အခန်း (၇၈၇-၇၈၈)

အခန်း (၇၈၇) တာအိုအထွတ်အထိပ် မှ တာအိုအကြောင်း ဟောပြောခြင်း

အချိန်များသည် လျင်မြန်စွာ ဆက်လက် စီးဆင်းနေခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း စီးဆင်းနေသော အချိန်မြစ်ကြီး ထဲတွင် သူရဲကောင်း အသစ်များသည် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ အချို့က သေဆုံးခြင်း၊ ရှုံးနိမ့်ခြင်းများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အချို့ကမူ အသေးစိတ်ကျစွာ ဆက်လက် တိုးတက်နေခဲ့ကြ၏။

ဖရိုဖရဲ လောကကြီးသည် သေမျိုး သတ္တဝါများ အတွက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူ များစွာအတွက်မူ ၎င်းမှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေး တစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ ရှာဖွေသော အခွင့်အရေးများသည် သေဆုံးခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် ချောက်ကမ်းပါးများကို မကြာခဏ ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြ၏။

နောက်ထပ် နှစ်တစ်သန်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ယခုအခါ အသက် ၁၁,၅၆၀,၀၀၀ ရှိပြီဖြစ်သော ကုအန် သည် သတ္တမမျိုးဆက် တပည့်တစ်ဦးကို ကျင့်ကြံခြင်းတွင် လမ်းညွှန်ပေးနေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ဝူရှီ အတွင်း၌ သတ္တမမျိုးဆက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ တပည့်များကို တပည့်လက်ခံခွင့် ပြုထားပြီဖြစ်သဖြင့် ကုအန် သည် သူ၏ မြေးတပည့်များ အပေါ် လွန်ကဲစွာ တင်းကျပ်သော ကန့်သတ်ချက်များ မချမှတ်ထားခဲ့ချေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုချက်မှာ တစ်ကြိမ်လျှင် တပည့်တစ်ယောက်သာ လက်ခံရန်ဖြစ်ပြီး ထိုတပည့် အရွယ်ရောက်လာပြီးမှသာ ဒုတိယမြောက် တပည့်ကို လက်ခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဝူရှီ သည် လောကအငြင်းပွားမှုများတွင် မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ကမ္ဘာ့ဂိတ်တံခါး သည် မတ်မတ်ရပ်တည်နေပြီး တပည့်အားလုံး၏ ဂုဏ်ယူမှုကို ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။ ကုအန် ၏ အမိန့်များ မရှိဘဲ သူတို့သည် တင်းကျပ်သော တပည့်ရွေးချယ်မှု စည်းမျဉ်းကို လိုက်နာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ရွယ်တူများအကြား ပထမဆုံး ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသူများကိုသာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ကြ၏။

တွမ်လီ သည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ယနေ့ တောအုပ်ထဲတွင် လေ့ကျင့်နေစဉ် လမ်းညွှန်မှုအတွက် ဘိုးဘေးဆရာ ၏ ရွေးချယ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မူးဝေနေသလို ခံစားရပြီး သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် ကုအန် ပြောသမျှ အများစုမှာ သူ့အတွက် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ကုအန် သည် အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့သလို ဖြစ်နေခဲ့၏။ ဤကောင်လေးသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်ပြီး အရာများစွာကို နားမလည်ဘဲ တုံ့ပြန်နေခဲ့သည်။

"မင်း အခုချက်ချင်း ငြိမ်ငြိမ် မနေဘူးဆိုရင် ငါ သွားတော့မယ်..."

ကုအန်က တင်းမာစွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ တွမ်လီ ကို ချက်ချင်း အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာစေခဲ့၏။

ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ...

