အခန်း ၂၅၁

အခန်း ၂၅၁ -ငါလည်း... တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ က လာတာပါ။

မြို့သခင်၏ အိမ်တော်တွင် ယွမ်လုံသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အလွန်ရှားပါးတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေး ပဲ။ လော့ထျန်း၊ မင်းတို့ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ က ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဒီကပ်ဘေးကို အမြဲတမ်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာ မှတ်မိသေးတယ်။ သူတို့အားလုံးကလည်း အောင်မြင်ခဲ့ကြတာပဲ။ မင်းတို့ဆီကလူတွေက တကယ်ကို ကြောက်စရာပါပဲ။"

ဤသည်မှာ ယွမ်လုံ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ မှလူများမှာ အစကနဦးတွင် အခြေခံအုတ်မြစ် မရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အလွန်မြန်ဆန်စွာဖြင့် အင်အားကြီးမားလာကြသည်။

ယနေ့အချိန်တွင် သူတို့သည် အရှေ့ပိုင်း နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်၏ ထိပ်တန်းအင်အားစုတစ်ခုဖြစ်သည့် ထျန်းယီ နန်းတော်နှင့်ပင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လော့ထျန်းက အပြုံးလေးဖြင့် ပြောသည်။

"ဒီကပ်ဘေးက သာမန်ပါ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလမ်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဒီကလေးက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာတာဆိုတော့ ကျွန်တော်ထက်တောင် အရည်အချင်း ပိုရှိသေးတယ်။ ကပ်ဘေးက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အထောက်အကူပြုဖို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ။"

လင်းချန်သည် အသက် ၁၀၀ မပြည့်ခင်မှာပင် ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ တာအိုဘိုးဘေးနှင့် မိစ္ဆာဘိုးဘေးတို့ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

ထိုမျှ ထူးချွန်သူတစ်ဦးသည် ကပ်ဘေးတစ်ခုကြောင့် အဆင်မပြေဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ကောင်းကင်ယံတွင် လင်းချန်သည်လျှပ်စီးတန်းများကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ် အလယ်အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ် အစပိုင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်နှင့် ဝိညာဉ်မှာလည်း အလယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ ကမ္ဘာအတွင်းပိုင်းမှာလည်း မိုင်သန်းပေါင်း ၁၀,၀၀၀ မှ ၁၅,၀၀၀ အထိ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ဤသို့သော အောင်မြင်မှုများအတွက် သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩမိသည်။

နောက်ဆုံး လျှပ်စီးတန်း ကျဆင်းပြီးနောက်တွင် မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယွမ်လုံမြို့တစ်မြို့လုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူများမှာ အံ့အားသင့်လျက် ရှိနေကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ် ကျွမ်းကျင်သူအသစ်တစ်ဦးမှာ သူတို့မျက်စိရှေ့မှာပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ ဝန်ထမ်းနှင့် ဧည့်သည်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိန်းမရနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့မှာ ဤမျှအစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် တည်းခိုခန်းတစ်ခုတည်းတွင် နေခဲ့ရသည်ကို ဂုဏ်ယူနေကြသည်။

မြို့သခင်၏ အိမ်တော်တွင် လော့ထျန်းမှာ ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သွားကြရအောင်။ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ ကနေ လာတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖော်သစ်ကို သွားကြိုရအောင်။ ယွမ်လုံမင်းလည်း ကျွန်တော်တို့ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ နဲ့ ပူးပေါင်းချင်တယ် မဟုတ်လား။ အခု အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။"

သူသည် လေထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။ လော့ထျန်း၏ စကားကြောင့် ယွမ်လုံမှာ အံ့ဩသွားသည်။ လင်းချန်မှာလည်း တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ မှ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မထားမိပေ။

ကောင်းကင်ယံတွင် လင်းချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိပြုလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘေးနားမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မိတ်ဆွေ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ ကျွန်တော့်နာမည်က လော့ထျန်း။ ကျွန်တော်က... တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ ကနေ လာခဲ့တာပါ။"

တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀...

လင်းချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့၏ ဘေးနားတွင် တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ မှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရောက်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် အသံလာရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။