အခန်း (၁၀၈၅)

ကမ္ဘာပျက်ကြီး၏နဂါးဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၁၀၈၅

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်၏ ဒုတိယအတွဲ။

တုပိုင်က သက်ပျင်းချလိုက်သည်။

"လှတယ်။"

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်၌ စကားပြောရန် ပါးစပ်မရှိသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်မှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလာ၏။ "မှန်တာပေါ့။ ကမ္ဘာမြေက လှတယ်။ သူ့ရဲ့ ဗဟိုချက်က ပိုပြီးတော့တောင် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှသေးတယ်။ မင်းယုံသည်ဖြစ်စေ ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ ၊ ငါ အဲဒါကို စပြီး ဝါးမျိုလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ငါ့နှလုံးသားထဲ တကယ့်ကို အပြစ်ရှိတဲ့ ခံစားချက်လေးတစ်ခု ဝင်လာသေးတယ်။ အင်း... အနည်းဆုံးတော့ တစ်စက္ကန့်လောက်လေးပေါ့။"

တုပိုင်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ကျောက်ယန်ဖိန်က ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ အိပ်မက်ဆိုး မိစ္ဆာဘုရင်ကလည်း စွမ်းအားတွေရော ၊ ဘဝကိုပါ အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့..."

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတစ်ယောက်တည်းသာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ဖို့ ဖိအားပေးခံနေရတာပဲ။ ငါက ဒီမှာ ဧရာမ ရေဘဝဲကြီးတစ်ကောင်လို ထာဝရ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ကမ္ဘာမြေရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေရတယ်။ ငါ့မှာ ပြောစရာ ဘဝဆိုတာတောင် မရှိပါဘူး။"

တုပိုင်က ခနဲ့သလို ပြော၏။ "အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေက အမြဲတမ်း အလုပ်ပိုလုပ်ရစမြဲပါပဲ။"

မိစ္ဆာဘုရင်က ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ "အဲဒါက မင်းလိုပဲ ငါ့မှာလည်း စံပြယုံကြည်ချက်တွေနဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိနေလို့ပေါ့။ ဒါကြောင့်မလို့ပဲ မင်းက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ တွင်းနက်ကြီးထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ပျက်သုဉ်းရမယ့်အရေးကို လိုလိုလားလား ရင်ဆိုင်နေတာလေ။ ပြီးတော့ ဒါကြောင့်မလို့ပဲ ငါလည်း ဒီနေရာမှာ နေ့ရောညပါ နေထိုင်ပြီး ဒီဂြိုဟ်ရဲ့ ဗဟိုချက်ကို အဆုံးအစမရှိ ဝါးမျိုနေတာပေါ့။ တစ်စက္ကန့်လေးကိုတောင် အလဟဿ မဖြုန်းတီးပစ်ရက်ဘူး။"

တုပိုင်က မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဲဒီ စံပြယုံကြည်ချက်တွေက အတိအကျ ဘာများလဲ။"

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်က မဖြေခင် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ "ငါ့ရဲ့ သခင် ၊ ကြီးစိုးသူ မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို ရှင်သန်ထမြောက်စေဖို့ပဲ။"

"ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။"

မိစ္ဆာဘုရင်က ကြေညာလိုက်သည်။ "ကံကြမ္မာ ၊ လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပေါ့။"

စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် မိစ္ဆာဘုရင်က ကမ္ဘာမြေ၏ စွမ်းအင်များကို အသည်းအသန် ဆက်လက်စုပ်ယူနေဆဲပင်။ အချိန်တစ်စက္ကန့်ကိုမျှ အလဟဿ အဖြစ်မခံချေ။

'ကြီးစိုးသူ မိစ္ဆာဧကရာဇ်က နဂါးသောင်းချီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာတောင် ကျဆုံးသွားခဲ့သေးတာလား။ အဲဒီတုန်းက ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။'

တုပိုင်က ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းရဲ့ သခင်ကို ရှင်သန်ထမြောက်စေဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ အိမ်ဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာမြေ အပါအဝင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နယ်မြေတွေနဲ့ ဂြိုဟ်တွေကို မင်းက စတေးရမယ်ပေါ့လေ။"