တွမ်လီ သည် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဘိုးဘေး... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ... ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူသည် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်လွန်းသဖြင့် ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

ဝူရှီ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ အတွင်းရှိ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကာလအတွင်း သူသည် ကုအန် ကို အကြိမ်အနည်းငယ်သာ မြင်ဖူးခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ ကုအန် နှင့် သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းညွှန်မှုအတွက် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကုအန် ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပါက သူ၏ ဆရာ၊ ဆရာဦးလေးတို့က သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းပြီ... မင်းကို ငါ ကျင့်စဉ် အသစ်စက်စက် တစ်ခု သင်ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ..." ကုအန် က ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

တွမ်လီ က မည်သို့ ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် ကုအန် ကို ကျေးဇူးတင်ရန် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်၏။

ကုအန် သည် တွမ်လီ ကို ဒူးထောက်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် တွမ်လီ ၏ နဖူးကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ တွမ်လီ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး မိန်းမောသွားတော့သည်။

ကုအန် သည် သူ၏ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ယနေ့ ရင့်မှည့်နေပြီဖြစ်သော ဆေးဘက်ဝင်အပင် အချို့ကို ခူးဆွတ်ရန် စဉ်းစားရင်း တာအိုနယ်မြေ မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

တစ်နာရီ အကြာတွင် တွမ်လီ သည် တုန်ရီသွားပြီး အိပ်မက်တစ်ခုမှ နိုးလာသကဲ့သို့ နိုးလာခဲ့၏။ သူ အလျင်အမြန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ဘိုးဘေး ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ အော်နေတာလဲ... မင်းက ဘိုးဘေး ကို ဖြစ်သလို ခေါ်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

စိတ်မရှည်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တွမ်လီ သည် တောနက်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မြင်ချိန်တွင် တွမ်လီ သည် အလျင်အမြန် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ဘိုးဘေးဆရာ လု..."

တွမ်လီ က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာနေခဲ့သည်။

လုရှန် သည် သူ၏ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး မကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် "မင်း ဘာလို့ ဘိုးဘေး ကို အော်ခေါ်နေတာလဲ..."

ယနေ့တွင် သူသည် အားလပ်ချိန် အနည်းငယ် ရရှိခဲ့သဖြင့် ဤတောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ အတွင်းရှိ တပည့်အရေအတွက်အရ သူ့ကို သတ္တမမျိုးဆက် တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် မှတ်မိနေပြီး တွမ်လီ နှင့် ပတ်သက်၍ မှုန်ဝါးဝါး အမှတ်ရမှုတစ်ခု ရှိနေ၏။

"ခုနလေးတင် ဘိုးဘေး က ကျွန်တော့်ကို ကျင့်စဉ် တစ်ခု သင်ပေးခဲ့တယ်... ကျွန်တော် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ..." တွမ်လီ က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဝူရှီ အတွင်း ဂိုဏ်းတူ တပည့်များ အချင်းချင်း အန္တရာယ်ပြုသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် တွမ်လီ သည် သတိထားရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားရပြီး သူ၏ ဘိုးဘေးဆရာ မေးသမျှကို ဖြေကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အိုး..."

လုရှန် သည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်၏။ ဤနေရာသည် ဝူရှီ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ ဖြစ်သဖြင့် တွမ်လီ လိမ်ပြောမည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ သူ၏ ဆရာသည် မြေးတပည့်များကို ကျင့်ကြံခြင်းတွင် လမ်းညွှန်ပေးရန် မဆိုထားနှင့် တပည့်အသစ်များကို လက်မခံခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီကောင်လေးဆီမှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်မလား...

လုရှန် သည် တွမ်လီ ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ တွမ်လီ ကို အလွန် သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စေခဲ့ချေ။ တွမ်လီ သည် ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း လုရှန် ကို မစော်ကားဝံ့ခဲ့ပေ။

လုရှန် သည် တွမ်လီ ၏ ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို မခွဲခြားနိုင်သဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်၏။

"ဘိုးဘေး က မင်းကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျင့်စဉ် ရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ..."

