အခန်း (၇၈၅-၇၈၆)

အခန်း (၇၈၅) အမတ၏ ဟောပြောပို့ချမှု

လီရွှမ်တောက် ၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ကုအန် သည် မည်သည့် မှတ်ချက်မျှ မပေးခဲ့ချေ။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ပန်းတိုင်များ ရှိကြပြီး အကြီးမြတ်ဆုံးသော လူများတွင်ပင် ကိုယ်ပိုင် အတွေးများ ရှိကြပေသည်။ သူကိုယ်တိုင်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏။

လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ကပ်ဘေး မဆိုက်ရောက်စေသရွေ့ လီရွှမ်တောက် သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိပေသည်။

ဤလောကတွင် ဆိုးယုတ်သူများ အလွန်များပြားပြီး စစ်မီးမွှေးသူများလည်း များစွာ ရှိနေ၏။ သူတို့ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ချေ။

လီရွှမ်တောက် နှင့် နေ့တစ်ဝက်ခန့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ကုအန် သည် ထိုက်ချန်း အင်ပါယာ တွင် တစ်ကိုယ်တည်း လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီး လီရွှမ်တောက် ကမူ သူ၏ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများကို စတင် စီစဉ်ရန် စာကြည့်ဆောင်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်သွားခဲ့ပေ၏။

နေရာအသီးသီးရှိ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေများနှင့် မတူဘဲ ထိုက်ချန်းတိုက်ကြီး သည် အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့ပြီး လောက၏ ရေစီးကြောင်းများကြောင့် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် ငြိမ်းချမ်းသော နယ်မြေများတွင်ပင် ဒုက္ခရောက်နေသူများ ရှိနေပေသည်။ အကယ်၍ ကုအန် သည် သူတို့နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ကူညီပေးရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။ သူ့တွင် လောကကြီးကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း မဟာတာအို ၏ စည်းမျဉ်းများကြောင့် ထိုသို့ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ချေ။ တစ်ဦးချင်းစီကို ကူညီပေးခြင်းမှာ သူ ကူညီပေးလိုသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေ၏။

တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကြောင့် အချို့သော လူများ၏ ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ကုအန် သည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုကို ခံစားရပေသည်။

သူ၏ ပုံရိပ်သည် မြို့တော်၏ ကြီးမားလှသော လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဤလောကအတွက် သိသာထင်ရှားမှုမရှိဘဲ အရေးမပါသကဲ့သို့ ရှိနေပေ၏။

...

ဟင်းလင်းပြင် အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအရိပ်များသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးတွင် လွင့်မျောနေပြီး အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ဓားဝင်္ကပါ တစ်ခုကို ဖန်တီးထားပေသည်။ ဓားအရိပ် တစ်ခုစီတိုင်းသည် ကြယ်များထက်ပင် ကြီးမားနေပြီး ဝင်္ကပါ အတွင်း၌ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေပြီး ပြင်းထန်ကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဓားချီ များဖြင့် ဝန်းရံခံထားရ၏။

သူ၏ အကြည့်သည် ဓားဝင်္ကပါ ၏ အပြင်ဘက်ရှိ လီယ အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။ အလှမ်းဝေးကွာနေသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံတွေ့သွားချိန်တွင် လမ်းတစ်လျှောက်၌ ပြင်းထန်သော ဟင်းလင်းပြင် လှုပ်ခတ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လီယ သည် သူ၏ လက်ချောင်းကို ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ညွှန်ပြထားပြီး သူ၏ ဓားဆန္ဒ သည် သဘာဝကျကျ ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ အမှောင် ဟင်းလင်းပြင် တွင် သူ၏ ဓားဆန္ဒ ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားအရိပ်ကြီး တစ်ခု ရပ်တည်နေပေသည်။

"ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဓားဆန္ဒ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အာကာပြင်တာအိုအမတအဆင့် ကို အခုလေးတင် ဝင်ရောက်ထားတာ ရှင်းနေပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဓားဆန္ဒ စွမ်းအားက မင်းရဲ့ အဆင့်အတွင်းမှာ ထူးချွန်နိုင်စွမ်းကို ပေးစွမ်းထားတာပဲ..."