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဟက်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မင်းရဲ့ အိမ်သက်သက်ပဲလေ။ ငါ့အတွက် ဘာအရေးစိုက်နေစရာ လိုလို့လဲ။"

တုပိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်... အကယ်၍ မင်းက ကမ္ဘာမြေရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ဝါးမျိုဖို့ သက်သက်အတွက်ပဲ ဒီအောက်ကို ရောက်နေတာဆိုရင် ကျောက်ယန်ဖိန်လို ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကို ဘာလို့ ဒုက္ခခံ ရှာဖွေနေသေးတာလဲ။ အိပ်မက်ဆိုး မိစ္ဆာဘုရင်ကို ဘာလို့ ခေါ်လာပြီး အရှေ့ခြမ်းနဲ့ အနောက်ခြမ်း ကမ္ဘာကို ခွဲဝေယူခိုင်းရတာလဲ။ မင်းက အုပ်ချုပ်ဖို့ကို လုံးဝ စိတ်ဝင်စားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ဒါဆို ဘာလို့ မိစ္ဆာတွေ အများကြီး ဖန်တီးဖို့အတွက် စွမ်းအင်တွေ အကုန်ခံနေသေးတာလဲ။"

"ကျောက်ယန်ဖိန်နဲ့ အိပ်မက်ဆိုး မိစ္ဆာဘုရင်တို့က မြေပြင်ပေါ်မှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် လုပ်နေတော့ ငါက ဒီအောက်မှာ ဗဟိုချက်ကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဝါးမျိုခွင့်ရမယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

တုပိုင် ပြုံးလိုက်၏။ "မင်းက တကယ့်ကို အာရုံစိုက်မှု လွန်ကဲလွန်းတယ်။"

မိစ္ဆာဘုရင်က ပြန်ပြောသည်။ "မင်းက ပိုပြီးတော့တောင် အာရုံစိုက်သေးတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဒီနေရာအထိ ရောက်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။"

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။ "တုပိုင်... ကစားပွဲလေး တစ်ပွဲလောက် ကစားရအောင်လား။ ဂို ကစားကြစို့။"

တုပိုင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ကောင်းပြီလေ။"

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့၏ ကစားပွဲကို စိတ်ဝိညာဉ်ထဲ၌သာ ကစားကာ စတင်လိုက်သည်။

တုပိုင်ကို ဤစိတ်ဝိညာဉ် ပြိုင်ပွဲထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်းမှာ ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်အနေဖြင့် အချိန်ဆွဲနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေ၏။ ထိုသို့တိုင်အောင် တုပိုင်က အလိုက်သင့် ကစားပေးလိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထဲ၌ သူတို့သည် အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ကျောက်ရုပ်များကို ချလိုက်ကြ၏။ ကစားခုံမှာ အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြောလှပြီး ကျောက်ရုပ် အရေအတွက်မှာလည်း ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။ ဤသည်မှာ သာမန်လူသားများ၏ ဂိုကစားပွဲနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။

တစ်နာရီတည်းအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် စံသတ်မှတ်ထားသော ကစားခုံ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ကာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကျောက်ရုပ်များကို ကစားခဲ့ကြ၏။ သို့သော် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် တုံ့ဆိုင်းသွားခြင်း မရှိကြချေ။

တုပိုင်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ "ကံကြမ္မာ... မင်း အနက်ရောင် သရဖူ ဆောင်းထားသလား။"

မိစ္ဆာဘုရင်က ဖြေသည်။ "အင်း"

တုပိုင်က ဆက်ပြောသည်။ "အိပ်မက်ဆိုး မိစ္ဆာဘုရင်က သူ့ရဲ့ အနက်ရောင် သရဖူကို ချွတ်လိုက်တဲ့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်လိုက်ရတယ်။"