သူ၏ ဆရာသည် ကျင့်စဉ်များစွာကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး မတူညီသော ကျင့်စဉ်များက သူ၏ ဆရာသည် ဤကောင်လေးကို မည်မျှ တန်ဖိုးထားကြောင်း ညွှန်ပြနိုင်ပေသည်။

"ကံကြမ္မာဆန်ကျင် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် ပါ..." တွမ်လီ က သတိထား၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကံကြမ္မာဆန်ကျင် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်...

လုရှန် သည် မှင်တက်သွားပြီး နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ဒါက သူ့အဖေ လုပိုင်ထျန်း ရဲ့ ကျင့်စဉ် မဟုတ်ဘူးလား...

သူ၏ ဖခင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ အကြောင်းကို စဉ်းစားလေ့ပင် မရှိချေ။

ကြီးပြင်းလာစဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အခြား ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း သိရှိလာခဲ့ရသဖြင့် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူအပေါ် နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရားများကို သိုဝှက်ထားခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ချင်ခဲ့၏။ သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ နားလည်လာခဲ့သည်။

အပြင်လောကကို စူးစမ်းလေ့လာရန် အလုပ်များနေသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ သေဆုံးချိန်ကို သူ လွတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း ကျန်ရစ်နေခဲ့ပေ၏။

မထင်မှတ်ထားဘဲ သူ၏ ဆရာသည် သူ၏ ဖခင်ကို မှတ်မိနေဆဲပင်...

ကုအန် ကို နောက်ထပ် ဂိုဏ်းချုပ် အဖြစ် မည်သို့ ကျင့်ကြံပေးရမည်ကို သူ၏ ဖခင်က သူနှင့် မကြာခဏ ဆွေးနွေးခဲ့ပုံကို လုရှန် ပြန်လည် သတိရလိုက်၏။

ထိုနှစ်ကာလများသည် လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တိကျသော မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း မှုန်ဝါးသွားခဲ့ပေပြီ။

"ဘိုးဘေးဆရာ လု... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

တွမ်လီ က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပြီး စိတ်ပူလာခဲ့၏။ ဤ ကံကြမ္မာလွန်ဆန် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် တွင် ကြီးမားသော အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်သလား။

ဘိုးဘေး သည် သူ့ကို အန္တရာယ်ပေးမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း ဤကျင့်စဉ်၏ ကြီးမားသော နောက်ခံသည် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

လုရှန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှုပ်ထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်၏။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... သေချာ ကျင့်ကြံပါ... မင်းက ဆရာ့ဆီကနေ အစစ်အမှန် သွန်သင်ချက်တွေကို ရထားတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက နက်ရှိုင်းပါတယ်... အဲဒါကို သေချာ တန်ဖိုးထားပါ... တကယ်လို့ မင်းက ဒီကျင့်စဉ်ကို အရှက်ခွဲမယ်ဆိုရင် မင်းကို ပထမဆုံး အရေးယူမယ့်သူက ငါပဲ..."

ဤစကားများက တွမ်လီ ၏ ခြေထောက်များကို တုန်ရီသွားစေပြီး လုရှန် ကို ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးစေပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားစေခဲ့၏။

သူ၏ မူလအစကို မမေ့ရန် အတိတ်ကို သူ ပြန်လည် တွေးတောဖို့ လိုအပ်ပေသည်။

လုရှန် သည် သူ၏ ဆရာ မကြာခဏ နေ့ခင်းအိပ်မက် မက်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့၏။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းသည် အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရရန်၊ သူ မည်သူဖြစ်ကြောင်း အမြဲတမ်း မှတ်မိနေစေရန် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

နောက်ရက်များတွင် တွမ်လီ သည် ကုအန် ထံမှ သွန်သင်ချက်များ ရရှိခဲ့သည့် သတင်းသည် တာအိုနယ်မြေ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တပည့်အားလုံး၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးကာ ဒုတိယ မျိုးဆက် တပည့်များပင်လျှင် သူ၏ ပါရမီနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းကို လေ့လာရန် သူ့ကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် တွမ်လီ သည် အခြား တပည့်များထက် ပိုမို ကြီးမားသော ပါရမီကို မပြသနိုင်ခဲ့ချေ။ သို့သော် ဤအရာက တပည့်များကို စိတ်ပျက်မသွားစေဘဲ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကိုသာ မြင့်တက်လာစေခဲ့၏။

ဆရာက အမှားလုပ်မိဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... တွမ်လီ က ထူးခြားပုံမရရင်တောင် ဆရာ့ရဲ့ လက်ခံမှုကို ရရှိထားမှတော့ သူက အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ထူးချွန်လာမှာပဲ...

