အခန်း ၂၂၂

အခန်း (၂၂၃)

အဓိကတာဝန်အသစ်၏ အကြောင်းကြားစာ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် မြေအောက်အနက်ထဲ၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် ရှောင်တန်နှင့် ရီရူယွီတို့သည် ထွက်ပေါက်ရှာရန်အတွက် ဂူအတွင်း၌ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ကြသည်။

ကျောက်တုံးကြီး အထက်ဘုံသို့ မတက်လှမ်းမီ သူတို့အနေဖြင့် တစ်ရက်နှင့်တစ်ညအတွင်း သေချာပေါက် အပြင်ထွက်သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ တွက်ချက်မှုများတွင် ချို့ယွင်းချက်ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

၎င်းရည်ညွှန်းသော "တစ်ရက်နှင့်တစ်ည" ဆိုသည်မှာ မနားမနေဘဲ ၂၄ နာရီပတ်လုံး ရှေ့သို့ ဆက်တိုက်ခရီးနှင်ခြင်းကိုသာ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်တန်နှင့် ရီရူယွီတို့သည် ထိုကဲ့သို့ ခရီးမနှင်နိုင်ကြချေ။ သူတို့၏ သက်လုံအမှတ်ကုန်ခမ်းမှု ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် လမ်းခုလတ်များ၌ အခါအားလျော်စွာ ရပ်နား၍ အနားယူခဲ့ကြရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ယခုတွင် အဆင့် ၁၇ သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သဖြင့် အမြင့်ဆုံး သက်လုံအမှတ်မှာ ၁၇၀၀ ရှိကြသည်။ အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်သည့်တိုင် သူတို့သည် သူတို့၏ သက်လုံကို အနည်းဆုံး လေးပုံတစ်ပုံခန့် ချန်ထားရန် လိုအပ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက မထင်မှတ်ထားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး သက်လုံများ လုံးဝကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂူအတွင်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် ပဟေဠိများသည် ပိုကီမွန်ဂိမ်းထဲက မကုန်ဆုံးနိုင်သော မိုင်းကွင်းများကဲ့သို့ မဟုတ်သော်ငြား မြေပုံအနှံ့ပြန့်ကျဲနေသော အမှတ်အသား အရေအတွက်မှာမူ အတော်လေး များပြားလှသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ၎င်းတို့ကို မကျော်ဖြတ်ဘဲ ရှေ့တိုးရန် လမ်းမရှိချေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရိုက်နှက်ပြီးမှ သကြားလုံးတစ်လုံး ပေးသကဲ့သို့ ဆုလာဘ်အချို့ကို ရရှိတတ်သည်...။

ထိုကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အခြေခံအားဖြင့် ရိုးရာ RPG ဂိမ်းတစ်ခု ကစားနေရသကဲ့သို့ အခြေအနေထဲသို့ ကျရောက်သွားရသည်...။ စူးစမ်းရှာဖွေခြင်း၊ ဖြစ်ရပ်များကို အစပျိုးခြင်း၊ ဆုလာဘ်များ ရရှိခြင်း၊ အနားယူခြင်း၊ ဆက်လက်၍ စူးစမ်းရှာဖွေခြင်း... စသည့် သံသရာသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်လို့နေလေသည်။ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူတို့ စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့သော မြေပုံသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ ထွက်ပေါက်၏ တည်နေရာအတိအကျကို မသိရှိကြသဖြင့် လမ်းခွဲမှန်သမျှကို တတ်နိုင်သမျှ အကုန်အစင် စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