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ က ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ချီးကျူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူ၏ရှေ့ရှိ ဓားဝင်္ကပါ ကြောင့် တုန်လှုပ်နေပုံ မရချေ။

လီယ ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်နယ်မြေက လာတာလဲ... ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ကို ဘာလို့ လာခဲ့တာလဲ... မင်းရဲ့ ဓားတာအို အတွက် ဘာလို့ ဝိညာဉ် အများကြီးကို စတေးခဲ့ရတာလဲ..."

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ က ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက ချင်းယွီ မဟာကမ္ဘာ က လာတာ... အဲဒီအကြောင်းကို မင်း ကြားဖူးမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာလို့ လာခဲ့ရလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိလို့ပေါ့... ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတယ်... ငါ့ရဲ့ ဓားဆန္ဒ က အကြောင်းအကျိုး ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံနေရပြီး ကုသဖို့အတွက် ဝိညာဉ် အများကြီး လိုအပ်တယ်လေ..."

လီယ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ရိုးသားမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသည့်တိုင် သူသည် ဤမျှလောက် စွမ်းအား ရှိနေသေးသည်ပါလား။

လီယ ၏ နှလုံးသားသည် တွန့်ဆုတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ ကို ကြောက်ရွံ့၍ မဟုတ်ဘဲ ပြင်ပကောင်းကင် မှ သူ့ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများ ပိုမို များပြားလာနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ ကဲ့သို့ အချို့က ကုသရန်အတွက် အသက်များကို အသုံးပြုကြပြီး အခြားသူများကမူ လျှို့ဝှက်သော ရည်မှန်းချက်များဖြင့် ဂိုဏ်းများကို တည်ထောင်ကြပေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ ၏ အတွင်းတွင်ဖြစ်စေ၊ အပြင်တွင်ဖြစ်စေ အခြေအနေမှာ ပို၍ပို၍ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာနေပေသည်။

"မင်းရဲ့ ပါရမီကို မြင်ရလို့ မင်းရဲ့ ပြစ်မှုကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တယ်... ငါ့ရဲ့ ဓားအစေခံ အဖြစ် အမှုထမ်းပါ... မင်းကို ပိုမြင့်တဲ့ နယ်ပယ်တွေ ပြသပေးနိုင်တယ်... ဒီ မဟာကမ္ဘာ က ပိုပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာတော့မှာ... တစ်နေ့ကျရင် သူ့ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ အမတနတ်ဘုရားတွေ တောင်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ ရုန်းကန်ရလိမ့်မယ်..."

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ သည် လီယ ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ သူ၏ စကားများကြောင့် အမှောင်ထုထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများသည် အေးစက်သော မြွေများ၊ ကင်းမြီးကောက်များ ကဲ့သို့ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု လီယ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကို သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စေခဲ့ချေ။

ဘုန်း...

အမှောင်ထု နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ တာအို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များကို မွှေနှောက်သွားကာ လီယ ၏ အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို လွင့်ဝဲသွားစေသဖြင့် အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်မိသွားစေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် အဝေးတွင် လျင်မြန်စွာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်များသည် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းထက် များစွာ သာလွန်နေသဖြင့် သူ့ကို ရင်တုန်လောက်အောင် ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့ပေသည်။

ထိုအရှိန်အဝါများထဲမှ တစ်ခုသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် နတ်ဘုရား ၏ အရှိန်အဝါ ဖြစ်ရပေမည်။ ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာ နှင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ၏ ကောင်းကင်တာအို အလင်းလွှာ တို့သည် ပို၍ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်မှလွဲ၍ လုံးလုံးလျားလျား တူညီနေပေ၏။

ကောင်းကင်နတ်ဘုရား တောင်မှ ရှုပ်ထွေးနေတာလား...

လီယ သည် တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ရပ်သည် သူ့ထံသို့ တိုက်ခတ်လာသဖြင့် အလိုအလျောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသွားသည်။ အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ သည် သူ၏ ဓားဝင်္ကပါကို ထိုးဖောက်ကာ သူ့ထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တော့၏။

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှောင်ပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးထားပြီး လီယ ၏ ခေါင်းဆီသို့ သူ၏ ညာလက်ကို ဆန့်တန်းလာရာ လက်ဆန့်တန်းလာသည့် နာကြည်းနေသော တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူညီနေပေသည်။

...

