အခန်း ၈၄၀

အခန်း (၈၄၀) သေမင်းတမန် အလောင်းကောင် နိုင်ငံတော်နှင့် သေလူများ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း။ (၂)

ဤမြင်ကွင်းသည် လူများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး အချို့မှာ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် နှစ်ရက်ထက်မနည်း ရောက်ရှိနေကြသော သိုင်းပညာရှင်အချို့မှာ ထိုသွေးဝတ်ရုံနှင့်လူ ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိထားမိခဲ့ကြသည်။

သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်မှာ နှစ်ရက်သာ ရှိသေးသော်လည်း ပုံဆောင်ခဲ အမြုတေပေါင်း တစ်သိန်းကို စုဆောင်းပြီး မှန်ကမ္ဘာ၏ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်ပြီလား။

“ငါ ဒီမှာ နေတာ ဆယ်ရက်တောင် ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်ထဲမှာ အမြုတေ သုံးသောင်းပဲ ရှိသေးတယ်။ အရင်က မုမျိုးနွယ်က မုချင်းဖုန်းနဲ့ တခြားလူတွေလည်း နောက်တစ်ဆင့်ကို စောစောစီးစီး တက်သွားကြပေမဲ့ အမြုတေတစ်သိန်း စုဖို့ သူတို့လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရတာပဲ။ အဲဒီလူကတော့ နှစ်ရက်တည်းနဲ့ အမြုတေတစ်သိန်း စုနိုင်တယ်ဆိုတော့… သူက…”

ရှယန်ကျီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုသွေးဝတ်ရုံဝတ်လူက နှစ်ရက်အတွင်း အမြုတေတစ်သိန်း စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည့် နည်းလမ်းကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ အဖြစ်နိုင်ဆုံးမှာ သူသည် အခြားသော သိုင်းပညာရှင်များကို သားကောင်အဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူသည် အခြားသူများ စုဆောင်းထားသည့် အမြုတေများကို တိုက်ရိုက် လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤဖုန်းဆိုးမြေရိုင်းတွင် မဆင်မခြင် လှုပ်ရှား၍မရသော်လည်း သေမင်း အလောင်းကောင်များ နိုင်ငံတော်အတွင်းတွင်မူ မည်သည့် သတ်ဖြတ်မှုကိုမဆို ခွင့်ပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ခုနက သွေးဝတ်ရုံနှင့်လူက ငါ့ကို တော်တော်လေး ရန်လိုမုန်းတီးနေတာလား။”

စူးချန်ခုန်းလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုသွေးဝတ်ရုံဝတ်လူမှာ အန္တရာယ်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်းကို သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူက နောက်တစ်ဆင့်သို့ အမြန်တက်လှမ်းလိုသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“ညီလေးစူး၊ အစ်ကိုတို့လည်း မြန်မြန်သွားပြီး အလောင်းကောင် နိုင်ငံတော်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်”

ဟုန်ကျန်းရှန့်က စိတ်မရှည်တော့သည့်အလား တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့လည်း ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းနေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။

“အင်း”

စူးချန်ခုန်းက သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဒုတိယအဆင့်ကို မြန်မြန်ဖြတ်ကျော်နိုင်လျှင်ပင် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို ရရှိရန် မလွယ်ကူကြောင်း ခံစားမိသော်လည်း သူတို့ နောက်ကျသွားပါက အကျိုးအမြတ်များကို အခြားသူများက ဦးစွာ ရယူသွားနိုင်ပါသည်။

လက်ရှိအချိန်မှာ ညဘက်ဖြစ်ပြီး ရှယန်ရှိုး၏ ပြောကြားချက်အရ ညဘက်တွင် အလောင်းကောင်များ နိုင်ငံတော်သို့ သွားရန်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းနှင့် အခြားသူများမှာ အမြုတေတစ်သိန်း စုဆောင်းရန် အလျင်စလို ဖြစ်နေကြသဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရန် အချိန်မရှိပေ။ သူတို့အတွက် နေ့ဖြစ်စေ ညဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ပါ။

“အစ်ကိုတော်၊ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်”

ရှယန်ယီက ရှယန်ရှိုးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် အလောင်းကောင် နိုင်ငံတော်သို့ ဦးတည်နေသော ကောက်ကွေ့နေသည့် ဂိတ်တံခါးအတွင်းသို့ စူးချန်ခုန်း၊ ဟုန်ကျန်းရှန့်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

သူတို့ ဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့်အခါ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စူးချန်ခုန်းသည် ခြောက်ကပ်နေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေ့တွင် အဆုံးမဲ့ကျယ်ပြောလှသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည့် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများ ရှိနေပြီး မြေပြင်မှာ မည်းနက်ကာ ကောင်းကင်ယံမှာ မှိုင်းညို့နေ၏။ ကောင်းကင်တွင် သွေးရောင်လမင်းကြီးတစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားသလိုပင်။

“ဒီမြေကြီးက လုံးဝ အသက်မဲ့နေတာပဲ။ ဘာအပင်မှတောင် မပေါက်နိုင်ဘူး”

ရှယန်ယီက ငုံ့ကြည့်ကာ မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူစစ်ဆေးရင်း အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့က အတိတ်က တည်ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ လူတွေနဲ့ အရာဝတ္ထုတွေအားလုံးကို ထင်ဟပ်စေတာပဲ။ ဒီအလောင်းကောင် နိုင်ငံတော်ကလည်း တစ်ချိန်က တကယ်ပဲ တည်ရှိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား”

ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် သေခြင်းရနံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် လေထုထဲတွင် စွမ်းအင်များ မရှိသလောက် နည်းပါးနေပြီး သက်ရှိများကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည့် ပုပ်ပွသော အနံ့အသက်များကိုသာ ခံစားနေရသည်။ ဤအလောင်းကောင် နိုင်ငံတော်သည် တစ်ချိန်က အမှန်တကယ် တည်ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း သူလည်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အလွန်ဝေးကွာသော ခေတ်ကာလတစ်ခုတွင် ဤနေရာ၌ လူသားများနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြဖူးသော်လည်း ကပ်ဘေးတစ်ခု ကျရောက်ခဲ့ကာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြောသော နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်ကြောများ ပြတ်တောက်သွားပြီး မြက်တစ်ပင်မျှ မပေါက်နိုင်တော့ဘဲ သက်ရှိအားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဤမှန်ကမ္ဘာသည် တစ်ချိန်က တည်ရှိခဲ့ဖူးသော ဤ "သေမင်းနိုင်ငံတော်" ကို စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည် ထင်ဟပ်ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“သွားကြစို့၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ရအောင်”

စူးချန်ခုန်းက သူ၏ စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်ကာ ကြိုးကြာငှက်ဖြူပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ဟုန်ကျန်းရှန့်နှင့် ရှယန်ယီတို့ နှစ်ဦးစလုံး ငှက်ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။ ဖြူဖွေးသော ကြိုးကြာငှက်မှာ ဝဲပျံပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

တစ်ဦးချင်းစီသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်ရန် အမြုတေတစ်သိန်းစီ လိုအပ်သဖြင့် သူတို့သုံးဦး စုစုပေါင်း အမြုတေသုံးသိန်း စုဆောင်းရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပုပ်ပွနေသော အလောင်းကောင်များကို ရှာဖွေ သတ်ဖြတ်ရန် အချိန်ကို အမိအရ အသုံးချရမည်ဖြစ်သည်။

“လေထဲမှာ သဘာဝစွမ်းအင်တွေ တစ်စက်မှ မရှိဘူး။ ငါတို့ ကိုယ့်အစွမ်းကိုယ်ပဲ အားကိုးပြီး တိုက်ခိုက်ရမှာပဲ”

စူးချန်ခုန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ အလောင်းကောင်များ နိုင်ငံတော်တွင် ဝိညာဉ်ကြောများ ပြတ်တောက်နေပြီး စွမ်းအင်များ မရှိခြင်းမှာ သဘာဝစွမ်းအင်ကို အသုံးချကာ တိုက်ခိုက်ရသော မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များအတွက် အလွန်ကြီးမားသော အားနည်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။

“ရှေ့မှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ်”

ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ စူးချန်ခုန်းက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိုင်တစ်ရာခန့် အကွာတွင် ရွာတစ်ရွာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဝူးရှ်

တွေဝေမနေဘဲ ကြိုးကြာဖြူပုံရိပ်သည် တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ရွာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။

ညဥ့်ဦးပိုင်း၏ အေးစက်သော လရောင်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော ရွာကလေး၌ သက်ရှိလူသားတစ်ဦးမျှ မရှိဘဲ ပုပ်ပွနေသော အနံ့အသက်များနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အလောင်းကောင်များသာ ရှိသည်။ ဤအလောင်းကောင်များမှာ ဆွေးမြည့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ပုပ်ပွနေသော အသားများကြားမှ ဖြူဖွေးသော အရိုးများ ပေါ်ထွက်နေသည်။

ဝူး

ကောင်းကင်ယံမှ လှုပ်ရှားမှုကို သိရှိသွားသည့်အလား စုတ်ပြတ်နေသော အပြာရောင်အဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလောင်းကောင်တစ်လောင်းက ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး မြေပြင်မှ ကျွမ်းကျင်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။ ၎င်းနောက်တွင် ဒုတိယမြောက်နှင့် တတိယမြောက် အလောင်းကောင်များလည်း ထလာကြသည်။ အနည်းဆုံး အလောင်းကောင် တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ စူးချန်ခုန်းတို့ သုံးဦးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။

“အားးးးးးး”

အလောင်းကောင်များထဲမှ တစ်လောင်းက စူးရှသောအသံကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ နားစည်ကို ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းကိုက်စရာ ကောင်းလှသည်။ အနက်ရောင် အခိုးအငွေ့များမှာ မိုးပေါက်များကဲ့သို့ စုစည်းလာကြသည်။

“ဆွပ်”

အလောင်းကောင်သည် ဒူးကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီးနောက် လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်ရာ မီတာရာပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားပြီး ကြိုးကြာဖြူကျောပေါ်ရှိ ဟုန်ကျန့်ရှန်းကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်တိုက်ခိုက်သည်။

၎င်း၏ ခုန်အားကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤအလောင်းကောင်၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အလွန်အားကောင်းကြောင်း သိသာလှသည်။

“ဘုန်း”

ကြိုးကြာဖြူကျောပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဟုန်ကျန်းရှန့်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ခုန်တက်လာသော အလောင်းကောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး လေထဲမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

“ဆွပ်၊ ဆွပ်၊ ဆွပ်”

နောက်ထပ် အလောင်းကောင်များစွာမှာလည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ ကြိုးကြာဖြူပုံရိပ်ဆီသို့ ခုန်တက်လာကြသည်။

“ဘာလို့ သူတို့အားလုံးက ငါ့ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားနေကြတာလဲ”

ဟုန်ကျန်းရှန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကြိုးကြာဖြူကျောပေါ်တွင် လူသုံးဦး ရှိနေသော်လည်း ဤအလောင်းကောင်များ၏ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်မှာ အမြဲတမ်း သူဖြစ်နေပြီး သူ့အပေါ်တွင် ကြီးမားသော ရန်ငြိုးများ ရှိနေသည့်အလားပင်။