ဤနည်းလမ်းဖြင့် နှစ်ဦးသား နောက်ဆုံးထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့် အချိန်၌ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် နောက်တစ်နေ့၏ သန်းခေါင်ယံအချိန် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက သူတို့ ဂူထဲသို့ စတင်ပြုတ်ကျခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ရေတွက်လျှင်မူ အချိန် ၃၅ နာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သည်းထိတ်ရင်ဖိုသုခဘုံအတွင်းရှိ ဤကဲ့သို့ အချိန်ကြာမြင့်လှသည့် ဇာတ်လမ်းများသည် ခရီးနှင်လာသည်နှင့်အမျှ အလွန်ထူးဆန်းလှသော မောပန်းနွမ်းနယ်မှု ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလေ၏။ ကစားသမား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဂိမ်းသေတ္တာအတွင်း၌ အိပ်စက်ခြင်းအခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကမ္ဘာမှာမူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်း၌ အလုပ်လုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤအိပ်မက်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် လည်ပတ်နေခဲ့ပြီး တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက ကစားသမား၏ အချိန်အပေါ် အသိအမြင်မှာ ဝေဝါးသွားရပေလိမ့်မည်။ ဤအခြေအနေသည် ဇာတ်လမ်းအတွင်း၌ ရှိနေစဉ်တွင်မူ ပြင်းထန်လှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ ၎င်း၏ အမှန်တကယ် သက်ရောက်မှုကား ကစားသမား ဂိမ်းသေတ္တာထဲမှ ထွက်ခွာသည့် အချိန်၌ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင်... ကစားသမားများသည် မိမိတို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးသကဲ့သို့သော ဝေဝေဝါးဝါးခံစားချက်မျိုးကို ရရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မောပန်းနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရသာ အဆင်မပြေဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက ထွက်ပေါက်ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ရှောင်တန်က သူ၏ မိုင်းတွင်းလုပ်သားဦးထုပ်ကို ချွတ်၍ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ရီရူယွီကလည်း သူမ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ပိတ်လိုက်ပြီး အထက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်တန်၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ပါကြည့်ရှုရင်း အထက်သို့ မော့ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ဒါက ငါတို့ ပြုတ်ကျလာတဲ့ နေရာထက် ပိုမြင့်ပုံရတယ်"

ရီရူယွီသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ ဘက်ထရီကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လဲရခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဇာတ်လမ်းအတွင်း၌ ယခုကဲ့သို့ အလင်းပေးသည့်ကိရိယာကို အချိန်အတော်ကြာအောင် သုံးစွဲရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့သဖြင့် အပိုဘက်ထရီလေးလုံးသာ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတွင် ၎င်းတို့အားလုံး အားကုန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ကျောက်တုံးကြီးနှင့် စကားပြောဆိုပြီးကတည်းက ရီရူယွီသည် အချိန်ကြာလာပါက လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ ဘက်ထရီများ ကုန်ဆုံးသွားနိုင်ကြောင်း ရိပ်မိခဲ့သည်။ အကယ်၍ အလင်းရောင်မရှိပါက သူမနှင့် ရှောင်တန်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်များလာနိုင်ချေ ရှိလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ခွန်အားချွေတာရန်အတွက် အလင်းရောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်မဖွင့်ရန်နှင့် အနားယူသည့်အချိန်တွင် ပိတ်ထားရန် အလျင်အမြန် အကြံပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် ခွန်အားများ လုံးဝမကုန်ခမ်းမီ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ယင်းက သူတို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သော နေရာနှင့် ဆင်တူသည့် ဂူတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အမိုးမရှိချေ။ အထက်တွင်မူ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေ၏။ ဤနေရာရှိ လမ်းကြောင်းသည် ကတော့ပြောင်းပြန်ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပုံမှန်ဆလင်ဒါပုံသဏ္ဍာန်သာ ရှိသည်။ ဂူ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရေကန်ငယ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ဂူနံရံများပေါ်တွင်မူ ထူထပ်တွန့်လိမ်နေသော ဝါကျင်ကျင်နွယ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ ၎င်းတို့သည် သဘာဝလှေကားထစ်များကဲ့သို့ ကျောက်နံရံများပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးစွာ ဖြတ်သန်းရင်း အမိုးအထိတိုင် ဆန့်ထွက်နေကြသည် (ဒါ့ခ်ဆိုက်ဒါးစ် (Darksiders) ဂိမ်းထဲက မိစ္ဆာနွယ်ပင်များနှင့် ဆင်တူလှသည်)။

အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆလင်ဒါပုံသဏ္ဍာန်လမ်းကြောင်း၏ အပေါ်ဘက်မှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အလင်းတန်းများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထိုနေရာရှိ အပင်များက အထက်တွင် အမိုးတစ်ခုကဲ့သို့ အုပ်မိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မှောင်အတိကျနေသော ဂူကြမ်းပြင်ပေါ်မှ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လအလင်းရောင်သည် အပင်များကြားရှိ အဟများမှတစ်ဆင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာနေသဖြင့် ဝေဝါးလှသော ထူးခြားသည့် သက်ရောက်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ယင်းက အလွန်အမင်း ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်လင့်ကစား အမှန်တကယ်ကြည့်ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ အသေအချာပင်။

"အင်း... ငါ အရင်သွားရမလား"