တောက်ပသော နေရောင်အောက်၊ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော မြို့တစ်မြို့တွင် ကုအန် သည် ကြက်ပေါင်ကြီး တစ်ခုကို ကိုင်ထားရင်း ခြံဝင်းနံရံကို မှီနေခဲ့၏။ သူ ဝါးစားနေစဉ် မပီမသဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျောက်ကျီလုံ က သန်းနဲ့ချီတဲ့ စစ်တပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းချီတက်ခဲ့တာ... အဝင်အထွက် တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် လှံရှည်တစ်လက်နဲ့ မြင်းဖြူတစ်ကောင်ကို အားကိုးပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲက ကလေးလေးကို သွေးတွေနဲ့ စွန်းထင်းစေခဲ့တယ်..."

သူ၏ရှေ့တွင် ယောကျ်ားလေးနှင့် မိန်းကလေး ကလေး တစ်ဒါဇင်ခန့် ရပ်နေပြီး အကြီးဆုံးမှာ အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်ထက် မပိုဘဲ အငယ်ဆုံးမှာ အသက် ငါးနှစ်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။ အားလုံးက ကုအန် ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ သူ ဆက်ပြောမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

ကုအန် သည် စကားရပ်လိုက်ပြီး သီးသွားသကဲ့သို့ အားယုတ်စွာ မျိုချလိုက်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"အသားချည်းပဲဆိုတော့ မလုံလောက်သေးဘူး... ဘယ်သူက ငါ့အတွက် အိမ်ကနေ အရက်တစ်အိုးလောက် ခိုးလာပေးနိုင်မလဲ..."

ကုအန် က ပြုံးလျက် မေးလိုက်ရာ ကလေးများကို ဆူညံသွားစေခဲ့၏။

"ဒီ ကြက်ကင်အတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီကို... အခုက သောက်ချင်သေးတာလား..."

"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ... ကြက်သားတောင် မကုန်သေးဘူး၊ သောက်ချင်နေပြီလား..."

"လူလိမ်... လူလိမ်ကြီး..."

"ပုံပြင်ကို ဆက်ပြောလေ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာမှာ ရပ်လိုက်ရတာလဲ..."

ကလေးများသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပြီး အချို့က ကုအန် ကို ရိုက်ချင်သည့်အလား သူတို့၏ လက်သီးဆုပ်လေးများကို မြှောက်ထားကြပေသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် ကစားနေသော လူများက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လာကြ၏။ အများစုက ချမ်းသာကြွယ်ဝစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ကုအန် သည် ကလေးတစ်စုနှင့် ငြင်းခုံနေခြင်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။

ကလေးများ ပါသော မိခင်များသည် ကုအန် အား လူဆိုးတစ်ယောက်ဟု ထင်ကာ အလျင်အမြန် ရှောင်ရှားသွားကြပေ၏။

ကုအန် က ပို၍ပင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာနားလည်လို့လဲ... တကယ်လို့ သုံးပြည်ထောင် အချစ်ဇာတ်လမ်း စာအုပ်ကို ဝယ်မယ်ဆိုရင် ကြက်ကင်တစ်ကောင်ထက် ပိုကုန်ကျလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ ငါ့လို အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပုံပြောတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ငှားမယ်ဆိုရင် အရက်တစ်အိုး ဒါမှမဟုတ် ကြက်တစ်ကောင်ရဲ့ တန်ဖိုးလောက်ပဲ ကုန်ကျလိမ့်မယ်... မင်းတို့ တကယ် တန်နေပါပြီ..."

အသက်ပိုကြီးသော ကောင်လေး တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ငြင်းခုံလိုက်၏။

"လိမ်တာ ရပ်လိုက်တော့... ဒါက အမတ စာအုပ်မှ မဟုတ်တာ... ဒီလောက်တောင် ဈေးမကြီးနိုင်ပါဘူး..."