ထို့ကြောင့် ဆယ်နှစ်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

တွမ်လီ အား ကျင့်စဉ် သင်ကြားပေးပြီးကတည်းက ကုအန် သည် သူ့ကို ထပ်မံ မရှာဖွေခဲ့တော့ချေ။

ယနေ့နံနက်တွင် မဟာစွမ်းအားရှင် တစ်ဦးက အဆုံးမဲ့ တာအိုတောင် တွင် တာအိုပြောကြားမည်ဟူသော သတင်းကို သူ ကြားသိခဲ့ရပြီး ၎င်းက သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွပေးကာ တက်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ထိုမဟာစွမ်းအားရှင် သည် တာအိုအထွတ်အထိပ် တာလော့အမတ တစ်ပါးဖြစ်ပြီး နက်ရှိုင်းသော တာအိုကျင့်စဉ် ရှိပေသည်။ သူ၏ သွန်သင်ချက်များကို နားထောင်ခြင်းက သေချာပေါက် အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ကုအန် ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ခန္ဓာ သည် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ခူးဆွတ်ရန် လိုအပ်နေသဖြင့် ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ကောင်းကင်ဖွင့် တာလော့အမတ အဆင့် သို့ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။

ကိုယ်ပွားသည် ကြီးမားသော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားသွားပြီး မကြာမီ အဆုံးမဲ့ တာအိုတောင် ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

မှုန်ဝါးနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော တာအိုတောင်ထွတ် များသည် ဝိညာဉ်မြူခိုးများ အကြားတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

ကုအန် သည် အသိဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်သော ဟုန်ယာကျီ ထံသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်က ဟုန်ယာကျီ သည် အလွန် ဖော်ရွေခဲ့ပြီး တာအိုမိတ်ဆွေ များစွာနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့၏။ ဟုန်ယာကျီ လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူ့ကို သွားရောက် တွေ့ဆုံရန် သဘာဝကျပေသည်။

တာအိုပြောကြားမည့် မဟာစွမ်းအားရှင် ၏ တာအိုတောင် သို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ကုအန် သည် ဟုန်ယာကျီ ကို လျင်မြန်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခင်ကဲ့သို့ပင် သူသည် ကျင့်ကြံသူ အချို့နှင့် စကားပြောကာ ရယ်မောနေပြီး ပျော်ရွှင်နေပေ၏။

ဟုန်ယာကျီ သည် ကုအန် ကို ပထမဆုံး သတိပြုမိသူဖြစ်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ မုန်လန်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်…”

အခန်း (၇၈၈) ကျန်းရူလိုင်၊ ကောင်းကင်တာအို ၏ အပြင်ဘက်

ဟုန်ယာကျီ ကို ကြည့်ရင်း ကုအန် က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဟုန်ယာကျီ သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ကုအန် ထံသို့ ပျံသန်းလာခဲ့၏။

သူတို့ နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးကတည်းက နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဟုန်ယာကျီ သည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် စိတ်အားထက်သန်နေဆဲဖြစ်ကာ ကုအန် ၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ပြောစရာများ အဆုံးမရှိအောင် ရှိနေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း မြူခိုး အမတနန်းတော် သည် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကြောင်း ကုအန် သိထား၏။ ကောင်းကင်သားတော် သည် သူတို့ကို ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်စေရန် ဖိအားပေးနေခဲ့သော်လည်း မြူခိုး အမတနန်းတော် သည် ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ကောင်းကင်သားတော် ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယင်းက မြူခိုး အမတနန်းတော် အပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။