ရှောင်တန်က မေးလိုက်သည်။

"အိုး... စကားမစပ်၊ ငါတို့ တောင်တက်တဲ့အခါ သုံးတဲ့ လုံခြုံရေးကြိုးတွေလိုမျိုး ငါတို့ကို အတူတူ ချည်ထားဖို့ ကြိုးတစ်ချောင်း ရှာသင့်လား"

"နင်က တစ်ခါတလေကျရင် အကြံကောင်းတွေ ထွက်လာတတ်သားပဲ"

ရီရူယွီက ပြန်ဖြေ၏။ ယင်းက ရှားရှားပါးပါး ချီးကျူးစကား ဖြစ်သည်။

ရှောင်တန်ကမူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မပြုချေ။ ယင်းက အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖုန်းပုကြွယ်သာ ချီးကျူးခံရမည်ဆိုပါက သူသည် သေချာပေါက် စိတ်ကြီးဝင်သွားပြီး ပိုမိုကြွားဝါပြောဆိုနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ရီရူယွီ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် လုံခြုံရေးချိတ်များပါသည့် တောင်တက်ရာတွင် သုံးသောကြိုးမျိုး ရှိပေသည်။ ဤအရာများကို ဆိုင်မှ ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စျေးကြီးလှသော်လည်း ငြင်းပယ်မရအောင်ပင် အသုံးဝင်ကာ ပေးရသည့် စျေးနှုန်းနှင့် ထိုက်တန်လှသည်။

သူတို့သည် ကြိုးများကို သူတို့၏ ပုခုံးနှင့် ခါးတို့တွင် ချည်နှောင်လိုက်ကြပြီး သူတို့ကြား၌ ခုနစ်မီတာ သို့မဟုတ် ရှစ်မီတာခန့် အကွာအဝေး ချန်ထားလိုက်ကြသည်။ ယင်းသည် သူတို့အနေဖြင့် တစ်ဦးတက်သည်ကို တစ်ဦးက အဟန့်အတားမဖြစ်စေဘဲ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်စေရန် သေချာစေ၏။ ပြီးလျှင် အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပါကလည်း အခြားတစ်ယောက်က ထိုပြုတ်ကျခြင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ထိန်းချုပ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ မှန်ပါသည်၊ ယင်းက ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ပြုတ်ကျမှု၏ ဆွဲအားကြောင့် အခြားတစ်ယောက်ပါ အောက်သို့ လိုက်ပါပြုတ်ကျသွားနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကိုတော့ ချန်လှပ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။

သူတို့သည် အပေါ်မတက်မီ ခေတ္တမျှ အနားယူလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ သက်လုံကို ဘေးကင်းလုံခြုံသော အဆင့်တွင် ရှိနေစေရန် သေချာစေလိုက်သည်။ ယင်းက လမ်းခုလတ်၌ ခွန်အားကုန်ခမ်း၍ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခြင်းမျိုး မဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် ရှောင်တန်က ရှေ့မှ လမ်းပြလျက် ကျောက်ဆောင်ကို စတင်၍ တက်တော့သည်။

နံရံများကို တက်ခြင်းသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် မဖြစ်မနေ တတ်မြောက်ထားရမည့် အခြေခံစွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယင်းက စားသောက်ခြင်း၊ အိပ်စက်ခြင်း၊ အသက်ရှူခြင်းနှင့် မျက်တောင်ခတ်ခြင်းတို့ကဲ့သို့ပင် မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးသည် စကားပြောဆိုရန် မေ့လျော့သွားနိုင်သော်လည်း နံရံတက်ရန်အတွက်မူ ဘယ်တော့မှ မေ့လျော့သွားမည် မဟုတ်ချေ။

မှန်ပေသည်၊ ရှောင်တန်သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ သူက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတို့၏ ရိုးရာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုကို အဓိကထားကာ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ထောက်လှမ်းခြင်းတို့ကို အထူးပြုထားသော ကစားသမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဂိမ်းအတွင်း အသေအချာဒီဇိုင်းဆွဲထားသော ကျောက်ဆောင်တက်လမ်းကြောင်းကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် အတော်လေး လွယ်ကူသက်သာစွာဖြင့် တက်နိုင်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ခြေနင်းနိုင်မည့်နေရာ အမြောက်အမြားရှိနေရုံသာမက နွယ်ပင်များမှာလည်း အလွန်အမင်း မာကျောခိုင်ခံ့လှသဖြင့် ခြေချော်၍ အောက်သို့ ပြုတ်ကျမသွားနိုင်ချေ။