"ဟေး... မပြောနဲ့နော်... အမတ ကျင့်ကြံရေး နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သုံးပြည်ထောင်အချစ်ဇာတ်လမ်း ရဲ့ မူကွဲတစ်ခု အမှန်တကယ် ရှိတယ်... ကျောက်ကျီလုံ က ဘယ်လို ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့လဲ ဆိုတာ မင်း သိလား..."

ကုအန် ၏ စကားများက ကောင်လေး၏ ဒေါသကို လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားစေပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အစားထိုးသွားကာ အခြား ကလေးများကလည်း စပ်စုလိုသော အမူအရာများကို ပြသလာကြသည်။

ကုအန် သည် ဆက်လက် စကားမပြောတော့ဘဲ ကလေးများက သူ့ကို တိုက်တွန်းနေစဉ် ကြက်ပေါင်ကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမြိုရန် စတင်လိုက်၏။

ဘုန်း...

ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာပြီး အနီးနားရှိ လမ်းမတစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကာ လှိမ့်ဝင်လာသော ဖုန်မှုန့်များနှင့် လေပြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေသဖြင့် ကုအန် ၏ရှေ့ရှိ ကလေးများကို ထိတ်လန့်အော်ဟစ်သွားစေခဲ့သည်။

လမ်းမပေါ်ရှိ လူများသည် စတင် ထွက်ပြေးကြပြီး အရာအားလုံးကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေတော့၏။

ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်ကျသွားချိန်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ နှင့် လီယ တို့ပင် ဖြစ်ပေ၏။

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ သည် လီယ ၏ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်ထားပြီး လီယ မှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ အလွန် သနားစရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

"လက်နက်ချဖို့ ငြင်းနေတုန်းပဲလား... ငါ အများကြီး ထိန်းချုပ်ထားလို့... မဟုတ်ရင် ဒီမြို့က ပြာဖြစ်သွားပြီ... တကယ်လို့ မင်း သဘောမတူရင် ဝိဉာဥ်စတေးဖို့အတွက် မင်းရှေ့မှာတင် ဒီမြို့က လူတိုင်းရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ငါ ထုတ်ယူပစ်မယ်..."

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ က လှောင်ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲသွားကာ ခြံဝင်းနံရံဘေးတွင် စုရုံးနေသော ကုအန် နှင့် ကလေးတစ်စု အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျရောက်သွားသဖြင့် သူတို့ကို သိသာထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေစေခဲ့သည်။

လီယ သည် ကုအန် နှင့် ကျောခိုင်းထားသဖြင့် သူ၏ တည်ရှိမှုကို မခံစားနိုင်ခဲ့သော်လည်း အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး သူ၏ မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၇၈၆) မသိရသော ခြိမ်းခြောက်မှု

လီယ သည် ကုအန် ကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဤဝမ်းသာမှုသည် ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် လျင်မြန်စွာ အစားထိုးသွားခဲ့သည်။

ကုအန် နှင့် တွေ့ဆုံတိုင်း သူသည် အပြင်ဘက်တွင် မည်မျှ လွတ်လပ်ကြောင်းကို ကြွားလုံးထုတ်လေ့ ရှိသည်။ ယခင်က လီရှန်းယို သည် သူ မကြာခဏ ဒဏ်ရာရတတ်ကြောင်း ကုအန် ၏ရှေ့တွင် ဖွင့်ချခဲ့ဖူး၏။ ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရန် သူ အလွန် ခက်ခဲခဲ့ရပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ကုအန် ထံမှ တိုက်ရိုက်ပင် အမိဖမ်းခံလိုက်ရသည်။ သူ မည်သို့ မရှက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ သည် လီယ ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိသွား၏။

သူသည် ကလေးများ ဝန်းရံနေသော ကုအန် ကို မျက်လုံးကျဉ်းကာ ကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြုံးလျက် "ဒီလူကို မင်း သိတာလား..."

လီယ က ခက်ခဲစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မဆင်မခြင် မလုပ်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်... မဟုတ်ရင်..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ က သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ကလေးများ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့ကို ထိတ်လန့်အော်ဟစ်၍ ထွက်ပြေးသွားစေခဲ့သည်။

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ သည် ကုအန် ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "မင်းက သူ့ကို ကယ်ဖို့ သီးသန့် ရောက်လာတာလား..."

ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်မှု ရှိနိုင်ပါ့မလား...

သူသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာကာ မြို့တစ်မြို့ကို ကျပန်း ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း အကျဉ်းသား၏ အသိအကျွမ်းနှင့် ကြုံတွေ့နေရဆဲပင်။

ကုအန် က အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သလို မဖြစ်နိုင်တာလည်း ရှိတာပေါ့... တကယ်လို့ မင်း သူ့ကို အခု ချပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြားက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးတယ်..."

"ဟမ်..."

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုအန် ထံသို့ ညာလက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်၏။

ဘုန်း...

လေပြင်းတစ်ရပ် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာပြီး လမ်းမပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ နှင့် လီယ တို့၏ ဝတ်ရုံများသည် ပြင်းထန်စွာ လွင့်ဝဲသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး...

သူ၏ လက်သည် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် တားဆီးခံလိုက်ရပြီး ကုအန် ကို မထိတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။ သူ့ကို အံ့အားအသင့်ဆုံး ဖြစ်စေသည့် အရာမှာ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါသည် မိုင်တစ်သန်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်သင့်သော်လည်း လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေခြင်းမှလွဲ၍ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်သည့်အရာမျှ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိချေ။

တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် သူနှင့် ပြိုင်ဘက်ကြားရှိ ကြီးမားသော စွမ်းအားကွာဟချက်ကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာမရထားရင်တောင် ဒီလူရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဘက် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး...

"စီနီယာ... ကျွန်တော်..."

အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ က အလျင်အမြန် စကားပြောလိုက်သော်လည်း သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကုအန် ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး သူသည် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ဘုတ်...

လီယ သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက် သူ၏ လည်ပင်းကို ကိုင်ကာ အေးစက်သော မန်နာစွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ကုအန် ဘက်သို့ လှည့်ကာ မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"မင်း ငါ့ကို ကယ်ဖို့ သီးသန့် ရောက်လာတာလား..."

[ အနီရောင်ဓား မိစ္ဆာ (ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း နှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ အဆင့်နှောင်းပိုင်း) ထံမှ သက်တမ်း ၃၁,၇၈၂,၂၈၁ နှစ်ကို အောင်မြင်စွာ လုယူနိုင်ခဲ့ပါသည်... ]

သက်တမ်း သန်းသုံးဆယ်ကျော်လောက်ပဲ... နည်းနည်း နည်းလွန်းတယ်...

ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ငါ ဒီမြို့မှာ ရောက်နေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ... အဲဒီ ကလေးတွေကို သုံးပြည်ထောင်အချစ်ဇာတ်လမ်း ပုံပြင် ပြောပြနေတာလေ... ပုံပြင် တစ်ဝက်တောင် ပြီးနေပြီ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ လီယ သည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ကုအန် က ဒီလောက်အထိ ကြိုတင် တွက်ချက်နိုင်ခဲ့တာလား...

ထို အနီရောင်ဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ သည် ဆင်းသက်ရန် နေရာတစ်ခုကို ကျပန်း ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း ကုအန် ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဆင်းသက်လာစဉ်တွင် ကုအန် ၏ တည်ရှိမှုကို သူ မခံစားမိခဲ့ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ကုအန် သည် သူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာမည်ကို အမှန်တကယ် တွက်ချက်ထားနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတည်းက ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ လီယ သည် မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အာကာပြင်တာအိုအမတအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အကြောင်းအကျိုး လမ်းစဉ် ကောက်ချက်ချခြင်း နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နားလည်မှုများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကုအန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း ဟူသည်ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်သေးချေ။ ၎င်းမှာ အလွန် အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။

လီယ ၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကုအန် က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... မင်းကို ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် နည်းနည်းလောက် ထုတ်ပြစေချင်လို့လား... ဥပမာ ဒီနေ့ ကပ်ဘေးမျိုးကို မင်း အနာဂတ်မှာ ထပ်ပြီး ရင်ဆိုင်ရဦးမယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့..."