ဟုန်ယာကျီ သည် ယခုအခါ အပန်းဖြေရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး မြူခိုး အမတနန်းတော် ၏ ကိစ္စများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် တာအိုတောင် ပေါ်သို့ အတူတကွ တက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဟုန်ယာကျီ သည် မူလဧကရာဇ်နယ်မြေ တွင် မွေးဖွားခဲ့သော ဤ တာအိုအထွတ်အထိပ် တာလော့အမတ ဖြစ်သည့် ကျန်းရူလိုင် နှင့် ကုအန် ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ချိန်က အမတအဆင့်အတန်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဝင်စားခြင်း ကို ဖြတ်သန်းကာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အသစ်တဖန် ပြန်လည် စတင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နန်းတော် ၏ ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ မည်မျှ ကြာအောင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။

ဟုန်ယာကျီ ငယ်ရွယ်စဉ်က ကျန်းရူလိုင် ၏ အမည်ကို ကြားဖူးခဲ့ပေ၏။ ကျန်းရူလိုင် အပေါ် သူ၏ လေးစားမှုမှာ ဆံဖြူဘိုးဘေး အပေါ် သူ၏ လေးစားမှုထက် သိသိသာသာ သာလွန်နေခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျန်းရူလိုင် ၏ တာအိုနယ်မြေ သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြပြီး ၎င်းမှာ ကျယ်ဝန်းလှကာ တရားထိုင်နေသော လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာတွေ့ပြီး ထိုင်လိုက်ကြ၏။

ဟုန်ယာကျီ က ကျန်းရူလိုင် ၏ လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည် ပြောပြနေသည်ကို နားထောင်ရင်း ကုအန် သည် ကျန်းရူလိုင် ကို တွေ့မြင်ရရန် ပို၍ပင် မျှော်လင့်လာခဲ့သည်။

ကုအန် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ကျန်းရူလိုင် ထက် ပိုမြင့်မားသော်လည်း သူသည် ကျန်းရူလိုင် လောက် အသက်မရှည်ခဲ့ဖူးချေ။ ရိုသေလေးစားရသော ကုရွှမ် ပင်လျှင် ဉာဏ်လင်းအသိအမြင် ရရှိရန်အတွက် အရှိန်မြှင့်တင်ထားသော အချိန်ကာလများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ၎င်းမှာ နှစ်ကာလများစွာ စုဆောင်းမှု လိုအပ်ပေသည်။

စကားစမြည် ပြောဆိုမှု ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဟုန်ယာကျီ သည် ကောင်းကင်နန်းတော် အပေါ် မြူခိုး အမတနန်းတော် ၏ ရပ်တည်ချက်ကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

တက်လှမ်းသွားခဲ့သော သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူ အမတ များစွာက သူတို့ကို လက်နက်ချရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသော်လည်း အကယ်၍ မြူခိုး အမတနန်းတော် သာ ကောင်းကင်သားတော် ၏ လက်အောက်ခံများ ဖြစ်လာပါက သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ သေချာပေါက် ကျဆင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဤ ကောင်းကင်သားတော် ကသာ အမှန်တကယ် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမှသာ အဆင်ပြေမည် ဖြစ်၏။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ကောင်းကင်နန်းတော် ရှိ မြူခိုးအမတနန်းတော် ၏ လမ်းကြောင်းမှာ ပို၍သာ ကျဉ်းမြောင်းလာပေလိမ့်မည်။

ထို ဂိုဏ်းတူ အမတ များသည် မြူခိုး အမတနန်းတော် ၏ ကံကြမ္မာကို လောင်းကြေးထပ်ရဲလောက်အောင် ဘာတွေ တွေးနေကြသနည်း ဟူသည်ကို ဟုန်ယာကျီ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့မှာ သူတို့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေလို့ နေမှာပေါ့..." ကုအန် က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ဟုန်ယာကျီ သည်လည်း ထိုသို့ တွေးမိသော်လည်း ထို ဂိုဏ်းတူ အမတနတ်ဘုရား များအပေါ် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွား၏။

နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ အပြည့် ကုန်လွန်ပြီးမှသာ ကျန်းရူလိုင် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တာအိုနယ်မြေ သည် နားထောင်သူ သောင်းချီ စုဝေးရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အနိမ့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ဟန်ထျန်းရွှေအမတ များဖြင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှပေသည်။

ကျန်းရူလိုင် သည် တာအိုအလင်းရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကုအန် တစ်ယောက်တည်းသာ သူ၏ အစစ်အမှန် ပုံစံကို မြင်နိုင်ပေသည်။

ဤလူတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့သော အသားအရေရှိပြီး ယောကျ်ား သို့မဟုတ် မိန်းမဟု ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသော မျက်နှာတစ်ခု ရှိကာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အလွန်အမင်း အေးစက်မှု ရှိနေသည်။ ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နဂါးတစ်ကောင် နှင့် တူညီသော ရွှေရောင် ဦးချိုများ ပါရှိသည့် သရဖူကို ဆောင်းထားသဖြင့် သူသည် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ဓမ္မပုံရိပ် တစ်ခု နှင့်အတူ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားဘုရင် တစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်နေပေ၏။

သူ့ကို ဝန်းရံထားသော တာအိုအလင်းရောင် ကြောင့် အခြား နားထောင်သူများသည် ကျန်းရူလိုင် ၏ အစစ်အမှန် ပုံစံကို မမြင်နိုင်ကြသော်လည်း ၎င်းက သူတို့အား သူ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

ကျန်းရူလိုင် ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တာအိုနယ်မြေ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

"ငါက ဖရိုဖရဲနယ်မြေ နဲ့ ဟုန်မုန့် ကို ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ပြီး အသိအမြင်တွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်... ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ အားလုံးအတွက် ဖန်ဆင်းခြင်း တာအို အကြောင်းကိုပြောကြားပေးမယ်..."

ကျန်းရူလိုင် ၏ အသံသည် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း သံသယဝင်ရန် နေရာမရှိသော ကြီးမားသည့် အာဏာစက် တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ဖန်ဆင်းခြင်း လား...

ကုအန် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ကျန်းရူလိုင် ၏ ဟောကြားမှုကို မျှော်လင့်လာခဲ့၏။

ထပ်မံ နှောင့်နှေးခြင်း မရှိဘဲ ကျန်းရူလိုင် သည် သူ၏ပြောကြားမှုကို စတင်ခဲ့သည်။ သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော တာအို ရည်ရွယ်ချက် သည် တာအိုနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး နားထောင်သူ အားလုံးကို ကျန်းရူလိုင် နှင့်အတူ ဖရိုဖရဲနယ်မြေ ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေခဲ့သည်။

ဖရိုဖရဲနယ်မြေ သည် တာအို စကြဝဠာ ထက်ပင် ပိုမို ကျယ်ပြောလှပြီး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေကာ အရာအားလုံးသည် ထူးဆန်းပြီး အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ဖြစ်နေပြီး မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ မချန်ရစ်ဘဲ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည့် အမတ ဝိညာဉ် များ ရှိနေသကဲ့သို့ ရှိနေပေ၏။

ကုအန် သည်လည်း ၎င်းထဲတွင် နစ်မြောသွားခဲ့သည်။

ဤပို့ချမှုသည် နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်း ကြာမြင့်ခဲ့၏။

နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်း အကြာတွင် နားထောင်သူ အားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုထဲမှ ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဆုံးရှုံးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုအန် သည် အဆုံးအစမဲ့သော တာအိုအလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်ကာ လောကတွင် ယှဉ်ပြိုင်ဘက်ကင်းစွာ တာအိုစင်မြင့် ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော ကျန်းရူလိုင် ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဟုန်ယာကျီ သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အချိန်တိုလေးအတွင်း ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် လိုလားတောင့်တသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ကျယ်ပြောလှတဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းတာအို... ငါသာ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှု ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက် ရရင်တောင် လက်ရှိ နယ်ပယ်ရဲ့ အတားအဆီးကို ငါ ကျော်လွှားနိုင်ပြီ..." ဟုန်ယာကျီ က ချီးကျူးလိုက်ပြီး ကုအန် က စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းရူလိုင် သည် အဆုံးမဲ့ တာအိုတောင် ၏ အပြင်ဘက်ရှိ တစ်နေရာကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားနေပုံရကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်၏။

အလွန် ဝေးကွာသော ဝူရှီ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ တွင် ကုအန် ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ခန္ဓာ သည် ကျန်းရူလိုင် ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော စကြဝဠာများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကောင်းကင်တာအို ၏ အပြင်ဘက်၊ ဖရိုဖရဲနယ်မြေ အနီးရှိ ဟင်းလင်းပြင် သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် နက်ရှိုင်းသော အနီရောင် မြူခိုးများသည် ကောင်းကင်တာအို ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာနေ၏။

အိုး...

ကုအန် ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ခန္ဓာ သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ထို နက်ရှိုင်းသော အနီရောင် မြူခိုးများ အတွင်းရှိ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပေ၏။

ယခုအခါ သူသည် ရွှမ်ချီကမ္ဘာဦးအမတအဆင့် ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း မှတ်သားထားရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် ခံစားရစေပါက ၎င်းသည် သေချာပေါက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ချေ။

ကောင်းကင်နန်းတော် ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အမတနတ်ဘုရား အများအပြားသည် ဓူဝံကြယ် နန်းတော် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားနေကြပြီး ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြကြောင်း ထင်ရှားပေ၏။

ကောင်းကင်နန်းတော် က အာရုံစိုက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကုအန် သည် များစွာ စိုးရိမ်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ သည် မဟာကမ္ဘာ သုံးထောင် ၏ အစွန်းတွင် တည်ရှိပြီး ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာ ၏ နယ်ပယ်အတွင်းတွင် မရှိပေ။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ကို ခြိမ်းခြောက်ရန်အတွက် ပထမဆုံး ကောင်းကင်ရုံးတော် ၏ ကံကြမ္မာ အလွှာကို ထိုးဖောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နန်းတော် အတွက် ကံကြမ္မာသည် ၎င်း၏ အသက်သွေးကြော ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သေချာပေါက် အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ချေ။

မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ကုအန် သည် နက်ရှိုင်းသော အနီရောင် မြူခိုးများ အတွင်း၌ မမြင်နိုင်သော၊ ထိတွေ့၍မရနိုင်သော အကြောင်းအကျိုး ကြိုးမျှင် အချို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ကောင်းကင်တာအို ၏ မဟာကမ္ဘာ သုံးထောင် နှင့် ချိတ်ဆက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် ဤအကြောင်းအကျိုး ကြိုးမျှင် များကို သေချာစွာ မစောင့်ကြည့်ဘဲ မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူသည် အကြောင်းအကျိုး လမ်းစဉ် ကို အဓိက ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်၏။

"အဲဒါကြောင့် ကောင်းကင်သားတော် ပြိုင်ပွဲမှာ အပြောင်းအလဲတွေ ရှိလာမယ်လို့ ငါ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတာကိုး... အဲဒီ အပြောင်းအလဲတွေက ကောင်းကင်တာအို ရဲ့ အပြင်ဘက်က လာတာပဲ..."

ကုအန် သည် တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။ ဤအကျပ်အတည်းက သူ့ကို ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အမြန်ဆုံး အဆင့်ချိုးဖျက်ခြင်းက ပညာရှိရာ ရောက်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေဆဲပင်။

သက်တမ်း ၂၀ ကွာဒီလီရီယံ ကို ရောက်တာနဲ့ ငါ အဆင့်ချိုးဖျက်မယ်...

