားရကျေနပ်မှု မရှိလှပေ။

ရွှေရောင်လျှပ်စီးစည်တော်မှာ ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ ရိုက်နှက်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် လက်နက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ရိုက်နှက်လိုက်သည့် အရှိန်ဖြင့် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အဆောင်များကို လှုံ့ဆော်ကာ ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများကို ထုတ်လွှတ်ပေးခြင်းပင်။

ထက်မြက်သောဓားသွားလက်စွပ်နှင့် သံဆူးပန်ကာတို့မှာ လက်ကိုင်လက်နက်များ ဖြစ်ကြသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ခုတ်ပိုင်းရာတွင် အသုံးပြုပြီး ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ဓားမြှောင်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုမှာမူ တုတ်ရှည် သို့မဟုတ် သံပတ်တုတ်နှင့် တူပြီး ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်လိုက်သည်နှင့် သံဆူးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ရန်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်စေသည်။

နင်းကျော့မှာ တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် အနီးကပ် တိုက်ပွဲဝင်ရသည့် အဖြစ်မျိုးသို့ မရောက်လိုပေ။

ထိုသို့ မဖြစ်လာမီ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာကာ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားပြီး ထိုကဲ့သို့သော အခက်အခဲမျိုးကို ရှောင်လွှဲရန် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့သည် စစ်ဗျူဟာပညာရပ်ကို အထူးတလည် မလေ့လာခဲ့ဖူးသော်လည်း နင်းမျိုးနွယ်စု သင်တန်းကျောင်းတွင် သင်ယူခဲ့သည့် အခြေခံများနှင့် ဗဟုသုတများအရ တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းနှင့် တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ အလွန်ကွာခြားကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။

အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်တစ်ခုမှာ အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပင် ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အလွန်အရေးကြီးလှသည်။

ထိုသို့ ရှိမှသာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ အစွမ်းသတ္တိများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ဓာတ်ငါးပါး အပြန်အလှန် အကျိုးပြုခြင်းနဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်း ပညာရပ်မှာ ရှိနေတာ"

"အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်တာကသာ ငါ့ရဲ့ အဓိက တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းပဲ"

"အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုအတွက်ကတော့ ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေက ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုအပ်သလို အတတ်နိုင်ဆုံးလည်း ရှောင်ရမယ်"

ဤသည်မှာလည်း နင်းကျော့အနေဖြင့် လျိုအာ၊ ကွမ်းဟုန်နှင့် ကျန်းဟေးတို့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုပင်။ ဤရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးစလုံးမှာ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

နင်းကျော့သည် သံဆူးပန်ကာကို ယူလိုက်ပြီး ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခွဲခွာခါနီးတွင် ဆရာကြီးကျင်လီက နင်းကျော့ကို အမှတ်လက္ခဏာ တစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး "အငယ်လေး ရောင်းချချင်တဲ့ ရတနာပစ္စည်းတွေ ရှိခဲ့ရင် ဒီအမှတ်လက္ခဏာကို ပြပြီးတော့ ငါ့ဆီကို တိုက်ရိုက်လာခဲ့ပါ" ဟု သတိပေးစကား ပြောလေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာပီတိများ လွှမ်းသွားကာ ကျေးဇူးအထပ်ထပ် တင်ရှိကြောင်း ပြောဆိုရင်း ထိုအမှတ်လက္ခဏာကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

လျိုအာ၊ ကွမ်းဟုန်နှင့် ကျန်းဟေးတို့ သုံးဦးစလုံးမှာလည်း အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အားကျမိကြလေသည်။

အရာအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းလှပါသည်။ ဝိညာဉ်ရတနာအဆင့်ရှိ သံဆူးပန်ကာတစ်ခုမှာ ဤအမှတ်လက္ခဏာလေးလောက် တန်ဖိုးမရှိပေ။

အကြောင်းမှာ ဤအမှတ်လက္ခဏာသည် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ ဆရာကြီးကျင်လီနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးကို ကိုယ်စားပြုနေသောကြောင့်ပင်။

နင်းကျော့ ထိုအမှတ်လက္ခဏာကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လျိုအာ၊ ကွမ်းဟုန်နှင့် ကျန်းဟေးတို့မှာ နင်းကျော့ကို သာမန် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် နောက်ထပ် မဆက်ဆံရဲတော့ပေ။

ထိုအချက်ကို ထားလိုက်ဦးတော့၊ ဤပတ်သက်မှုလေး တစ်ခုတည်းကပင် နောင်အနာဂတ်တွင် အလွန်တန်ဖိုးရှိလာနိုင်သည် မဟုတ်လော။

အကယ်၍ ၎င်းတို့၏ လက်နက်များ ပြုပြင်ရန် လိုအပ်လာခဲ့လျှင် နင်းကျော့မှတစ်ဆင့် ဆရာကြီးကျင်လီ၏ အကူအညီကို တောင်းခံနိုင်ပါက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လျိုအာသည် ကွမ်းဟုန်၊ ကျန်းဟေးတို့နှင့်အတူ မြို့စားမင်း၏ စံအိမ်တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ပြောက်ကျားစစ်သူကြီး တံဆိပ်တော် သုံးခုကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့သည်။

မြို့စားမင်း၏ စံအိမ်တော်မှ ၎င်းတို့၏ စစ်စခန်းတည်နေရာကို မြို့၏ အနောက်ဘက်တွင် သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာဂဏန်းအချို့၊ သာမန်သစ်သားများ၊ တဲများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။

ဤထောက်ပံ့မှုများမှာ အမှန်တကယ်တွင် အလွန်နည်းပါးလှပြီး အမှတ်အသားတစ်ခု အနေဖြင့်သာ ပေးအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းမွန်သော စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေကြေးများကိုသာ အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သည်။

လျိုအာက သက်ပြင်းချရင်း "အခု တို့တွေ စစ်သည်တွေ စုဆောင်းရမယ်၊ စခန်းကလည်း ကြည့်လို့ ကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်။ အကယ်၍ စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အထင်အမြင်သေးတာကို ခံရမှာ အသေအချာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ပန်းနီစခန်းထက် ပိုကောင်းနေမှ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

ကွမ်းဟုန်မှာမူ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ သူသည် လျိုအာထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပို၍ ချမ်းသာပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စံနှုန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ဆင်းရဲသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

ထိုအခါ ကျန်းဟေးက "ကျွန်တော့်မှာတော့ မျိုးနွယ်စုကနေ ရထားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အတော်အတန် ရှိပါတယ်" ဟု ပြောလေသည်။

နင်းကျော့ကလည်း "ကျွန်တော်လည်း အတန်အသင့် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနည်းငယ်မျှသော ကူညီမှုပါ" ဟု ဆိုသည်။

၎င်းတို့၏ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုများဖြင့် လျိုအာသည် စခန်းတည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ပထမဦးစွာ စခန်းတည်ရန် နေရာအဖြစ် ကုန်းမြင့်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ကုန်းမြင့်နေရာမှာ ကင်းထောက်ရန်နှင့် ကင်းထောက်အစီအရင်များ ဆင်ယင်ရန်အတွက် အဆင်ပြေစေသလို၊ နိမ့်ပါးသော စိမ့်မြေနေရာများကို ရှောင်ရှားခြင်းဖြင့် စိုထိုင်းဆနှင့် ရောဂါဘယ ပြန့်ပွားမှုများကိုလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပေရာသတည်း။