"မလုပ်နဲ့... မလုပ်နဲ့... ငါ မသိချင်ဘူး..." လီယ သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

သို့တိုင်အောင် ကုအန် ၏ စကားများက သူ့ကို ကျောချမ်းသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် သူ ဤကဲ့သို့သော ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရဦးမည်လော။

သူသည် မကြာခဏ ဒဏ်ရာရလေ့ရှိပြီး ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ရှောင်လွှဲနိုင်ပါက မည်သူက ဒဏ်ရာရချင်မည်နည်း။

လီယ သည် နာကျင်မှုကို နှစ်သက်သူ မဟုတ်ချေ။ သူသည် အကြိမ်တိုင်းတွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားက မလုံလောက်ခဲ့ချေ။

ကုအန်က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ကုသဖို့ ငါ့အကူအညီ လိုသေးလား..."

လီယ ၏ မျက်နှာသည် အနေရခက်သွားပြီး ငြင်းဆန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုသလိုက်ပါ... ငါ သွားတော့မယ်..."

ကုအန် သည် ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူ ရပ်နေသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ လီယ ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခြင်းလော သို့မဟုတ် ကုအန် လှည့်ထွက်သွားချိန်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြုံးယောင်သမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းလော။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်းအတွက် သက်သာရာရသွားသော ခံစားချက်သည် ရှက်ရွံ့မှုများဖြင့် လျင်မြန်စွာ အစားထိုးသွားခဲ့ပြီး ပုန်းအောင်းစရာ အပေါက်တစ်ခု ရှာတွေ့ရန်ပင် ဆန္ဒရှိလာတော့၏။

ဂျူနီယာညီလေး ကု က သူ့ကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ အသားကျသင့်ပြီဟုသာ အကောင်းမြင်တွေးတောရန် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။

လည်ပင်းအညှစ်ခံရပြီး လေထဲသို့ မြှောက်ခံရခြင်းကို တွေးမိရုံဖြင့် သူ၏ မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲသွားခဲ့၏။ သူသည် ကုအန် ကို မရင်ဆိုင်ချင်ခဲ့သလို ကုအန် ကလည်း အချိန်အကြာကြီး မနေခဲ့ခြင်းက ကံကောင်းလှပေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး ကု ရဲ့ အဆိုအရ အနာဂတ်မှာ လောကကြီးက ပိုပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

လီယ က စိုးရိမ်တကြီး တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မည်မျှပင် မြင့်မားနေစေကာမူ စွမ်းအားမဲ့သော ခံစားချက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

မဟာတာအို လမ်းစဉ် သည် အမှန်တကယ်ပင် ရှည်လျားလှပေသည်။

လောကကြီးကို ရယ်မောနိုင်စွမ်းရှိသည့် ဂျူနီယာညီလေး ကု ကဲ့သို့ သူ ဘယ်တော့များ ဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း။

ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ဝဲနေစဉ် လီယ သည် လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်ကာ အတွေးနက်နေခဲ့ပြီး အရပ်သားများ ချဉ်းကပ်လာသည့် အရိပ်အယောင်များက သူ့ကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာချိန်မှသာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

...

လီယ ကို ကယ်တင်ခြင်းမှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး ကုအန် များစွာ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ အကယ်၍ လီယ အား မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စေသော ဤကပ်ဘေးသာ မဟုတ်ခဲ့ပါက လီယ အများကြီး ဒုက္ခရောက်နေလျှင်တောင် သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအဖြစ်အပျက်က ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ သည် ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်ပေ၏။ ပုန်းအောင်းနေခြင်းနှင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းများ အပြင် အချို့သော ပြင်ပကောင်းကင် မှ လာရောက်သူများသည် ဂိုဏ်းကြီးများကို သိမ်းသွင်းရန် ကောင်းကင်သားတော် အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေကြသည်။

ကုအန် ၏ အမြင်အရ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ သည် မလွဲမသွေ မငြိမ်မသက်မှုများထဲသို့ ကျရောက်သွားမည် ဖြစ်၏။

ပိုမိုများပြားသော ပြင်ပကောင်းကင် မှ လာရောက်သူများနှင့် အမတနတ်ဘုရားများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းကြောင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ၏ အနာဂတ်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီး အားလုံးမှာ ကုအန် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထင်ဟပ်နေခဲ့ပေသည်။