ကုအန် သည် စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဆုံးမဲ့ တာအိုတောင် ၏ တာအိုနယ်မြေ အတွင်းတွင် ကျန်းရူလိုင် က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဖန်ဆင်းခြင်း လမ်းစဉ် ဟာ မဟာတာအို သုံးထောင် ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်တယ်... မဟာတာအို ကိုယ်တိုင်ကတောင် ဖန်ဆင်းခြင်း တစ်ခုပဲ... မင်းတို့ အားလုံး ဖန်ဆင်းခြင်း ရဲ့ နက်နဲတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး မကြာခင် တာအို ကို ရရှိနိုင်ပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

စကားပြောပြီးနောက် သူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။ နားထောင်သူ သောင်းချီ သည်လည်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ သူ့ကို အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

ကျန်းရူလိုင် သည် သူ၏ပို့ချမှုမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူတို့၏ ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်မှုကို ခံယူထိုက်ပေ၏။

ကျန်းရူလိုင် သည် သက်တံရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မှိုင်းညို့နေသော တိမ်ပင်လယ် ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကုအန် သည် ကောင်းကင်နန်းတော် ၏ ဦးတည်ရာသို့ ပျံသန်းသွားသော သူ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် ကောင်းကင်နန်းတော် မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းနှင့် ဆက်သွယ်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ မုန်... မင်း နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားမှာလဲ..."

ဟုန်ယာကျီ က ကုအန် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ကုအန် သည် သူ၏ အတွင်းစိတ် အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါက မဟာတာအို ရဲ့ နယ်မြေပေါင်းစုံကို ဖြတ်သန်းပြီး ငါ့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ဆက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်..."

ဟုန်ယာကျီ သည် သူ၏နောက်သို့ လိုက်ကာ သူ၏ တာအိုနယ်မြေ ကို ကြည့်ရှုလိုသော်လည်း မြူခိုး အမတနန်းတော် သို့ ပြန်မသွားချင်ခဲ့ချေ။ သို့သော် ဟုန်ယာကျီ အား ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ သို့ သူ ပြန်ခေါ်သွား၍ မရနိုင်ပေ။

"အဲဒီလိုဆိုရင် ဘာလို့ ငါတို့ အတူတူ ခရီးသွားကြရင်ရော..." ဟုန်ယာကျီ က ပြုံးလျက် အကြံပြုလိုက်၏။

ကုအန် တွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိသဖြင့် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။ သူ ဘယ်ကိုသွားပြီး ဘာလုပ်သည်ဖြစ်စေ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ခူးဆွတ်နေသော သူ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ခန္ဓာ ကို ထိခိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

ကုအန် သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုန်ယာကျီ သည် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကုအန် ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကာ မေးလိုက်၏။

"ဒါဆို သွားကြစို့ တာအိုမိတ်ဆွေ မုန်... ငါတို့ အရင်ဆုံး ဘယ်ကို သွားသင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ..."

"ငါ မြေအောက်ကမ္ဘာ ကို တစ်ချက် သွားကြည့်ချင်တယ်..."

"ကောင်းတာပေါ့... မြေအောက်ကမ္ဘာ ရဲ့ ယင်ကိုးပါး နတ်ဘုရားစံအိမ် မှာ ငါ့ရဲ့ အသိအကျွမ်းတွေ ရှိတယ်... ယင်ကိုးပါး နတ်ဘုရားစံအိမ် ရဲ့ ဆန်းကြယ်ချောက်နက် ရှေးဟောင်းသစ်ပင် က အသီးသီးတော့မယ်... ဖြစ်နိုင်ရင် ငါတို့ အဲဒီ မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်လို့ရနိုင်တယ်..."

"ဟုတ်လား... ဒါဆို အတော်ပဲ…”