ရီရူယွီတွင်မူ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းခွန်အားနှင့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုပိုင်း အားနည်းချက် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ ပေါ့ပါးလှသော ကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့် ကျောက်ဆောင်တက်ရသည်မှာ ပင်ပန်းမှု မရှိချေ။ ရှေ့မှ လမ်းပြပေးမည့် လူတစ်ယောက် ရှိနေရုံသာမက ခါးတွင်လည်း ကြိုးများ ချည်နှောင်ထားခြင်းကြောင့် သူမသည် ပိုမိုစိတ်အေးနေခဲ့ပြီး ရှောင်တန်၏ အရှိန်အတိုင်း လိုက်ပါလျက် လျင်မြန်စွာဖြင့် လမ်းခုလတ်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အောက်ဘက်၌ မှောင်မည်းနေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး ရေကန်ငယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝေဝါးလှသည့် ရေလှိုင်းသံများကိုသာ သတိပြုမိနိုင်လေသည်။ အောက်ခြေကိုတော့ မမြင်တွေ့ရချေ။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အပင်များကြားမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော လမင်း၏ အလင်းရောင်မှာ ပိုမိုလင်းထိန်လို့နေတော့သည်။

ကျောက်ဆောင်တက်ခြင်းသည် မိနစ်နှစ်ဆယ်နီးပါးခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နှစ်ဦးသား အထက်တွင်ရှိသော ထွက်ပေါက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်တော့မည်ဟူသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းသားမှုများသည် လွန်ခဲ့သော နာရီပေါင်းများစွာကတည်းက စုပြုံနေခဲ့သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မောပန်းနွမ်းနယ်မှု မှန်သမျှကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းခရီးတလျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် သူတို့ဦးနှောက်ထဲ၌ ထင်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်...။ အဆုံးမရှိဟုထင်မှတ်ရသော မြေအောက်လိုဏ်ဂူများ၊ အချိန်မရွေးပေါ်ထွက်လာနိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါးများ၊ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ပဟေဠိများ၊ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ခြောက်ခြားဖွယ်ရာများ... ဤအရာအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ဆုံးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် ရေချိုးပြီးနောက် ရေခဲနို့တစ်ငုံကို အားရပါးရ သောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဖူး... နောက်ဆုံးတော့ အပြင်ကို ရောက်လာပြီ"

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ကြယ်စုံနေသော ကောင်းကင်ယံအောက်ရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်လျက် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို စိတ်သက်သာရာရစွာ ချလိုက်ကြတော့သည်။

ယခုခဏ၌ သူတို့သည် တောင်ပေါ်တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး တောက်ပလှသော လမင်း၏ အလင်းရောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နေ့ခင်းကဲ့သို့ အထင်အရှား အလင်းပေးနေလေသည်။ ဤနေရာရှိ သစ်ပင်များမှာ ကျဲပါးပြီး မြေအနေအထားက အနည်းငယ် စောင်းနေသော်လည်း လတ်တလောတွင်မူ ထင်ရှားလှသော အန္တရာယ်မျိုး မရှိသေးချေ။

"ငါပြောဦးမယ်... အခုက တတိယမြောက်နေ့ရဲ့ မနက်စောစောပိုင်းကို ရောက်နေပြီလား"

ရှောင်တန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မှန်တယ်၊ စိန်ခေါ်ပွဲက ဒီနေ့ညပဲ"

ရီရူယွီက ပြန်ဖြေ၏။

"နာရီပိုင်းလောက်ပဲ လိုတော့တာ"

"အင်း... အဓိကတာဝန်ကို ကြည့်ရသလောက်တော့ အစ်ကိုကြွယ်တို့က ဟိုခေါင်းလောင်းလောကလို့ခေါ်တဲ့ နေရာထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ရှောင်တန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရီရူယွီသည် တစ်စုံတခုကို တွေးမိသွားပုံရသည်။

"မှန်တယ်၊ ငါတို့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးစုကို သူ့ရဲ့ သိုင်းအဆင့်တက်အောင် ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကူညီပေးရမလဲဆိုတဲ့ကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းကြမလဲ"

ရှောင်တန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဖွဲ့စာရင်းကို ကြည့်ရသလောက်တော့ အာတိုဘီက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ..."