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်က ပြန်ပြော၏။ "သူ့ရဲ့ အမှားက တကယ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ့် ရဲစွမ်းသတ္တိ မရှိဘဲနဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို လိုက်ရှာခဲ့တာပဲ။ အချိန်တော်တော်များများမှာ ငါတို့အားလုံးက ခြေကျင်းခတ်ခံထားရရင်းနဲ့ ကပြဖို့ ဖိအားပေးခံနေရတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

တုပိုင်က သဘောတူလိုက်၏။ "မှန်တယ်။" ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။ "ကြီးစိုးသူ မိစ္ဆာဧကရာဇ်က နဂါးသောင်းချီကို တကယ်ပဲ သတ်နိုင်ခဲ့တာလား။"

"သူသတ်ခဲ့တယ်။" ကစားပွဲ ဆက်လက်၍ ပြင်းထန်လာ၏။ နာရီများမှသည် ရက်များဆီသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။

ကျောက်ရုပ် သိန်းပေါင်းများစွာကို ကစားခဲ့ကြ၏။ စိတ်ဝိညာဉ် ကစားခုံသည် စတုရန်းမီတာ ရာပေါင်းများစွာကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်အထိ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ နောက်ဆုံး၌ ထိုအရာသည် ကစားပွဲတစ်ခု၏ သဘောတရားကို ကျော်လွန်သွားကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး စက်ရုပ်ဆန်သော ကစားကွက်များ ဖော်ဆောင်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ ကျောက်ရုပ် သန်းဆယ်ချီ... ထို့နောက် သန်းရာချီ... ဤသည်ကား နက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ အတိုင်းအတာကြီးတစ်ခုပင်။

သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် စစ်မြေပြင်သည် စတုရန်းကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းအထိ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ထို့နောက် ရာဂဏန်းအထိ ရောက်ရှိသွားတော့၏။ ဤသည်မှာ သန့်စင်သော စိတ်စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ကြသည့် မကြုံစဖူး ကစားပွဲတစ်ပွဲပင်။

နောက်ဆုံး၌ တုပိုင်နှင့် ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်တို့၏ ကစားခုံသည် ကောင်းကင်ပြင်ကြီးကိုပင် ဖုံးကွယ်သွားတော့သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထဲ၌ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပါက မရေမတွက်နိုင်သော အဖြူနှင့် အမည်း ကျောက်ရုပ်များဖြင့် ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပိတ်လှောင်မွန်းကြပ်နေရသည်။

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်က သူ၏ လက်ထဲမှ စိတ်ကူးယဉ် ကျောက်ရုပ်ကို ချလိုက်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။ "ငါအရှုံးပေးပါတယ်။ မင်းက ငါ့ကို အမှတ်ဝက်နဲ့ အနိုင်ရသွားပြီ။"

တုပိုင်က မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ဧရာမကြီးမားနေသည့် ကစားခုံကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ အဆုံးအစမဲ့ အဖြူနှင့် အမည်း ကျောက်ရုပ် ပင်လယ်ကြီးသည် အကန့်အသတ်မရှိသော ပစ်ဇယ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နက်နဲလှစွာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ ရှုပ်ထွေးလှသော ပုံစံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

တုပိုင်က ပြောသည်။ "မင်း မရှုံးပါဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပေါင်းစပ် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်ထောင်ချီပြီး ဆက်ကစားလို့ ရသေးတယ်။ ဒီကစားခုံက စတုရန်းကီလိုမီတာ သန်းရာချီအထိ ကျယ်ပြန့်သွားနိုင်တာပဲ။"

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်က ပြုံးလိုက်၏။ သူ၏ လက်တစ်ချက် ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ ဧရာမ ကစားခုံကြီးမှာ ပြာအဖြစ် ချက်ချင်း ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်က မေးသည်။ "တုပိုင်... မင်း ငရဲမျှော်စင်ကို ရောက်ဖူးလား။"

တုပိုင်က ခေါင်းညိတ်၏။ "ရောက်ဖူးတယ်။"

"အဲဒီ နဂါးသောင်းချီရဲ့ စွမ်းအားတွေကို မင်း ရခဲ့သလား။"