အနာဂတ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရလဒ်များကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။ ရလဒ်အားလုံးကို သိရှိထားသဖြင့် သူ ကျေနပ်မည့် ကံကြမ္မာကို သူ ရွေးချယ်နိုင်သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ချင်စိတ် မရှိသေးချေ။

ကောင်းကင်နန်းတော် သည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ကို အကြီးအကျယ် ကျူးကျော်မဝင်ရောက်သရွေ့ အခြား အခြေအနေများမှာ အသေးအဖွဲ တိုက်ပွဲလေးများမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်စွာဖြင့် ကုအန် သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲမှုများကို စောင့်ကြည့်ရင်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းကာ တောင်တန်းများကို ဖြတ်သန်း လျှောက်လှမ်းနေခဲ့၏။

လူအများအပြား၏ အခက်အခဲများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ထိုက်ရီ အမတအရှင် နှင့် ရွှေဂူ အမတ ၇၂ ပါး တို့ပင်လျှင် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများထဲသို့ ကျရောက်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ဆက်တိုက်ဖြစ်နေသော တောင်တန်းများကြားရှိ တောင်စောင်းတစ်ခုတွင် ရွှေဂူ အမတ ၇၂ ပါး တို့ နေရာယူထားကြသည်။ အချို့က တရားထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေကြပြီး အချို့က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းများကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြကာ အခြားသူများကမူ အနာဂတ်ကို ကောက်ချက်ချနေကြ၏။

ခရမ်းရောင်နဂါး ကြယ်တာရာအရှင် သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်နေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီး အမတတစ်ပါးက သူ့ထံသို့ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး မေးလိုက်၏။ "စီနီယာအစ်ကို... ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ... မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာ ကြာနေပြီနော်..."

ခရမ်းရောင်နဂါး ကြယ်တာရာအရှင် က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်... ငါတောင် အဲဒါရဲ့ အကြောင်းရင်းကို အပြည့်အဝ ကောက်ချက်မချနိုင်ဘူး..."

အမျိုးသမီး အမတက ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ "အခု ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲက စတင်နေပြီဆိုတော့ မဟာကမ္ဘာ သုံးထောင် မှာ သေမျိုး သတ္တဝါတွေ နေထိုင်ကြပေမဲ့ တာအိုဆရာ တချို့တော့ အမြဲတမ်း ရှိနေတာပဲလေ... တစ်ယောက်ယောက်က ဒီကမ္ဘာထဲမှာ ပုန်းအောင်းဖို့ စဉ်းစားနေတာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"မဟုတ်ဘူး...ဒါက သေမျိုး သတ္တဝါ နဲ့ မတူဘူး..." ခရမ်းရောင်နဂါး ကြယ်တာရာအရှင် က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ဤစကားများက အမျိုးသမီး အမတကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။ သေမျိုး သတ္တဝါ မဟုတ်ဘူးလား။

"ဆိုလိုတာက ကောင်းကင်သားတော် တစ်ပါးက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား..." အမျိုးသမီး အမတက မေးလိုက်သည်။

ခရမ်းရောင်နဂါး ကြယ်တာရာအရှင် က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒါက ကောင်းကင်သားတော် မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ အမတ တစ်ပါးတောင် မဟုတ်ဘူး... ငါ သေချာ မပြောနိုင်ပေမဲ့ တစ်ခုခုက ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မဟာကမ္ဘာ သုံးထောင် မှာ မကောင်းမှုတွေ လုပ်ချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ အမျိုးသမီး အမတ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နန်းတော် သည် လှုပ်ခတ်၍မရနိုင်ပုံ ပေါ်သော်လည်း လျှို့ဝှက်ရန်သူ အများအပြား ရှိနေပေသည်။ ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာ ၏ နယ်ပယ် အတွင်းတွင် သာမက ဖရိုဖရဲနယ်မြေ တွင်လည်း ကောင်းကင်ရုံးတော် ကို စောင့်ကြည့်ကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါ အများအပြား ရှိနေပေ၏။