အခန်း ၃၃၅

အခန်း။ ၃၃၅

သုံးရက်အကြာတွင် ဖူဘိုမြို့မှနေ၍ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်းဖြူတစ်ကောင် ထွက်ခွာသွားသည်။

နှင်းဆီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝါးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသော သူတစ်ဦးမှာ မြင်းပေါ်တွင် အေးဆေးစွာ ထိုင်နေသည်။

မြင်း၏ ခြေလှမ်းအလိုက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေကာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သုံးထပ်တိုက် အဆောင်ပေါ်ရှိ ဒုတိယထပ်နှင့် တတိယထပ်မှ ပြတင်းပေါက်များမှာ တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်လာသည်။

ခါးကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ အခက်အခဲနှင့် မတ်တတ်ရပ်နေသည့် မိန်းမပျို နှစ်ဦးမှာ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရှိနေသည်။

တစ်ဦးမှာ တက်ကြွလန်းဆန်းသည့် ရုပ်ရည်ရှိပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ အဝေးမှသာ ကြည့်ရှုရမည့် နတ်သမီးကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်သည်။

ထိုမိန်းမပျိုနှစ်ဦးမှာ မြင်းပေါ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြင်နာစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။

"ဒီလူဆိုးက ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတာပဲ။ တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့သူပဲ... အား... နာလိုက်တာ"

အလှပဂေးနှစ်ဦးမှာ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို နာကျင်စွာဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် စိတ်ကူးယဉ် အငြိုးတစ်ခုကို ဖွက်ထားကြသည်။

မြင်းဖြူပေါ်မှ သူသည် သူတို့၏ အကြည့်ကို ခံစားမိပုံရကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဇီဝေတောင်မှာ စောင့်နေမယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်ကျီရှင်းမှာ မိန်းမပျိုနှစ်ဦးကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေသည်။

"ဒါက ငါ့အဘိုးရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား ဒီတစ်ခါတော့ မျိုးဆက်

များပြားခြင်း၊ ကောင်းချီးများပြားခြင်းဆိုတဲ့ စွမ်းရည်က ဘယ်လောက်တောင် ထူးခြားလဲဆိုတာ သိရတော့မှာပဲ"

သူသည် မြင်းကို လှည့်လိုက်ကာ သူ စိုက်ပျိုးခဲ့သော မျိုးစေ့မှာ ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးအဖြစ် ကြီးထွားလာမလားဆိုသည်မှာ ကံတရားအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

ချန်ကျီရှင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် စီးနင်းသွားစဉ် လမ်းမများ၊ လမ်းကြားများမှ လူတစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကာ ချန်ကျီရှင်း၏ နောက်တွင် ကြီးမားသော အစီအရီဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်။

"ဟားဟား... တတိယသခင်လေး နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီပဲ။ ကောင်းလိုက်တာ တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာပဲ"

မဟူရာအကြီးအကဲမှာ အပျော်ကြီး ပျော်နေသည်။

"ဒီတစ်ခါ အရသာကို သိသွားရင်တော့ တတိယသခင်လေး ဒါကိုပဲ တစိုက်မတ်မတ် လုပ်ချင်သွားတော့မှာ... ရေတံခွန်တွေ ပွင့်သွားသလိုပဲ ရပ်တန့်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဟားဟား ငါ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

မဟူရာအကြီးအကဲက သူ့ကိုယ်သူ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆိုနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ကျီရှင်းက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် "မင်းတို့ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေရင် မင်းတို့ရဲ့ ပါးစပ်တွေကို ဆုတ်ဖြဲပစ်မယ်" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

မဟူရာအကြီးအကဲမှာ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် "ကျွန်တော်က ဒီမှာရှိတဲ့ အကြီးအကဲမင်ကို ပြောတာပါ..." ဟု ပြန်ပြောရှာသည်။

မကြာမီပင် မြင်းဖြူကြီးသည် မြို့အပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လေထဲသို့ တက်လှမ်းကာ နှင်းဖြူရောင် နဂါးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ နဂါးကြီးမှာ ကောင်းကင်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

အဆောင်အတွင်း၌ အနက်ရောင်ဝတ် အဘွားအိုမှာ အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုသည်သည် လမ်းလျှောက်နေရင်း ရှူးချင်းချင်းနှင့် မူကျန်းဖျင်တို့ကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေသည်။

"ဟားဟား... ဘယ်သူကများ ထင်ထားမှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ တပည့်မနှစ်ယောက်ဆီကို ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာတွေ ကျရောက်လာလိမ့်မယ်လို့"

အနက်ရောင်ဝတ် အဘွားအိုမှာ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေရွတ်နေမိတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော မိသားစုပိုင် ပစ္စည်းဥစ္စာတို့မှာမူ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲမှ လုံးဝကင်းစင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ တပည့်မနှစ်ယောက်သာ တတိယသခင်လေးအတွက် ကလေးတစ်ယောက်၊ နှစ်

ယောက်လောက် မွေးဖွားပေးနိုင်ခဲ့ရင်တော့ သူတို့တွေက တကယ့်ကို ကံကောင်းသူတွေ ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မဒမ်ချန်အဖြစ် ဂုဏ်ထူးဝါသနာတောက်ပြောင်လာမယ့်နေ့ကို စောင့်မျှော်ရတော့မှာပဲ ဟားဟား"

အနက်ရောင်ဝတ် အဘွားအိုမှာ ထိုအကြောင်းကို တွေးတောမိရင်း သူမ၏ ရယ်မောသံကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းများဖြင့် တွန့်လိမ်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက်ပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ အဝေးရှိ ကြေးမုံပြင်၌ ပေါ်နေသော သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို ငေးကြည့်ရင်း အကြောင်းမဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျကာ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်သွားမိသည်။

"ပြောရရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့ အရွယ်တုန်းက ငါက တောင်ပိုင်းပြည်နယ်ရဲ့ အလှပဂေးတစ်ဦးပဲ။ ငါ့ခြေရင်းမှာ ဝပ်တွားနေတဲ့ လူငယ် သူရဲကောင်းတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ။ ဘာလို့များ တတိယသခင်လေးလိုမျိုး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်နဲ့ ငါ မတွေ့ဆုံခဲ့ရတာလဲ..."