တုပိုင်က ပြင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ သစ္စာခံမှုကို ရခဲ့တာ။"

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်၏ လေသံက ပြောင်းလဲသွား၏။ "တုပိုင်... မင်းက ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ နျူကလီးယား ပေါင်းစပ်မှုကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ နီးစပ်နေပြီ။ ပြီးတော့ ဧရာမ အာကာသယာဉ်ကြီး တည်ဆောက်ဖို့လည်း အသင့်ဖြစ်နေပြီလေ။ ငါတို့ အပေးအယူတစ်ခု လုပ်ကြရအောင်။ မင်းရဲ့ လူသောင်းချီကို ခေါ်ပြီး ကမ္ဘာမြေကနေ ထွက်သွားကာ အင်္ဂါဂြိုဟ်မှာ နယ်ချဲ့အခြေချလိုက်ပါ။ လူသားယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို ငါ ချမ်းသာပေးမယ်။ အဲဒီအစား မင်းက ကမ္ဘာမြေကို ငါ့ဆီ လက်ပြောင်းပေးအပ်လိုက်။ ဘယ်လိုလဲ။"

တုပိုင်က တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

မိစ္ဆာဘုရင်က ဖိအားပေးလိုက်သည်။ "ဒါက တရားမျှတမှု မရှိတဲ့ အပေးအယူမလို့လား။ လူသား သန်းချီကို ကယ်တင်တာနဲ့ သောင်းချီကို ကယ်တင်တာကြားမှာ တကယ်ပဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။"

တုပိုင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကွာခြားချက် မရှိပါဘူး။ တကယ်ကို တရားမျှတတဲ့ အပေးအယူတစ်ခုပါ။"

"ဒါဆို ငါတို့ သဘောတူညီမှု ရပြီပေါ့လေ။"

တုပိုင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

တုပိုင်က အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းကို သတ်ပစ်မှသာ ငါတို့က ရေရှည်တည်တံ့တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရနိုင်မှာမလို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့က အင်္ဂါဂြိုဟ်ကို ထွက်ပြေးသွားရင်တောင်မှ မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမယ့် ပျက်သုဉ်းခြင်းကို အချိန်ဆွဲနေရုံသက်သက်ပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။"

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်ပါဘူး။ ငါ အခုလို ညှိနှိုင်းနေရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းက မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး အချိန်ဖြုန်းရမယ့်ကိစ္စကို ရွံရှာလို့ပဲ။ စစ်တုရင် ကစားနေရင်းနဲ့ ကမ္ဘာမြေရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ငါ ဝါးမျိုနိုင်ပေမဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာတော့ ဝါးမျိုနေတာကို ရပ်တန့်ထားရလိမ့်မယ်။"

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်၏ လေသံမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာ၏။ "တုပိုင်... မင်းကို ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် မေးမယ်။ မင်းရဲ့ မိသားစုနဲ့ လူသားသောင်းချီကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကမ္ဘာမြေကနေ ထွက်သွားခွင့် ငါပြုမယ်။ ငါ စွမ်းအင်ဝါးမျိုနေတာကိုပဲ လာမနှောင့်ယှက်နဲ့။"

တုပိုင်က တံတွေးထွေးမတတ် ရွံရှာစွာဖြင့် တုန့်ပြန်လိုက်သည်။ "ဆုတောင်းလေ။"

ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ "ဟက်... ဒါဆိုရင်လည်း တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့။"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်... ကမ္ဘာမြေကြီး တစ်ခုလုံးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သည့် ပုံရိပ်ယောင် လက်သည်းများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ကမ္ဘာလုံးကြီးကို ပိတ်လှောင်မွန်းကြပ်စေခဲ့သော ဧရာမ ရေဘဝဲလက်တံကြီးများကို ကံကြမ္မာ မိစ္ဆာဘုရင်က အပြည့်အဝ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်လေပြီ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တိုက်ပွဲဝင်ရမည့် အချိန် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကမ္ဘာပျက်ကြီး၏နဂါးဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၁၀၈၅ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်၏ ဒုတိယအတွဲ။