"ဟာ... အချိန်အခါ မသင့်တော်ခဲ့တာပါလား။ တကယ်ကိုပဲ အချိန်အခါ မသင့်တော်ခဲ့တာပါ"

အနက်ရောင်ဝတ် အဘွားအိုမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်လျက် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေသော သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိတော့သည်။

...

...

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် အရှေ့ပင်လယ်ပြင်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ချန်ကျီရှင်းနှင့် လီချန်းရှင်းတို့၏ တိုက်ပွဲသတင်းမှာ တစ်နယ်မြေလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

အရှေ့နက်နဲသောနယ်မြေ ပြည်နယ် ၁၃ ခုလုံးမှာ ထိုသတင်းကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရပြန်သည်။

ဤတိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် ချန်ကျီရှင်းမှာ သူ၏ စွမ်းအားကို ကမ္ဘာတစ်လွှားသို့ ပြသလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ ရပ်တည်နေသည့် နယ်ပယ်မှာ တူညီသည့် နယ်ပယ်အတွင်း ပြိုင်ဘက်ကင်းကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။

ယခုအချိန်တွင် ချန်ကျီရှင်းကို အရည်အချင်းရှိသူဟု မည်သူမျှ မခေါ်ဆိုရဲတော့ပေ။ သူသည် အရှေ့နက်နဲသောနယ်မြေ၏ အမြင့်မားဆုံး စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်တည်နေသည့် ခေတ်၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လီချန်းရှင်းနှင့် တိုက်ပွဲကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင် အချို့ဆိုလျှင် ချန်ကျီရှင်းကို နိဗ္ဗာနအဆင့်၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ်ပင် တင်စားခေါ်ဝေါ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ တစ်နယ်မြေလုံးမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနှင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြသည်။

ဇီဝေတောင်သို့ အရောက်တွင်မူ အရှေ့ပင်လယ်မှ အလောတကြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ချန်ကျီရှင်းမှာ အသက်ပင် ဝအောင် မရှူရသေးမီ တောင်ခြေတံခါးဝတွင် စောင့်ကြိုနေသူတစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်။

"တတိယသခင်လေး ဘိုးဘေးက သခင်လေးကို တွေ့ဆုံချင်နေပါတယ်ခင်ဗျာ"

အနီရောင်ဝတ် ကလေးငယ်တစ်ဦးက ချန်ကျီရှင်းအား လေးစားသမှုဖြင့် လျှောက်တင်သည်။

"ဘိုးဘေးလား"

ချန်ကျီရှင်းက မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်ပြီး "ရှေ့ကနေ လမ်းပြပေးပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ"

ကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ချန်ကျီရှင်းကို ပင်မတောင်ထိပ်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ပင်မတောင်ထိပ်ရှိ ခန်းမကြီးကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားရာ မကြာမီပင် သစ်သားတဲလေးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တဲရှေ့တွင် ကျောက်စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကျောက်ထိုင်ခုံ သုံးလုံးရှိကာ ပိန်ပါးသော အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်၍ လက်ဖက်ရည်ကို အေးဆေးစွာ သောက်သုံးနေသည်။

"ဝင်ထိုင်ပါ"

အဘိုးအိုက ချန်ကျီရှင်းကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

လမ်းပြလာသော ကလေးငယ်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် အနီရောင် ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အဘိုးအို၏ ပခုံးပေါ်သို့ နားလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး"

ချန်ကျီရှင်းမှာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုအား အလေးအနက် အရိုအသေပြုကာ ဆန့်ကျင်ဘက် ကျောက်ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"မြည်းကြည့်စမ်းပါ။ မင်းရဲ့ အဘိုးပြောပြတဲ့အတိုင်း ဒါက နှင်းတောင်ထိပ်က ဝိညာဉ်

လက်ဖက်ရည်ပဲ တကယ့်ကို ထိရောက်မှု ရှိတယ်"

အဘိုးအိုက ရယ်မောရင်း ချန်ကျီရှင်းအား လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့များမှာ လေထဲတွင် ပုံသဏ္ဍာန်အမျိုးမျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ တည်ရှိနေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး"

ချန်ကျီရှင်းက လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သုံးလိုက်ရာ ထိုအရည်မှာ ထူထဲသော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဆင်းကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ အစစ်အမှန် နိဗ္ဗာနစွမ်းအားအဖြစ် သူ၏ တန်ထျန်းထဲသို့ စုစည်းသွားသည်။

"တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ"

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး အလွန်အမင်း သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေပါ။ ငါ့ကို တောက်ယန်ကို ဆက်ဆံသလိုပဲ သဘောထားပါ"

အဘိုးအိုက နူးညံ့စွာ ရယ်မောသည်။

"အာ... ဟုတ်ကဲ့"

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး ပင်မတောင်မှာပဲ ပိတ်လှောင်ကျင့်ကြံနေတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ဘယ်မှာလဲခင်ဗျာ ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ"

"တောက်ယန်..."

အဘိုးအိုက စကားစလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျီရှင်း၊ ငါ မင်းကို ဒီနေရာကို အထူးခေါ်လိုက်တာက ဒီကိစ္စကို ပြောပြဖို့ပဲ"

အဘိုးအို၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။